[SEMI] VI DOMENICA DI PASQUA (ANNO A) 2

ITALIANO

Nel vangelo di oggi abbiamo sentito che Cristo chiederà al Padre di donare lo Spirito Santo ai suoi. Lo Spirito Santo si manifesta come Colui che dà la vita, la zōē, e che poi viene in aiuto ai credenti in ogni situazione affinché possano vivere questa vita (cf Rm 8,26-27).

Lo Spirito Santo si presenta con un duplice modo di operare: all’interno della comunità cristiana, lo Spirito mantiene vivo il messaggio di Cristo e permette di interpretarlo in modo vivo (cf Gv 14, 26). Nella relazione dei cristiani verso il mondo, lo Spirito Santo dona sicurezza, aprendo i discepoli ad una lettura spirituale degli eventi storici (cf Gv 16,7-15).

Lo Spirito è lo Spirito della verità (Gv 14,17). Ora, nel vangelo di Giovanni la verità è la relazione d’amore tra il Padre e il Figlio. Questa relazione è l’agapē assoluta. Allora la verità è l’amore del Padre e del Figlio (cf Gv 10,17; Gv 15,9-10; Gv 17,26) e si manifesta nell’umanità del Figlio (cf Gv 1,14). Lo Spirito Santo ci rende partecipi della verità nella sua totalità: “Quando verrà lui, lo Spirito della verità, vi guiderà a tutta la verità, perché non parlerà da sé stesso, ma dirà tutto ciò che avrà udito e vi annuncerà le cose future” (Gv 16,13).

Dunque, è evidente che la verità è nell’amore e si manifesta nella relazione tra le persone. Chi è chiuso nel proprio io non conosce la verità, perché chi non ama non conosce (cf 1Gv 4,7-8). Lo Spirito Santo ci coinvolge in tutta la verità. Infatti, il dono che il Padre manda a coloro che sono di Cristo è quello Spirito Santo che Giovanni Battista ha visto scendere su Cristo appena uscito dal Giordano (cf Gv 1,32). Nel battesimo di Cristo il cielo si è squarciato, cioè si è aperto in modo tale da non chiudersi più. Lì si vede la relazione del Padre con il Figlio, che viene proclamato Figlio mio amato (cf Mt 3,17). E lo Spirito Santo è la vita, la comunione, l’agapē che abita questa relazione.

Ora, questa immagine di Cristo che esce dal Giordano, mentre il cielo si squarcia e lo Spirito Santo scende su di lui, era considerata già dagli antichi cristiani come l’immagine che esprime qual è la nostra realtà dopo il battesimo. Ma nel Vangelo di oggi Cristo precisa un punto che è fondamentale: lo Spirito Santo che era in Gesù ‒ e Gesù era con i discepoli, che egli ha chiamato perché stessero con Lui (cf Mc 3,14) ‒ ora passerà in loro. Questo Spirito Santo “voi lo conoscete perché egli rimane presso di voi e sarà in voi” (Gv 14,17).

Allora lo Spirito Santo, la persona divina che dà la zōē ‒ come viene proclamato nel Credo ‒ è dentro di noi. Dunque, la parola di Cristo “Rimanete in me e io in voi” (Gv 15,4) dice che dentro di noi c’è Lui, ma c’è anche lo Spirito Santo, cioè Colui che ha reso possibile che il Verbo si facesse uomo (cf Lc 1,35). Non si tratta allora di vivere la Parola in modo che la Parola si possa vedere, come se toccasse a noi dare visibilità alla Parola attraverso il nostro impegno di metterla in pratica. Si tratta, invece, di lasciar trasparire Colui che ci abita:

“Ora, se Cristo è in voi, il vostro corpo è morto per il peccato, ma lo Spirito è vita per la giustizia. E se lo Spirito di Dio, che ha risuscitato Gesù dai morti, abita in voi, colui che ha risuscitato Cristo dai morti darà la vita anche ai vostri corpi mortali per mezzo del suo Spirito che abita in voi” (Rm 8,10-11).

È questo che rende possibile che in noi non domini più la paura per noi stessi. Tale paura fa sì che, a parole, uno si consideri cristiano e dica ciò che ci si aspetta da un cristiano – cioè che dona sé stesso e che ama sempre, anche quando viene annientato dalla violenza e dal male che attraverso gli altri lo aggredisce –, ma poi, nella realtà, queste esperienze azzerano facilmente ogni buona volontà di essere come Cristo (cf Rm 7,19-20).

Per il dono dello Spirito che abita in noi, la nostra vita non è più uno sforzo di fare come Cristo dice e come Lui ha fatto, ma diventa manifestazione di Colui che ci abita. Infatti Cristo abita in noi e noi abitiamo in Lui (cf Gal 2,20). Ma Cristo abita nel Padre, dunque anche noi abitiamo nel Padre: “Io sono nel Padre mio e voi in me e io in voi” (Gv 14,20).

Lo Spirito Santo che ci abita e ci rende partecipi del Figlio di Dio, Cristo Gesù (cf Eb 3,14), ci insegna a relazionarci al Padre allo stesso modo di Cristo, così che la nostra vita di fede è la relazione d’amore con il Padre così come la vive Cristo stesso. Noi ci rivolgiamo al Padre come Cristo, il Figlio amato, si rivolge a Lui (cf Rm 8,15). Dunque, siamo veramente in Lui e con Lui nel Padre.

Proprio questo è il principio della testimonianza, e quindi dell’evangelizzazione, perché siamo totalmente coinvolti nell’amore verso i fratelli. Infatti, i figli amati sperimentano e vivono il loro essere amati nell’amore con i fratelli. Se uno dice di essere amato da Dio e non ama i fratelli, è bugiardo (cf 1Gv 1,6; 1Gv 4,20), perché è solo nell’amore vissuto tra fratelli che il battezzato scopre la verità della parola di Cristo: “Io in loro e tu in me, perché siano perfetti nell’unità e il mondo conosca che tu mi hai mandato e che li hai amati come hai amato me” (Gv 17,23).

Ecco la missione della Chiesa nel mondo: essere uniti nell’amore tra le sorelle e i fratelli, perché questo permetta al mondo di conoscere Dio Padre (cf Gv 13,35).

Perciò il tentatore si impegna a tenere occupati i cristiani con tante cose che suggerisce di fare, come se queste fossero la vera urgenza, mentre fa dimenticare che Dio è Padre, una realtà caduta nell’oblio proprio nell’esperienza dei cristiani stessi, che spesso finiscono per trascurare o ignorare proprio ciò che nella vita spirituale è essenziale: saper custodire la vita-zōē, la figliolanza, e saper discernere idee, pensieri, intuizioni, propositi, progetti, programmi, insieme a sentimenti e stati d’animo.

Abbiamo creato tante istituzioni e opere, ma spesso è difficile trovare cristiani che realmente vivano la figliolanza nel loro rapporto con Dio Padre come loro piena e vera identità. Ed è altrettanto difficile trovare comunità di cristiani perfetti nell’unità. Eppure vi è “un solo Dio e Padre di tutti, che è al di sopra di tutti, opera per mezzo di tutti ed è presente in tutti” (Ef 4,6).

Allora non è strano che, nonostante le tante opere portate avanti, coloro che vedono i cristiani impegnarsi in queste opere, di per sé lodevoli e buone, in realtà non scoprono che Dio è Padre e non cominciano a entrare in relazione con Lui rendendogli gloria (cf Mt 5,16). Evidentemente lo Spirito Santo sta dicendo alla Chiesa qualcosa di forte ed essenziale, in questo tempo da tanti definito difficile e di crisi.

“La diversità dei cristiani non sta dunque nelle sembianze e nell’aspetto esteriore, anche se molti ritengono che in questo consista l’identità propria dei cristiani e la differenza tra loro e il mondo, nelle apparenze e nell’aspetto, ma si trovano poi simili al mondo quanto al cuore e ai pensieri perché, al pari di tutti gli uomini, sono agitati e instabili nei loro pensieri, mancano di fede, solo confusi, turbati e timorosi. E se pure differiscono dal mondo per aspetto, sembianze e per talune opere esteriori, tuttavia nel profondo del cuore sono avvinti da lacci terreni, non hanno in cuore la quiete che viene da Dio e la pace celeste dello Spirito, poiché non le hanno richieste a Dio e non hanno creduto di poterle ottenere”

(Pseudo-Macario, Omelie spirituali V, 4).

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

In today’s Gospel we heard that Christ will ask the Father to send the Holy Spirit to his own. The Holy Spirit is revealed as the One who gives life, zōē, and who then comes to the aid of believers in every situation so that they may live this life (cf. Rom 8:26-27).

The Holy Spirit acts in two ways: within the Christian community, the Spirit keeps Christ’s message alive and enables it to be interpreted in a living way (cf. Jn 14:26). In the relationship between Christians and the world, the Holy Spirit gives assurance, opening the disciples’ minds to a spiritual understanding of historical events (cf. Jn 16:7-15).

The Spirit is the Spirit of truth (Jn 14:17). Now, in John’s Gospel, truth is the relationship of love between the Father and the Son. This relationship is absolute agapē. Truth is therefore the love of the Father and the Son (cf. Jn 10:17; cf. Jn 15:9–10; cf. Jn 17:26) and is manifested in the humanity of the Son (cf. Jn 1:14). The Holy Spirit enables us to share in the truth in its entirety: “But when he comes, the Spirit of truth, he will guide you to all truth. He will not speak on his own, but he will speak what he hears, and will declare to you the things that are coming.” (Jn 16:13).

It is therefore clear that truth exists in love and is manifested in the relationship between persons. Those who are closed in on themselves do not know the truth, for whoever does not love does not know (cf. 1 Jn 4:7–8). The Holy Spirit draws us into the fullness of truth. Indeed, the gift that the Father sends to those who belong to Christ is that Holy Spirit whom John the Baptist saw descending upon Christ as he emerged from the Jordan (cf. Jn 1:32). At Christ’s baptism, the heavens were torn open, that is, they opened in such a way that they would never close again. There we see the relationship between the Father and the Son, who is proclaimed My beloved Son (cf. Mt 3:17). And the Holy Spirit is the life, the communion, the agapē that dwells within this relationship.

Now, this image of Christ emerging from the Jordan, as the heavens are torn open and the Holy Spirit descends upon him, was already regarded by the early Christians as expressing our reality after baptism. But in today’s Gospel, Christ clarifies a point that is fundamental: the Holy Spirit who was in Jesus — and Jesus was with the disciples, whom he called so that they might be with him (cf. Mk 3:14) — will now pass into them. This Holy Spirit “you know him, because he abides with you, and he will be in you.” (Jn 14:17).

So the Holy Spirit, the divine Person who gives zōē – as proclaimed in the Creed – is within us. Thus, Christ’s words “Abide in me as I abide in you.” (Jn 15:4) tell us that He is within us, but so is the Holy Spirit, that is, the One who made it possible for the Word to become flesh (cf. Lk 1:35). It is not, then, a matter of living the Word in such a way that the Word can be seen, as if it were up to us to make the Word visible through our commitment to putting it into practice. Rather, it is a matter of allowing Him who dwells within us to shine through:

“But if Christ is in you, though the body is dead because of sin, the Spirit is life because of righteousness. If the Spirit of him who raised Jesus from the dead dwells in you, he who raised Christ from the dead will give life to your mortal bodies also through his Spirit that dwells in you.” (Rom 8:10–11).

This is what makes it possible for us to no longer be dominated by fear for ourselves. Such fear causes a person to consider themselves a Christian in words and to say what is expected of a Christian – that is, that they give of themselves and always love, even when they are crushed by the violence and evil that assails them through others – but then, in reality, these experiences easily wipe out any good will to be like Christ (cf. Rom 7:19–20).

Through the gift of the Spirit who dwells within us, our life is no longer an effort to do as Christ says and as He did, but becomes a manifestation of the One who dwells within us. For Christ dwells in us and we dwell in Him (cf. Gal 2:20). But Christ dwells in the Father, so we too dwell in the Father: “I am in my Father and you in me and I in you” (Jn 14:20).

The Holy Spirit who dwells within us and makes us partakers of the Son of God, Christ Jesus (cf. Heb 3:14), teaches us to relate to the Father in the same way as Christ, so that our life of faith is a relationship of love with the Father just as Christ himself lives it. We turn to the Father as Christ, the beloved Son, turns to Him (cf. Rom 8:15). Thus, we are truly in Him and with Him in the Father.

This is the principle of witness, and therefore of evangelisation, because we are wholly immersed in love for our brothers and sisters. Indeed, beloved children experience and live out their being loved through love for their brothers and sisters. If anyone claims to be loved by God yet does not love their brothers and sisters, they are a liar (cf. 1 Jn 1:6; cf. 1 Jn 4:20), for it is only in the love lived out among brothers and sisters that the baptised person discovers the truth of Christ’s words: “I in them and you in me, that they may become completely one, so that the world may know that you have sent me and have loved them even as you have loved me.” (Jn 17:23).

This is the Church’s mission in the world: to be united in love amongst sisters and brothers, so that this may enable the world to know God the Father (cf. Jn 13:35).

For this reason, the tempter strives to keep Christians occupied with the many things he suggests they do, as if these were the true priority, whilst making them forget that God is Father. This reality of God as Father has fallen into oblivion precisely in the experience of Christians themselves, who often end up neglecting or ignoring that which is essential in the spiritual life: knowing how to safeguard life—zōē—and sonship, and knowing how to discern ideas, thoughts, intuitions, intentions, plans and programmes, together with feelings and states of mind.

We have created many institutions and works, but it is often difficult to find Christians who truly live out their sonship in their relationship with God the Father as their full and true identity. And it is equally difficult to find communities of Christians who are perfect in unity. Yet there is “one God and Father of all, who is above all and through all and in all.” (Eph 4:6).

It is therefore not surprising that, despite the many works carried out, those who see Christians engaged in these works—which are in themselves praiseworthy and good—do not in reality discover that God is Father, nor do they begin to enter into a relationship with Him, giving Him glory (cf. Mt 5:16). Evidently, the Holy Spirit is saying something powerful and essential to the Church, in this time described by many as difficult and one of crisis.

“The distinctiveness of Christians does not, therefore, lie in their outward appearance and demeanour, even though many believe that this is what constitutes the very identity of Christians and the difference between them and the world—in appearances and outward behaviour—yet they are then found to be as similar to the world as to the heart and mind because, like all men, they are restless and unstable in their thoughts, they lack faith, being merely confused, troubled and fearful. And even if they differ from the world in appearance, outward form and certain external works, nevertheless deep in their hearts they are bound by earthly ties; they do not have in their hearts the tranquillity that comes from God and the heavenly peace of the Spirit, for they have not asked God for them and have not believed that they could obtain them”

(Pseudo-Macarius, Spiritual Homilies V, 4).

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

En el Evangelio de hoy hemos escuchado que Cristo pedirá al Padre que envíe el Espíritu Santo a los suyos. El Espíritu Santo se manifiesta como Aquel que da la vida, la zōē, y que luego viene en ayuda de los creyentes en toda situación para que puedan vivir esta vida (cf. Rom 8,26-27).

El Espíritu Santo se presenta con una doble forma de actuar: dentro de la comunidad cristiana, el Espíritu mantiene vivo el mensaje de Cristo y permite interpretarlo de manera viva (cf. Jn 14, 26). En la relación de los cristianos con el mundo, el Espíritu Santo da seguridad, abriendo a los discípulos a una lectura espiritual de los acontecimientos históricos (cf. Jn 16, 7-15).

El Espíritu es el Espíritu de la verdad (Jn 14,17). Ahora bien, en el Evangelio de Juan, la verdad es la relación de amor entre el Padre y el Hijo. Esta relación es la agapē absoluta. Entonces, la verdad es el amor del Padre y del Hijo (cf. Jn 10,17; cf. Jn 15,9-10; cf. Jn 17,26) y se manifiesta en la humanidad del Hijo (cf. Jn 1,14). El Espíritu Santo nos hace partícipes de la verdad en su totalidad: «Cuando venga él, el Espíritu de la verdad, os guiará a toda la verdad, porque no hablará por su cuenta, sino que dirá todo lo que haya oído y os anunciará las cosas futuras» (Jn 16,13).

Por lo tanto, es evidente que la verdad está en el amor y se manifiesta en la relación entre las personas. Quien está encerrado en su propio yo, no conoce la verdad, porque quien no ama no conoce (cf. 1 Jn 4,7-8). El Espíritu Santo nos involucra en toda la verdad. De hecho, el don que el Padre envía a quienes son de Cristo es ese Espíritu Santo que Juan el Bautista vio descender sobre Cristo apenas salió del Jordán (cf. Jn 1,32). En el bautismo de Cristo, el cielo se rasgó, es decir, se abrió de tal manera que ya no se cerrará más. Allí se ve la relación del Padre con el Hijo, a quien se proclama «Hijo mío amado» (cf. Mt 3,17). Y el Espíritu Santo es la vida, la comunión, la agapē que habita en esta relación.

Ahora bien, esta imagen de Cristo saliendo del Jordán, mientras el cielo se abre y el Espíritu Santo desciende sobre él, ya era considerada por los antiguos cristianos como la imagen que expresa cuál es nuestra realidad después del bautismo. Pero en el Evangelio de hoy Cristo precisa un punto que es fundamental: el Espíritu Santo que estaba en Jesús —y Jesús estaba con los discípulos, a quienes llamó para que estuvieran con Él (cf. Mc 3,14)— ahora pasará a ellos. Este Espíritu Santo «lo conocéis porque permanece con vosotros y estará en vosotros» (cf. Jn 14,17).

Entonces el Espíritu Santo, la persona divina que da la zōē —como se proclama en el Credo— está dentro de nosotros. Por lo tanto, la palabra de Cristo «Permanezcan en mí y yo en ustedes» (Jn 15,4) dice que dentro de nosotros está Él, pero también está el Espíritu Santo, es decir, Aquel que hizo posible que el Verbo se hiciera hombre (cf. Lc 1,35). No se trata, pues, de vivir la Palabra de manera que la Palabra se pueda ver, como si nos correspondiera a nosotros dar visibilidad a la Palabra a través de nuestro compromiso de ponerla en práctica. Se trata, en cambio, de dejar que se trasluzca Aquel que habita en nosotros:

«Ahora bien, si Cristo está en ustedes, el cuerpo está muerto a causa del pecado, pero el Espíritu es vida para la justicia. Y si el Espíritu de Dios, que resucitó a Jesús de entre los muertos, habita en ustedes, aquel que resucitó a Cristo de entre los muertos también dará vida a sus cuerpos mortales por medio de su Espíritu que habita en ustedes» (Rom 8,10-11).

Esto es lo que hace posible que ya no nos domine el miedo por nosotros mismos. Ese miedo hace que, de palabra, uno se considere cristiano y diga lo que se espera de un cristiano —es decir, que se entrega a sí mismo y que ama siempre, incluso cuando es aniquilado por la violencia y el mal que lo atacan a través de los demás—, pero luego, en la realidad, estas experiencias anulan fácilmente toda buena voluntad de ser como Cristo (cf. Rom 7,19-20).

Por el don del Espíritu que habita en nosotros, nuestra vida ya no es un esfuerzo por hacer lo que Cristo dice y lo que Él hizo, sino que se convierte en manifestación de Aquel que habita en nosotros. De hecho, Cristo habita en nosotros y nosotros habitamos en Él (cf. Gálatas 2,20). Pero Cristo habita en el Padre, por lo que también nosotros habitamos en el Padre: «Yo estoy en mi Padre, y ustedes en mí, y yo en ustedes» (Jn 14,20).

El Espíritu Santo, que habita en nosotros y nos hace partícipes del Hijo de Dios, Cristo Jesús (cf. Heb 3,14), nos enseña a relacionarnos con el Padre de la misma manera que Cristo, de modo que nuestra vida de fe es la relación de amor con el Padre tal como la vive el mismo Cristo. Nos dirigimos al Padre como Cristo, el Hijo amado, se dirige a Él (cf. Rom 8,15). Por lo tanto, estamos verdaderamente en Él y con Él en el Padre.

Precisamente este es el principio del testimonio, y por lo tanto de la evangelización, porque estamos totalmente involucrados en el amor hacia los hermanos. De hecho, los hijos amados experimentan y viven su ser amados en el amor con los hermanos. Si alguien dice que es amado por Dios y no ama a los hermanos, es mentiroso (cf. 1 Jn 1,6; cf. 1 Jn 4,20), porque solo en el amor vivido entre hermanos el bautizado descubre la verdad de la palabra de Cristo: «Yo en ellos y tú en mí, para que sean perfectos en la unidad y el mundo conozca que tú me enviaste y que los has amado como me has amado a mí» (Jn 17,23).

He aquí la misión de la Iglesia en el mundo: estar unidos en el amor entre hermanas y hermanos, para que esto permita al mundo conocer a Dios Padre (cf. Jn 13,35).

Por eso, el tentador se esfuerza por mantener ocupados a los cristianos con tantas cosas que les sugiere hacer, como si estas fueran la verdadera urgencia, mientras les hace olvidar que Dios es Padre, una realidad que ha caído en el olvido precisamente en la experiencia de los propios cristianos, quienes a menudo terminan por descuidar o ignorar precisamente lo que en la vida espiritual es esencial: saber custodiar la vida-zōē, la filiación, y saber discernir ideas, pensamientos, intuiciones, propósitos, proyectos, programas, junto con sentimientos y estados de ánimo.

Hemos creado muchas instituciones y obras, pero a menudo es difícil encontrar cristianos que realmente vivan la filiación en su relación con Dios Padre como su plena y verdadera identidad. Y es igualmente difícil encontrar comunidades de cristianos perfectos en la unidad. Sin embargo, hay «un solo Dios y Padre de todos, que está por encima de todos, actúa por medio de todos y está presente en todos» (Ef 4,6).

Entonces no es extraño que, a pesar de las muchas obras realizadas, quienes ven a los cristianos comprometidos en estas obras, en sí mismas loables y buenas, en realidad no descubran que Dios es Padre y no comiencen a entrar en relación con Él dándole gloria (cf. Mt 5,16). Evidentemente, el Espíritu Santo le está diciendo a la Iglesia algo fuerte y esencial, en este tiempo que muchos definen como difícil y de crisis.

«La diversidad de los cristianos no reside, pues, en las apariencias y en el aspecto exterior, aunque muchos consideren que en esto consiste la identidad propia de los cristianos y la diferencia entre ellos y el mundo, en las apariencias y en el aspecto; pero luego se encuentran tan parecidos al mundo en cuanto al corazón y a los pensamientos porque, al igual que todos los hombres, están agitados e inestables en sus pensamientos, carecen de fe, solo están confundidos, turbados y temerosos. Y aunque difieran del mundo en apariencia, en el aspecto y en ciertas obras externas, sin embargo, en lo profundo del corazón están atados por lazos terrenales, no tienen en el corazón la quietud que viene de Dios y la paz celestial del Espíritu, pues no las han pedido a Dios y no han creído que pudieran obtenerlas» (Pseudo-Macario, Homilías espirituales V, 4).

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

V današnjem evangeliju smo slišali, da bo Kristus prosil Očeta, naj svojim učencem podari Svetega Duha. Sveti Duh se razodeva kot Tisti, ki daje življenje kot zōē, in nato vernikom pomaga v vsaki situaciji, da bi mogli živeti to življenje (prim. Rim 8,26-27).

Sveti Duh deluje na dva načina: znotraj krščanske skupnosti ohranja Kristusovo sporočilo živo in omogoča, da ga razumemo na živ način (prim. Jn 14,26). V odnosu kristjanov do sveta pa Sveti Duh daje gotovost in učence usposablja za duhovno razumevanje zgodovinskih dogodkov (prim. Jn 16,7-15).

Sveti Duh je Duh resnice (prim. Jn 14,17). V Janezovem evangeliju pa je resnica odnos ljubezni med Očetom in Sinom. Ta odnos je popolna zastonjska ljubezen (agapē). Zato je resnica ljubezen Očeta in Sina (prim. Jn 10,17; Jn 15,9-10; Jn 17,26) in se razodeva v Sinovi človeškosti (prim. Jn 1,14). Sveti Duh nas stori deležne vse resnice: »Ko pa pride on, Duh resnice, vas bo vodil k vsej resnici; ne bo namreč govoril sam od sebe, temveč bo govoril, kar bo slišal, in prihodnje reči vam bo oznanjal« (Jn 16,13).

Torej je jasno, da je resnica v ljubezni in se razodeva v odnosu med osebami. Kdor je zaprt vase, ne pozna resnice, kajti kdor ne ljubi, ne spozna (prim. 1 Jn 4,7-8). Sveti Duh nas vključi v vso resnico. Dar, ki ga Oče pošlje tistim, ki so Kristusovi, je isti Sveti Duh, ki ga je Janez Krstnik videl, kako se je spustil na Kristusa, ko je stopil iz Jordana (prim. Jn 1,32). Ob Kristusovem krstu se je nebo raztrgalo, se pravi odprlo tako, da se nikoli več ne zapre. Tam se vidi Očetov odnos s Sinom, ki ga je razglasil za svojega ljubljenega Sina (prim. Mt 3,17). Sveti Duh pa je življenje, občestvo, zastonjska ljubezen, ki prebiva v tem odnosu.

Podobo Kristusa, ki stopa iz Jordana, medtem ko se nebo trga in Sveti Duh prihaja nadenj, so že prvi kristjani razumeli kot podobo tega, kar mi postanemo pri krstu. V današnjem evangeliju pa Kristus poudari temeljno stvar: Sveti Duh, ki je bil v Jezusu – in Jezus je bil z učenci, jih je poklical, da bi bili z njim (prim. Mr 3,14) – bo zdaj prešel v njih. Tega Svetega Duha vi »poznate, ker ostaja pri vas in bo v vas« (Jn 14,17).

Tako je Sveti Duh, Božja oseba, ki daje življenje kot zōē, v nas – kakor izpovedujemo v veroizpovedi. Kristusova beseda »ostanite v meni in jaz v vas« (Jn 15,4) pove, da je v nas On, pa tudi Sveti Duh, tisti, ki je omogočil, da je Beseda postala človek (prim. Lk 1,35). Ne gre torej za to, da bi se trudili živeti Besedo tako, da bi bila ta vidna, kot da bi bila naša naloga, da ji damo vidnost s tem, ko si jo prizadevamo uresničiti.

Nasprotno, gre za to, da pustimo, da se razodeva Tisti, ki prebiva v nas:

»Če pa je v vas Kristus, je telo sicer mrtvo zaradi greha, duh pa je življenje zaradi pravičnosti. In če prebiva v vas Duh njega, ki je obudil od mrtvih Jezusa, bo on, ki je obudil Kristusa od mrtvih, po svojem Duhu, ki prebiva v vas, priklical v življenje tudi vaša umrljiva telesa« (Rim 8,10-11).

Zaradi tega v nas ne prevladuje več strah zase. Iz tega strahu namreč človek reče, da je kristjan in govori, kar se za kristjana spodobi: da se daruje in da ljubi vedno, tudi kadar ga zadene zlo; ko pa do tega res pride, ga hitro mine, da bi bil kakor Kristus (prim. Rim 7,19-20).

Zaradi daru Duha, ki prebiva v nas, naše življenje ni več napor, da bi delali, kakor Kristus uči in kakor je on delal, ampak postane razodetje Njega, ki prebiva v nas. Kristus biva v nas in mi bivamo v njem (prim. Gal 2,20). Ker pa Kristus biva v Očetu, tudi mi bivamo v Očetu: »Tisti dan boste vi spoznali da sem jaz v svojem Očetu in vi v meni in jaz v vas« (Jn 14,20).

Sveti Duh, ki prebiva v nas in nas naredi deležne Božjega Sina, Jezusa Kristusa (prim. Heb 3,14), nas uči, da smo z Očetom v enakem odnosu kot Kristus, tako da je naše življenje vere odnos ljubezni z Očetom, enako kakor ga živi sam Kristus. Na Očeta se obračamo, kakor se nanj obrača njegov ljubljeni Sin Kristus (prim. Rim 8,15). Tako smo resnično v njem in z njim v Očetu.

To je temelj pričevanja in evangelizacije, saj smo popolnoma vključeni v ljubezen do bratov. Ljubljeni otroci namreč izkušajo in doživljajo, da so ljubljeni, ko ljubijo brate. Če kdo pravi, da je ljubljen od Boga, pa ne ljubi bratov, je lažnivec (prim. 1 Jn 1,6; 1 Jn 4,20), kajti le v medsebojni ljubezni krščeni odkrivamo resnico Kristusove besede: »Jaz v njih in ti v meni, da bi bili popolnoma eno, da bo svet spoznal, da si me ti poslal in da si jih ljubil, kakor si mene ljubil« (Jn 17,23).

Poslanstvo Cerkve v svetu je: biti združeni v ljubezni med brati in sestrami, kajti tako bo svet  lahko spoznal Boga Očeta (prim. Jn 13,35).

Zato se skušnjavec trudi, da bi zaposlil kristjane z mnogimi stvarmi in opravili, ki jim jih predstavlja kot nujne; in se trudi, da bi kristjani pozabili, da je Bog Oče – resničnost, na katero so kristjani pozabili in so tako zanemarili, kar je bistveno v duhovnem življenju: ohranjati življenje kot zōē, ohranjati sinovstvo in znati razločevati ideje, misli, navdihe, sklepe, načrte in programe, skupaj s čustvi in razpoloženji.

Ustvarili smo mnogo ustanov in dejavnosti, vendar je težko najti kristjane, ki resnično živijo sinovstvo v odnosu do Boga Očeta kot svojo pravo istovetnost. Prav tako je težko najti skupnost kristjanov, ki so zares eno. Pa vendar je »en Bog in Oče vseh, nad vsemi in po vseh in v vseh« (Ef 4,6).

Zato ni čudno, da kljub temu, da ljudje vidijo, kako se kristjani trudijo v mnogih dobrih in hvalevrednih dejavnostih, ne odkrijejo, da je Bog Oče in ne vstopijo v odnos z njim, da bi ga slavili (prim. Mt 5,16). Očitno Sveti Duh v tem času, ki ga mnogi označujejo za težkega in kriznega, govori Cerkvi nekaj zelo močnega in bistvenega.

»Raznolikost kristjanov torej ni v zunanjem videzu, čeprav mnogi menijo, da je njihova istovetnost in razlika med njimi in svetom v videzu in zunanjosti, dejansko pa so lahko v srcu in razmišljanju pogosto podobni vsem drugim: nemirni in nestabilni v svojih mislih, manjka jim vera, so zmedeni, vznemirjeni in prestrašeni. Čeprav se od sveta razlikujejo po videzu, zunanjosti in nekaterih zunanjih dejavnostih, pa so v globini navezani na zemeljske stvari, v srcu nimajo spokojnosti, ki pride od Boga in ne nebeškega miru Duha, ker ga niso prosili od Boga in niso verjeli, da ga lahko prejmejo«

(Psevdo-Makarij, Duhovne homilije V, 4).

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

U današnjem evanđelju čuli smo da će Krist moliti Oca da svojim učenicima podari Duha Svetoga. Duh Sveti se očituje kao Onaj koji daje život kao zōē, a zatim pomaže vjernicima u svakoj situaciji kako bi mogli živjeti taj život (usp. Rim 8, 26-27).

Duh Sveti djeluje na dva načina: unutar kršćanske zajednice održava Kristovu poruku živom i omogućuje da je razumijemo na živ način (usp. Iv 14, 26). U odnosu kršćana prema svijetu, Duh Sveti daruje sigurnost i osposobljava učenike za duhovno razumijevanje povijesnih događaja (usp. Iv 16, 7-15).

Duh Sveti je Duh istine (Iv 14, 17). A u Ivanovom evanđelju istina je odnos ljubavi između Oca i Sina. Taj odnos je potpuno besplatna ljubav (agapē). Zato je istina ljubav Oca i Sina (usp. Iv 10, 17; usp. Iv 15, 9-10; usp. Iv 17, 26) i očituje se u Sinovljevom čovještvu (usp. Iv 1, 14). Duh Sveti čini nas dionicima sve istine: „Kada dođe on – Duh istine – upućivat će vas u svu istinu; jer neće govoriti sam od sebe, nego će govoriti što čuje i navješćivat će vam ono što dolazi“ (Iv 16, 13).

Dakle, jasno je da je istina u ljubavi i da se očituje u odnosu među osobama. Tko je zatvoren u sebe, ne poznaje istinu, jer tko ne ljubi ne upoznaje (usp. 1 Iv 4, 7-8). Duh Sveti nas uključuje u svu istinu. Dar koji Otac šalje onima koji su Kristovi jest onaj isti Duh Sveti kojeg je Ivan Krstitelj vidio kako silazi na Krista kad je izišao iz Jordana (usp. Iv 1, 32). Prigodom Kristovog krštenja nebo se razderalo, to jest otvorilo se na takav način da se nikada više ne zatvori. Tu se vidi Očev odnos sa Sinom, kojeg je proglasio svojim ljubljenim Sinom (usp. Mt 3, 17). A Duh Sveti je život, zajedništvo, besplatna ljubav koja prebiva u tom odnosu.

Sliku Krista koji izlazi iz Jordana, dok se nebo rastvara i Duh Sveti silazi na njega, već su prvi kršćani razumjeli kao sliku onoga što mi postajemo na krštenju. U današnjem pak evanđelju Krist naglašava temeljnu stvar: Duh Sveti koji je bio u Isusu ‒ a Isus je bio s učenicima, koje je pozvao da budu s njim (usp. Mk 3, 14) ‒ sada će prijeći u njih. Tog Duha Svetoga „vi poznajete jer kod vas boravi i biti će u vama“ (Iv 14, 17).

Tako je Duh Sveti, božanska osoba koja daje život kao zōē, u nama ‒ kao što ispovijedamo u Vjerovanju. Kristova riječ „ostanite u meni i ja u vama“ (Iv 15, 4) govori da je On u nama, ali i Duh Sveti, onaj koji je omogućio da Riječ postane čovjekom (usp. Lk 1, 35). Ne radi se, dakle, o tome da se trebamo truditi živjeti Riječ tako da ona bude vidljiva, kao da je naša zadaća dati joj vidljivost time što je nastojimo ostvariti. Naprotiv, radi se o tome da se očituje Onaj koji prebiva u nama:

„Ako je Krist u vama, tijelo je doduše mrtvo zbog grijeha, ali Duh je život zbog pravednosti. Ako li Duh Onoga koji uskrisi Isusa od mrtvih prebiva u vama, Onaj koji uskrisi Krista od mrtvih, oživit će i smrtna tijela vaša po Duhu svome koji prebiva u vama“ (Rim 8, 10-11).

Zbog toga u nama više ne prevladava strah za sebe. Taj strah, naime, dovodi do toga da se čovjek smatra kršćaninom i govori ono što priliči kršćaninu: da se daruje i da uvijek ljubi, čak i kada ga zadesi zlo; no kada do toga doista dođe, brzo ga prođe volja da bude poput Krista (usp. Rim 7, 19-20).

Zbog dara Duha koji prebiva u nama, naš život više nije napor da činimo onako kako Krist uči i kako je on činio, nego postaje očitovanje Njega koji prebiva u nama. Krist prebiva u nama i mi prebivamo u Njemu (usp. Gal 2, 20). A budući da Krist prebiva u Ocu, i mi prebivamo u Ocu: „U onaj ćete dan spoznati da sam ja u Ocu svom i vi u meni i ja u vama“ (Iv 14, 20).

Duh Sveti, koji prebiva u nama i čini nas sudionicima Sina Božjega, Krista Isusa (usp. Heb 3, 14), uči nas odnositi se prema Ocu isto kao i Krist, tako da je naš život vjere odnos ljubavi s Ocem, jednako onako kako ga živi sam Krist. Ocu se obraćamo onako kako mu se obraća njegov ljubljeni Sin, Krist (usp. Rim 8, 15). Tako smo doista u njemu i s njime u Ocu.

To je temelj svjedočenja i evangelizacije, jer smo potpuno uključeni u ljubav prema braći. Naime, ljubljena djeca iskuse i doživljavaju da su ljubljena kada ljube braću. Ako tko kaže da je ljubljen od Boga, a ne ljubi braću, lažac je (usp. 1 Iv 1, 6; usp. 1 Iv 4, 20), jer samo u međusobnoj ljubavi mi krštenici otkrivamo istinu Kristove riječi: „Ja u njima i ti u meni, da tako budu savršeno jedno da svijet upozna da si me ti poslao i ljubio njih kao što si mene ljubio“ (Iv 17, 23).

To je poslanje Crkve u svijetu: biti ujedinjeni u ljubavi među braćom i sestrama, jer tako će svijet moći upoznati Boga Oca (usp. Iv 13, 35).

Zato se napasnik trudi zaokupiti kršćane mnogim stvarima i poslovima koje im sugerira kao nužne; i trudi se da kršćani zaborave da je Bog Otac ‒ stvarnost koju su kršćani zaboravili te su tako zanemarili ono što je bitno u duhovnom životu: čuvati život kao zōē, čuvati sinovstvo te znati razlučivati ideje, misli, nadahnuća, namjere, planove i programe, zajedno s osjećajima i raspoloženjima.

Stvorili smo mnoge ustanove i pokrenuli aktivnosti, no teško je pronaći kršćane koji istinski žive sinovstvo u svom odnosu s Bogom Ocem kao svoj pravi identitet. Isto tako je teško pronaći zajednicu kršćana koji su doista jedno. Pa ipak jedan je „Bog i Otac sviju, koji je nad svima, djeluje po svima i boravi u svima“ (Ef 4, 6).

Zato nije čudno da, unatoč tome što ljudi vide kako se kršćani trude u mnogim dobrim i hvalevrijednim aktivnostima, ne otkrivaju da je Bog Otac i ne ulaze u odnos s njim kako bi ga slavili (usp. Mt 5, 16). Očito Duh Sveti u ovom vremenu, koje mnogi nazivaju teškim i kriznim, govori Crkvi nešto vrlo snažno i bitno.

„Različitost kršćana, dakle, nije u vanjskom izgledu, iako mnogi smatraju da su njihov identitet i razlika između njih i svijeta u izgledu i vanjštini, dok su zapravo u srcu i razmišljanju često slični svima drugima: nemirni i nepostojani u svojim mislima, nedostaje im vjera, zbunjeni su, uznemireni i uplašeni. Iako se od svijeta razlikuju po izgledu, vanjštini i nekim izvanjskim aktivnostima, u dubini su navezani na zemaljske stvari, u srcu nemaju spokoj koji dolazi od Boga ni nebeski mir Duha, jer ih nisu tražili od Boga i nisu vjerovali da ih mogu primiti“ (Pseudo-Makarije, Duhovne homilije V, 4).

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

W dzisiejszej Ewangelii słyszeliśmy, że Chrystus poprosi Ojca, aby dał swoim uczniom Ducha Świętego. Duch Święty objawia się jako Ten, który daje życie – zōē – i który przychodzi z pomocą wierzącym w każdej sytuacji, aby mogli tym życiem żyć (por. Rz 8,26-27).

Duch Święty działa na dwa sposoby: wewnątrz wspólnoty chrześcijańskiej podtrzymuje żywe przesłanie Chrystusa i pozwala je rozumieć w sposób żywy (por. J 14,26). W relacji chrześcijan do świata Duch Święty daje pewność, otwierając uczniów na duchowe odczytywanie wydarzeń historycznych (por. J 16,7-15).

Duch jest Duchem prawdy (J 14,17). W Ewangelii Jana prawda oznacza relację miłości między Ojcem a Synem. Jest to absolutna agapē. Prawda jest więc miłością Ojca i Syna (por. J 10,17; J 15,9-10; J 17,26) i objawia się w człowieczeństwie Syna (por. J 1,14). Duch Święty czyni nas uczestnikami całej prawdy: „Gdy zaś przyjdzie On, Duch prawdy, doprowadzi was do całej prawdy, bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, co usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe” (J 16,13).

Widać więc jasno, że prawda jest w miłości i objawia się w relacji między osobami. Kto jest zamknięty w sobie, nie zna prawdy, ponieważ kto nie miłuje, nie zna Boga (por. 1 J 4,7-8). Duch Święty wprowadza nas w całą prawdę. Darem Ojca dla tych, którzy należą do Chrystusa, jest właśnie ten Duch Święty, którego Jan Chrzciciel widział zstępującego na Jezusa, gdy wyszedł z Jordanu (por. J 1,32). Podczas chrztu Jezusa niebo się otworzyło – i już nigdy się nie zamknęło. Tam objawia się relacja Ojca z Synem, który zostaje ogłoszony umiłowanym Synem (por. Mt 3,17). Duch Święty jest życiem, komunią, agapē, która zamieszkuje tę relację.

Już pierwsi chrześcijanie uznawali ten obraz Chrystusa wychodzącego z Jordanu, gdy niebo się otwiera, a Duch Święty na Niego zstępuje za obraz naszej rzeczywistości po chrzcie. Jednak w dzisiejszej Ewangelii Chrystus podkreśla jeszcze coś bardzo istotnego: Duch Święty, który był w Nim – a On przebywał z uczniami, których powołał, aby byli z Nim (por. Mk 3,14) – teraz zamieszka w nich. „Wy Go znacie, ponieważ przebywa wśród was i w was będzie” (J 14,17).

Duch Święty – Boska Osoba, która daje życie – mieszka więc w nas. Słowa Chrystusa: „Trwajcie we Mnie, a Ja w was” (J 15,4), oznaczają, że On jest w nas, a wraz z Nim Duch Święty – Ten, który sprawił, że Słowo stało się ciałem (por. Łk 1,35). Nie chodzi więc o to, by żyć Słowem tak, jakbyśmy to my mieli uczynić je widzialnym poprzez własne wysiłki. Chodzi raczej o to, by pozwolić objawić się Temu, który w nas mieszka:

„Jeżeli Chrystus jest w was, to ciało wprawdzie podlega śmierci z powodu grzechu, lecz duch żyje dzięki usprawiedliwieniu. A jeśli mieszka w was Duch Tego, który wskrzesił Jezusa z martwych, to Ten, który wskrzesił Chrystusa, ożywi także wasze śmiertelne ciała przez swego Ducha, który w was mieszka” (Rz 8,10-11).

To właśnie sprawia, że nie rządzi nami już lęk o samych siebie. Lęk ten powoduje, że człowiek na poziomie słów uważa się za chrześcijanina i mówi to, czego się od niego oczekuje – że daje siebie i kocha zawsze, nawet gdy doświadcza przemocy i zła – ale potem w rzeczywistości takie doświadczenia łatwo niszczą jego dobrą wolę, by żyć jak Chrystus (por. Rz 7,19-20).

Dzięki darowi Ducha, który w nas mieszka, nasze życie nie jest już wysiłkiem naśladowania Chrystusa, lecz staje się objawieniem Tego, który w nas przebywa. Chrystus mieszka w nas, a my w Nim (por. Ga 2,20). A ponieważ Chrystus jest w Ojcu, także my jesteśmy w Ojcu: „Ja jestem w moim Ojcu, wy we Mnie, a Ja w was” (por. J 14,20).

Duch Święty, który w nas mieszka i czyni nas uczestnikami Syna Bożego, Jezusa Chrystusa (por. Hbr 3,14), uczy nas odnosić się do Ojca tak, jak czyni to sam Chrystus. Nasze życie wiary staje się więc relacją miłości z Ojcem, taką jaką przeżywa Syn. Zwracamy się do Ojca jak umiłowany Syn (por. Rz 8,15). Jesteśmy więc naprawdę w Nim i z Nim w Ojcu.

To jest fundament świadectwa i ewangelizacji – pełne zaangażowanie w miłość wobec braci. Dzieci umiłowane doświadczają swojej tożsamości właśnie w miłości do innych. Kto twierdzi, że kocha Boga, a nie kocha braci, jest kłamcą (por. 1 J 1,6; 4,20). Tylko w miłości między ludźmi ochrzczony odkrywa prawdę słów Chrystusa: „Ja w nich, a Ty we Mnie, aby stanowili jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że ich umiłowałeś tak, jak Mnie umiłowałeś” (J 17,23).

Taka jest misja Kościoła: jedność w miłości, aby świat poznał Boga Ojca (por. J 13,35).

Dlatego kusiciel zajmuje chrześcijan wieloma sprawami, które wydają się pilne, a jednocześnie sprawia, że zapominają o tym, co najważniejsze – że Bóg jest Ojcem. Często zaniedbuje się to, co istotne: troskę o życie Boże (zōē), świadomość bycia dzieckiem oraz rozeznawanie myśli, uczuć i decyzji.

Stworzyliśmy wiele instytucji i dzieł, ale trudno znaleźć chrześcijan, którzy naprawdę żyją jako dzieci Boga. Trudno też o wspólnoty w pełnej jedności. A przecież jest „jeden Bóg i Ojciec wszystkich” (Ef 4,6).

Nic więc dziwnego, że mimo dobrych dzieł świat nie odkrywa, że Bóg jest Ojcem. Duch Święty mówi dziś Kościołowi coś bardzo ważnego – szczególnie w czasach kryzysu.

 

„Różnorodność chrześcijan nie polega zatem na wyglądzie zewnętrznym, choć wielu uważa, że to właśnie w tym tkwi tożsamość chrześcijan i różnica między nimi a światem – w pozorach i wyglądzie – ale w rzeczywistości są oni podobni do świata pod względem serca i myśli, ponieważ, podobnie jak wszyscy ludzie, są niespokojni i chwiejni w swoich myślach, brakuje im wiary, są po prostu zdezorientowani, zmartwieni i pełni obaw. I choć różnią się od świata wyglądem, zwiastunami i niektórymi zewnętrznymi uczynkami, to jednak w głębi serca są związani ziemskimi więzami, nie mają w sercu spokoju, który pochodzi od Boga, ani niebiańskiego pokoju Ducha, ponieważ nie prosili o nie Boga i nie wierzyli, że mogą je uzyskać”

(Pseudo-Macario, Homilie duchowe V, 4).

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej