[SEMI] DOMENICA DELLE PALME (Anno C) 2

ITALIANO

Oggi, liturgicamente, è la domenica della passione di nostro Signore Gesù Cristo.

Dio, in Cristo, partecipa alla condizione umana proprio nella sua dimensione più drammatica, cioè al male, alla sofferenza e alla morte.

Paolo dice che Cristo appartiene alla forma di essere che è divina e anche a quella umana, Cristo Gesù, “pur essendo nella condizione di Dio” (Fil 2,6).

È molto difficile tradurre nelle lingue moderne Il termine morphē che Paolo usa, perché si tratta di forma. In qualche modo fa riferimento all’immagine, per la quale il greco utilizza anche eikōn. Questa parola – morphē – che Paolo usa ha in sé anche una dimensione attiva, di azione. La forma, cioè, dice il modo di essere, di agire.

E qui si apre un capitolo molto importante per la vita di fede e per il cammino spirituale dei cristiani.

L’immagine di Dio, la forma del suo modo di essere è evidentemente essenziale, anzi fondante per la vita degli uomini.

Cristo ci ha manifestato con la sua stessa persona che Dio è Padre, e ciò mette al centro dell’esistenza divina il generare, che esprime un’esistenza relazionale. E un’esistenza relazionale dice l’amore, cioè l’agape.

Infatti Dio è amore (cf 1Gv 4,8). Allora, la forma di essere di Dio è la paternità, e questa manifesta ed è espressione dell’agape.

Com’è la morphē dell’agape? La si vede nel Figlio. È lui la perfetta immagine del Padre (cf Col 1,15).

Il modo di essere uomo di Cristo manifesta il modo di essere di Dio. Ora, la realtà più sicura per quanto riguarda Dio è che è persona. La persona, come ci fa vedere Cristo stesso, è un’esistenza relazionale.

La relazione è il modo di appartenersi l’un l’altro. Infatti, Cristo dice: “Io e il Padre siamo una cosa sola” (Gv 10,30).

La relazione è un modo di esistere in un’estasi permanente, cioè è un uscire da sé e affidarsi all’altro (cf Gv 13,32).

Anzi, la persona emerge dalle relazioni (cf Gv 12,45; Gv, 14,9).

Ma la persona si manifesta nell’azione.

Infatti, se vuoi conoscere una persona, mettiti a lavorare con lei e vedrai com’è veramente.

Lì si manifesta pienamente la morphē, la forma dell’azione dell’amore che dice e fa vedere chi è questa persona.

Cristo ha fatto proprio questo passaggio nel suo manifestarsi. Ha manifestato il Padre: “In verità, in verità io vi dico: il Figlio da sé stesso non può fare nulla, se non ciò che vede fare dal Padre; quello che egli fa, anche il Figlio lo fa allo stesso modo” (Gv 5,19).

Si conosce la forma di essere di Dio vedendo come agisce Cristo. La sua azione è la manifestazione esatta di come è Dio. Il modo di agire del Padre è esattamente lo stesso modo di agire di Cristo.

Allora è vero quello che spesso sottolineava Silvano Fausti, cioè che Dio è come Cristo.

Per conoscere Dio, bisogna conoscere l’opera di Cristo, ma l’opera di Cristo non la conosciamo a una distanza di 10 mt, bensì in noi stessi.

È veramente difficile comprendere cosa sia successo negli ultimi secoli perché abbiamo messo la conoscenza di Dio in ambito scolastico, in uno studio riempito solo di libri. Secondo questa mentalità, prima bisogna studiare la filosofia e poi entrare sulla via della conoscenza di Dio.

Ma quale filosofia si studia per conoscere Dio? Chiudere la conoscenza di Dio nelle idee e nei concetti vuol dire sbagliare la mèta.

Già secoli fa ci siamo trovati senza l’esperienza di Dio, tanto che sant’Ignazio di Loyola ha cercato di legare la conoscenza di Dio con l’esperienza di essere redenti da Lui. Questa separazione della conoscenza dalla vita ha provocato gravissimi danni.

Una conoscenza di Dio fatta di sole idee e concetti produce inevitabilmente moralismo e volontarismo, perché bisogna mettere in pratica ciò che abbiamo capito e imparato.

E, anche se le persone riescono a fare un po’ queste cose, rimarranno comunque fuori dall’amore.

Questo andamento produce uomini e donne che cercano disperatamente di essere amati. E ciò crea un permanente orientamento verso sé stessi in un modo almeno egotista, se non addirittura egoista.

Dunque, si può arrivare fino alla vecchiaia occupandosi di sé stessi e perfino ammalarsi a causa delle frustrazioni e dei fallimenti dovuti al non riuscire a realizzare sé stessi.

C’è allora bisogno di trovare il colpevole del proprio stato di esistenza.

Mentre Giovanni dice: “In questo sta l’amore: non siamo stati noi ad amare Dio, ma è lui che ha amato noi e ha mandato il suo Figlio come vittima di espiazione per i nostri peccati” (1Gv 4,10).

La forma di essere di Dio si conosce scoprendosi amati da Lui e liberati dalla schiavitù del peccato e della morte.

La conoscenza di Dio senza che in tale conoscenza sia coinvolta la vita certamente non riguarda il Dio che è Padre del nostro Signore Gesù Cristo, ma è la via sicura che conduce all’idolatria.

Perciò anche l’annuncio del Vangelo percorre la stessa via di Cristo.

La Chiesa, che è parte dell’umanità di Cristo, manifesta la vita-zōē, che è la comunione nell’agape.

Perciò il cristiano si pone nella vita con le relazioni, ossia amando.

Paolo dice che Cristo non riteneva il suo essere Dio come qualcosa di egoistico, ma ha vissuto la sua umanità in forma di servo (cf Fil 2,6-7).

L’agape si realizza servendo. Anche il cristiano, proprio perché è abitato dalla zōē che è agape, si dona al servizio degli altri in modo molto concreto, concreto come il lavoro: “Il Figlio dell’uomo infatti non è venuto per farsi servire, ma per servire e dare la propria vita in riscatto per molti” (Mc 10,45).

Ecco come si compie la forma di essere dell’uomo. Il triduo pasquale è la realizzazione della forma dell’agape in questo mondo, ed è la piena rivelazione di Dio, proprio nell’umanità di Cristo, della quale il battezzato fa parte. Infatti, Paolo dice esplicitamente che i cristiani eviteranno i rischi di illusioni e tentazioni se si metteranno a servirsi gli uni gli altri (Gv 13,34-35). “Che questa libertà non divenga però un pretesto per la carne; mediante l’amore siate invece a servizio gli uni degli altri” (Gal 5,13).

E così continua la manifestazione di Dio come amore nella storia.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Liturgically, today is the Sunday of the Passion of our Lord Jesus Christ.

God, in Christ, participates in the human condition in its most dramatic dimension, that is, in evil, suffering and death.

Paul says that Christ belongs to the form of being that is divine and also to the human form, Christ Jesus, “though he was in the form of God” (Philippians 2:6).

the term morphē that Paul uses, and that refers to the concept of form, is very difficult to translate into modern languages. In some way it refers to the image, for which the Greek also uses eikōn. This word – morphē – that Paul uses also has an active dimension, implying action. Form expresses a way of being, of acting.

And here we come to a very important chapter for the life of faith and the spiritual journey of Christians.

It is evident that our image of God, the form of God’s way of being, is essential, indeed fundamental for the life of humanity.

In His very person, Christ has manifested to us that God is Father. This places the act of generating at the centre of divine existence, giving expressiong to a relational existence; and a relational existence is love, that is, agape.

In fact, God is love (cf. 1 Jn 4:8). Thus God’s form of being is fatherhood, and this manifests and is an expression of agape.

What is the morphē of agape like? It is seen in the Son. He is the perfect image of the Father (cf. Col 1:15).

Christ’s way of being human manifests God’s way of being. Now, the surest reality regarding God is that he is a person; and the person, as Christ himself shows us, is a relational existence.

Relationship is a way of belonging to each other. In fact, Christ says: “The Father and I are one” (Jn 10:30).

Relationship is a way of existing in a permanent state of ecstasy; that is, it means going out of oneself and entrusting oneself to the other (cf. Jn 13:32).

Indeed, the person emerges from relationships (cf. Jn 12:45; Jn 14:9). But the person manifests themselves in action.

In fact, if you want to get to know a person, start working with them and you’ll see what they’re really like. This is where morphē, the form of the action of love revealing who this person is, is fully manifested.

Christ did exactly this in his manifestation. He manifested the Father: “Amen, amen, I say to you, a son cannot do anything on his own, but only what he sees his father doing; for what he does, his son will do also” (John 5:19).

We know God’s way of being by seeing how Christ acts. His action is the exact manifestation of how God is. The Father’s way of acting is exactly the same way as Christ’s.

So, it is true what Silvano Fausti often emphasised, that God is like Christ.

To know God, we need to know the work of Christ, but we don’t know the work of Christ from a distance of 10 metres, but rather within ourselves.

It is really difficult to understand what has happened in the last few centuries because we have confined the knowledge of God to the school environment, to an area of study filled only with books. According to this mentality, one must first study philosophy and then enter the path of the knowledge of God.

But what philosophy do we study to know God? To limit the knowledge of God to ideas and concepts is to miss the mark.

Centuries ago we found ourselves lacking an experience of God. This was so true that St. Ignatius of Loyola tried to link the knowledge of God with the experience of being redeemed by Him. This separation of knowledge from life has caused very serious damage.

A knowledge of God made up only of ideas and concepts inevitably produces moralism and voluntarism, because we have to put into practice what we have understood and learnt.

Even if people manage to do some of these things, they will still remain outside the realm of love.

This trend produces men and women who desperately try to be loved. And this creates a permanent orientation towards oneself in a way that is at least egotistical, if not downright selfish.

So, you can live to an old age being self-centred and even become ill because of the frustrations and failures arising from not being able to realise your full potential.

Then you feel the need to find someone to blame for your condition.

Whereas John says: “In this is love: not that we have loved God, but that he loved us and sent his Son as expiation for our sins.” (1 John 4:10).

God’s way of being is discovered by knowing that we are loved by him and set free from the slavery of sin and death.

Such knowledge of God that does not involve life certainly does not pertain to the God who is Father of our Lord Jesus Christ. Rather, it is the sure way leading to idolatry.

The proclamation of the Gospel also follows the same path as Christ.

The Church, which is part of the humanity of Christ, manifests zōē-life which is communion in agape.

Therefore, the Christian positions himself in life through relationships, that is, through love.

Paul says that Christ did not consider his being God as a selfish reality, but lived his humanity in the form of a servant (cf. Phil 2:6-7).

Agape is put into practice through service. Precisely because they are inhabited by zōē, which is agape, Christians give themselves to the service of others in a very concrete way, as concrete as work: “For the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many” (Mark 10:45).

This is how one fulfils the form of being human. The Easter Triduum is the realisation of the form of agape in this world, and is the full revelation of God, precisely in the humanity of Christ, of which the baptised person is a member. In fact, Paul explicitly says that Christians will avoid the risk of illusions and temptations if they begin to serve one another (cf. John 13:34-35). “But do not use this freedom as an opportunity for the flesh; rather, serve one another through love.” (Galatians 5:13).

And so God’s manifestation as love continues in history.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Hoy, litúrgicamente, es el domingo de la pasión de nuestro Señor Jesucristo.

Dios, en Cristo, participa en la condición humana precisamente en su dimensión más dramática, es decir, en el mal, el sufrimiento y la muerte.

Pablo dice que Cristo pertenece a la forma del ser que es divina y también a la forma humana, Cristo Jesús, «aunque esté en la condición de Dios» (Flp 2,6).

Esto es muy difícil de traducir a las lenguas modernas. El término morphē que utiliza Pablo, porque se refiere a la forma. De alguna manera se refiere a la imagen, para lo cual el griego también utiliza eikōn.

Esta palabra – morphē – que Pablo utiliza, también tiene en ella una dimensión activa, de acción. La forma, es decir, dice el modo de ser, de actuar.

Y aquí se abre un capítulo muy importante para la vida de fe y el camino espiritual de los cristianos.

La imagen de Dios, la forma de su modo de ser es evidentemente esencial, incluso fundacional para la vida humana.

Cristo nos ha manifestado por su misma persona que Dios es Padre, y esto sitúa la generación, que expresa una existencia relacional, en el centro de la existencia divina. Y la existencia relacional expresa el amor, es decir, el ágape.

En efecto, Dios es amor (cf. 1Jn 4,8). Así pues, la forma de ser de Dios es la paternidad, y ésta manifiesta y es expresión del ágape.

¿Cuál es la morphē del ágape? Se ve en el Hijo. Él es la imagen perfecta del Padre (cf. Col 1,15).

El modo de ser hombre de Cristo manifiesta el modo de ser de Dios. Ahora bien, la realidad más segura sobre Dios es que es una persona. Persona, como Cristo mismo nos muestra, es una existencia relacional.

La relación es el modo de pertenecer al otro. De hecho, Cristo dice: «Yo y el Padre somos uno» (Jn 10,30).

La relación es un modo de existir en éxtasis permanente, es decir, es un salir de sí mismo y confiarse al otro (cf. Jn 13,32).

En efecto, la persona surge de las relaciones (cf. Jn 12,45; Jn 14,9).

Pero la persona se manifiesta en la acción.

De hecho, si quieres conocer a una persona, ponte a trabajar con ella y observa cómo es en realidad.

Ahí se manifiesta plenamente la morphē, la forma de la acción del amor que dice y muestra quién es esa persona.

Cristo hizo este mismo pasaje en su manifestación. Manifestó al Padre: “En verdad, en verdad os digo que el Hijo por sí mismo no puede hacer nada, sino lo que ve hacer al Padre; lo que él hace, lo hace también el Hijo” (Jn 5,19).

Se conoce la forma del ser de Dios viendo cómo actúa Cristo. Su acción es la manifestación exacta de cómo es Dios. El modo de actuar del Padre es exactamente igual al modo de actuar de Cristo.

Entonces, es verdad lo que Silvano Fausti subrayaba a menudo, que Dios es como Cristo.

Para conocer a Dios, hay que conocer la obra de Cristo, pero no conocemos la obra de Cristo a 10 metros de distancia, sino en nosotros mismos.

Es realmente difícil comprender lo que ha ocurrido en los últimos siglos, porque hemos situado el conocimiento de Dios en un ámbito escolástico, en un estudio lleno sólo de libros. Según esta mentalidad, primero hay que estudiar filosofía y luego entrar en el camino del conocimiento de Dios.

Pero ¿qué filosofía se estudia para conocer a Dios? Encerrar el conocimiento de Dios en ideas y conceptos es equivocar la meta.

Hace siglos ya nos encontrábamos sin la experiencia de Dios, hasta el punto de que San Ignacio de Loyola intentó vincular el conocimiento de Dios con la experiencia de ser redimido por Él. Esta separación entre el conocimiento y la vida ha hecho un gran daño.

Un conocimiento de Dios hecho sólo de ideas y conceptos produce inevitablemente moralismo y voluntarismo, porque tenemos que poner en práctica lo que hemos entendido y aprendido.

E incluso si las personas consiguen hacer algunas de estas cosas, seguirán estando fuera del amor.

Esta tendencia produce hombres y mujeres desesperados por ser amados. Y esto crea una orientación permanente hacia uno mismo de una forma que es, como mínimo, egotista, si no egoísta.

Así, uno puede llegar a la vejez cuidando de sí mismo e incluso enfermando a causa de las frustraciones y los fracasos por no haberse realizado.

Surge entonces la necesidad de encontrar al culpable del propio estado de existencia.

Mientras que Juan dice: «En esto consiste el amor: no fuimos nosotros quienes amamos a Dios, sino que fue Él quien nos amó y envió a su Hijo como víctima de expiación por nuestros pecados» (1 Jn 4,10).

La forma de ser de Dios se conoce descubriéndose amado por Él y liberado de la esclavitud del pecado y de la muerte.

El conocimiento de Dios sin la implicación de la vida en ese conocimiento no concierne ciertamente al Dios que es Padre de nuestro Señor Jesucristo, sino que es el camino seguro que conduce a la idolatría.

Por eso, el anuncio del Evangelio sigue también el mismo camino que Cristo.

La Iglesia, que es parte de la humanidad de Cristo, manifiesta la vida-zōē, que es comunión en ágape.

Por tanto, el cristiano se sitúa en la vida relacionándose, es decir, amando.

Pablo dice que Cristo no consideró su ser Dios como algo egoísta, sino que vivió su humanidad en forma de siervo (cf. Flp 2,6-7).

El ágape se realiza sirviendo. También el cristiano, precisamente porque está habitado por el zōē que es ágape, se entrega al servicio de los demás de un modo muy concreto, tan concreto como el trabajo: «Porque el Hijo del hombre no ha venido a ser servido, sino a servir y a dar su vida en rescate por muchos» (Mc 10,45).

Así se realiza la forma de ser del hombre. El triduo pascual es el cumplimiento de la forma del ágape en este mundo, y es la revelación plena de Dios, precisamente en la humanidad de Cristo, de la que el bautizado forma parte. De hecho, Pablo dice explícitamente que los cristianos evitarán los riesgos de las ilusiones y las tentaciones si se sirven unos a otros (Jn 13, 34-35). «Pero que esta libertad no se convierta en un pretexto para la carne, sino que, por el contrario, os sirváis por amor los unos a los otros» (Ga 5,13).

Y así continúa la manifestación de Dios como amor en la historia.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

V bogoslužju danes obhajamo nedeljo trpljenja našega Gospoda Jezusa Kristusa.

Bog je v Kristusu udeležen pri razmerah človeka prav v njegovi najbolj dramatični razsežnosti, to je v zlu, trpljenju in smrti.

Pavel pravi, da Kristus pripada tako Božji kot človeški obliki bivanja: Jezus Kristus, »čeprav je bil namreč v podobi Boga« (Flp 2,6).

Zelo težko je prevesti v sodobne jezike izraz morphē, ki ga uporablja Pavel, saj pomeni obliko. Na nek način se nanaša na podobo, za katero grščina uporablja tudi besedo eikōn. Beseda morphē, ki jo uporablja Pavel, nosi tudi aktivno razsežnost – pomeni način delovanja. Oblika torej izraža način bivanja, delovanja.

In tukaj se odpre zelo pomembno poglavje za vero in duhovno pot kristjanov.

Podoba Boga, oblika njegovega bivanja, je bistvena, celo temeljna za življenje ljudi.

Kristus nam je v svoji osebi razodel, da je Bog Oče, kar postavlja v središče Božjega bivanja dejanje rojevanja; to pa izrazi bivanje  v odnosu. In bivanje v odnosu pomeni ljubezen, se pravi zastonjsko ljubezen (agapē).

Bog je namreč ljubezen (prim. 1 Jn 4,8). Oblika Božjega bivanja je torej očetovstvo, kar razodeva in izraža zastonjsko ljubezen.

Kakšna pa je morphē zastonjske ljubezni? To se vidi v Sinu. On je popolna podoba Očeta (prim. Kol 1,15).

Kristusov način človeškega bivanja razodeva Božji način bivanja. Najbolj gotovo, kar vemo o Bogu, je, da je oseba. In kot nam pokaže sam Kristus, je oseba bitje v odnosu.

Odnos je način pripadanja drug drugemu. Kristus namreč pravi: »Jaz in Oče sva eno« (Jn 10,30).

Odnos je način bivanja v nenehni zamaknjenosti, to je v tem, da gremo iz sebe in se izročimo drugemu (prim. Jn 13,32).

Še več: oseba nastaja v odnosih (prim. Jn 12,45; Jn 14,9).

Toda oseba se razodeva v dejanjih.

Če namreč želiš spoznati osebo, začni z njo delati in boš videl, kakšna je v resnici.

Tam se v polnosti razodeva morphē, oblika dejanja ljubezni, ki razkrije, kdo ta oseba je.

Kristus je v svojem razodevanju naredil prav ta prehod. Razodel je Očeta: »Resnično, resnično, povem vam: Sin ne more delati ničesar sam od sebe, razen tega, kar vidi, da dela Oče; kar namreč dela on, dela enako tudi Sin« (Jn 5,19).

Božjo obliko bivanja spoznamo tako, da gledamo, kako deluje Kristus. Njegovo delovanje natančno pokaže, kakšen je Bog. Očetov način delovanja je prav tak kot je Kristusov.

Zato drži to, kar je pogosto poudarjal Silvano Fausti: Bog je takšen, kakršen je Kristus.

Če hočemo spoznati Boga, moramo spoznati Kristusovo delovanje. Njegovega delovanja pa ne spoznamo z razdalje desetih metrov, ampak v nas samih.

Zares težko je razumeti, kaj se je zgodilo v zadnjih stoletjih, da smo spoznanje Boga zaprli v šolske učilnice in v študij, napolnjen le s knjigami. Po tej miselnosti naj bi najprej študirali filozofijo in šele nato krenili na pot spoznanja Boga.

Toda katero filozofijo naj bi študirali, da bi spoznali Boga? Zapreti spoznanje Boga v ideje in pojme pomeni zgrešiti cilj.

Že pred nekaj stoletji smo ostali brez izkušnje Boga, do te mere, da je sv. Ignacij Lojolski poskušal povezati spoznanje Boga z izkušnjo odrešenosti. Ločitev spoznavanja od življenja je povzročilo ogromno škodo.

Spoznanje Boga, ki temelji zgolj na idejah in pojmih, nujno vodi v moralizem in voluntarizem,  ker moraš potem uresničevati to, kar si razumel in se naučil.

A tudi če ljudje zmorejo uresničiti nekaj teh stvari, še vedno ostajajo zunaj ljubezni.

Iz takega pristopa pridejo ljudje, ki obupano iščejo, da bi bili ljubljeni. To pa vodi v stalno usmerjenost vase, v način pretiranega, ali celo egoističnega, vrednotenja lastne pomembnosti.

Človek se lahko ukvarja s seboj vse do starosti in zaradi frustracij in neuspehov samouresničitve lahko celo zboli.

In potem potrebuje krivca za svoje življenjsko stanje.

A Janez pravi: »V tem je ljubezen: ne, da smo mi ljubili Boga, ampak da je on nas ljubil in poslal svojega Sina v spravo za naše grehe« (1 Jn 4,10).

Božjo obliko bivanja spoznamo, ko odkrijemo, da nas On ljubi in nas je osvobodil suženjstva greha in smrti.

Spoznanje Boga, ki ne vključuje življenja, gotovo ne govori o Bogu, ki je Oče našega Gospoda Jezusa Kristusa, ampak je gotova pot v malikovanje.

Tudi oznanjevanje evangelija prehodi isto pot kot Kristus.

Cerkev, ki je del Kristusove človeškosti, razodeva življenje kot zōē, ki je občestvo v zastonjski ljubezni.
Kristjan zato vstopa v življenje preko odnosov, torej z ljubeznijo.

Pavel pravi, da se Kristus ni oklepal svoje podobe Boga, ampak je živel svojo človeškost v podobi služabnika (prim. Flp 2,6-7).

Zastonjska ljubezen se uresničuje v služenju. Kristjan, v katerem je naseljeno življenje kot zōē, ki je zastonjska ljubezen, zelo konkretno, tako konkretno kot je delo, služi drugim: »Saj tudi Sin človekov ni prišel, da bi mu stregli, ampak da bi stregel in dal svoje življenje v odkupnino za mnoge« (Mr 10,45).

Tako se uresničuje oblika bivanja človeka. Velikonočno tridnevje je uresničitev oblike zastonjske ljubezni v tem svetu in popolno razodetje Boga, prav v Kristusovi človeškosti, katere del je tudi vsak krščeni. Pavel namreč izrecno pravi, da bodo kristjani obvarovani pred iluzijami in skušnjavami, če bodo drug drugemu služili (prim. Jn 13,34-35). »Le da vam svoboda ne bo pretveza za meso, temveč služite drug drugemu po ljubezni« (Gal 5,13).

In tako se razodetje Boga kot ljubezen nadaljuje v zgodovini.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

U današnjoj liturgiji slavimo nedjelju muke Gospodina našega Isusa Krista.

Bog u Kristu sudjeluje u ljudskom stanju upravo u njegovoj najdramatičnijoj dimenziji, to jest u zlu, patnji i smrti.

Pavao kaže da Krist pripada i božanskom i ljudskom obliku [liku] postojanja: Isus Krist je „trajni lik Božji“ (Fil 2,6).

Vrlo je teško prevesti na suvremene jezike izraz morphē koji Pavao koristi, jer on znači oblik. Na neki način se odnosi na sliku, za koju grčki također koristi riječ eikōn. Riječ morphē koju Pavao koristi ima u sebi također aktivnu dimenziju – znači način djelovanja. Oblik dakle izražava način postojanja, djelovanja.

I tu se otvara vrlo važno poglavlje za vjeru i duhovni hod kršćana.

Slika Božja, oblik njegova postojanja očito je bitan, dapače od temeljne je važnosti za život ljudi.

Krist nam je u svojoj osobi očitovao da je Bog Otac, što u središte Božjeg postojanja stavlja rađanje; a to izražava postojanje u odnosu. A postojanje u odnosu znači ljubav, odnosno besplatnu ljubav (agapē).

Naime, Bog je ljubav (usp. 1Iv 4,8). Dakle, Božji oblik postojanja je očinstvo, a ono očituje i izražava besplatnu ljubav.

Kakav je morfē besplatne ljubavi? To se vidi u Sinu. On je savršena slika Očeva (usp. Kol 1,15).

Kristov način ljudskog postojanja očituje Božji način postojanja. Najsigurnija stvar što znamo o Bogu jest to da je On osoba. I kako nam sam Krist pokazuje, osoba je biće u odnosu.

Odnos je način pripadanja jednoga drugome. Naime, Krist kaže: „Ja i Otac jedno smo“ (Iv 10,30).

Odnos je način postojanja u trajnoj ekstazi, to jest izlaženje iz sebe i povjeravanje drugome (usp. Iv 13,32).

Štoviše, osoba nastaje u odnosima (usp. Iv 12,45; Iv 14,9).

Ali osoba se očituje u djelovanju.

Naime, ako želiš upoznati osobu, počni raditi s njom i vidjet ćeš kakva je zapravo.

Tu se u potpunosti očituje morphē, oblik djelovanja ljubavi koji otkriva tko je ta osoba.

Krist je u svome očitovanju napravio upravo taj prijelaz. Očitovao je Oca: „Zaista, zaista, kažem vam: Sin ne može sam od sebe činiti ništa, doli što vidi da čini Otac; što on čini, to jednako i Sin čini“ (Iv 5,19).

Upoznajemo Božji oblik postojanja gledajući kako Krist djeluje. Njegovo djelovanje točno pokazuje kakav je Bog. Očev način djelovanja isti je kao i Kristov.

Stoga vrijedi ono što je Silvano Fausti često naglašavao: Bog je kao Krist.

Ako želimo upoznati Boga, moramo upoznati Kristovo djelo. Ali Kristovo djelo ne upoznajemo sa udaljenosti od deset metara, nego u sebi.

Zaista je teško razumjeti što se dogodilo u posljednjim stoljećima pa da smo spoznaju Boga zatvorili u školske učionice i u studije zatrpane samo knjigama. Prema tom mentalitetu, prvo treba studirati filozofiju, a tek onda krenuti na put spoznaje Boga.

Ali koju bismo filozofiju trebali studirati da bi smo upoznali Boga? Zatvoriti spoznaju Boga u ideje i pojmove znači promašiti cilj.

Već prije nekoliko stoljeća ostali smo bez iskustva Boga, do te mjere da je sveti Ignacije Loyolski pokušao povezati spoznaju Boga s iskustvom spasenja. Odvajanje spoznaje od života nanijelo je golemu štetu.

Spoznaja Boga koja se temelji isključivo na idejama i pojmovima nužno vodi u moralizam i voluntarizam, jer ono što si shvatio i naučio moraš provesti u djelo.

Ako ljudi čak i uspiju ostvariti neke od tih stvari, oni i dalje ostaju izvan ljubavi.

Iz takvog pristupa proizlaze ljudi koji očajnički traže da budu ljubljeni. To pak vodi u stalnu usmjerenost prema sebi, u način pretjeranoga, pa  čak i egoističnog vrednovanja vlastite važnosti.

Čovjek može biti zaokupljen sobom do duboke starosti, a može se i razboljeti zbog frustracija i neuspjeha u vlastitom samoostvarenju.

Onda mu je potreban netko koga će okriviti za svoju životnu situaciju.

A Ivan kaže: „U ovom je ljubav: ne da smo mi ljubili Boga, nego – on je ljubio nas i poslao Sina svoga kao pomirnicu za grijehe naše“ (1Iv 4,10).

Božji oblik postojanja spoznajemo kad otkrijemo da nas On ljubi i da nas je oslobodio ropstva grijeha i smrti.

Spoznaja Boga koja ne uključuje život, zasigurno ne govori o Bogu koji je Otac Gospodina našega Isusa Krista, nego je siguran put u idolopoklonstvo.

Stoga i naviještaj Evanđelja ide istim putem kao i Krist.

Crkva, koja je dio Kristova čovještva, očituje život kao zōē, koji je zajedništvo u besplatnoj ljubavi.

Zato kršćanin ulazi u život kroz odnose, to jest ljubeći.

Pavao kaže da se Krist nije sebično držao svoje jednakost s Bogom, nego je živio svoje čovještvo u liku sluge (usp. Fil 2,6-7).

Besplatna ljubav se ostvaruje u služenju. Kršćanin u kojemu je nastanjen život kao zōē, koji je besplatna ljubav, služi drugima na vrlo konkretan način, konkretan poput rada: „Jer ni Sin Čovječji nije došao da bude služen, nego da služi i život svoj dade kao otkupninu za mnoge“ (Mk 10,45).

Tako se ostvaruje čovjekov oblik postojanja. Pashalno je trodnevlje ostvarenje oblika besplatne ljubavi u ovome svijetu i potpuna objava Boga, upravo u Kristovu čovještvu, kojega je dio i svaki krštenik. Naime, Pavao izričito kaže da će kršćani biti pošteđeni od iluzija i kušnji ako budu služili jedni drugima (usp. Iv 13,34-35). „Samo neka ta sloboda ne bude izlikom tijelu, nego – ljubavlju služite jedni drugima“ (Gal 5,13).

I tako se očitovanje Boga kao ljubavi nastavlja u povijesti.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Dziś liturgicznie obchodzimy Niedzielę Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Bóg w Chrystusie uczestniczy w ludzkiej kondycji właśnie w jej najbardziej dramatycznym wymiarze, to znaczy w złu, cierpieniu i śmierci.

Paweł mówi, że Chrystus należy do formy istnienia, która jest boska, a także do ludzkiej formy istnienia, On, Chrystus Jezus, “chociaż istnieje w postaci Bożej” (por. Flp 2, 6).

Bardzo trudno jest przetłumaczyć na współczesne języki termin morphē, którego używa Paweł, ponieważ dotyczy on formy. W jakiś sposób odnosi się do obrazu, dla którego grecki używa również eikōn. To słowo – morphē – którego używa Paweł, ma również aktywny wymiar działania. Forma, czyli sposób bycia, działania.

I tutaj otwiera się bardzo ważny rozdział dla życia wiary i duchowej podróży chrześcijan.

Obraz Boga, forma Jego sposobu bycia jest ewidentnie istotna, wręcz fundamentalna dla ludzkiego życia.

Chrystus zamanifestował nam swoją osobą, że Bóg jest Ojcem, a to stawia w centrum istnienia Boga zradzanie, które wyraża egzystencję relacyjną. A egzystencja relacyjna wyraża miłość, czyli agape.

Bóg bowiem jest miłością (por. 1J 4,8). Tak więc Bożą formą bycia jest ojcostwo, które manifestuje i jest wyrazem agape.

Jaka jest forma agape? Jest ona widoczna w Synu. Jest On doskonałym obrazem Ojca (por. Kol 1,15).

Chrystusowy sposób bycia człowiekiem objawia Boży sposób bycia. Najpewniejszą rzeczywistością dotyczącą Boga jest to, że jest On osobą. Osoba, jak pokazuje nam sam Chrystus, jest bytem relacyjnym.

Relacja jest sposobem przynależenia do siebie nawzajem. W rzeczywistości Chrystus mówi: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 30).

Relacja jest sposobem istnienia w stałej ekstazie, to znaczy jest wyjściem z siebie i powierzeniem się drugiemu (por. J 13,32).

Istotnie, osoba wyłania się z relacji (por. J 12,45; J 14,9).

Ale osoba objawia się w działaniu.

W rzeczywistości, jeśli chcesz poznać osobę, zacznij z nią pracować i zobacz, jaka jest naprawdę.

Tam objawia się w pełni morfē, forma działania miłości, która mówi i pokazuje, kim jest ta osoba.

Chrystus dokonał tego właśnie przejścia w swojej manifestacji. Objawił Ojca: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział Ojca czyniącego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni” (J 5,19).

Formę Bożej istoty można poznać, widząc, jak działa Chrystus. Jego działanie jest dokładną manifestacją tego, jaki jest Bóg. Sposób działania Ojca jest dokładnie taki sam, jak sposób działania Chrystusa.

Prawdą jest więc to, co często podkreślał Silvano Fausti, a mianowicie, że Bóg jest jak Chrystus.

Aby poznać Boga, trzeba poznać dzieło Chrystusa, ale dzieła Chrystusa nie poznajemy z odległości 10 metrów, lecz w nas samych.

Naprawdę trudno jest zrozumieć, co wydarzyło się w ciągu ostatnich kilku stuleci, ponieważ umieściliśmy wiedzę o Bogu w środowisku szkolnym, w gabinecie wypełnionym wyłącznie książkami. Zgodnie z tą mentalnością należy najpierw studiować filozofię, a następnie wejść na ścieżkę poznania Boga.

Ale jaką filozofię studiuje się, aby poznać Boga? Zamknięcie poznania Boga w ideach i pojęciach jest pomyleniem celu.

Ignacy z Loyoli próbował połączyć poznanie Boga z doświadczeniem bycia przez Niego odkupionym. To oddzielenie wiedzy od życia spowodowało wielkie szkody.

Wiedza o Bogu złożona jedynie z idei i pojęć nieuchronnie prowadzi do moralizmu i woluntaryzmu, ponieważ musimy wprowadzić w życie to, co zrozumieliśmy i czego się nauczyliśmy.

A nawet jeśli ludzie zdołają zrobić niektóre z tych rzeczy, nadal pozostaną poza miłością.

Trend ten wytwarza mężczyzn i kobiety, którzy desperacko pragną być kochani. A to tworzy trwałą orientację na siebie w sposób, który jest co najmniej egoistyczny, jeśli nie samolubny.

W ten sposób można dożyć starości, troszcząc się o siebie, a nawet zachorować z powodu frustracji i niepowodzeń wynikających z niemożności samorealizacji.

Istnieje wtedy potrzeba znalezienia winowajcy swojego stanu bycia.

Jan natomiast mówi: „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy” (1 J 4,10).

Boży sposób bycia można poznać, odkrywając, że jest się kochanym przez Niego i wyzwolonym z niewoli grzechu i śmierci.

Poznanie Boga bez życia zaangażowanego w to poznanie z pewnością nie dotyczy Boga, który jest Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa, ale jest pewną drogą, która prowadzi do bałwochwalstwa.

Dlatego głoszenie Ewangelii również podąża tą samą drogą, co Chrystus.

Kościół, który jest częścią człowieczeństwa Chrystusa, manifestuje życie-zōē, które jest komunią w agape.

Dlatego chrześcijanin jest umieszczony w życiu przez relacje, to znaczy przez miłość.

Paweł mówi, że Chrystus nie uważał swojego bycia Bogiem za coś samolubnego, ale żył swoim człowieczeństwem w postaci sługi (por. Flp 2,6-7).

Agape realizuje się poprzez służbę. Również chrześcijanin, właśnie dlatego, że jest zamieszkany przez zōē, które jest agape, oddaje się służbie innym w bardzo konkretny sposób, tak konkretny jak praca: „Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie na okup za wielu” (Mk 10, 45).

W ten sposób wypełnia się forma istnienia człowieka. Triduum Paschalne jest wypełnieniem formy agape na tym świecie i jest pełnym objawieniem Boga, właśnie w człowieczeństwie Chrystusa, którego ochrzczony jest częścią. W rzeczywistości Paweł wyraźnie mówi, że chrześcijanie unikną ryzyka złudzeń i pokus, jeśli będą służyć sobie nawzajem (J 13, 34-35). „Wy zatem, bracia, powołani zostaliście do wolności. Tylko nie bierzcie tej wolności jako zachęty do hołdowania ciału, wręcz przeciwnie, miłością ożywieni służcie sobie wzajemnie!” (Ga 5,13).

I tak kontynuowane jest objawianie Boga jako miłości w historii.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej