[SEMI] DOMENICA DI PENTECOSTE (ANNO A) 2

ITALIANO

I discepoli si trovavano in un luogo chiuso (cf Gv 20,19): si erano messi al sicuro perché spaventati dalle autorità religiose giudaiche. Spinti dalla paura, si erano nascosti e avevano chiuso bene le porte, in modo che nessuno potesse trovarli.

La paura esercita il suo potere sull’uomo e agisce alimentando una dinamica interattiva tra la ragione e la volontà. Il pensiero è sostenuto dal volere e la volontà suscita i suoi pensieri. La paura è entrata nell’uomo quando l’uomo stesso ha scelto un altro interlocutore ed ha abbandonato Colui dal quale ha ricevuto il soffio di vita. Il tentatore è riuscito a far immaginare all’uomo uno sviluppo a partire da sé stesso, fino a diventare come Dio.

L’attenzione prestata alla voce che gli suggeriva questo possibile divenire ha coinvolto la ragione dell’uomo a tal punto da non essere più in grado di constatare, e dunque di sapere, che egli è già come Dio, essendo sua immagine a motivo del soffio ricevuto da Dio. Sviluppando, dunque, dietro le suggestioni del tentatore, delle motivazioni razionali a loro sostegno, l’uomo ha orientato la sua volontà ad impegnarsi per raggiungere questo scopo.

L’uomo ha seguito i suggerimenti del serpente e, quando ha udito di nuovo la voce di Dio, si è nascosto per paura: “Ho udito la tua voce nel giardino: ho avuto paura, perché sono nudo (vulnerabile), e mi sono nascosto” (Gen 3,10). L’uomo comincia ad essere soggetto alla paura persino ascoltando la voce di Colui a cui era unito perché respirava la sua stessa vita.

A partire dall’ascolto del suggerimento del tentatore, la paura troverà nell’uomo un fondamento molto reale, che è la morte, intendendo la morte come distruzione totale e azzeramento assoluto della persona. Questa paura penetra tutte le dimensioni dell’uomo e lo tiene in schiavitù (cf Sir 40,5) quasi in ogni aspetto della sua esistenza.

 

“Il principe perverso rivestì di peccato l’anima e l’intera sua sostanza, la insudiciò tutta, la fece tutta prigioniera per il suo regno. Non lasciò libera dal suo dominio neppure una delle sue membra, né i pensieri, né le profondità del cuore, né il corpo, ma la rivestì della porpora delle tenebre”

(Pseudo-Macario, Omelie spirituali II,1).

 

In tal modo il diavolo, attraverso la morte, si è creato un impero di paura e l’uomo non è in grado di liberarsi da solo da questa dittatura, per il semplice fatto che non respira più una vita che non viene distrutta dalla morte.

 

“Era impossibile che il genere umano fosse capace di curarsi da sé: non aveva quasi mai gustato la libertà, e non ne aveva esperienza, perciò non poteva giungere nemmeno al desiderio ed alla volontà di possederla, né poteva insorgere contro la tirannide”

(La vita in Cristo II, 4: PG 150, 537 A).

 

Non solo l’uomo non è in grado di liberarsi, ma cade anche in un’altra trappola. Dal momento che il diavolo gli ha fatto credere che conoscere il bene e il male sarà un grande vantaggio per lui, facilmente l’uomo si convincerà che, se farà del bene e non il male, vivrà. Il bene e il male vengono definiti attraverso una legge. Ma san Paolo non permette alcun dubbio a riguardo: possiamo conoscere il bene, ma già mentre cerchiamo di compierlo scopriamo che agiamo male (cf Rm 7,7-13).

Infatti, quanto male si produce in nome del bene! Quanta sofferenza, quanta violenza e aggressività, fino ad uccidere, a motivo del bene, che evidentemente è la manifestazione del male. Su questo la storia è molto eloquente.

Conoscere il bene, dunque, non è sufficiente per agire bene, se non si ha in sé quella vita che è costituita come bene: “Io so che in me, cioè nella mia carne, non abita il bene: in me c’è il desiderio del bene, ma non la capacità di attuarlo; infatti io non compio il bene che voglio, ma il male che non voglio” (Rm 7,18-19).

Dunque, la questione è davvero importante. Infatti, se non siamo vivificati da una vita che è in grado di vivere il bene, siamo condannati ad uno sdoppiamento esistenziale. Di qui il tentativo di superare questa tragica, ma reale, situazione dell’uomo attraverso l’impegno di vivere secondo il bene, secondo una legge del bene, come è richiesto dalla religione.

La storia ci testimonia come anche la Chiesa sia caduta in questa trappola. In alcuni ambiti della Chiesa il battesimo, che è la rinascita dall’alto, da Dio Padre, in Cristo che vive l’umanità da Figlio di Dio e nell’azione dello Spirito Santo, è finito spesso in secondo piano, per non dire in oblio, mentre al primo posto si trova una dottrina da apprendere e poi da vivere attraverso l’impegno personale, come se per agire bene non fosse necessario essere prima rigenerati. E infatti questo sforzo produce soltanto un moralismo, che alla fine sfocia nell’esigenza di liberarsi dalla religione, cioè dalla Chiesa. Gli ultimi secoli ci mostrano esattamente questo.

L’immagine presente nel vangelo di oggi è simile a quella descritta, sempre da Giovanni, nel capitolo 6: anche lì era giunta la notte e i discepoli erano scesi al mare, forse perché erano rimasti delusi dopo il grande miracolo della moltiplicazione dei pani e dei pesci. Infatti, era venuta tanta gente e volevano prendere Cristo per farlo re (cf Gv 6,15). Probabilmente i discepoli sono rimasti male che Cristo si fosse ritirato per scappare da questa gente e dalle loro attese. Perciò, remando, si allontanano da Lui. Ma la traversata era dura, “perché soffiava un forte vento” e Cristo si presenta loro camminando sul mare (cf Gv 6,14-21). Cristo è venuto loro incontro perché stavano prendendo una decisione sbagliata.

È una tentazione perenne quella di attendere un evento miracoloso, un re immaginario che soddisfi i bisogni che nascono dalla nostra precarietà, ma è un’utopia suggerita dallo stesso tentatore. Si tratta, invece, di accogliere un messia che sanerà la situazione alla radice, cioè che rigenererà l’uomo nuovo, non più fondato sulla precarietà, ma su una roccia incrollabile e avrà in sé stesso la fonte dell’acqua che zampilla per la vita eterna (cf Gv 4,14).

Perciò il vangelo di oggi e la festa che celebriamo aprono una pagina completamente inedita. Cristo, Figlio di Dio fatto uomo, è consegnato agli uomini come il dono del Padre (cf Gv 3,16). Viene risuscitato dal Padre perché l’amore, l’agapē, rende anche il corpo umano partecipe della gloria di Dio.

Anche ora nel Cenacolo, come quella notte sul mare, Cristo raggiunge i discepoli che stanno seguendo un suggerimento erroneo, quella della paura e, attraversando le porte chiuse, si fa scoprire in mezzo a loro, al centro. Rivolge loro il saluto di pace, quella che il mondo non può dare all’uomo. Mostra il suo corpo con i segni della passione e della morte, che però manifestano il trionfo della gloria di Dio. In lui l’umanità giunge ad essere vissuta allo stesso livello della divinità.

 

“Come il Padre ha amato me, anch’io ho amato voi. Rimanete nel mio amore” (Gv 15, 9).

 

“Non prego solo per questi, ma anche per quelli che crederanno in me mediante la loro parola: perché tutti siano una sola cosa; come tu, Padre, sei in me e io in te, siano anche essi in noi, perché il mondo creda che tu mi hai mandato” (Gv 17,20-21).

Cristo nella sua esistenza ha trasmesso all’umanità il suo amore, che è quello del Padre, e questo amore ci ha coinvolto nella sua esistenza, nel suo modo di esistere. E ora avviene la svolta assoluta: Cristo soffia su di loro (cf Gv 20,22). In greco viene usato lo stesso verbo che la LXX usa nella traduzione di Gen 2,7, dove Dio, creando Adamo, soffiò nelle sue narici un alito di vita (emphysēsen). Solo che questa volta il soffio della vita, cioè lo Spirito Santo, viene soffiato da Gesù Cristo, Figlio di Dio, vero uomo, morto e risorto.

Questo soffio dello Spirito ci fa vivere la nostra umanità così come l’ha vissuta Colui che soffia in noi, cioè Cristo. Dunque, siamo resi partecipi del suo modo di vivere la natura umana. Perciò veniamo fondati in Lui, nella vita vera – la sua, la zōē – nell’agapē del Padre e del Figlio. Per questo la precarietà ontologica, cioè dell’esistenza umana, non esiste più in noi. La paura viene riconosciuta come tentazione e non fa più parte dell’esistenza umana. E la mente e la volontà sono abitate dall’amore di Dio Padre e del Figlio suo.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

The disciples were in a locked room (cf. John 20:19) where they had taken refuge because they were afraid of the Jewish religious authorities. Driven by fear, they had hidden themselves away and locked the doors securely, so that no one could find them.

Fear exerts its power over the human person and acts by fuelling an interactive dynamic between reason and the will. Thought is sustained by the will, and the will gives rise to its thoughts. Fear entered into man when he chose another interlocutor and abandoned the One from whom he had received the breath of life. The tempter succeeded in convincing him to imagine a process of development that would begin in himself and would lead to becoming like God.

The attention paid to the voice suggesting this possible future so engrossed human reason that man was no longer able to recognise—and therefore to know—that he was already like God, being made in His image by virtue of the breath received from God. Thus, under the tempter’s suggestions and by developing, rational justifications to support them, man directed his will towards striving to achieve this goal.

Man followed the serpent’s suggestions and hid out of fear when he heard God’s voice again: “I heard the sound of you in the garden, and I was afraid, because I was naked; and I hid myself.” (Gen 3:10). Man begins to be subject to fear even whilst listening to the voice of the One with whom he was united because he breathed His very life.

From the moment he heeded the tempter’s suggestion, fear found within man a very real foundation, which is death understood as the total destruction and absolute annihilation of the person. This fear permeates every dimension of humanity and holds us in bondage (cf. Sir 40:5) in almost every aspect of our existence.

 

“The wicked prince clothed the soul and its entire being in sin, defiled it completely, and made it wholly captive to his kingdom. He left not a single limb free from his dominion—neither thoughts, nor the depths of the heart, nor the body—but clothed it in the purple of darkness”

(Pseudo-Macarius, Spiritual Homilies II,1).

 

In this way, through death, the devil has created an empire of fear, and man is unable to free himself from this tyranny on his own for the simple reason that he no longer breathes a life that is not destroyed by death.

 

“It was impossible for the human race to heal itself: it had scarcely ever tasted freedom, and had no experience of it; therefore it could not even arrive at the desire and the will to possess it, nor could it rise up against tyranny”

(Life in Christ II, 4: PG 150, 537 A).

 

Not only is humanity unable to free ourselves, but we fall into another trap. Since the devil has led man to believe that knowing good and evil will be a great advantage to him, he easily convinces himself that if he does good and not evil, he will live. Good and evil are defined by a law.

But St Paul leaves no room for doubt on this matter: we may know what is good, but even as we seek to do it, we discover that we are doing evil (cf. Rom 7:7–13).

Indeed, how much evil is wrought in the name of good! How much suffering, how much violence and aggression, even to the point of killing, on account of the good, which is evidently the manifestation of evil. History speaks volumes on this.

Knowing what is good, therefore, is not enough to act well, unless one possesses within oneself that life which is constituted as good: “For I know that nothing good dwells within me, that is, in my flesh. I can will what is right, but I cannot do it.  19 For I do not do the good I want, but the evil I do not want is what I do” (Rom 7:18–19).

So, the issue is truly important. Indeed, if we are not enlivened by a life capable of living the good, we are condemned to an existential split. Hence the attempt to overcome this tragic, yet real, human condition through the commitment to live according to the good, according to a law of the good, as required by religion.

History bears witness to how even the Church has fallen into this trap. In some quarters of the Church, baptism—which is rebirth from above, from God the Father, in Christ who lives humanity as the Son of God and in the action of the Holy Spirit—has often been relegated to the background, not to say forgotten, whilst in the foreground stands a doctrine to be learnt and then lived out through personal commitment, as if it were not necessary to be regenerated first in order to act well. And in fact, this effort produces nothing but moralism, which ultimately leads to the need to free oneself from religion, that is, from the Church. The past few centuries show us exactly this.

The scene in today’s Gospel is similar to the one described by John in chapter 6. There too night had fallen and the disciples had gone down to the sea, perhaps because they had been disappointed after the great miracle of the multiplication of the loaves and fishes. Indeed, a great crowd had gathered and they wanted to take Christ to make him king (cf. Jn 6:15). The disciples were probably upset that Christ had withdrawn to escape from these people and their expectations. So, rowing, they moved away from Him. But the crossing was difficult, “because a strong wind was blowing”, and Christ appeared to them walking on the sea (cf. Jn 6:14–21). Christ came to meet them because they were making a wrong decision.

It is a perennial temptation to await a miraculous event, an imaginary king who will satisfy the needs arising from our precariousness, but this is a utopia suggested by the tempter himself. Instead, it is a matter of welcoming a Messiah who will heal the situation at its root, that is, who will regenerate the new man who is no longer founded on precariousness, but on an unshakeable rock, and who will have within himself the source of water welling up to eternal life (cf. Jn 4:14).

Therefore, today’s Gospel and the feast we celebrate open a completely new chapter. Christ, the Son of God made man, is given to humanity as the Father’s gift (cf. Jn 3:16). He is raised by the Father because love, agapē, enables even the human body to share in God’s glory.

Even now in the Upper Room, as on that night by the sea, Christ reaches out to the disciples who are following a mistaken impulse—that of fear—and, passing through the closed doors, reveals himself in their midst, at the centre. He offers them the greeting of peace, the kind the world cannot give. He shows them his body bearing the marks of passion and death, which nevertheless manifest the triumph of God’s glory. In him, humanity comes to be lived at the same level as divinity.

“As the Father has loved me, so I have loved you; abide in my love” (Jn 15:9).

“I ask not only on behalf of these, but also on behalf of those who will believe in me through their word, that they may all be one. As you, Father, are in me and I am in you, may they also be in us, so that the world may believe that you have sent me” (Jn 17:20–21).

In his life, Christ conveyed to humanity his love, which is the Father’s love, and this love has drawn us into his life, into his way of being. And now the decisive turning point occurs: Christ breathes on them (cf. Jn 20:22). In Greek, the same verb is used as in the LXX’s translation of Gen 2:7, where God, in creating Adam, breathed the breath of life (emphysēsen) into his nostrils. Only this time, the breath of life—that is, the Holy Spirit—is breathed by Jesus Christ, the Son of God, true man, who died and rose again.

This breath of the Spirit enables us to live out our humanity just as He who breathes into us—that is, Christ—lived it. Thus, we are made to share in His way of living out human nature. Thus we are grounded in Him, in true life—His own zōē-life—in the agapē of the Father and the Son. For this reason, ontological precariousness—that is, the precariousness of human existence—no longer exists within us. Fear is recognised as temptation and is no longer part of human existence. And the mind and the will are filled with the love of God the Father and His Son.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Los discípulos se encontraban en un lugar cerrado (cf. Jn 20,19): se habían puesto a salvo porque temían a las autoridades religiosas judías. Impulsados por el miedo, se habían escondido y habían cerrado bien las puertas, para que nadie pudiera encontrarlos.

El miedo ejerce su poder sobre el hombre y actúa alimentando una dinámica interactiva entre la razón y la voluntad. El pensamiento se sustenta en la voluntad y la voluntad suscita sus pensamientos. El miedo entró en el hombre cuando el propio hombre eligió a otro interlocutor y abandonó a Aquel de quien recibió el aliento de vida. El tentador logró hacer imaginar al hombre un desarrollo a partir de sí mismo, hasta llegar a ser como Dios.

La atención prestada a la voz que le sugería este posible autodesarrollo involucró la razón del hombre hasta tal punto que ya no fue capaz de constatar, y por tanto de saber, que él ya es como Dios, al ser su imagen por haber recibido el aliento de Dios. Desarrollando así las motivaciones racionales que lo respaldaran, sustentado por las sugerencias del tentador, el hombre orientó su voluntad a esforzarse por alcanzar este objetivo.

El hombre siguió los consejos de la serpiente y, cuando volvió a oír la voz de Dios, se escondió por miedo: «He oído tu voz en el jardín; he tenido miedo, porque estoy desnudo (vulnerable), y me he escondido» (Génesis 3,10). El hombre comienza a estar sujeto al miedo incluso al escuchar la voz de Aquel a quien estaba unido porque respiraba su misma vida.

A partir de que escuchó la sugerencia del tentador, el miedo encontrará en el hombre un fundamento muy real, que es la muerte, entendiendo la muerte como destrucción total y anulación absoluta de la persona. Este miedo penetra en todas las dimensiones del hombre y lo mantiene en esclavitud (cf. Sir 40,5) en casi todos los aspectos de su existencia.

 

«El príncipe perverso revistió de pecado el alma y toda su sustancia, la mancilló por completo, la hizo prisionera por completo para su reino. No dejó libre de su dominio ni uno solo de sus miembros, ni los pensamientos, ni las profundidades del corazón, ni el cuerpo, sino que la revistió con la púrpura de las tinieblas»

(Pseudo-Macario, Homilías espirituales II,1).

 

De este modo, el diablo, a través de la muerte, se ha forjado un imperio de miedo, y el hombre es incapaz de liberarse por sí mismo de esta dictadura, por el simple hecho de que ya no respira una vida que no sea destruida por la muerte.

 

«Era imposible que el género humano fuera capaz de curarse a sí mismo: casi nunca había saboreado la libertad, y no tenía experiencia de ella, por lo que ni siquiera podía llegar al deseo y a la voluntad de poseerla, ni podía rebelarse contra la tiranía»

(La vida en Cristo II, 4: PG 150, 537 A).

 

No solo el hombre es incapaz de liberarse, sino que también cae en otra trampa. Puesto que el diablo le ha hecho creer que conocer el bien y el mal será una gran ventaja para él, el hombre se convencerá fácilmente de que, si hace el bien y no el mal, vivirá. El bien y el mal se definen a través de una ley. Pero san Pablo no deja lugar a dudas al respecto: podemos conocer el bien, pero desde el mismo momento en que intentamos hacerlo descubrimos que actuamos mal (cf. Rom 7,7-13).

De hecho, ¡cuánto mal se produce en nombre del bien! Cuánto sufrimiento, cuánta violencia y agresividad, hasta el punto de matar, en nombre del bien, que evidentemente es la manifestación del mal. La historia es muy elocuente al respecto.

Conocer el bien, por tanto, no basta para actuar bien, si no se tiene en uno mismo esa vida que constituye el bien: «Sé que en mí, es decir, en mi carne, no habita el bien: en mí hay el deseo del bien, pero no la capacidad de llevarlo a cabo; de hecho, no hago el bien que quiero, sino el mal que no quiero» (Rom 7,18-19).

Por lo tanto, la cuestión es realmente importante. De hecho, si no estamos vivificados por una vida capaz de vivir el bien, estamos condenados a una dualidad existencial. De ahí el intento de superar esta trágica, pero real, situación del hombre a través del compromiso de vivir según el bien, según una ley del bien, tal y como exige la religión.

La historia nos muestra que también la Iglesia ha caído en esta trampa. En algunos ámbitos de la Iglesia, el bautismo —que es el renacimiento de lo alto, de Dios Padre, en Cristo, que vive la humanidad como Hijo de Dios, y en la acción del Espíritu Santo— ha quedado a menudo en un segundo plano, por no decir en el olvido, mientras que en primer lugar se sitúa una doctrina que hay que aprender y luego vivir a través del compromiso personal, como si para actuar bien no fuera necesario ser primero regenerados. Y, de hecho, este esfuerzo solo produce un moralismo, que al final desemboca en la necesidad de liberarse de la religión, es decir, de la Iglesia. Los últimos siglos nos muestran exactamente esto.

La imagen que aparece en el evangelio de hoy es similar a la descrita, también por Juan, en el capítulo 6: allí también había caído la noche y los discípulos se habían adentrado en el mar, tal vez porque se habían sentido decepcionados tras el gran milagro de la multiplicación de los panes y los peces. De hecho, había acudido mucha gente y querían tomar a Cristo para hacerlo rey (cf. Jn 6,15). Probablemente los discípulos se sintieron mal porque Cristo se había retirado para escapar de esa gente y de sus expectativas. Por eso, remando, se alejan de Él. Pero la travesía era dura, «porque soplaba un fuerte viento», y Cristo se les presenta caminando sobre el mar (cf. Jn 6,14-21). Cristo salió a su encuentro porque estaban tomando una decisión equivocada.

Es una tentación constante esperar un acontecimiento milagroso, un rey imaginario que satisfaga las necesidades que surgen de nuestra precariedad, pero se trata de una utopía sugerida por el mismo tentador. Se trata, en cambio, de acoger a un mesías que sanará la situación desde la raíz, es decir, que regenerará al hombre nuevo, ya no fundado en la precariedad, sino en una roca inquebrantable, y que tendrá en sí mismo la fuente de agua que brota para la vida eterna (cf. Jn 4,14).

Por eso, el evangelio de hoy y la fiesta que celebramos abren una página completamente nueva. Cristo, Hijo de Dios hecho hombre, es entregado a los hombres como el don del Padre (cf. Jn 3,16). Es resucitado por el Padre porque el amor, el agapē, hace que también el cuerpo humano participe de la gloria de Dios.

También ahora, en el Cenáculo, como aquella noche en el mar, Cristo se une a los discípulos que están siguiendo un impulso erróneo, el del miedo, y, atravesando las puertas cerradas, se deja ver en medio de ellos, en el centro. Les dirige el saludo de paz, aquella que el mundo no puede dar al hombre. Muestra su cuerpo con las marcas de la pasión y de la muerte, que, sin embargo, manifiestan el triunfo de la gloria de Dios. En él, la humanidad llega a ser vivida al mismo nivel que la divinidad.

«Como el Padre me ha amado, así también yo os he amado. Permaneced en mi amor» (Jn 15, 9).

«No ruego solo por estos, sino también por aquellos que creerán en mí por medio de su palabra: para que todos sean uno; como tú, Padre, estás en mí y yo en ti, que también ellos estén en nosotros, para que el mundo crea que tú me has enviado» (Jn 17,20-21).

Cristo, en su existencia, transmitió a la humanidad su amor, que es el del Padre, y este amor nos ha involucrado en su existencia, en su modo de ser. Y ahora se produce el giro definitivo: Cristo sopla sobre ellos (cf. Jn 20,22). En griego se utiliza el mismo verbo que la LXX emplea en la traducción de Génesis 2,7, donde Dios, al crear a Adán, sopló en sus fosas nasales un aliento de vida (emphysēsen). Solo que esta vez el aliento de vida, es decir, el Espíritu Santo, es soplado por Jesucristo, Hijo de Dios, verdadero hombre, muerto y resucitado.

Este soplo del Espíritu nos hace vivir nuestra humanidad tal y como la vivió Aquel que sopla en nosotros, es decir, Cristo. Por lo tanto, participamos de su forma de vivir la naturaleza humana. Por eso somos fundados en Él, en la vida verdadera —la suya, la zōē— en el agapē del Padre y del Hijo. Por eso la precariedad ontológica, es decir, de la existencia humana, ya no existe en nosotros. El miedo se reconoce como tentación y ya no forma parte de la existencia humana. Y la mente y la voluntad están habitadas por el amor de Dios Padre y de su Hijo.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Učenci so bili v zaprtem prostoru (prim. Jn 20,19): zatekli so se na varno, ker so se bali judovskih verskih oblasti. Iz strahu so se skrili in dobro zaklenili vrata, da jih nihče ne bi mogel najti.

Strah ima moč nad človekom in deluje tako, da spodbuja medsebojno dinamiko med razumom in voljo. Volja podpira razmišljanje in prebuja razne misli. Strah je vstopil v človeka, ko si je človek izbral drugega sogovornika in zapustil Njega, od kogar je prejel dih življenja. Skušnjavec je uspel pri človeku, da si je ta začel predstavljati, da se lahko razvija sam iz sebe, vse do tega, da postane kakor Bog.

Pozornost, ki jo je človek namenil glasu, ki mu je predlagal takšno možno postajanja, je tako prevzela njegov razum, da ni bil več sposoben uvideti – in torej vedeti –, da je že kakor Bog, saj je po prejetem dihu Božja podoba. Človek je sprejel skušnjavčeve namige in jih razumsko utemeljeval ter usmeril svojo voljo v prizadevanje za dosego tega cilja.

Človek je sledil predlogom kače in ko je spet zaslišal Božji glas, se je skril iz strahu: »Slišal sem tvoj glas v vrtu, pa sem se zbal, ker sem nag [ranljiv], in sem se skril« (1 Mz 3,10). Človeka prevzame strah celo v poslušanju glasu Njega, s katerim je bil združen, saj je z njim dihal isto življenje.

Odkar je poslušal skušnjavčev predlog, strah v človeku najde zelo stvaren temelj – smrt. Razume jo kot popolno uničenje in izničenje osebe. Ta strah prodira v vse človekove razsežnosti in ga drži v suženjstvu (prim. Sir 40,5) skoraj v vseh vidikih njegovega obstoja.

 

»Zlobni knez je dušo in vso njeno bit oblekel v greh, jo v celoti omadeževal in vso zasužnjil za svoje kraljestvo. Nobenega njenega uda ni pustil prostega svoje oblasti: ne misli, ne globin srca, ne telesa, ampak jo je oblekel v škrlat teme«

(Psevdo-Makarij, Duhovne homilije II,1).

 

Na ta način si je hudič preko smrti ustvaril kraljestvo strahu. Te diktature se človek ne more sam osvoboditi, in sicer preprosto zato, ker ne diha več življenja, ki ga smrt ne bi mogla uničiti.

 

»Nemogoče je bilo, da bi se človeški rod mogel ozdraviti sam: svobode skoraj nikoli ni okusil in je ni poznal, zato si je ni mogel želeti, ni je hotel imeti, niti se ni mogel upreti tiraniji«

(Življenje v Kristusu II, 4: PG 150, 537 A).

 

Človek pa se ne le ne more osvoboditi, ampak pade še v drugo past. Hudič mu je dal verjeti, da bo spoznanje dobrega in zla zanj velika prednost, zato se hitro prepriča, da bo živel, če bo delal dobro in ne zla. Dobro in zlo se določata po postavi. Toda sveti Pavel ne dopušča nobenega dvoma glede tega: dobro lahko spoznamo, toda že ko ga skušamo izpolniti, odkrijemo, da delamo zlo (prim. Rim 7,7-13).

Koliko zla se namreč povzroči v imenu dobrega! Koliko trpljenja, koliko nasilja in agresije, vse do ubijanja, v imenu dobrega, ki pa je očitno izraz zla. Zgodovina je glede tega zelo zgovorna.

Poznati dobro torej ni dovolj, da tudi delamo dobro, če v sebi nimamo življenja, ki je samo v sebi dobro: »Vem namreč, da v meni, hočem reči v mojem mesu, ni nič dobrega. Hoteti dobro je v moji môči, dobro delati pa ni. Ne delam namreč dobrega, ki ga hočem, marveč delam zlo, ki ga nočem« (Rim 7,18-19).

Vprašanje je torej zares pomembno. Kajti če nas ne oživlja življenje, ki zmore živeti dobro, smo obsojeni na eksistencialno dvojnost. Od tod poskus, da bi to človekovo tragično, a resnično stanje presegli s prizadevanjem živeti po dobrem, po postavi dobrega, kakor zahteva religija.

Zgodovina nam priča, kako je tudi Cerkev padla v to past. V nekaterih cerkvenih okoljih je krst, ki je ponovno rojstvo od zgoraj, od Boga Očeta, v Kristusu, ki živi človeškost kot Božji Sin, in po delovanju Svetega Duha, pogosto stopil v ozadje, če ne celo v pozabo; na prvo mesto pa je stopil nauk, ki se ga je treba naučiti in nato živeti z osebnim prizadevanjem, kakor da za dobro delovanje ne bi bilo najprej potrebno ponovno rojstvo. Ta napor pa rodi le moralizem, ki navsezadnje pripelje do zahteve po osvoboditvi od religije, torej od Cerkve. Zadnja stoletja nam kažejo natanko to.

Podoba v današnjem evangeliju je podobna tisti, ki jo Janez opisuje v 6. poglavju: tudi tam je nastopila noč in učenci so odšli k morju, morda zato, ker so bili razočarani po velikem čudežu pomnožitve kruha in rib. Prišlo je namreč veliko ljudi in so Kristusa hoteli narediti za kralja (prim. Jn 6,15). Učence je verjetno prizadelo, da se je Kristus umaknil ter pobegnil pred temi ljudmi in njihovimi pričakovanji. Zato se med veslanjem oddaljujejo od Njega. Toda plovba je bila težka, »ker je pihal močan veter«. Kristus se jim prikaže in hodi po morju (prim. Jn 6,14-21). Kristus jim je prišel naproti, ker so sprejemali napačno odločitev.

Nenehno smo v skušnjavi, da bi pričakovali kak čudežen dogodek ali namišljenega kralja, ki bi zadovoljil potrebe, ki izvirajo iz naše minljivosti, vendar je to utopija, ki jo predlaga isti skušnjavec. Sprejeti pa je treba Mesijo, ki bo ozdravil položaj v korenini, to je prerodil novega človeka, ki ne bo več utemeljen na negotovosti, ampak na neomajni skali, in bo imel v sebi izvir vode, ki teče v večno življenje (prim. Jn 4,14).

Zato današnji evangelij in praznik, ki ga obhajamo, odpirata povsem novo stran. Kristus, Božji Sin, ki je postal človek, je izročen ljudem kot Očetov dar (prim. Jn 3,16). Oče ga obudi, ker zastonjska ljubezen (agapē) tudi človeško telo naredi deležno Božje slave.

Tudi zdaj v dvorani zadnje večerje Kristus, kakor tisto noč na morju, doseže učence, ki sledijo napačnemu predlogu – strahu –, in ko gre skozi zaprta vrata, se razodene sredi med njimi, v samem središču. Pozdravi jih z mirom, s tistim mirom, ki ga svet človeku ne more dati. Pokaže jim svoje telo z znamenji trpljenja in smrti, ki pa razodevajo zmago Božje slave. V njem je človeškost živeta na isti ravni kakor božanskost.

 

»Kakor je Oče mene ljubil, sem tudi jaz vas ljubil. Ostanite v moji ljubezni« (Jn 15,9).

 

»Toda ne prosim samo za té, ampak tudi za tiste, ki bodo po njihovi besedi verovali vame, da bi bili vsi eno, kakor si ti, Oče, v meni in jaz v tebi, da bi bili tudi oni v naju, da bo svet veroval, da si me ti poslal« (Jn 17,20-21).

 

Kristus je v svojem življenju posredoval človeštvu svojo ljubezen, ki je Očetova ljubezen, in ta ljubezen nas je vključila v njegov obstoj, v njegov način bivanja. In zdaj nastopi popoln preobrat: Kristus dihne vanje (prim. Jn 20,22). V grščini je uporabljen isti glagol, kot ga Septuaginta uporablja v prevodu 1 Mz 2,7, kjer je Bog pri stvarjenju Adama vdahnil v njegove nosnice dih življenja (emphysēsen). Le da tokrat dih življenja, torej Sveti Duh, vdihne Jezus Kristus, Božji Sin, pravi človek, umrli in vstali.

Ta dih Duha nam omogoča živeti našo človeškost tako, kakor jo je živel On, ki dihne v nas, to je Kristus. Tako postanemo deležni njegovega načina življenja človeške narave. Zato smo utemeljeni v njem, v resničnem življenju – njegovem življenju (zōē) – v ljubezni (agapē) Očeta in Sina. Zaradi tega ontološka negotovost, torej negotovost človeškega obstoja, v nas ne obstaja več. Strah prepoznamo kot skušnjavo in ni več del človeškega obstoja. Um in volja pa sta naseljena z ljubeznijo Boga Očeta in njegovega Sina.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Učenici su bili u zatvorenom prostoru (usp. Iv 20, 19): sklonili su se na sigurno jer su se bojali židovskih vjerskih vlasti. Iz straha su se sakrili i dobro zaključali vrata kako ih nitko ne bi mogao pronaći.

Strah ima moć nad čovjekom i djeluje tako da potiče dinamiku između razuma i volje. Volja podupire razmišljanje i budi razne misli. Strah je ušao u čovjeka kada je čovjek izabrao drugog sugovornika i napustio Onoga od kojega je primio dah života. Napasnik je uspio kod čovjeka tako da je ovaj počeo zamišljati da se može razvijati sam od sebe, sve do toga da postane kao Bog.

Pažnja koju je čovjek posvetio glasu koji mu je predložio takvu mogućnost postajanja, tako je obuzela njegov razum da on više nije bio u stanju uvidjeti – i stoga znati – da je već kao Bog, jer je po primljenom dahu Božja slika. Čovjek je prihvatio napasnikove prijedloge, razumski ih utemeljio te usmjerio svoju volju u nastojanje da postigne taj cilj.

Čovjek je slijedio prijedloge zmije i, kada je ponovno začuo Božji glas, sakrio se iz straha: „Čuo sam tvoj glas u vrtu; pobojah se jer sam gol [ranjiv], pa se sakrih“ (Post 3, 10). Čovjeka obuzima strah čak i u slušanju glasa Onoga s kojim je bio sjedinjen, jer je s njim disao isti život.

Otkako je poslušao napasnikov prijedlog, strah u čovjeku nalazi vrlo stvaran temelj – smrt. Shvaća ju kao potpuno uništenje i poništenje osobe. Taj strah prodire u sve čovjekove dimenzije i drži ga u ropstvu (usp. Sir 40, 5) u gotovo svim aspektima njegovog postojanja.

 

„Zli knez zaodjenuo je dušu i cijelu njezinu bît u grijeh, u potpunosti je uprljao i svu je zarobio za svoje kraljevstvo. Nijedan njezin ud nije ostavio slobodnim od svoje vlasti: ni misli, ni dubine srca, ni tijela, nego ju je zaodjenuo u grimiz tame“

(Pseudo-Makarije, Duhovne homilije II,1).

 

Na taj je način đavao preko smrti stvorio carstvo straha. Te diktature čovjek se ne može sam osloboditi, i to jednostavno zato što više ne diše onaj život kojeg smrt ne može uništiti.

 

„Ljudski rod nije mogao izliječiti samog sebe, jer slobodu gotovo nikada nije okusio niti je doživio pa nije mogao ni poželjeti i htjeti da je posjeduje niti je mogao ustati protiv tiranije“

(Nikola Kabasilas, Život u Kristu II, 4: PG 150, 537 A).

Ne samo da se čovjek nije u stanju osloboditi, nego upada i u još jednu zamku. Budući da ga je đavao uvjerio da će spoznaja dobra i zla za njega biti velika prednost, čovjek će lako povjerovati da će živjeti ako bude činio dobro, a ne zlo. Dobro i zlo određuju se po zakonu. Međutim, sveti Pavao ne dopušta nikakvu sumnju s obzirom na to: dobro možemo spoznati, ali čim ga pokušamo ostvariti, otkrivamo da činimo zlo (usp. Rim 7, 7-13).

Naime, koliko se samo zla proizvede u ime dobra! Koliko patnje, koliko nasilja i agresivnosti, sve do ubijanja – u ime dobra, koje je očito izraz zla. Povijest je u tom pogledu vrlo rječita.

Poznavati dobro, dakle, nije dovoljno da bismo činili dobro, ako u sebi nemamo života koji je sam u sebi dobar: „Doista znam da dobro ne prebiva u meni, to jest u mojem tijelu. Uistinu: htjeti mi ide, ali ne i činiti dobro. Ta ne činim dobro koje bih htio, nego zlo koje ne bih htio – to činim“ (Rim 7, 18-19).

Dakle, to je pitanje doista važno. Jer ako nismo oživljeni životom koji je u stanju živjeti dobro, osuđeni smo na egzistencijalnu podvojenost. Otuda i pokušaj da se to čovjekovo tragično, ali stvarno stanje prevlada nastojanjem da se živi u skladu s dobrom, u skladu sa zakonom dobra, kako to zahtijeva religija.

Povijest nam svjedoči kako je i Crkva upala u tu zamku. U nekim crkvenim sredinama, krštenje – koje je ponovno rođenje odozgor, od Boga Oca, u Kristu koji živi čovještvo kao Sin Božji, te po djelovanju Duha Svetoga – često je palo u drugi plan, ako ne i u zaborav; na prvo je mjesto pak stupio nauk koji treba naučiti i potom živjeti osobnim zalaganjem, kao da za dobro djelovanje nije potrebno ponovno rođenje. A taj napor rađa samo moralizmom, koji naposlijetku dovodi do potrebe za oslobođenjem od religije, odnosno od Crkve. Posljednja stoljeća nam pokazuju upravo to.

Slika u današnjem evanđelju slična je onoj koju Ivan opisuje u 6. poglavlju: i tamo je pala noć, a učenici su sišli na more, možda zato što su ostali razočarani nakon velikog čuda umnažanja kruhova i riba. Naime, došlo je mnogo ljudi te su Krista htjeli zakraljiti (usp. Iv 6, 15). Učenike je vjerojatno pogodilo to što se Krist povukao i pobjegao od tih ljudi i njihovih očekivanja. Zato se veslajući udaljuju od Njega. No plovidba je bila teška zbog „silnog vjetra što je zapuhao“. Krist im se ukazuje i hoda po moru (usp. Iv 6, 14-21). Krist im je došao ususret jer su donosili pogrešnu odluku.

Neprestano smo u napasti da očekujemo nekakav čudesan događaj ili zamišljenog kralja koji bi zadovoljio potrebe koje izviru iz naše prolaznosti, no to je utopija koju nudi onaj isti napasnik. Treba, međutim, prihvatiti Mesiju koji će izliječiti situaciju u samom korijenu, to jest preporoditi novog čovjeka, koji se više neće temeljiti na nesigurnosti, nego na čvrstoj stijeni, i imat će u sebi izvor vode koja struji u vječni život (usp. Iv 4, 14).

Stoga današnje evanđelje i blagdan koji slavimo otvaraju potpuno novu stranicu. Krist, Sin Božji koji je postao čovjekom, predan je ljudima kao Očev dar (usp. Iv 3, 16). Otac ga uskrisuje, jer besplatna ljubav (agapē) i ljudsko tijelo čini dionikom Božje slave.

I sada u dvorani posljednje večere Krist, kao i one noći na moru, dolazi do učenika koji slijede pogrešnu sugestiju – strah – te prolazeći kroz zatvorena vrata, otkriva se posred njih, u samom središtu. Upućuje im pozdrav mira, onoga mira kojeg svijet ne može dati čovjeku. Pokazuje im svoje tijelo s znakovima muke i smrti, koji pak očituju pobjedu Božje slave. U Njemu je čovještvo življeno na istoj razini kao i božanstvo.

„Kao što je Otac ljubio mene tako sam i ja ljubio vas, ostanite u mojoj ljubavi.“ (Iv 15, 9).

„Ne molim samo za ove, nego i za one koji će na njihovu riječ vjerovati u mene: da svi budu jedno kao što si ti, Oče, u meni i ja u tebi, neka i oni u nama budu, da svijet uzvjeruje da si me ti poslao.“ (Iv 17, 20-21).

Krist je u svom životu prenio čovječanstvu svoju ljubav, koja je Očeva ljubav, a ta nas je ljubav uključila u njegovo postojanje, u njegov način bivanja. I sada nastupa potpuni preokret: Krist dahne u njih (usp. Iv 20, 22). Na grčkom se koristi isti glagol koji Septuaginta (LXX) koristi u prijevodu Post 2, 7, gdje je Bog pri stvaranju Adama udahnuo u njegove nosnice dah života (emphysēsen). Samo što ovaj put dah života, odnosno Duha Svetoga, udahnjuje Isus Krist, Sin Božji, pravi čovjek, umrli i uskrsli.

Taj dah Duha omogućuje nam da živimo svoje čovještvo onako kako ga je živio Onaj koji ga udahnjuje u nas, a to je Krist. Tako postajemo dionici njegovog načina življenja ljudske naravi. Zato smo utemeljeni u njemu, u istinskom životu – njegovom životu (zōē) – u ljubavi (agapē) Oca i Sina. Zbog toga ontološka nesigurnost, odnosno nesigurnost ljudskog postojanja, više ne postoji u nama. Strah prepoznajemo kao napast i on više nije dio ljudskog postojanja. A um i volja nastanjeni su ljubavlju Boga Oca i njegova Sina.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Uczniowie znajdowali się w zamkniętym miejscu (por. J 20,19): ukryli się, ponieważ bali się żydowskich władz religijnych. Popychani strachem, schowali się i szczelnie zamknęli drzwi, aby nikt nie mógł ich znaleźć.

Strach sprawuje władzę nad człowiekiem i działa, podtrzymując wzajemną dynamikę między rozumem a wolą. Myśl wspierana jest przez wolę, a wola rodzi swoje myśli. Strach wszedł w człowieka wtedy, gdy człowiek wybrał innego rozmówcę i porzucił Tego, od którego otrzymał tchnienie życia. Kusiciel zdołał wmówić człowiekowi możliwość rozwoju wychodzącego od niego samego, aż do stania się jak Bóg.

Uwaga poświęcona głosowi podpowiadającemu taki sposób stawania się zaangażowała rozum człowieka do tego stopnia, że nie był już zdolny dostrzec, a więc i wiedzieć, że już jest jak Bóg, ponieważ jest Jego obrazem dzięki tchnieniu otrzymanemu od Boga. Rozwijając więc — pod wpływem sugestii kusiciela — racjonalne uzasadnienia wspierające te idee, człowiek skierował swoją wolę ku osiągnięciu tego celu.

Człowiek poszedł za sugestiami węża i kiedy ponownie usłyszał głos Boga, ukrył się ze strachu: „Usłyszałem Twój głos w ogrodzie; przestraszyłem się, bo jestem nagi (bezbronny), i ukryłem się” (Rdz 3,10). Człowiek zaczyna podlegać strachowi nawet wtedy, gdy słyszy głos Tego, z którym był zjednoczony, ponieważ oddychał tym samym życiem.

Od chwili wysłuchania sugestii kusiciela strach znajduje w człowieku bardzo realną podstawę — śmierć, rozumianą jako całkowite zniszczenie i całkowite unicestwienie osoby. Ten strach przenika wszystkie wymiary człowieka i trzyma go w niewoli (por. Syr 40,5) niemal w każdym aspekcie jego istnienia.

 

„Przewrotny książę okrył duszę i całą jej substancję grzechem, całą ją splamił i uczynił całkowicie niewolnicą swojego królestwa. Nie pozostawił wolnej od swego panowania ani jednej jej części: ani myśli, ani głębi serca, ani ciała, lecz okrył ją purpurą ciemności”

(Pseudo-Makary, Homilie duchowe II,1).

 

W ten sposób diabeł poprzez śmierć stworzył imperium strachu, a człowiek nie jest zdolny sam się wyzwolić z tej dyktatury, po prostu dlatego, że nie oddycha już życiem, którego śmierć nie mogłaby zniszczyć.

 

„Było niemożliwe, aby rodzaj ludzki potrafił uleczyć się sam: prawie nigdy nie zakosztował wolności i nie miał jej doświadczenia, dlatego nie mógł nawet dojść do pragnienia i woli jej posiadania ani powstać przeciw tyranii”

(Życie w Chrystusie II, 4: PG 150, 537 A).

 

Człowiek nie tylko nie jest zdolny się wyzwolić, ale wpada także w inną pułapkę. Ponieważ diabeł wmówił mu, że poznanie dobra i zła będzie dla niego wielką korzyścią, człowiek łatwo przekonuje się, że jeśli będzie czynił dobro, a nie zło, będzie żył. Dobro i zło określane są przez prawo. Ale święty Paweł nie pozostawia tutaj żadnych wątpliwości: możemy znać dobro, lecz już wtedy, gdy próbujemy je czynić, odkrywamy, że czynimy zło (por. Rz 7,7-13).

Ileż bowiem zła wyrządza się w imię dobra! Ile cierpienia, przemocy i agresji, aż po zabijanie, z powodu dobra, które w rzeczywistości okazuje się przejawem zła. Historia jest pod tym względem bardzo wymowna.

Poznanie dobra nie wystarcza więc do czynienia dobra, jeśli człowiek nie posiada w sobie życia ustanowionego jako dobro:

„Wiem bowiem, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro: jest we mnie pragnienie dobra, ale brak zdolności do jego spełniania; nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię zło, którego nie chcę” (Rz 7,18-19).

Sprawa jest więc rzeczywiście bardzo ważna. Jeśli bowiem nie jesteśmy ożywiani przez życie zdolne do czynienia dobra, jesteśmy skazani na egzystencjalne rozdarcie. Stąd bierze się próba przezwyciężenia tej tragicznej, ale realnej sytuacji człowieka poprzez wysiłek życia według dobra, według prawa dobra, jak wymaga religia.

Historia pokazuje nam, że także Kościół wpadł w tę pułapkę. W niektórych środowiskach Kościoła chrzest — będący narodzeniem z wysoka, od Boga Ojca, w Chrystusie przeżywającym człowieczeństwo jako Syn Boży i w działaniu Ducha Świętego — często schodził na drugi plan, by nie powiedzieć: został zapomniany. Na pierwszym miejscu znajdowała się natomiast doktryna, której należało się nauczyć, a następnie według niej żyć dzięki osobistemu wysiłkowi, jakby do dobrego działania nie było konieczne wcześniejsze odrodzenie. I rzeczywiście taki wysiłek rodzi jedynie moralizm, który ostatecznie prowadzi do potrzeby wyzwolenia się od religii, czyli od Kościoła. Ostatnie stulecia pokazują dokładnie to zjawisko.

Obraz obecny w dzisiejszej Ewangelii jest podobny do tego opisanego również przez Jana w rozdziale 6: tam również zapadła noc, a uczniowie zeszli nad jezioro, być może dlatego, że byli rozczarowani po wielkim cudzie rozmnożenia chleba i ryb. Przyszło bowiem wielu ludzi i chcieli porwać Chrystusa, aby uczynić Go królem (por. J 6,15). Prawdopodobnie uczniowie źle przyjęli fakt, że Chrystus oddalił się, uciekając przed tym tłumem i jego oczekiwaniami. Dlatego, wiosłując, oddalają się od Niego. Lecz przeprawa była trudna, „bo dął silny wiatr”, a Chrystus przyszedł do nich, krocząc po jeziorze (por. J 6,14-21). Chrystus wyszedł im naprzeciw, ponieważ podejmowali błędną decyzję.

Wieczną pokusą jest oczekiwanie cudownego wydarzenia, wyimaginowanego króla, który zaspokoi potrzeby rodzące się z naszej kruchości, lecz jest to utopia podsuwana przez samego kusiciela. Chodzi natomiast o przyjęcie Mesjasza, który uzdrowi sytuację u samego korzenia, to znaczy odrodzi nowego człowieka, już nie opartego na kruchości, ale na niewzruszonej skale i mającego w sobie źródło wody wytryskującej ku życiu wiecznemu (por. J 4,14).

Dlatego dzisiejsza Ewangelia i święto, które obchodzimy, otwierają całkowicie nową kartę. Chrystus, Syn Boży, który stał się człowiekiem, został dany ludziom jako dar Ojca (por. J 3,16). Został wskrzeszony przez Ojca, ponieważ miłość — agape — sprawia, że także ludzkie ciało staje się uczestnikiem chwały Boga.

Także teraz, w Wieczerniku, podobnie jak tamtej nocy na jeziorze, Chrystus przychodzi do uczniów, którzy podążają za błędną sugestią — sugestią strachu — i przenikając przez zamknięte drzwi, objawia się pośród nich, w centrum. Pozdrawia ich pokojem, którego świat nie może dać człowiekowi. Ukazuje swoje ciało ze znakami męki i śmierci, które jednak objawiają triumf chwały Boga. W Nim człowieczeństwo dochodzi do życia na tym samym poziomie co boskość.

„Jak Ojciec Mnie umiłował, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej” (J 15,9).

„Nie proszę tylko za nimi, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie: aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś” (J 17,20-21).

Chrystus w swoim istnieniu przekazał ludzkości swoją miłość, która jest miłością Ojca, i ta miłość włączyła nas w Jego istnienie, w Jego sposób istnienia. I teraz dokonuje się absolutny przełom: Chrystus tchnie na nich (por. J 20,22). W języku greckim użyty jest ten sam czasownik, którego Septuaginta używa w tłumaczeniu Rdz 2,7, gdzie Bóg, stwarzając Adama, tchnął w jego nozdrza dech życia (emphysēsen). Tyle że tym razem tchnienie życia, czyli Duch Święty, zostaje tchnione przez Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, prawdziwego człowieka, umarłego i zmartwychwstałego.

To tchnienie Ducha sprawia, że przeżywamy nasze człowieczeństwo tak, jak przeżywał je Ten, który tchnie w nas — Chrystus. Stajemy się więc uczestnikami Jego sposobu przeżywania ludzkiej natury. Dlatego zostajemy zakorzenieni w Nim, w prawdziwym życiu — Jego życiu, zōē — w agape Ojca i Syna. Z tego powodu ontologiczna kruchość, czyli kruchość ludzkiego istnienia, już w nas nie istnieje. Strach zostaje rozpoznany jako pokusa i nie należy już do ludzkiej egzystencji. A umysł i wola zostają zamieszkane przez miłość Boga Ojca i Jego Syna.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej