[SEMI] IV DOMENICA DI QUARESIMA (ANNO A) 2

ITALIANO

Paolo mette in evidenza il contrasto tra la tenebra e la luce. Sono due realtà incompatibili: l’una esclude l’altra. Ma per Paolo, come anche per Giovanni, è evidente che, quando Cristo parla delle tenebre, parla di un modo di vivere la vita secondo la natura. Tenebra è la vita vissuta nell’ottica della morte, dunque totalmente soggetta a quella paura della morte che è diventata di per sé costitutiva della natura umana a partire dal peccato di Genesi 3 (cf Gen 3,7-10; Eb 2,14-15).

Si può vivere l’andare verso la morte cancellando completamente ogni aspetto sapienziale della vita, perché sicuri che l’unica meta che ci attende è la morte. Perciò si preferisce vivere “anestetizzati” per non avvertire la paura della morte (cf Is 22,13; 1Cor 15,32). Ma, in realtà, così facendo si è ancora più schiavi di questa paura, dal momento che si cerca di fare di tutto per non sentirla.

Ma c’è anche una terza via della morte: quella di coloro che, convinti di conoscere le tenebre e la luce, decidono di vivere secondo la luce e, dunque, di fare del bene e di badare che, dal pensiero al fare e all’agire, tutto sia sempre secondo una luce che, però, viene intesa in senso religioso. Sono proprio queste persone che hanno condannato Cristo perché, con il suo modo di essere, di parlare e di agire, dava loro molto fastidio, dal momento che la loro aspirazione era di essere lodati e riconosciuti per come si comportavano (cf Mt 6,2-5).

Ma il passaggio dalla tenebra alla luce non è l’effetto di una decisione dell’uomo. È, invece, il passaggio da un io che è espressione della natura umana ad un io generato dal Padre del Signore nostro Gesù Cristo, che è anche Padre nostro. Il passaggio è essere uniti a Cristo nel suo morire ‒ che può sembrare apparentemente il trionfo delle tenebre ‒ ed essere poi con-risuscitati dal Padre insieme a Lui per camminare nella novità della vita in Cristo (cf Rm 6,5).

Paolo non parla di essere nella tenebra o di essere nella luce, ma dice esplicitamente essere tenebra o essere luce. In Genesi 3 l’uomo ha scelto di voler diventare, da sé stesso, come Dio. In questo modo ha conosciuto la morte e la sua vita è diventata tenebra. Ora l’uomo, da solo, non può da tenebra diventare luce. Proprio perché segue le suggestioni del tentatore di Genesi 3, può addirittura convincersi di essere nella luce e di compiere le opere della luce. Ma, dal momento che fa queste opere perché vengano viste (cf Mt 23,5), è evidente che esse sono frutto della tenebra, poiché il tentatore è capace di indurlo a mascherarsi da uomo di luce.

Infatti, Paolo scrive che non c’è da stupirsi se i cristiani ‒ persino tra quelli che hanno delle responsabilità nella comunità ‒ fingono di essere ciò che in realtà non sono, “perché anche Satana si maschera da angelo di luce” (2Cor 11,14). Ma come questo accade in un battezzato?

Quando una persona comincia a familiarizzare con il pensiero di impegnarsi in opere buone, possono venire delle intuizioni: per esempio, entrare in qualche realtà ecclesiale per fare del bene. Facilmente può nascere una immaginazione di come ci si potrebbe impegnare ‒ secondo lo stile di alcuni carismi ‒ per promuovere la fede e il bene che la Chiesa proclama.

A volte questo accade anche quando si pensa a ciò che comunemente, purtroppo, viene chiamata vocazione. Ricordo che, alcuni anni fa, un vescovo mi raccontava di trovarsi in difficoltà quando qualche giovane gli diceva di sentire che, secondo lui, sarebbe stato bene diventare prete, oppure che avrebbe voluto impegnarsi in qualcosa che, secondo la sua visione, avrebbe portato agli altri quel bene che lui era convinto di dover fare.

Quel vescovo si stupiva che questi giovani non incontrassero nella Chiesa nessuno che li aiutasse a riconoscere come, dietro tali aspirazioni, si nascondevano in realtà delle vere e proprie tentazioni. Infatti, la vocazione è una chiamata: vuol dire che c’è qualcuno che ti chiama a lasciare le tue cose e le tue convinzioni per seguire Colui che ti chiama, proprio sulla scia di Abramo e degli apostoli.

Questo apre un altro capitolo importante. Si tratta di essere generati dall’alto (cf Gv 3,3) e di vivere l’esperienza fondante che è la risurrezione in Cristo, operata dal Padre che ama. Così ci si trova uniti alla luce (cf Ef 5,8), che è Cristo (cf Gv 8,12). Ma la luce è l’espressione della vita. La bontà, la giustizia, la verità sono frutto della luce (cf Ef 5,9), anzi, sono il frutto dello Spirito Santo (cf Gal 5,22). Nessuna di queste tre realtà ‒ bontà, giustizia e verità ‒ ha origine da noi, come se avessero la fonte e la sorgente nella natura umana.

La bontà si vive a partire dalla rinascita pasquale, nell’essere partecipi, in Cristo, alla sua morte e risurrezione e, in Lui, messi a sedere nei cieli (cf Ef 2,6). È così che siamo testimoni della “straordinaria ricchezza della sua grazia mediante la sua bontà verso di noi in Cristo Gesù” (Ef 2,7).

Per quanto riguarda la giustizia, già nell’Antico Testamento essa ha le sue radici nella giustizia che Dio opera verso di noi. Per questo noi viviamo la giustizia verso gli altri così come l’abbiamo sperimentata su di noi da parte di Dio. Ma, con la redenzione operata dal Padre in Cristo, lo Spirito Santo ci comunica l’unica via per mezzo della quale l’uomo può vivere la giustizia, che è la fede in Cristo, il quale ci ha redenti totalmente e gratuitamente, come sperimentano tutti coloro che lo accolgono (cf Rm 3,21-26).

Infine, la verità è Cristo (cf Ef 4,21), come già Lui stesso dichiara (cf Gv 14,6). Dunque, la bontà, la giustizia, la verità sono frutto della redenzione con la quale il Padre ci ha raggiunto nel suo Figlio amato, Cristo Gesù. Tutte e tre queste realtà sono la persona di Cristo. Perciò Paolo afferma che sono frutto della luce (cf Ef 5,9).

Ora, come nasce, per esempio, il frutto di un albero? L’uomo collabora soltanto. Non è il protagonista: aiuta. Così è nella vita spirituale: il passaggio dalla tenebra alla luce è opera di Dio Padre. L’uomo vi prende parte soltanto, accogliendo il dono di Cristo con la sua pasqua. Spesso, invece, dietro atteggiamenti camuffati di religiosità, si sottolinea il proprio protagonismo parlando di come “Dio ci ha aiutato”. Ma non è così: è piuttosto Dio che agisce e l’uomo coopera.

Una volta passata la morte di sé, cioè dell’uomo vecchio, di quell’io che è semplicemente l’espressione della natura umana, una volta risuscitati con Cristo e trasferiti dal Padre nel regno del Figlio del suo amore (cf Col 1,13), Dio ci assisterà con la grazia di rimanere in Lui. Di questo testimonia san Paolo stesso (cf At 26,22). Ma ciò avviene quando un cristiano manifesta di essere veramente libero da sé stesso e di aver già passato la morte di quell’io preoccupato per sé e per la propria realizzazione, libero da quel bisogno di auto-affermazione che spesso si nasconde dietro opere tipicamente religiose, a motivo delle quali ci si aspetta l’aiuto di Dio quasi come un pagamento dovuto.

Lo Pseudo-Macario a questo proposito dice:

“Vi è un giorno di luce e un vento divino dello Spirito santo che soffia e dà vita alle anime che dimorano nel giorno della luce divina […] È quello che diceva l’Apostolo: Noi però non siamo figli della notte, né delle tenebre; tutti voi, infatti siete figli della luce e figli del giorno. E come là, nell’inganno, l’uomo vecchio ha rivestito l’intero uomo e porta dunque l’abito del regno delle tenebre […] così quelli che si sono spogliati dell’uomo vecchio e sotterraneo e quelli ai quali Gesù ha tolto le vesti del regno di tenebra, si sono rivestiti dell’uomo nuovo e celeste, Gesù Cristo, e anch’essi possiedono altri occhi oltre ai loro, altre orecchie, un’altra testa, così che l’uomo sia tutto puro e porti l’immagine celeste. E il Signore li ha rivestiti con le vesti del regno di ineffabile luce, vesti di fede, speranza, amore, gioia, pace, bontà, mitezza e di ogni altra veste di luce e di vita, vesti divine, viventi” (Omelie spirituali II,4-5).

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Paul highlights the contrast between darkness and light. They are two incompatible realities: one excludes the other. But for Paul, as well as for John, it is evident that when Christ speaks of darkness, he speaks of a way of living life according to nature. Darkness is life lived in the perspective of death, therefore totally subject to that fear of death which has become in itself constitutive of human nature starting from the sin of Genesis 3 (cf Gen 3:7-10; Heb 2:14-15).

You can live going towards death by completely erasing every aspect of life that manifests wisdom, because we are sure that the only goal that awaits us is death. Therefore, it is preferable to live “anesthetized” so as not to feel the fear of death (cf Is 22:13; 1 Cor 15:32). But, in reality, in doing so one is even more enslaved by this fear, since one tries to do everything to avoid feeling it.

But there is also a third way of death: that of those who, convinced that they know darkness and light, decide to live according to the light and, therefore, to do good and to take care that, in all that external behaviors and actions, everything is always according to a light that, however, is understood in a religious sense. It is precisely these people who condemned Christ because, with his way of being, speaking and acting, he annoyed them a lot, since their aspiration was to be praised and recognized for how they behaved (cf Mt 6,2-5).

But the passage from darkness to light is not the effect of a human decision. It is, instead, the passage from an ego that is an expression of human nature to an ego generated by the Father of our Lord Jesus Christ, who is also our Father. The passage is to be united to Christ in his dying — which may apparently seem like the triumph of darkness — and then to be resurrected by the Father together with Him to walk in the newness of life in Christ (cf. Rom 6: 5).

Paul does not speak of being in darkness or of being in light, but explicitly says being darkness or being light. In Genesis 3, man chose to become, by himself, like God. In this way he knew death and his life became darkness. Now man, on his own, cannot become light from darkness. Precisely because he follows the suggestions of the tempter of Genesis 3, he can even convince himself that he is in the light and that he is doing the works of light. But, since he does these works to be seen (cf. Mt 23:5), it is evident that they are the fruit of darkness, since the tempter is able to induce him to disguise himself as a man of light.

In fact, Paul writes that it is no wonder if Christians — even among those who have responsibilities in the community — pretend to be what they really are not, “for even Satan masquerades as an angel of light” (2 Cor 11:14). But how does this happen in a baptized person?

When a person begins to become familiar with the thought of engaging in good works, intuitions can come: for example, entering some ecclesial reality to do good. A certain distorted vision can easily arise of how one could engage — according to the style of some charisms — to promote the faith and the good that the Church proclaims.

Sometimes this happens even in the name of what is commonly, unfortunately called vocation. I remember that, a few years ago, a bishop told me that he was disturbed when a certain young man told him that he felt that, according to him, it would be good to become a priest, or that he would like to engage in something that, according to his vision, would bring to others that good that he was convinced he had to do.

That bishop was amazed that these young people did not meet anyone in the Church who would help them to recognize how, behind these aspirations, real temptations were actually hidden. In fact, vocation is a call: it means that there is someone who calls you to leave your things and your convictions to follow the One who calls you, in the wake of Abraham and the apostles.

This opens another important issue. It is the question of being born from above (cf Jn 3:3) and of living the founding experience that is the resurrection in Christ, wrought by the Father who loves. Thus we find ourselves united to the light (cf Eph 5:8), which is Christ (cf Jn 8:12). But light is the expression of life. Goodness, justice, and truth are the fruit of light (cf. Eph 5:9), indeed, they are the fruit of the Holy Spirit (cf. Gal 5:22). None of these three realities — goodness, justice, and truth — originates from us, as if they had their source and origin in human nature.

Goodness is lived starting from the Paschal rebirth, in being participants, in Christ, in his death and resurrection and, in Him, seated in heaven (cf. Eph 2:6). This is how we witness “the immeasurable riches of his grace in his kindness to us in Christ Jesus” (Eph 2:7).

As for justice, already in the Old Testament it has its roots in the justice that God works towards us. This is why we live justice towards others as we have experienced it toward us from God. But, with the redemption wrought by the Father in Christ, the Holy Spirit communicates to us the only way through which man can live justice, which is faith in Christ, who has redeemed us totally and freely, as all those who welcome him experience (cf. Rom 3:21-26).

Finally, the truth is Christ (cf. Eph 4:21), as He himself already declares (cf. Jn 14:6). Therefore, goodness, justice, and truth are the fruit of the redemption with which the Father has reached us in his beloved Son, Christ Jesus. All three of these realities are the person of Christ. Therefore Paul affirms that they are the fruit of the light (cf Eph 5:9).

Now, how does the fruit of a tree come about, for example? Man only collaborates. He is not the protagonist: he helps. So it is in the spiritual life: the passage from darkness to light is the work of God the Father. Man only takes part in it, welcoming the gift of Christ with his Pascha. Often, however, behind attitudes camouflaged by religiosity, one’s own protagonism is emphasized by speaking of how “God has helped us”. But this is not the case: it is rather God who acts and man cooperates.

Once the death of self has passed, that is, of the old man, of that ego which is simply the expression of human nature, once resurrected with Christ and transferred by the Father into the kingdom of the Son of his love (cf Col 1:13), God will assist us with the grace to remain in Him. St. Paul himself testifies to this (cf At 26:22). But this happens when a Christian manifests to be truly free from himself and to have already passed the death of that ego, worried about himself and his own fulfillment, free from that need for self-affirmation that often hides behind typically religious works, because of which we expect God’s help almost as a payment due.

In this regard, Pseudo-Macarius says:

“[…] there is a day of light and a divine wind of the Holy Spirit, breathing through and refreshing souls who live in the day of the divine light. […] This is what the Apostle said: ‘We are not sons of the night nor of the darkness, for you all are sons of light and sons of the day’ [1 Thes 5:5]. And just as in that other state of error the old man put on the whole, complete man and wears the garment of the kingdom of darkness […], so here, on the contrary, all who have put off the old and earthly man and from whom Jesus has removed the clothing of the kingdom of darkness have put on the new and heavenly man, Jesus Christ, so that once again the eyes are joined to new eyes, ears to ears, head to head, to be completely pure and bearing the heavenly image. And the Lord has clothed them with the garments of the kingdom of unspeakable light, the garment of faith, hope, love, joy, peace, goodness, human warmth, and all the other divine and living garments of light, life, and ineffable tranquillity” (Spiritual Homilies II, 4-5).

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Pablo destaca el contraste entre la oscuridad y la luz. Son dos realidades incompatibles: una excluye a la otra. Pero para Pablo, al igual que para Juan, es evidente que, cuando Cristo habla de las tinieblas, se refiere a una forma de vivir la vida según la naturaleza. Las tinieblas son la vida vivida desde la perspectiva de la muerte, por lo tanto, totalmente sujeta a ese miedo a la muerte que se ha convertido en parte constitutiva de la naturaleza humana desde el pecado de Génesis 3 (cf. Gn 3,7-10; Heb 2,14-15).

Se puede vivir el camino hacia la muerte borrando completamente todo aspecto sapiencial de la vida, porque estamos seguros de que la única meta que nos espera es la muerte. Por eso se prefiere vivir «anestesiados» para no sentir el miedo a la muerte (cf. Is 22,13; 1 Cor 15,32). Pero, en realidad, al hacerlo, se es aún más esclavo de este miedo, ya que se intenta hacer todo lo posible para no sentirlo.

Pero hay también una tercera vía de la muerte: la de aquellos que, convencidos de conocer las tinieblas y la luz, deciden vivir según la luz y, por lo tanto, hacer el bien y velar por que, desde el pensamiento hasta el hacer y el actuar, todo sea siempre según una luz que, sin embargo, se entiende en sentido religioso. Son precisamente estas personas las que condenaron a Cristo porque, con su forma de ser, de hablar y de actuar, les molestaba mucho, ya que su aspiración era ser alabados y reconocidos por su comportamiento (cf. Mt 6,2-5).

Pero el paso de las tinieblas a la luz no es el efecto de una decisión del hombre. Es, en cambio, el paso de un yo que es expresión de la naturaleza humana a un yo generado por el Padre de nuestro Señor Jesucristo, que es también nuestro Padre. El paso es estar unidos a Cristo en su muerte —que puede parecer aparentemente el triunfo de las tinieblas— y luego ser resucitados por el Padre junto con Él para caminar en la novedad de la vida en Cristo (cf. Rom 6,5) .

Pablo no habla de estar en la oscuridad o estar en la luz, sino que dice explícitamente ser oscuridad o ser luz. En Génesis 3, el hombre eligió querer convertirse, por sí mismo, en Dios. De este modo, conoció la muerte y su vida se convirtió en oscuridad. Ahora bien, el hombre, por sí solo, no puede pasar de las tinieblas a la luz. Precisamente porque sigue las sugerencias del tentador de Génesis 3, puede incluso convencerse de estar en la luz y de realizar las obras de la luz. Pero, dado que realiza estas obras para que sean vistas (cf. Mt 23,5), es evidente que son fruto de las tinieblas, ya que el tentador es capaz de inducirlo a disfrazarse de hombre de luz.

De hecho, Pablo escribe que no es de extrañar que los cristianos, incluso entre los que tienen responsabilidades en la comunidad, finjan ser lo que en realidad no son, «porque incluso Satanás se disfraza de ángel de luz» (2 Cor 11,14). Pero, ¿cómo ocurre esto en un bautizado?

Cuando una persona comienza a familiarizarse con la idea de comprometerse en buenas obras, pueden surgirle intuiciones: por ejemplo, entrar en alguna realidad eclesial para hacer el bien. Fácilmente puede surgir una imaginación de cómo se podría comprometer —según el estilo de algunos carismas— para promover la fe y el bien que proclama la Iglesia.

A veces esto también ocurre cuando se piensa en lo que comúnmente, por desgracia, se denomina vocación. Recuerdo que, hace algunos años, un obispo me contaba que se encontraba en dificultades cuando algún joven le decía que sentía que, en su opinión, sería bueno convertirse en sacerdote, o que quería comprometerse en algo que, según su visión, llevaría a los demás ese bien que él estaba convencido de que debía hacer.

A ese obispo le sorprendía que esos jóvenes no encontraran en la Iglesia a nadie que les ayudara a reconocer que, detrás de esas aspiraciones, se escondían en realidad verdaderas tentaciones. De hecho, la vocación es una llamada: significa que hay alguien que te llama a dejar tus cosas y tus convicciones para seguir a Aquel que te llama, siguiendo los pasos de Abraham y los apóstoles.

Esto abre otro capítulo importante. Se trata de ser engendrados desde lo alto (cf. Jn 3,3) y de vivir la experiencia fundacional que es la resurrección en Cristo, obra del Padre que ama. Así nos encontramos unidos a la luz (cf. Ef 5,8), que es Cristo (cf. Jn 8,12). Pero la luz es la expresión de la vida. La bondad, la justicia y la verdad son fruto de la luz (cf. Ef 5,9), es más, son fruto del Espíritu Santo (cf. Gál 5,22). Ninguna de estas tres realidades —la bondad, la justicia y la verdad— tiene su origen en nosotros, como si tuvieran su fuente y su origen en la naturaleza humana.

La bondad se vive a partir del renacimiento pascual, al participar, en Cristo, de su muerte y resurrección y, en Él, ser sentados en los cielos (cf. Ef 2,6). Así es como somos testigos de la «extraordinaria riqueza de su gracia por su bondad hacia nosotros en Cristo Jesús» (Ef 2,7).

En cuanto a la justicia, ya en el Antiguo Testamento tiene sus raíces en la justicia que Dios obra hacia nosotros. Por eso vivimos la justicia hacia los demás tal como la hemos experimentado en nosotros por parte de Dios. Pero, con la redención operada por el Padre en Cristo, el Espíritu Santo nos comunica el único camino por el que el hombre puede vivir la justicia, que es la fe en Cristo, quien nos ha redimido total y gratuitamente, como experimentan todos los que lo acogen (cf. Rom 3,21-26).

Por último, la verdad es Cristo (cf. Ef 4,21), como Él mismo declara (cf. Jn 14,6). Por lo tanto, la bondad, la justicia y la verdad son fruto de la redención con la que el Padre nos ha alcanzado en su Hijo amado, Cristo Jesús. Estas tres realidades son la persona de Cristo. Por eso Pablo afirma que son fruto de la luz (cf. Ef 5,9).

Ahora bien, ¿cómo nace, por ejemplo, el fruto de un árbol? El hombre solo colabora. No es el protagonista: ayuda. Así es en la vida espiritual: el paso de las tinieblas a la luz es obra de Dios Padre. El hombre solo participa en ello, acogiendo el don de Cristo con su Pascua. A menudo, en cambio, detrás de actitudes disfrazadas de religiosidad, se subraya el propio protagonismo hablando de cómo «Dios nos ha ayudado». Pero no es así: es más bien Dios quien actúa y el hombre coopera.

Una vez superada la muerte de uno mismo, es decir, del hombre viejo, de ese yo que es simplemente la expresión de la naturaleza humana, una vez resucitados con Cristo y trasladados por el Padre al reino del Hijo de su amor (cf. Col 1,13), Dios nos asistirá con la gracia de permanecer en Él. De esto da testimonio el mismo San Pablo (cf. Hch 26,22). Pero esto ocurre cuando un cristiano manifiesta estar verdaderamente libre de sí mismo y haber superado ya la muerte de ese yo preocupado por sí mismo y por su propia realización, libre de esa necesidad de autoafirmación que a menudo se esconde detrás de obras típicamente religiosas, por las que se espera la ayuda de Dios casi como un pago debido.

Pseudo-Macario dice al respecto:

«Hay un día de luz y un viento divino del Espíritu Santo que sopla y da vida a las almas que moran en el día de la luz divina […] Es lo que decía el Apóstol: Pero nosotros no somos hijos de la noche ni de las tinieblas; todos vosotros, en efecto, sois hijos de la luz e hijos del día. Y como allí, en el engaño, el hombre viejo ha revestido al hombre entero y lleva, por tanto, el vestido del reino de las tinieblas […], así también aquellos que se han despojado del hombre viejo y subterráneo y aquellos a quienes Jesús ha quitado las vestiduras del reino de las tinieblas, se han revestido del hombre nuevo y celestial, Jesucristo, y también ellos poseen otros ojos además de los suyos, otros oídos, otra cabeza, de modo que el hombre es todo puro y lleva la imagen celestial. Y el Señor los ha revestido con las vestiduras del reino de la luz inefable, vestiduras de fe, esperanza, amor, alegría, paz, bondad, mansedumbre y toda otra vestidura de luz y de vida, vestiduras divinas, vivientes» (Homilías espirituales II, 4-5).

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Pavel poudarja nasprotje med temo in lučjo. Gre za dve nezdružljivi resničnosti: ena izključuje drugo. Toda za Pavla, kakor tudi za Janeza, je jasno, da kadar Kristus govori o temi, govori o načinu življenja po naravi. Tema je življenje, živeto z vidika smrti, torej popolnoma podvrženo strahu pred smrtjo, ki se je začel z grehom v 1 Mz 3 in postal del človeške narave (prim. 1 Mz 3,7-10; Heb 2,14-15).

Človek lahko pot proti smrti živi tako, da povsem izbriše vsak modrostni vidik življenja, ker je prepričan, da je edini cilj, ki ga čaka, smrt. Zato raje živi »omamljeno«, da ne bi čutil strahu pred smrtjo (prim. Iz 22,13; 1 Kor 15,32). V resnici pa je s tem, ko skuša storiti vse, da ne bi čutil strahu pred smrtjo, le še bolj suženj tega strahu.

Obstaja še tretja pot smrti: pot tistih, ki so prepričani, da poznajo temo in luč, ter se odločijo živeti po luči, to je delati dobro in paziti, da je vse – od misli do dejanj – vedno v skladu z lučjo, ki pa jo razumejo v religioznem smislu. Prav ti so obsodili Kristusa, ker jih je s svojim načinom življenja, govorjenja in delovanja zelo motil, saj so težili k temu, da bi jih drugi hvalili in priznali zaradi njihovega obnašanja (prim. Mt 6,2-5).

Vendar prehod iz teme v luč ni sad človekove odločitve. Gre namreč za prehod od »jaza«, ki je izraz človeške narave, k »jazu«, ki ga rodi Oče našega Gospoda Jezusa Kristusa, ki je tudi naš Oče. V tem prehodu je človek združen s Kristusom v njegovi smrti – ki se lahko na videz zdi kot zmagoslavje teme – in ga nato Oče obudi skupaj z njim, da bi v Kristusu hodil v novosti življenja (prim. Rim 6,5).

Pavel ne govori o tem, da smo v temi ali v luči, temveč izrecno pravi, da smo tema ali da smo luč. V 1 Mz 3 se je človek odločil, da hoče sam od sebe postati kakor Bog. Tako je spoznal smrt in njegovo življenje je postalo tema. Vendar človek sam od sebe ne more iz teme postati luč. Ker sledi nasvetom skušnjavca iz 1 Mz 3, se lahko celo prepriča, da je v luči in da opravlja dela luči. Ker pa ta dela opravlja zato, da bi jih videli (prim. Mt 23,5), je očitno, da so sad teme, saj ga lahko skušnjavec pripravi do tega, da se preobleče v človeka luči.

Pavel zato piše, da ni nič čudnega, če se kristjani – celo med tistimi, ki imajo odgovornosti v skupnosti – pretvarjajo, da so to, kar v resnici niso, »sam Satan se namreč pretvarja za angela luči« (2 Kor 11,14). A kako pride do tega pri krščenem človeku?

Ko človek začne razmišljati o tem, da bi se posvetil dobrim delom, se lahko pojavijo določeni navdihi: na primer, da bi vstopil v kakšno cerkveno stvarnost in delal dobro. Hitro se lahko pojavi domišljija o tem, kako bi se lahko zavzel – po slogu določenih karizem – za pospeševanje vere in dobrega, ki ga Cerkev oznanja.

Včasih se to zgodi tudi, ko človek razmišlja o tem, kar se – žal – pogosto na splošno imenuje poklicanost. Spomnim se škofa, ki mi je pred nekaj leti pripovedoval, da se znajde v zagati, kadar mu kakšen mlad človek reče, da čuti, da bi bilo dobro, da postane duhovnik, ali da bi se rad posvetil nečemu, kar bi po njegovem prineslo drugim nekaj dobrega in je prepričan, da mora to uresničiti.

Ta škof se je čudil, da ti mladi v Cerkvi ne srečajo nikogar, ki bi jim pomagal prepoznati, kako se za takšnimi hrepenenji v resnici skrivajo prave skušnjave. Poklicanost je namreč klic: to pomeni, da je Nekdo, ki te pokliče, da zapustiš svoje stvari in svoja prepričanja ter slediš Njemu, ki te kliče, po zgledu Abrahama in apostolov.

To odpira drugo pomembno poglavje. Gre za to, da smo rojeni od zgoraj (prim. Jn 3,3) in živimo temeljno izkušnjo, ki je vstajenje v Kristusu, ki ga uresničuje ljubeči Oče. Tako se znajdemo eno z lučjo (prim. Ef 5,8), ki je Kristus (prim. Jn 8,12). Luč pa je izraz življenja. Dobrota, pravičnost in resnica so sad luči (prim. Ef 5,9), pravzaprav so sad Svetega Duha (prim. Gal 5,22). Nobena od teh treh resničnosti – dobrota, pravičnost in resnica – ne izhaja iz nas, kakor da bi imele svoj izvor v človeški naravi.

Dobroto živimo iz velikonočnega prerojenja, iz tega, da smo udeleženi v Kristusu pri njegovi smrti in vstajenju ter iz tega, da smo v njem posajeni v nebesih (prim. Ef 2,6). Tako postajamo priče čezmernega bogastva njegove milosti, po njegovi dobrosrčnosti v Kristusu Jezusu (prim. Ef 2,7).

Kar zadeva pravičnost, ima že v Stari zavezi svoje korenine v pravičnosti, ki jo Bog vrši do nas. Zato živimo pravičnost do drugih tako, kakor smo jo sami izkusili od Boga. Toda z odrešenjem, ki ga je Oče uresničil v Kristusu, nam Sveti Duh daje edino pot, po kateri človek lahko živi pravičnost: to je vera v Kristusa, ki nas je popolnoma in zastonj odrešil, kakor izkusijo vsi, ki ga sprejmejo (prim. Rim 3,21-26).

Navsezadnje je resnica Kristus (prim. Ef 4,21), kakor je povedal sam (prim. Jn 14,6). Dobrota, pravičnost in resnica so torej sad odrešenja, s katerim nas je Oče dosegel v svojem ljubljenem Sinu, Jezusu Kristusu. Vse te tri resničnosti so Kristus. Zato Pavel pravi, da so sad luči (prim. Ef 5,9).

Kako pa, na primer, dozori sad drevesa? Človek samo sodeluje. Ni protagonist, ampak pomaga. Tako je tudi v duhovnem življenju: prehod iz teme v luč je delo Boga Očeta. Človek pri tem sodeluje samo tako, da sprejme dar Kristusa skupaj z njegovo veliko nočjo. Pogosto pa se za navidezno religioznimi držami poudarja lasten protagonizem, ko govorimo, kako »nam je Bog pomagal«. V resnici pa deluje Bog, človek pa sodeluje.

Ko gre človek skozi smrt samemu sebi – to je skozi smrt staremu človeku, tistemu »jazu«, ki je zgolj izraz človeške narave – in, ko je s Kristusom obujen ter ga Oče prestavi v kraljestvo svojega ljubljenega Sina (prim. Kol 1,13), nas bo Bog s svojo milostjo podpiral, da bomo ostali v njem. O tem pričuje tudi sveti Pavel (prim. Apd 26,22). Toda to se zgodi takrat, ko kristjan pokaže, da je resnično osvobojen samega sebe in da je že šel skozi smrt tistega »jaza«, ki je zaskrbljen zase in za lastno uresničenje, osvobojen potrebe po samopotrjevanju, ki se pogosto skriva za značilno religioznimi deli, zaradi katerih človek pričakuje Božjo pomoč skoraj kot neko dolžno plačilo.

O tem pravi Psevdo-Makarij:

»Obstaja dan svetlobe in Božji veter Svetega Duha, ki veje in daje življenje dušam, ki prebivajo v dnevu Božje svetlobe […] To je tisto, o čemer govori apostol: Mi pa nismo otroci noči niti teme; kajti vsi ste otroci luči in otroci dneva. In kakor je tam, v prevari, stari človek oblekel vsega človeka in nosi oblačilo kraljestva teme […] tako so tisti, ki so slekli starega, zemeljskega človeka in katerim je Jezus odvzel oblačila kraljestva teme, oblekli novega, nebeškega človeka, Jezusa Kristusa. Tudi oni imajo poleg svojih še druge oči, druga ušesa, drugo glavo, tako da je človek ves čist in nosi nebeško podobo. Gospod jih je oblekel v oblačila kraljestva neizrekljive luči: oblačila vere, upanja, ljubezni, veselja, miru, dobrote, krotkosti in vsake druge obleke luči in življenja, v Božja, živa oblačila« (Duhovne homilije II, 4-5).

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Pavao naglašava suprotnost između tame i svjetla. Radi se o dvije nespojive stvarnosti: jedna isključuje drugu. Ali za Pavla, kao i za Ivana, jasno je da kada Krist govori o tami, govori o načinu življenja života po naravi. Tama je život življen iz perspektive smrti, dakle potpuno podvrgnut strahu od smrti koji je započeo grijehom u Post 3 i postao dio ljudske naravi (usp. Post 3, 7-10; usp. Heb 2, 14-15).

Čovjek može hod prema smrti živjeti tako da potpuno izbriše svaki mudrosni vidik života, jer je uvjeren da je jedini cilj koji ga čeka smrt. Zato radije živi „anestezirano“ kako ne bi osjećao strah od smrti (usp. Iz 22, 13; usp. 1 Kor 15, 32). A zapravo, time što pokušava učiniti sve da ne bi osjećao strah od smrti, samo je još više rob toga straha.

Postoji i treći put smrti: put onih koji su uvjereni da poznaju tamu i svjetlo te se odlučuju živjeti po svjetlu, to jest činiti dobro i paziti da je sve – od misli do djela – uvijek u skladu sa svjetlom, koje pak shvaćaju u religioznom smislu. Upravo su ti osudili Krista, jer im je njegov način života, govora i djelovanja jako smetao, budući da su težili tome da ih drugi hvale i priznaju zbog njihovog ponašanja (usp. Mt 6, 2-5).

Međutim, prijelaz iz tame u svjetlo nije plod čovjekove odluke. Radi se naime o prijelazu od „ja“, koje je izraz ljudske naravi, k „ja“ koje je rođeno od Oca Gospodina našega Isusa Krista, koji je ujedno i naš Otac. U tom je prijelazu čovjek sjedinjen s Kristom u njegovoj smrti ‒ koja se naizgled može činiti kao trijumf tame ‒ a zatim ga Otac uskrisava zajedno s njime, kako bi u Kristu hodio u novosti života (usp. Rim 6, 5).

Pavao ne govori o tome da smo u tami ili u svjetlu, nego izričito kaže da smo tama ili da smo svjetlo. U Post 3 čovjek je odlučio da želi sam od sebe postati kao Bog. Tako je upoznao smrt i njegov je život postao tama. No čovjek sam po sebi ne može iz tame postati svjetlo. Slijedeći sugestije napasnika iz Post 3, on se čak može uvjeriti da je u svjetlu i da čini djela svjetla. Ali, budući da ta djela čini kako bi bila viđena (usp. Mt 23, 5), očito je da su ona plod tame, jer ga napasnik može navesti na to da se preruši u čovjeka svjetla.

Pavao stoga piše da se ne treba čuditi ako se kršćani ‒ čak i među onima koji imaju odgovornosti u zajednici ‒ pretvaraju da su ono što zapravo nisu, jer „sam se Sotona prerušuje u anđela svjetla“ (2 Kor 11, 14). Ali kako do toga dolazi kod krštenog čovjeka?

Kada čovjek počne razmišljati o tome kako bi se posvetio dobrim djelima, mogu se pojaviti određena nadahnuća: na primjer, da uđe u neku crkvenu stvarnost i čini dobro. Brzo se može pojaviti mašta o tome kako bi se mogao zauzeti ‒ u stilu određenih karizmi ‒ za promicanje vjere i dobra koje Crkva naviješta.

Ponekad se to događa i kada se razmišlja o onome što se ‒ nažalost ‒ često općenito naziva pozivom. Sjećam se biskupa koji mi je prije nekoliko godina pripovijedao kako se nađe u neprilici kada mu neki mladić kaže da osjeća da bi bilo dobro da postane svećenik, ili da bi se rado posvetio nečemu što bi, po njegovom mišljenju, donijelo drugima neko dobro, te je uvjeren da to mora ostvariti.

Taj se biskup čudio što ti mladi u Crkvi ne susreću nikoga tko bi im pomogao prepoznati kako se iza takvih čežnji zapravo kriju prave napasti. Naime, zvanje je poziv: to znači da postoji Netko tko te poziva da ostaviš svoje stvari i svoja uvjerenja te slijediš Njega koji te poziva, po uzoru na Abrahama i apostole.

To otvara drugo važno poglavlje. Radi se o tome da smo rođeni odozgor (usp. Iv 3, 3) i da živimo temeljno iskustvo, a to je uskrsnuće u Kristu, koje ostvaruje Otac koji ljubi. Tako se nađemo sjedinjeni sa svjetlom (usp. Ef 5, 8), koje je Krist (usp. Iv 8, 12). A svjetlo je izraz života. Dobrota, pravednost i istina su plod svjetla (usp. Ef 5, 9), zapravo su plod Duha Svetoga (usp. Gal 5, 22). Nijedna od tih triju stvarnosti ‒ dobrota, pravednost i istina ‒ ne proizlazi iz nas, kao da ima svoj izvor u ljudskoj naravi.

Dobrotu živimo iz pashalnog preporođenja, iz toga što smo u Kristu dionici njegove smrti i uskrsnuća, te iz toga što smo u njemu posađeni na nebesima (usp. Ef 2, 6). Tako postajemo svjedoci preobilnog bogatstva njegove milosti po njegovoj dobroti prema nama u Kristu Isusu (usp. Ef 2, 7).

Što se tiče pravednosti, ona već u Starom zavjetu ima svoje korijene u pravednosti koju Bog vrši prema nama. Zato pravednost prema drugima živimo onako kako smo je i sami iskusili od Boga. Ali s otkupljenjem koje je Otac ostvario u Kristu, Duh Sveti daje nam jedini put kojim čovjek može živjeti pravednost: to je vjera u Krista koji nas je potpuno i besplatno otkupio, kako to iskuse svi koji ga prihvaćaju (usp. Rim 3, 21-26).

Naposljetku, istina je Krist (usp. Ef 4, 21), kako je i sam rekao (usp. Iv 14, 6). Dobrota, pravednost i istina su dakle plod otkupljenja kojim nas je Otac dosegao u svome ljubljenom Sinu, Isusu Kristu. Sve te tri stvarnosti su Krist. Zato Pavao kaže da su plod svjetla (usp. Ef 5, 9).

A kako, na primjer, dozrijeva plod drveta? Čovjek samo surađuje. On nije protagonist, nego pomaže. Tako je i u duhovnom životu: prijelaz iz tame u svjetlo je djelo Boga Oca. Čovjek u tome samo sudjeluje tako da prihvati dar Krista zajedno s njegovom Pashom. Često se pak iza naizgled religioznih stavova naglašava vlastiti protagonizam, kada govorimo o tome kako „nam je Bog pomogao“. A zapravo je Bog taj koji djeluje, a čovjek surađuje.

Kada čovjek prođe kroz smrt samome sebi ‒ to jest kroz smrt starome čovjeku, onom „ja“ koje je izraz ljudske naravi ‒ i kada s Kristom uskrsne te ga  Otac prenese u kraljevstvo Sina, ljubavi svoje (usp. Kol 1, 13), Bog će ga svojom milošću podupirati da ostane u njemu. O tome svjedoči i sam sveti Pavao (usp. Dj 26, 22). Ali to se događa onda kada kršćanin pokaže da je uistinu oslobođen od samoga sebe i da je već prošao kroz smrt onog „ja“ koje je zabrinuto za sebe i za vlastito ostvarenje, oslobođen od potrebe za samopotvrđivanjem koja se često krije iza tipično religioznih djela zbog kojih čovjek očekuje Božju pomoć gotovo kao neku dužnu plaću.

O tome Pseudo-Makarije kaže:

“Postoji dan svjetla i božanski vjetar Duha Svetoga koji puše i daje život dušama koje prebivaju u danu božanskog svjetla […] To je ono o čemu govori apostol: Mi nismo sinovi noći ni tame; jer svi ste vi sinovi svjetla i sinovi dana. I kao što je ondje, u prijevari, stari čovjek obukao cijeloga čovjeka i nosi odjeću kraljevstva tame […] tako su oni koji su svukli starog, zemaljskog čovjeka i kojima je Isus uklonio odjeću kraljevstva tame, obukli novog, nebeskoga čovjeka, Isusa Krista. I oni, osim svojih, imaju druge oči, druge uši, drugu glavu, tako da je čovjek sav čist i nosi nebesku sliku. Gospodin ih je obukao u odjeću kraljevstva neizrecivog svjetla: odjeću vjere, nade, ljubavi, radosti, mira, dobrote, krotkosti i svaku drugu odjeću svjetla i života, u božansku, živu odjeću” (Duhovne homilije II, 4-5).

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Paweł podkreśla kontrast między ciemnością a światłem. Te dwie rzeczywistości są nie do pogodzenia: jedna wyklucza drugą. Dla Pawła, podobnie jak dla Jana, jest oczywiste, że gdy Chrystus mówi o ciemnościach, mówi o sposobie przeżywania życia według natury. Ciemność to życie przeżywane w perspektywie śmierci, a więc całkowicie poddane lękowi przed śmiercią, który stał się elementem konstytutywnym natury ludzkiej od czasu grzechu z Księgi Rodzaju 3 (por. Rdz 3,7-10; por. Hbr 2,14-15).

Można żyć, zmierzając ku śmierci, całkowicie eliminując każdy mądrościowy wymiar życia, ponieważ jest się pewnym, że jedynym celem, który nas czeka, jest śmierć. Dlatego woli się żyć „znieczulonym”, aby nie odczuwać lęku przed śmiercią (por. Iz 22,13; por. 1 Kor 15,32). W rzeczywistości jednak w ten sposób człowiek staje się jeszcze bardziej niewolnikiem tego lęku, ponieważ robi wszystko, aby go nie odczuwać.

Istnieje jednak także trzecia droga śmierci: droga tych, którzy, przekonani że znają ciemność i światło, decydują się żyć według światła, a więc czynić dobro i pilnować, aby od myśli po działanie wszystko było zawsze zgodne ze światłem, które jednak rozumiane jest w sensie religijnym. To właśnie te osoby potępiły Chrystusa, ponieważ Jego sposób bycia, mówienia i działania bardzo im przeszkadzał, gdyż ich aspiracją było być chwalonymi i uznawanymi za swoje postępowanie (por. Mt 6,2-5).

Przejście z ciemności do światła nie jest jednak skutkiem decyzji człowieka. Jest ono przejściem od „ja”, które jest wyrazem natury ludzkiej, do „ja” zrodzonego przez Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa, który jest także naszym Ojcem. To przejście polega na zjednoczeniu z Chrystusem w Jego śmierci — która może pozornie wyglądać jak triumf ciemności — a następnie na współ-zmartwychwstaniu z Nim przez Ojca, aby chodzić w nowości życia w Chrystusie (por. Rz 6,5).

Paweł nie mówi o byciu w ciemności ani o byciu w świetle, lecz wyraźnie mówi o byciu ciemnością albo byciu światłem. W trzecim rozdziale Księgi Rodzaju człowiek wybrał, by sam z siebie stać się jak Bóg. W ten sposób poznał śmierć i jego życie stało się ciemnością. Teraz człowiek sam z siebie nie może z ciemności stać się światłem. Właśnie dlatego, że podąża za podszeptami kusiciela z Rdz 3, może nawet przekonać samego siebie, że jest w świetle i wykonuje dzieła światła. Ale ponieważ czyni te dzieła po to, aby były widziane (por. Mt 23,5), jest oczywiste, że są one owocem ciemności, gdyż kusiciel potrafi skłonić człowieka do maskowania się jako człowiek światła.

Paweł pisze bowiem, że nie należy się dziwić, jeśli chrześcijanie — nawet wśród tych, którzy mają odpowiedzialność we wspólnocie — udają, że są tym, czym w rzeczywistości nie są, „bo sam szatan podaje się za anioła światłości” (2 Kor 11,14). Jak jednak może się to zdarzyć w życiu ochrzczonego?

Kiedy ktoś zaczyna oswajać się z myślą o zaangażowaniu w dobre dzieła, mogą pojawić się różne intuicje: na przykład wejście w jakąś rzeczywistość kościelną, aby czynić dobro. Łatwo może narodzić się wyobrażenie, jak można by się zaangażować — według stylu pewnych charyzmatów — aby promować wiarę i dobro, które głosi Kościół.

Czasami dzieje się tak także wtedy, gdy myśli się o tym, co niestety często nazywa się powołaniem. Pamiętam, że kilka lat temu pewien biskup opowiadał mi, że znajdował się w trudnej sytuacji, gdy jakiś młody człowiek mówił mu, że czuje, iż dobrze byłoby zostać księdzem, albo że chciałby zaangażować się w coś, co — według jego wizji — przyniosłoby innym dobro, które on uważał za swoją misję. Biskup ten dziwił się, że ci młodzi ludzie nie spotykali w Kościele nikogo, kto pomógłby im rozpoznać, że za takimi aspiracjami w rzeczywistości kryją się prawdziwe pokusy. Powołanie jest bowiem wezwaniem: oznacza to, że jest ktoś, kto cię wzywa, abyś zostawił swoje sprawy i swoje przekonania i poszedł za Tym, który cię woła, na wzór Abrahama i apostołów.

To otwiera kolejny ważny rozdział. Chodzi o to, by narodzić się z wysoka (por. J 3,3) i przeżyć fundamentalne doświadczenie zmartwychwstania w Chrystusie, dokonane przez kochającego Ojca. Wtedy człowiek zostaje zjednoczony ze światłem (por. Ef 5,8), którym jest Chrystus (por. J 8,12). Światło jest bowiem wyrazem życia. Dobroć, sprawiedliwość i prawda są owocem światła (por. Ef 5,9), a właściwie są owocem Ducha Świętego (por. Ga 5,22). Żadna z tych trzech rzeczywistości — dobroć, sprawiedliwość i prawda — nie ma swojego źródła w nas, jak gdybyśmy mieli je w naturze ludzkiej.

Dobroć przeżywa się od chwili paschalnego odrodzenia, przez uczestnictwo w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa oraz przez to, że w Nim zostajemy posadzeni w niebiosach (por. Ef 2,6). W ten sposób jesteśmy świadkami „przemożnego bogactwa Jego łaski, okazanej nam w dobroci w Chrystusie Jezusie” (por. Ef 2,7).

Jeśli chodzi o sprawiedliwość, już w Starym Testamencie ma ona swoje korzenie w sprawiedliwości, którą Bóg okazuje wobec nas. Dlatego my żyjemy sprawiedliwością wobec innych tak, jak doświadczyliśmy jej wobec siebie ze strony Boga. Jednak przez odkupienie dokonane przez Ojca w Chrystusie Duch Święty przekazuje nam jedyną drogę, dzięki której człowiek może żyć sprawiedliwością: jest nią wiara w Chrystusa, który całkowicie i darmowo nas odkupił, czego doświadczają wszyscy, którzy Go przyjmują (por. Rz 3,21-26).

Wreszcie prawdą jest Chrystus (por. Ef 4,21), jak sam o sobie powiedział (por. J 14,6). A więc dobroć, sprawiedliwość i prawda są owocem odkupienia, przez które Ojciec dosięgnął nas w swoim umiłowanym Synu, Jezusie Chrystusie. Wszystkie te trzy rzeczywistości są osobą Chrystusa. Dlatego Paweł mówi, że są owocem światła (por. Ef 5,9).

Jak rodzi się owoc na drzewie? Człowiek tylko współpracuje. Nie jest głównym sprawcą — pomaga. Tak samo jest w życiu duchowym: przejście z ciemności do światła jest dziełem Boga Ojca. Człowiek jedynie w nim uczestniczy, przyjmując dar Chrystusa i Jego Paschy. Często jednak za postawami przebranymi za religijność podkreśla się własną rolę, mówiąc o tym, jak „Bóg nam pomógł”. Tymczasem nie jest to właściwe ujęcie: to raczej Bóg działa, a człowiek współpracuje.

Gdy człowiek przejdzie przez śmierć samego siebie — czyli starego człowieka, tego „ja”, które jest jedynie wyrazem natury ludzkiej — gdy zmartwychwstanie z Chrystusem i zostanie przez Ojca przeniesiony do królestwa Syna Jego miłości (por. Kol 1,13), wtedy Bóg będzie go wspierał swoją łaską, aby trwał w Nim. O tym świadczy sam św. Paweł (por. Dz 26,22). Dzieje się to jednak wtedy, gdy chrześcijanin pokazuje, że jest naprawdę wolny od samego siebie i że przeszedł już przez śmierć tego „ja”, które troszczy się tylko o siebie i własną realizację — wolny od potrzeby samo potwierdzania się, która często ukrywa się za dziełami typowo religijnymi, przez które oczekuje się pomocy Boga niemal jak należnej zapłaty.

Pseudo-Makary mówi o tym w następujący sposób:

„Jest dzień światła i boski wiatr Ducha Świętego, który wieje i ożywia dusze mieszkające w dniu boskiego światła […] Tak mówił Apostoł: Nie jesteśmy jednak dziećmi nocy ani ciemności; wszyscy bowiem jesteście dziećmi światła i dziećmi dnia. I tak jak tam, w oszustwie, stary człowiek przyodział całego człowieka i nosi więc szaty królestwa ciemności […] tak ci, którzy zrzucili starego, podziemnego człowieka, i ci, którym Jezus zdjął szaty królestwa ciemności, przyodziali się w nowego, niebiańskiego człowieka, Jezus Chrystus, i oni również posiadają inne oczy oprócz swoich, inne uszy, inną głowę, tak że człowiek jest całkowicie czysty i nosi niebiański obraz. A Pan przyodział ich szatami królestwa niewysłowionego światła, szatami wiary, nadziei, miłości, radości, pokoju, dobroci, łagodności i wszelkimi innymi szatami światła i życia, szatami boskimi, żywymi” (Homilie duchowe II, 4-5).

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej