[SEMI] V DOMENICA DI QUARESIMA (Anno C) 2

ITALIANO

“Fratelli, ritengo che tutto sia una perdita a motivo della sublimità della conoscenza di Cristo Gesù, mio Signore” (Fil 3,8).

Paolo ha conosciuto Cristo in modo pasquale. Cristo l’ha coinvolto nella sua vita-zōē, che fa passare l’uomo mortale all’agape.

Il Padre si è degnato di rivelare in Paolo suo Figlio (cf Gal 1,15), ma questo è stato per Paolo un passaggio nella Pasqua di Cristo, un vero e proprio triduo pasquale (cf At 9,8-9).

Questo passaggio sarà per Paolo così forte che in diverse occasioni nelle sue lettere fa riferimento al morire con Cristo e al conoscere Dio come Padre, che si manifesta proprio nel risuscitare il Figlio suo, e con lui anche noi (cf Rm 6,3-6).

Dunque, Paolo non ha conosciuto Cristo perché ha deciso di farlo, ma perché ha accolto la rivelazione che il Padre ha voluto compiere in lui.

Perciò Paolo sottolinea tante volte la totale gratuità della salvezza (cf Rm 3,23-24).

La conoscenza di Cristo non può provocare vanità, ma solo immensa gratitudine. Non è conquista, ma accoglienza (cf Fil 3,3).

Una conoscenza di Dio che non coinvolga la vita, cioè che sia separata dall’agape, è una realtà dell’uomo vecchio.

L’uomo vecchio può anche giungere a una certa conoscenza della divinità, della sua potenza e della sua perfezione contemplando il creato, ma non riesce a trovarsi in una relazione di agape con Dio (cf Rm 1,19-20).

Siccome non vive l’agape, la conoscenza di Dio è astratta e non lo pone nel giusto rapporto con Dio Padre, cioè da figlio amato.

Questa conoscenza, poiché non emerge da una vita di agape, può anche comandare l’amore, ma come una cosa esterna a sé, come un’ideologia moralistica, e perciò finisce con il tempo per suscitare esattamente la reazione contraria.

Nasce allora non solo un disordine della morale, ma una confusione sulla visione stessa di chi sia veramente la persona umana (cf Rm 1,24-32).

È interessante che ciò avviene quando il cuore si oscura, una trasformazione che porta alla durezza del cuore.

La luce ha la sua fonte nel calore. Quando qualcosa si oscura, allora si raffredda e, se si raffredda, si indurisce (cf Rm 1,21).

La sclerocardia – il cuore duro – è la madre delle ideologie. Infatti, la conoscenza che non è vissuta nella zōē, cioè nell’agape, non è vera conoscenza. È un inganno, un’illusione e perciò gonfia di orgoglio, di superbia e porta a giudicare negativamente, perfino in modo duro e crudele, chi non la pensa alla stessa maniera.

Proprio la storia della cristianità è una concreta testimonianza di quanto ciò sia vero.

Negli ultimi secoli abbiamo visto come un certo orgoglio relativo alla conoscenza di Dio ci abbia prima messo in conflitto con il resto del mondo e le sue culture e poi come questo atteggiamento si sia trasformato in poco tempo in una sudditanza a ciò che pubblicizzano le tendenze culturali del mondo, che abbiamo cominciato seguire nel nostro insegnamento e, soprattutto, nel nostro comportamento.

In questo processo, la cosa più drammatica è che la conoscenza di Dio Padre, del Signore nostro Gesù Cristo e dello Spirito Santo, il Signore che dà la vita-zōē, praticamente spariscono dall’orizzonte.

E pertanto è ovvio che sia scomparsa anche la visione dell’uomo come figlio di Dio, e di conseguenza fratello di altri uomini e donne.

Assistiamo dunque al fatto che, quando una conoscenza non è agapica, tale conoscenza senza amore dà il via regolarmente ad una decadenza sempre più vasta e distruttiva.

All’inizio del capitolo 3 della Lettera ai Filippesi, Paolo elenca ciò di cosa lui si vantava prima di incontrare Cristo. Si trattava di realtà che appartengono tutte alla religione. Ma da quando è stato raggiunto da Cristo e si è trovato in Lui, considera tutto questo “spazzatura”.

Il termine usato da Paolo si trova solo una volta in tutto il Nuovo Testamento, per quanto è pesante.

Ma questo vuol dire che Paolo in Cristo, che è diventato la sua vita (cf Gal 2,20), comprende l’assurdità del ritenere quelle cose degne di considerazione.

Anzi, ormai le considera non solo inutili, ma come rifiuti, come la peggior cosa che l’uomo possa lasciare dietro di sé.

È strano allora come si sia dedicato tanto tempo ad adorare questa “spazzatura”, nonostante diversi pensatori, uomini e donne in diverse parti del mondo, della cultura, ci abbiano ammonito che dietro ad un tale apparato di concetti non ci sia niente di significativo per la vita umana, proprio perché non sono abitati dalla vita.

La realtà a monte è sempre la stessa: l’io che è il principio della conoscenza e dell’azione. Queste due realtà sono gestite dalla volontà dell’uomo, che è legata al proprio io.

Paolo usa proprio il termine “guadagnare”, che viene usato sempre in questo senso, ma fa vedere esplicitamente che con Cristo il suo significato si apre ad una nuova profondità.

Paolo considera “spazzatura” tutto ciò che prima considerava un valore, “per guadagnare Cristo ed essere trovato in lui, avendo come mia giustizia non quella derivante dalla Legge, ma quella che viene dalla fede in Cristo, la giustizia che viene da Dio, basata sulla fede” (Fil 3,8-9).

“Guadagnare” Cristo vuol dire accoglierlo, perché questa è la fede nella certezza che Cristo inabita in noi, la fede che Dio abita nei nostri cuori (cf Ef 3,17).

Ed è per l’accoglienza dello Spirito Santo che abita in noi (cf Rm 8,9) che noi siamo innestati in Cristo (cf Rm 8,2), divenendo addirittura concittadini dei santi e familiari di Dio (cf Ef 2,19).

Una volta passata la morte, non viviamo più per noi stessi, ma per Cristo morto e risorto (cf 2Cor 5,15).

Il battesimo, da morti che eravamo, ci ha fatti rivivere in Cristo risorto, dunque da risorti in Cristo ci ha resi concittadini del cielo (cf Ef 2.5-6).

Ma, da risorti, cambia la visuale, la conoscenza, la volontà e tutto ciò che è la persona umana, perché tutto viene vissuto nella zōē, nel Figlio, sotto l’azione dello Spirito Santo che versa nei nostri cuori l’agape.

Perciò la cosa più ovvia è lasciar perdere tutto ciò che prima si presentava come grande e importante, proprio perché è legato alla nostra precarietà. Era infatti la voglia di salvare noi stessi che ci faceva leggere queste cose come grandi e importanti. Ma ora l’uomo che si vantava di queste cose è stato crocifisso, perciò considera “spazzatura” tutto ciò che gli apparteneva.

Tutto ciò sono le abitudini, le convinzioni, la mentalità dell’uomo vecchio, così come anche le usanze religiose, oppure i legami di sangue, l’etnia, la patria, ecc.

Col battesimo risuscita anche la cultura del battezzato, che con lui ha passato la morte. Nel passaggio pasquale muore la cultura vissuta come la corazza dell’io della nostra natura umana. Come per Paolo muoiono anche le devozioni e le pratiche religiose usate dalla ragione o dal sentire dell’uomo per affermare sé stesso, per difendersi o per presentare dei meriti davanti a Dio. Altrimenti è tutta una falsità.

E Paolo smonta questa falsità facendo vedere che la vera conoscenza di Cristo è quella della risurrezione. Solo in forza di questa si vive la sofferenza come unità con Cristo, perché la si vive come partecipazione alla sua passione nella chiave della risurrezione da Lui già realizzata, come oggi dice Paolo nella lettura che ci è proposta.

È proprio la liturgia che ci fa vivere questo.

Noi offriamo il pane e il vino, la nostra vita, il nostro lavoro, la nostra esistenza. E tutto questo, come il pane e il vino, passa a una nuova esistenza.

La quaresima, ponendoci di fronte con più intensità di sempre al cammino pasquale, favorisce la verifica della nostra fede, aiutando a farci vedere se consideriamo ancora importante tanta “spazzatura”.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

“I even consider everything as a loss because of the supreme good of knowing Christ Jesus my Lord” (Phil 3:8).

Paul came to know Christ in a Paschal way. Christ involved him in his zōē-life, which transforms mortal humanity into agape.

The Father was pleased to reveal his Son in Paul (cf. Galatians 1:15), but for Paul this was a passing through Christ’s Pascha, a veritable Easter triduum (cf. Acts 9:8-9).

This experience was so powerful for Paul that on several occasions in his letters he refers to dying with Christ and knowing God as that Father who manifests himself precisely in raising his Son and us with him (cf. Rom 6:3-6).

Therefore, Paul did not get to know Christ because he decided to do so, but because he accepted the revelation that the Father chose to make in him.

This is why Paul often emphasises the complete gratuitousness of salvation (cf. Rom 3,23-24).

Knowledge of Christ cannot give rise to vanity but only immense gratitude. It is not a conquest, but an acceptance (cf. Phil 3,3).

Knowledge of God that does not involve life, meaning that is separated from agape, is a reality of the old self.

Through contemplating creation, the old self can attain a certain knowledge of divinity, of its power and its perfection. However, the old self will never enter into a relationship of agape with God (cf. Rom 1,19-20).

Since the old-self does not live agape, knowledge of God is abstract and therefore fails to enable the old-self to live the right relationship with God the Father, namely as a beloved child.

Since this knowledge does not emerge from a life of agape, it can command love, but only as something external to itself, as a moralistic ideology. Over time, therefore, such an approach ends up provoking the exact opposite reaction.

This then gives rise not only to a disordered morality, but also to confusion about the very vision of who the human person really is (cf. Rom 1,24-32).

It is worth noting that this happens when the heart darkens, a transformation that leads to hardness of heart.

Light has its source in heat. When something darkens it cools, and when it cools it hardens (cf. Rom 1:21).

‘Sclerocardia’—hard-heartedness—is the mother of ideologies. In fact, knowledge that is not experienced in zōē, that is, in agape, is not true knowledge. Rather, it is a deception and an illusion that is inflated with pride and, haughtiness. It leads to our negative, even harsh and cruel, judgment of those who do not think the same way.

The history of Christianity is concrete proof of how true this is.

In recent centuries we have seen how a certain pride in knowing God placed us us in conflict with the rest of the world and its cultures. This attitude then quickly turned into a subservience to those realities advertised by the cultural trends, realities which we embraced in our teaching and, above all, in our behaviour.

What is most dramatic in this process is that knowledge of God the Father, of our Lord Jesus Christ and of the Holy Spirit, the Lord who gives zōē-life, practically disappears off the horizon.

It is therefore obvious that the vision of the human person as a child of God disappears and, consequently, the vision of the human person as brother / sister to humanity has also disappeared.

When knowledge is not agapic, such loveless knowledge regularly gives rise to an ever greater and more destructive decadence.

At the beginning of chapter 3 of his Letter to the Philippians, Paul lists what he boasted about before meeting Christ. These were things that all belong to religion. But from the moment he was touched by Christ and came to know himself in Christ, he considers all this ‘rubbish’.

The term used by Paul, heavy as it is, is found only once in the whole New Testament.

But this means that Paul, in Christ who became his life (cf. Galatians 2:20), understands the absurdity of deeming those things worthy of consideration.

Indeed, not only does he now consider them to be useless, but as refuse, that is, as the worst thing the human person can leave behind.

It is strange, then, how so much time has been dedicated to the adoration of this ‘rubbish’ despite the fact that various thinkers, men and women from different parts of the world and cultures, have warned us that behind such a set of concepts there is nothing meaningful for humanity precisely because they are not imbued with life.

The reality behind this is always the same: the self, which is the principle of knowledge and action. The human will manages both knowledge and action, linking them to the self.

Paul uses the term “gain”, which is always used with this meaning, but he explicitly shows that with Christ its meaning opens up to a new depth.

Paul considers “rubbish” everything he previously considered valuable “ that I may gain Christ and be found in him, not having any righteousness of my own based on the law but that which comes through faith in Christ, the righteousness from God, depending on faith” (Phil 3,8-9).

“To gain” Christ means to welcome him; this is faith in the certainty that Christ dwells in us, faith that God dwells in our hearts (cf. Eph 3:17).

And it is through welcoming the Holy Spirit who dwells in us (cf. Rom 8:9) that we are engrafted into Christ (cf. Rom 8:2). We even become fellow citizens with the saints and members of the household of God (cf. Eph 2:19).

Once we have passed through death, we no longer live for ourselves, but for Christ who died and rose again (cf. 2 Cor 5:15).

From being dead, Baptism has made us live again in the risen Christ. It has made us live as those risen in Christ; it has transformed u sinto fellow citizens of heaven (cf. Eph 2:5-6).

As resurrected people, our perspective, our knowledge, our will, and everything that makes us human changes because everything is lived in zōē, in the Son, under the action of the Holy Spirit who pours agape into our hearts.

Therefore the most obvious thing to do is to let go of everything that previously presented itself as great and important, precisely because it is linked to our precariousness. It was in fact the desire to save ourselves that made us read these things as great and important. But now the man who boasted of these things has been crucified. He therefore considers as “rubbish” everything that previously belonged to him.

All these are the habits, the convictions, the mentality of the old self along with religious customs, or blood ties, ethnicity, homeland, etc.

With baptism, the culture of the baptised is also resurrected, a culture that, with him, ha salso passed through death. In the Paschal journey, culture, experienced as armour for the ego of our human nature, also dies. For Paul, even the devotions and religious practices used by human reason or emotion to affirm the self, to defend the self, or to present merits before God die. Otherwise it is a complete falsehood.

Paul dismantles this falsehood by showing that true knowledge of Christ is that of the resurrection. Only in this way can suffering be lived as unity with Christ, because it is lived as participation in his passion in light of the resurrection already accomplished by him, as Paul says today in the reading that is proposed to us.

It is precisely the liturgy that makes us live this.

We offer bread and wine, our life, our work, our existence. And all this, like the bread and wine, passes into a new existence.

Lent, by placing the path to Pascha before us with ever more intensity, allows us to test our faith and helps us to see if we still consider so much “rubbish” as important

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

«Hermanos, considero que todo es pérdida a causa de la sublimidad del conocimiento de Cristo Jesús, mi Señor» (Flp 3,8).

Pablo conoció a Cristo de una manera pascual. Cristo le envolvió en su vida-zōē, que lleva al hombre mortal al ágape.

El Padre se dignó revelar en Pablo a su Hijo (cf. Ga 1,15), pero esto fue para Pablo un paso a la Pascua de Cristo, un verdadero triduo pascual (cf. Hch 9,8-9).

Este pasaje será tan fuerte para Pablo que en varias ocasiones en sus cartas se refiere a morir con Cristo y a conocer a Dios como Padre, que se manifiesta precisamente en la resurrección de su Hijo, y con él también a nosotros (cf. Rm 6,3-6).

Por tanto, Pablo no llegó a conocer a Cristo porque él lo decidiera, sino porque aceptó la revelación que el Padre quería hacer en él.

Por eso Pablo subraya muchas veces la gratuidad total de la salvación (cf. Rm 3,23-24).

El conocimiento de Cristo no puede provocar vanidad, sino sólo una inmensa gratitud. No es conquista, sino aceptación (cf. Flp 3,3).

Un conocimiento de Dios que no implica vida, es decir, que está separado del ágape, es una realidad del hombre viejo.

El hombre viejo también puede llegar a un cierto conocimiento de la divinidad, de su poder y perfección mediante la contemplación de la creación, pero no puede encontrarse en una relación de ágape con Dios (cf. Rm 1,19-20).

Al no experimentar el ágape, su conocimiento de Dios es abstracto y no le sitúa en la relación correcta con Dios Padre, es decir, como hijo amado.

Este conocimiento, al no surgir de una vida de ágape, también puede ordenar el amor, pero como algo externo a sí mismo, como una ideología moralista, y por eso acaba provocando con el tiempo exactamente la reacción contraria.

Surge entonces no sólo un desorden de la moral, sino una confusión sobre la visión misma de quién es realmente la persona humana (cf. Rm 1,24-32).

Es interesante que esto ocurra cuando el corazón se oscurece, una transformación que conduce a la dureza de corazón.

La luz tiene su fuente en el calor. Cuando algo se oscurece, entonces se enfría, y si se enfría, se endurece (cf. Rom 1:21).

La esclerocardia -el corazón duro- es la madre de las ideologías. En efecto, el conocimiento que no se vive en zōē, es decir, en ágape, no es verdadero conocimiento. Es un engaño, una ilusión y, por tanto, se hincha de orgullo, de arrogancia, y lleva a juzgar negativamente, incluso con dureza y crueldad, a quienes no piensan de la misma manera.

La propia historia del cristianismo es un testimonio concreto de lo cierto que es esto.

A lo largo de los últimos siglos hemos visto cómo un cierto orgullo en nuestro conocimiento de Dios nos puso primero en conflicto con el resto del mundo y sus culturas, y luego cómo esta actitud se convirtió rápidamente en un servilismo a lo que anunciaban las tendencias culturales del mundo, que empezamos a seguir en nuestra enseñanza y, sobre todo, en nuestro comportamiento.

En este proceso, lo más dramático es que el conocimiento de Dios Padre, de nuestro Señor Jesucristo, y del Espíritu Santo, el Señor que da la vida-zōē, prácticamente desaparecen del horizonte.

Y, por tanto, es obvio que también ha desaparecido la visión del hombre como hijo de Dios y, en consecuencia, hermano de los demás hombres.

Asistimos así al hecho de que, cuando el conocimiento no es agápico, tal conocimiento sin amor da paso regularmente a una decadencia cada vez más amplia y destructiva.

Al principio del capítulo 3 de la Epístola a los Filipenses, Pablo enumera de qué se jactaba antes de conocer a Cristo. Eran todas cosas propias de la religión. Pero desde que ha sido alcanzado por Cristo y se ha encontrado a sí mismo en Él, considera todo esto «basura».

El término utilizado por Pablo sólo se encuentra una vez en todo el Nuevo Testamento, por pesado que sea.

Pero esto significa que Pablo, en Cristo, que se ha convertido en su vida (cf. Ga 2,20), comprende lo absurdo de considerar esas cosas dignas de consideración.

De hecho, ahora las considera no sólo inútiles, sino como desechos, como lo peor que el hombre puede dejar tras de sí.

Es extraño, pues, cómo se ha dedicado tanto tiempo a rendir culto a esa «basura», a pesar de que diversos pensadores, hombres y mujeres de distintas partes del mundo, de la cultura, nos han advertido de que detrás de semejante aparato de conceptos no hay nada significativo para la vida humana, precisamente porque no están habitados por la vida.

La realidad ascendente es siempre la misma: el yo que es el principio del conocimiento y de la acción. Estas dos realidades son gestionadas por la voluntad del hombre, que está ligada a su propio yo.

Pablo utiliza precisamente el término «ganancia», que siempre se emplea en este sentido, pero muestra explícitamente que con Cristo su significado se abre a una nueva profundidad.

Pablo considera «basura» todo lo que antes consideraba un valor, «para ganar a Cristo y ser hallado en él, teniendo por justicia mía no la que proviene de la Ley, sino la que proviene de la fe en Cristo, la justicia que viene de Dios, basada en la fe» (Flp 3,8-9).

«Ganar» a Cristo es aceptarlo, pues esto es fe en la certeza de que Cristo habita en nosotros, fe en que Dios habita en nuestros corazones (cf. Ef 3,17).

Y es por la aceptación del Espíritu Santo que habita en nosotros (cf. Rm 8,9) por lo que somos injertados en Cristo (cf. Rm 8,2), llegando a ser conciudadanos de los santos y miembros de la familia de Dios (cf. Ef 2,19).

Una vez pasada la muerte, ya no vivimos para nosotros mismos, sino para Cristo muerto y resucitado (cf. 2 Co 5,15).

El bautismo, de muertos que éramos, nos ha hecho vivos en Cristo resucitado, por tanto, de resucitados en Cristo nos ha hecho conciudadanos del cielo (cf Ef 2,5-6).

Pero, como resucitados, cambia nuestra visión, conocimiento, voluntad y todo lo que es la persona humana, porque todo se vive en el zōē, en el Hijo, bajo la acción del Espíritu Santo que derrama ágape en nuestros corazones.

Por eso lo más obvio es desprenderse de todo lo que antes se presentaba como grande e importante, precisamente porque está ligado a nuestra precariedad. En efecto, era el deseo de salvarnos lo que nos hacía leer estas cosas como grandes e importantes. Pero ahora el hombre que presumía de estas cosas ha sido crucificado, por lo que considera «basura» todo lo que le pertenecía.

Todo esto son los hábitos, las creencias, la mentalidad del hombre viejo, así como las costumbres religiosas, o los lazos de sangre, la etnia, la patria, etc.

Con el bautismo resucita también la cultura del bautizado, que había desaparecido con él. En el pasaje pascual, muere la cultura vivida como armadura del yo de nuestra naturaleza humana. Como en el caso de Pablo, también mueren las devociones y prácticas religiosas utilizadas por la razón o el sentimiento humano para afirmarse, defenderse o presentar méritos ante Dios. De lo contrario, todo es una falsedad.

Y Pablo desmonta esta falsedad mostrando que el verdadero conocimiento de Cristo es el de la resurrección. Sólo en virtud de ella se vive el sufrimiento como unidad con Cristo, porque se vive como participación en su pasión en clave de la resurrección que ya ha realizado, como dice Pablo hoy en la lectura que se nos propone.

Es precisamente la liturgia la que nos hace vivir esto.

Ofrecemos el pan y el vino, nuestra vida, nuestro trabajo, nuestra existencia. Y todo esto, como el pan y el vino, pasa a una nueva existencia.

La Cuaresma, al situarnos más intensamente que nunca ante el camino de la Pascua, favorece la verificación de nuestra fe, ayudándonos a ver si seguimos considerando importante tanta «basura».

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

»Bratje, za izgubo imam vse zaradi vzvišenosti spoznanja Kristusa Jezusa, mojega Gospoda« (Flp 3,8).

Pavel je Kristusa spoznal na velikonočen način. Kristus ga je pritegnil v svoje življenje kot zōē, ki umrljivemu človeku omogoči prehod k zastonjski ljubezni (agαpē).

Očetu se je zdelo prav, da v Pavlu razodene svojega Sina (prim. Gal 1,15), a to je bil za Pavla prehod skozi Kristusovo veliko noč, pravo in resnično velikonočno tridnevje (prim. Apd 9,8-9).

Ta prehod je bil za Pavla tako močan, da v svojih pismih večkrat omenja umiranje s Kristusom in spoznavanje Boga kot Očeta, ki se razodeva ravno v tem, da je obudil svojega Sina – in z njim tudi nas (prim. Rim 6,3-6).

Pavel torej ni spoznal Kristusa zato, ker bi se sam tako odločil, ampak zato, ker je sprejel razodetje, ki ga je Oče hotel izvršiti v njem.

Pavel zato tolikokrat poudarja popolno zastonjskost odrešenja (prim. Rim 3,23-24).

Spoznavanje Kristusa ne more roditi napuha, ampak le neskončno hvaležnost. Ni osvojitev, ampak sprejetje (prim. Flp 3,3).

Spoznanje Boga, ki ne vključuje življenja in je zato ločeno od zastonjske ljubezni, je stvar starega človeka.

Stari človek lahko ob opazovanju stvarstva celo pride do določenega spoznanja božanstva, njegove moči in popolnosti, ne more pa se znajti v zastonjskem odnosu ljubezni z Bogom (prim. Rim 1,19-20).

Ker ne živi zastonjske ljubezni, je spoznanje Boga nekaj abstraktnega in ga ne postavi v pravi odnos z Bogom Očetom, se pravi v odnos ljubljenega sina.

Ker takšno spoznanje ne izhaja iz življenja v zastonjski ljubezni, lahko sicer zapove ljubezen, a kot nekaj zunanjega, kot moralistično ideologijo, zato pa sčasoma povzroči ravno nasprotno reakcijo.

Rodi se ne le moralni nered, ampak tudi zmeda glede samega pogleda na to, kdo človek v resnici je (prim. Rim 1,24-32).

Zanimivo je, da se to zgodi, ko srce otemni – preobrazba, ki vodi v trdoto srca.

Svetloba ima izvor v toploti. Ko nekaj potemni, se ohladi, in če se ohladi, otrdi (prim. Rim 1,21).

Sklērokardía – trdota srca – je mati ideologij. Kajti spoznanje, ki ni živeto v življenju kot zōē, torej v zastonjski ljubezni, ni pravo spoznanje. Je prevara, iluzija in zato napihnjena od ponosa in ošabnosti ter vodi k negativnemu in celo trdemu ter krutemu obsojanju drugače mislečih.

Prav zgodovina krščanstva konkretno pričuje o tem, kako resnično je to.

V zadnjih stoletjih smo videli, kako nas je določen ponos glede poznavanja Boga najprej spravil v spor s preostalim svetom in njegovimi kulturami, nato pa se je ta drža hitro spremenila v podložnost propagandi kulturnih smernic sveta, ki smo jih začeli posnemati v svojem nauku in še bolj v ravnanju.

V tem procesu je najbolj tragično to, da poznavanje Boga Očeta, našega Gospoda Jezusa Kristusa in Svetega Duha, Gospoda, ki daje življenje kot zōē, dejansko izgine z obzorja.

Zato izgine tudi podoba človeka kot Božjega otroka, in posledično kot brata drugim ljudem.

Smo torej priča dejstvu, da znanje brez zastonjske ljubezni vodi v vedno večji in vse bolj uničujoč propad.

Na začetku 3. poglavja Pisma Filipljanom Pavel našteje stvari, s katerimi se je ponašal preden je srečal Kristusa. Vse so bile povezane z religijo.

A odkar ga je dosegel Kristus in se je znašel v njem, ima vse to za »smeti«.

Beseda, ki jo uporabi Pavel, se v celotni Novi zavezi pojavi le enkrat – tako je močna.

To pomeni, da Pavel v Kristusu, ki je postal njegovo življenje (prim. Gal 2,20), razume nesmiselnost tega, da bi takšne stvari sploh imel za vredne omembe.

Še več: zdaj jih nima samo za nekoristne, ampak za odpadke, kot najslabše, kar lahko človek pusti za seboj.

Zato je čudno, da smo toliko časa posvečali češčenju teh »smeti«, čeprav so različni kulturni misleci, moški in ženske na raznih delih sveta opozarjali, da za tem aparatom pojmov ni nič resnično pomenljivega za človeško življenje, in sicer ravno zato, ker niso prežeti z življenjem.

Temeljna težava ostaja vedno ista: »jaz« kot začetek spoznanja in delovanja. Oboje vodi človekova volja, ki je navezana na lasten jaz.

Pavel uporablja izraz »prislužiti«, ki se vedno uporablja v tem smislu, vendar pokaže, da s Kristusom ta beseda dobi novo globino.

Vse, kar je prej imel za vredno, Pavel zdaj šteje za »smeti«, »da bi si prislužil Kristusa in se znašel v njem, in to ne s svojo pravičnostjo, ki izvira iz postave, ampak s pravičnostjo, ki je po veri v Kristusa, se pravi s pravičnostjo, ki je iz Boga in sloni na veri« (Flp 3,8-9).

»Prislužiti« Kristusa pomeni sprejeti ga, kajti to je vera v gotovost, da Kristus prebiva v nas, vera, da Bog prebiva v naših srcih (prim. Ef 3,17).

In s sprejetjem Svetega Duha, ki prebiva v nas (prim. Rim 8,9), smo vcepljeni v Kristusa (prim. Rim 8,2), postajamo celo sodržavljani svetnikov in Božji domačini (prim. Ef 2,19).

Ko smo enkrat prešli smrt, ne živimo več zase, ampak za Kristusa, ki je umrl in vstal (prim. 2 Kor 5,15).

Krst je nas, ki smo bili mrtvi, oživil v vstalem Kristusu. In kot vstali od mrtvih smo postali sodržavljani nebes (prim. Ef 2,5-6).

Kot vstali od mrtvih pa vidimo drugače, spremenilo se je naše spoznanje, volja in vse, kar človeška oseba je, saj je vse živeto v zastonjski ljubezni, v Sinu, pod delovanjem Svetega Duha, ki v naša srca vliva zastonjsko ljubezen.

Zato je najbolj naravno, da človek opusti vse, kar se mu je prej zdelo veliko in pomembno, saj je vezano na našo minljivost. Želja, da bi rešili sami sebe, nas je silila, da smo te stvari imeli za pomembne. A zdaj je človek, ki se je s tem hvalil, križan, zato ima vse to za »smeti«.

Vse to so navade, prepričanja, miselnost starega človeka, pa tudi religiozne navade, krvne vezi, etnična pripadnost, domovina itd.

S krstom vstane od mrtvih tudi kultura krščenca, ki je šla z njim skozi smrt. V velikonočnem prehodu umre kultura, ki je bila oklep človekovega jaza. Tako kot za Pavla, umrejo tudi pobožnosti in verske prakse, ki jih je razum ali čustvo uporabljalo za potrjevanje sebe, za obrambo ali predstavljanje zaslug pred Bogom. Sicer je vse skupaj laž.

In Pavel to lažnost razkrinka s tem, da pokaže, da je pravo spoznanje Kristusa spoznanje vstajenja. Samo v moči vstajenja je mogoče živeti trpljenje kot edinost s Kristusom – ker ga živimo kot udeleženost pri njegovi že uresničeni velikonočni skrivnosti, kot pove danes Pavel v berilu.

Ravno bogoslužje nam omogoča, da to živimo.

Mi darujemo kruh in vino, svoje življenje, delo in bivanje. In vse to, tako kot kruh in vino, preide v novo bivanje.

Postni čas, ki nas z večjo intenzivnostjo kot kadarkoli postavi pred velikonočno pot, nas spodbuja, da preverimo svojo vero, pomaga nam videti, ali imamo še vedno za pomembno toliko »smeti«.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

„Sve gubitkom smatram zbog onoga najizvrsnijeg, zbog spoznanja Isusa Krista, Gospodina mojega“ (Fil 3,8).

Pavao je Krista upoznao na pashalni način. Krist ga je uključio u svoj život kao zōē koji smrtnom čovjeku omogućuje prijelaz u besplatnu ljubav (agapē).

Otac se udostojio objaviti svoga Sina u Pavlu (usp. Gal 1,15), ali za Pavla je to bio prolaz kroz Kristovu Pashu, pravo pravcato pashalno trodnevlje (usp. Dj 9,8-9).

Taj je prijelaz za Pavla bio toliko snažan da u svojim poslanicama nekoliko puta spominje umiranje s Kristom i spoznavanje Boga kao Oca, što se očituje upravo u činjenici da je uskrisio svoga Sina, ali s njim i nas (usp. Rim 6,3-6).

Dakle, Pavao nije upoznao Krista zato što je sam tako odlučio, nego zato što je prihvatio objavu koju je Otac želio izvršiti u njemu.

Stoga Pavao tako često naglašava potpunu besplatnost spasenja (usp. Rim 3,23-24).

Spoznaja Krista ne može uroditi ispraznošću, već samo neizmjernom zahvalnošću. To nije osvajanje, nego prihvaćanje (usp. Fil 3,3).

Spoznaja Boga koja ne uključuje život i stoga je odvojena od besplatne ljubavi, stvar je „staroga čovjeka“.

„Stari čovjek“ može čak doći do određene spoznaje božanstva, njegove moći ​​i savršenstva promatrajući stvorenje, ali se ne može naći u besplatnom odnosu ljubavi s Bogom (usp. Rim 1, 19-20).

Budući da ne živi besplatnu ljubav, njegova spoznaja Boga je nešto apstraktno i ne stavlja ga u pravi odnos s Bogom Ocem, to jest u odnos ljubljenog sina.

Budući da takva spoznaja, ne dolazi iz života besplatne ljubavi, može čak zapovijedati ​​ljubav, ali kao nešto izvanjsko, kao moralističku ideologiju, pa stoga s vremenom nestaje izazivajući upravo suprotnu reakciju.

To ne rađa samo moralni nered, nego i zbunjenost glede same vizije o tome tko je uistinu ljudska osoba (usp. Rim 1,24-32).

Zanimljivo je da se to događa kad se srce pomrači – preobrazba koja dovodi do tvrdoće srca.

Svjetlost ima izvor u toplini. Kad se nešto pomrači, ohladi se, a kad se ohladi, otvrdne (usp. Rim 1,21).

Sklerokardija – tvrdoća srca – majka je ideologijâ. Jer znanje koje se ne živi u životu kao zōē, to jest u besplatnoj ljubavi, nije pravo znanje. To je obmana, iluzija i stoga napuhuje ponosom, ohološću i dovodi do negativne, pa čak i oštre i okrutne osude onih koji misle drugačije.

Upravo povijest kršćanstva konkretno svjedoči koliko je to istina.

U posljednjim smo stoljećima vidjeli kako nas je određeni ponos glede spoznaje Boga prvo doveo u sukob s ostatkom svijeta i njegovim kulturama, a potom je taj stav brzo prešao u podložnost propagandi svjetskih kulturnih trendova, koje smo počeli oponašati u svom učenju, a još više u svom ponašanju.

U tom procesu najdramatičnije je to što spoznaja Boga Oca, Gospodina našega Isusa Krista i Duha Svetoga, Gospodina koji daje život kao zōē, zapravo nestaje s horizonta.

Stoga nestaje i slika čovjeka kao djeteta Božjega, a posljedično i kao brata drugim ljudima.

Dakle, svjedoci smo činjenice da znanje bez besplatne ljubavi vodi u sve veću i pogubniju dekadenciju.

Na početku 3. poglavlja Poslanice Filipljanima Pavao nabraja stvari kojima se hvalio prije susreta s Kristom. Sve su te stvari bile povezane s religijom. Ali otkada je zahvaćen od Krista i našao se u Njemu, on sve to smatra „otpadom“.

Izraz koji Pavao koristi toliko je težak da se pojavljuje samo jednom u cijelom Novom zavjetu.

To znači da Pavao u Kristu, koji je postao njegov život (usp. Gal 2, 20), shvaća koliko je besmisleno smatrati te stvari vrijednima spomena.

Štoviše, on ih smatra ne samo beskorisnima, već i otpadom, kao onim najgorim što čovjek može ostaviti iza sebe.

Stoga je čudno da smo toliko vremena posvetili štovanju tog „otpada“, iako su razni kulturološki mislioci, muškarci i žene u raznim dijelovima svijeta, upozoravali da iza tog aparata pojmova nema ništa značajno za ljudski život, upravo zato što nisu prožeti životom.

Temeljni problem uvijek ostaje isti: „ja“ kao polazište znanja i djelovanja. A jedno i drugo vodi čovjekova volja, koja je navezana na vlastiti „ja“.

Pavao koristi izraz „steći“, koji se uvijek koristi u tom smislu, ali pokazuje da s Kristom ta riječ dobiva novu dubinu.

Sve što je prije smatrao vrijednim, Pavao sada smatra „otpadom“, „da Krista steknem i u njemu se nađem – ne svojom pravednošću, onom od Zakona, nego pravednošću po vjeri u Krista, onom od Boga, na vjeri utemeljenoj“ (Fil 3,8-9).

„Steći“ Krista znači prihvatiti ga, jer to je vjera u sigurnost da Krist prebiva u nama, vjera da Bog prebiva u našim srcima (usp. Ef 3,17).

A s prihvaćanjem Duha Svetoga koji boravi u nama (usp. Rim 8,9) mi smo ucijepljeni u Krista (usp. Rim 8,2), čak postajemo sugrađani svetih i ukućani Božji (usp. Ef 2,19).

Nakon što smo jednom prošli smrt, ne živimo više sebi, nego Kristu koji umrije i uskrsnu (usp. 2Kor 5,15).

Krštenje je nas, koji bijasmo mrtvi, oživjelo u uskrslom Kristu. A kao uskrsli od mrtvih postali smo sugrađani neba (usp. Ef 2,5-6).

Kao uskrsnuli od mrtvih vidimo drugačije, promijenila se naša spoznaja, volja i sve što je ljudska osoba, jer sve se živi u životu kao zōē, u Sinu, pod djelovanjem Duha Svetoga koji ulijeva besplatnu ljubav u naša srca.

Stoga je najnormalnije da čovjek napusti sve ono što mu se prije činilo velikim i važnim, jer je vezano uz našu prolaznost. Želja da se spasimo silila nas je da te stvari smatramo velikima i važnima. Ali sada je razapet čovjek koji se time hvalio, pa stoga sve to smatra „otpadom“.

Sve su to navike, uvjerenja, mentalitet „starog čovjeka“, kao i religiozni običaji, krvne veze, etnička pripadnost, domovina itd.

S krštenjem uskrsava od mrtvih i kultura krštenika, koja je s njim prošla kroz smrt. U pashalnom prijelazu umire kultura koja je bila oklop našeg „ja“. Što se tiče Pavla, umiru također pobožnosti i religiozni običaji koje su razum ili osjećaji koristili da bi dokazali sebe, da bi se obranili ili predstavili zasluge pred Bogom. Inače je sve skupa laž.

A Pavao raskrinkava tu laž pokazujući da je prava spoznaja Krista spoznaja uskrsnuća. Samo je u snazi uskrsnuća moguće živjeti patnju kao jedinstvo s Kristom – jer ju živimo kao sudioništvo u njegovu već ostvarenom pashalnom otajstvu, kako Pavao danas kaže u čitanju.

Upravo nam liturgija omogućuje da to živimo.

Mi prinosimo kruh i vino, svoj život, rad i postojanje. I sve to, poput kruha i vina, prelazi u novo postojanje.

Korizma, koja nas s većim intenzitetom stavlja pred pashalni put, potiče nas da provjerimo svoju vjeru, pomaže nam vidjeti da li još uvijek smatramo važnim toliki „otpad“.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

„Bracia, wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego” (Flp 3,8).
Paweł poznał Chrystusa na sposób paschalny. Chrystus zaangażował go w swoje życie-zōē, które przemienia śmiertelnego człowieka w agape.
Ojciec raczył objawić w Pawle swojego Syna (por. Ga 1,15), ale dla Pawła było to przejście do Paschy Chrystusa, do prawdziwego triduum paschalnego (por. Dz 9, 8-9).
To przejście będzie tak silne dla Pawła, że kilkakrotnie w swoich listach odniesie się do umierania z Chrystusem i poznania Boga jako Ojca, który objawia się właśnie w zmartwychwstaniu swojego Syna, a wraz z Nim także nas (por. Rz 6, 3-6).

Tak więc Paweł nie poznał Chrystusa dlatego, że tak postanowił, ale dlatego, że przyjął objawienie, którego Ojciec chciał w nim dokonać.
Dlatego Paweł wielokrotnie podkreśla całkowitą darmowość zbawienia (por. Rz 3,23-24).
Poznanie Chrystusa nie może wywoływać próżności, a jedynie ogromną wdzięczność. Nie jest to zdobycz, ale przyjęcie (por. Flp 3,3).

Poznanie Boga, które nie wiąże się z życiem, tj. które jest oddzielone od agape, jest rzeczywistością starego człowieka.
Stary człowiek może nawet dojść do pewnej wiedzy o boskości, jej mocy i doskonałości poprzez kontemplację stworzenia, ale nie może znaleźć się w relacji agape z Bogiem (por. Rz 1,19-20).
Ponieważ nie żyje agape, jego wiedza o Bogu jest abstrakcyjna i nie stawia go we właściwej relacji z Bogiem Ojcem, czyli jako umiłowanego syna.
Ta wiedza, ponieważ nie wyłania się z życia agape, może również nakazywać miłość, ale jako coś zewnętrznego względem siebie, jako moralistyczną ideologię, a zatem z czasem się kończy i wywołuje dokładnie odwrotną reakcję.

Powstaje wtedy nie tylko zaburzenie moralności, ale zamieszanie w samej wizji tego, kim naprawdę jest człowiek (por. Rz 1,24-32).
Interesujące jest to, że dzieje się tak, gdy serce staje się zaciemnione, co prowadzi do jego zatwardziałości.
Światło ma swoje źródło w cieple. Kiedy coś ciemnieje, wtedy stygnie, a jeśli stygnie, twardnieje (por. Rz 1,21).
Skleroza serca – serce zatwardziałe – jest matką ideologii. Rzeczywiście, wiedza, która nie jest przeżywana w zōē, czyli w agape, nie jest prawdziwą wiedzą. Jest to oszustwo, złudzenie, a zatem nadymanie się pychą, wyniosłością i prowadzi do negatywnego, a nawet surowego i okrutnego osądzania tych, którzy nie myślą w ten sam sposób.
Historia chrześcijaństwa jest konkretnym świadectwem tego, jak bardzo jest to prawdziwe.

W ostatnich stuleciach widzieliśmy, jak pewna duma z naszej wiedzy o Bogu najpierw postawiła nas w konflikcie z resztą świata i jego kulturami, a następnie, jak ta postawa szybko przekształciła się w uległość wobec tego, co reklamują światowe trendy kulturowe, które zaczęliśmy naśladować w naszym nauczaniu, a przede wszystkim w naszym zachowaniu.

W tym procesie najbardziej dramatyczną rzeczą jest to, że wiedza o Bogu Ojcu, naszym Panu Jezusie Chrystusie i Duchu Świętym, Panu, który daje życie-zōē, praktycznie znika z horyzontu.

Jest zatem oczywiste, że wizja człowieka jako dziecka Bożego, a w konsekwencji jako brata innych mężczyzn i kobiet, również zniknęła.
Jesteśmy zatem świadkami faktu, że gdy wiedza nie jest agapiczna, taka wiedza bez miłości regularnie ustępuje miejsca coraz szerszej i destrukcyjnej dekadencji.

Na początku trzeciego rozdziału Listu do Filipian Paweł wymienia rzeczy, którymi chlubił się, zanim spotkał Chrystusa. Były to wszystkie rzeczy, które należą do religii. Ale odkąd został dosięgnięty przez Chrystusa i odnalazł się w Nim, uważa to wszystko za „śmieci”.
Termin użyty przez Pawła występuje tylko raz w całym Nowym Testamencie, tak bardzo jest on ciężki.
Oznacza to jednak, że Paweł w Chrystusie, który stał się jego życiem (por. Ga 2,20), rozumie absurdalność utrzymywania tych rzeczy jako godnych uwagi.
Rzeczywiście, teraz uważa je nie tylko za bezużyteczne, ale za marnotrawstwo, za
najgorszą rzecz, jaką człowiek może po sobie zostawić.
Dziwne jest więc to, jak wiele czasu poświęcono na czczenie tych „śmieci”, pomimo faktu, że różni myśliciele, mężczyźni i kobiety z różnych części świata, kultury, ostrzegali nas, że za takim aparatem pojęć nie ma nic znaczącego dla ludzkiego życia, właśnie dlatego, że nie są one zamieszkane przez życie.

Rzeczywistość, na której to wszystko się opiera jest zawsze taka sama: „ja”, które jest zasadą wiedzy i działania. Te dwie rzeczywistości są zarządzane przez wolę człowieka, która jest związana z jego własnym „ja”.
Paweł używa właśnie terminu „zysk”, który zawsze jest używany w tym znaczeniu, ale wyraźnie daje do zrozumienia, że wraz z Chrystusem jego znaczenie otwiera się na nową głębię.

Paweł uważa za „śmieci” wszystko to, co wcześniej uważał za wartościowe, „aby zyskać Chrystusa i znaleźć się w Nim, mając za moją sprawiedliwość nie to, co pochodzi z Prawa, ale to, co pochodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze” (por.Flp 3,8-9).

„Pozyskać” Chrystusa oznacza przyjąć Go, ponieważ jest to wiara w pewność, że Chrystus mieszka w nas, wiara, że Bóg mieszka w naszych sercach (por. Ef 3,17).
I to właśnie przez przyjęcie Ducha Świętego mieszkającego w nas (por. Rz 8, 9) jesteśmy wszczepieni w Chrystusa (por. Rz 8,2), stając się nawet współobywatelami świętych i członkami rodziny Bożej (por. Ef 2,19).

Po śmierci nie żyjemy już dla siebie, ale dla Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał (por. 2 Kor 5,15).
Chrzest, z umarłych, którymi byliśmy, ożywił nas w zmartwychwstałym Chrystusie, dlatego też, będąc zmartwychwstałymi w Chrystusie, uczynił nas współobywatelami nieba (por. Ef 2,5-6).
A po zmartwychwstaniu zmienia się wizja, wiedza, wola i wszystko, co jest osobą ludzką, ponieważ wszystko jest przeżywane w zōē, w Synu, pod działaniem Ducha Świętego, który wlewa agape do naszych serc.
Dlatego najbardziej oczywistą rzeczą jest porzucenie wszystkiego, co wcześniej przedstawiało się jako wielkie i ważne, właśnie dlatego, że jest to związane z naszą niepewnością. To właśnie pragnienie wybawienia siebie sprawiło, że uznaliśmy te rzeczy za wielkie i ważne. Ale teraz człowiek, który szczycił się tymi rzeczami, został ukrzyżowany, więc uważa wszystko, co do niego należało, za „śmieci”.
Wszystko to nawyki, wierzenia, mentalność starego człowieka, a także zwyczaje religijne, więzy krwi, pochodzenie etniczne, ojczyzna itp.

Wraz z chrztem zmartwychwstaje również kultura ochrzczonego, która przeszła wraz z nim przez Paschę. W paschalnym przejściu umiera również kultura rozumiana jako pancerz naszego „ja”, naszej ludzkiej natury. Podobnie jak w przypadku Pawła, umierają również nabożeństwa i praktyki religijne używane przez rozum lub ludzkie uczucia, aby się bronić lub przedstawiać swoje zasługi przed Bogiem. W przeciwnym razie wszystko to jest fałszem.

Paweł obala ten fałsz, pokazując, że prawdziwą wiedzą o Chrystusie jest wiedza o zmartwychwstaniu. Tylko dzięki temu można doświadczyć cierpienia jako jedności z Chrystusem, ponieważ doświadcza się go jako uczestnictwa w Jego męce
w kluczu zmartwychwstania, które już zostało przez Niego zrealizowane, jak mówi Paweł w dzisiejszym czytaniu.
To właśnie liturgia sprawia, że tego doświadczamy.
Ofiarujemy chleb i wino, nasze życie, naszą pracę, nasze istnienie. I wszystko to, jak chleb i wino, przechodzi w nową egzystencję.

Wielki Post, stawiając nas bardziej intensywnie niż kiedykolwiek wcześniej na drodze paschalnej, zachęca do weryfikacji naszej wiary, pomagając nam sprawdzić, czy nadal uważamy tak wiele „śmieci” za ważne.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej