[SEMI] NOSTRO SIGNORE GESÙ CRISTO RE DELL'UNIVERSO (ANNO C) 2

ITALIANO

La seconda lettura, tratta dal primo capitolo della Lettera ai Colossesi, ci fa gustare la bellezza e ricchezza della zōē e del phōs, della vita che è la luce.

Cristo “è primogenito di tutta la creazione… In lui furono create tutte le cose nei cieli e sulla terra, quelle visibili e quelle invisibili” (Col 1,15-16).

Senza di lui nulla esisterebbe di ciò che esiste (cf Gv 1,3).

Infatti “tutte le cose sono state create per mezzo di lui e in vista di lui” (Col 1,16).

Ciò significa che prima della creazione c’è l’eterna generazione del Figlio dal Padre, così che poi il Padre crea per mezzo di lui (Eb 1,1-3).

San Paolo mette allora in evidenza due parole: creazione e generazione, creare e generare, essere creati ed essere generati. La generazione eterna del Figlio e l’atto creatore si ricongiungono in Cristo, Dio-uomo. Perciò, se Cristo è il primogenito della creazione, vuol dire che si partecipa in certo modo alla generazione nel Figlio. Nella visione del Padre è già presente fin dall’inizio l’essere generati in Cristo Gesù, tanto è vero che, dopo il peccato, quando la morte ha imposto il suo dominio su tutta l’umanità e sul creato, il Padre ha mandato il suo Figlio fatto uomo per portare la vita: “Io sono venuto perché abbiano la vita e l’abbiano in abbondanza” (Gv 10,10).

Tanto è vero che, dice Nicola Cabasilas: “Il vero fine dell’uomo è la vita integrale… guardando a quell’ultimo fine Dio ha plasmato l’uomo… Il primo Adamo fu molto lontano dall’essere perfetto, ma il secondo fu perfetto in tutto e partecipò agli uomini la sua perfezione, e conformò a sé tutto il genere umano” (La Vita in Cristo, VI, 10).

L’unica cosa che resta da fare all’uomo, segnato dalla morte che è conseguenza del peccato, è accogliere il dono del Padre. La sola attività che gli è richiesta consiste nell’accoglienza:

“A quanti però lo hanno accolto ha dato il potere di diventare figli di Dio: a quelli che credono nel suo nome, i quali, non da sangue né da volere di carne né da volere di uomo, ma da Dio (il Padre) sono stati generati” (Gv 1,12-13)

Si tratta dunque veramente di essere generati, anzi, “da morti che eravamo per le colpe, (Dio) ci ha fatto rivivere con Cristo: per grazia siete salvati” (Ef 2,5), tanto che Pietro esclama in un inno di gratitudine: “Sia benedetto Dio e Padre del Signore nostro Gesù Cristo, che nella sua grande misericordia ci ha rigenerati, mediante la risurrezione di Gesù Cristo dai morti, per una speranza viva, per un’eredità che non si corrompe, non si macchia e non marcisce” (1Pt 1,3-4).

Davvero tutto è creato in vista del Figlio, Cristo Gesù: è lui il punto d’arrivo della creazione. È all’origine, ma è anche il compimento, perché la creazione si compie nell’essere generati in Cristo.

Questa generazione avviene nella sua morte: resi partecipi del suo modo di morire, si passa dalla creatura al figlio generato nel Figlio amato:

“O non sapete che quanti siamo stati battezzati in Cristo Gesù, siamo stati battezzati nella sua morte? Per mezzo del battesimo dunque siamo stati sepolti insieme a Lui nella morte affinché, come Cristo fu risuscitato dai morti per mezzo della gloria del Padre, così anche noi possiamo camminare in una vita nuova. Se infatti siamo stati intimamente uniti a lui a somiglianza della sua morte, lo saremo anche a somiglianza della sua risurrezione” (Rm 6,3-5).

Questa generazione in Cristo avviene attraverso la sua morte, la morte sulla croce, sulla quale era scritto “Gesù Nazareno, il re” (cf Gv 19,19). Infatti, generati in lui si diventa un popolo regale e sacerdotale per Dio Padre (cf Ap 1,6).

“Voi invece siete stirpe eletta, sacerdozio regale, nazione santa, popolo che Dio si è acquistato perché proclami le opere ammirevoli di Lui, che vi ha chiamato dalle tenebre alla sua luce meravigliosa” (1Pt 2,9).

Se siamo figli nel Figlio, Re e Sacerdote, siamo eredi di Dio Padre e “coeredi di Cristo, se davvero prendiamo parte alle sue sofferenze per partecipare anche alla sua gloria” (Rm 8,17).

Noi veniamo generati nella pasqua, e la pasqua rimane la via della nostra esistenza regale. Cristo è re in un modo che non ha niente in comune con i re della terra.

Cristo è re sacerdote, crocifisso e risorto. Il suo trono è la croce, perché la croce è il trono che manifesta il re, il Figlio di Dio, che persino un pagano ha potuto riconoscere (cf Mc 15,39). Come è vero che tutto ciò che esiste si conosce nella verità solo in Cristo. Tanto è vero che non c’è niente che manifesta Cristo meglio del triduo pasquale.

E, quando abbiamo attraversato con lui la morte e siamo stati generati, ciò è avvenuto proprio in quanto resi partecipi della sua crocifissione (cf Gal 2,19). Allora siamo stati generati sul trono del regno del Padre. Infatti si è manifestato a noi risuscitandoci (cf Rm 6, 5). Se siamo nati sul trono, siamo segnati dalla regalità. Ma il trono è la croce, e perciò la regalità di Dio è quella dell’Agnello che sempre si trova al centro del trono, immolato e dritto in piedi (cf Ap 5,6). Dunque la sua regalità non c’entra niente con quella dei re della terra. E noi partecipiamo al suo modo di vita.

È evidente che il Padre “ci ha trasferiti nel regno del Figlio del suo amore” (Col 1,13): proprio perché siamo figli dell’amore, dell’agapē, la nostra vita è la via dell’amore del Padre e del Figlio che si compie nell’umanità, così come Cristo l’ha vissuta e portata a compimento. Lo Spirito Santo ci dona questo amore e ci ricorda come lo si vive da figli, partecipi di Cristo. Noi siamo già trasferiti nel regno del suo Figlio, la nostra patria è nel regno, che non ha niente a che vedere con ciò che sono i regni della terra (cf Eb 1,3; Ap 3,21).

Giustamente Cabasilas dice: “(I santi) non si conoscono più poiché una volta per sempre sono usciti da loro stessi e hanno trasferito altrove tutta la loro vita e il loro desiderio” (La Vita in Cristo, VII, 5).

Tutta la storia scorre nel processo del passaggio dalla creazione alla generazione, nel Primogenito, di tutto ciò che esiste. Quando avverrà la generazione dei figli di Dio, anche il creato vivrà una liberazione dalla corruzione e dalla morte: “Sappiamo infatti che tutta insieme la creazione geme e soffre le doglie del parto fino ad oggi” (Rm 8,22). Dunque, anche il creato vive attraverso l’uomo nuovo la generazione. La creazione entra in una nuova condizione come attraverso un parto in cui, partecipando a Cristo, grazie all’uomo che partecipa al sacerdozio di Cristo, tutto si manifesterà nel corpo risorto, che è i cieli nuovi e la terra nuova.

Ecco il vero abitacolo dell’uomo! Il creato è stato plasmato da Dio per dare all’uomo una dimora. Ora, in vista di Cristo questo si realizza, diventa realtà attraverso la generazione, che è la risurrezione. E il creato, attraverso l’uomo, si trova insieme all’uomo nella pienezza della figliolanza in Cristo.

È evidente che, con il passare dei secoli, l’influsso dei regni di questo mondo e le categorie che, guardando ai re della terra, abbiamo applicato “al sovrano dei re della terra” (Ap 1,5) hanno deformato la nostra visione della Chiesa e l’hanno appesantita. Probabilmente soltanto l’esperienza di un passaggio del triduo pasquale in Cristo, nella forza dell’agapē, dello Spirito Santo, potrà aprire nuove vie per la Chiesa, che sarà certamente molto diversa da quella formula ereditata dal mondo che, pur non segnandola nella sua totalità, comunque l’ha condizionata in modo abbastanza pesante.

Proprio attraverso il trono dove siamo stati generati, cioè attraverso la croce, la Chiesa, nella forza e nella luce dello Spirito Santo, camminerà nella vita nuova.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

The second reading, taken from the first chapter of the Letter to the Colossians, allows us to savour the beauty and richness of zōē and phōs, of life that is light.

Christ “is the image of the invisible God, the firstborn of all creation; for in him all things in heaven and on earth were created, things visible and invisible,” (Col 1:15-16). Without him, nothing that exists would exist (cf. Jn 1:3). In fact, “all things have been created through him and for him” (Col 1:16). Even before creation, the Father eternally generates the Son, through whom the Father then creates (Heb 1:1-3).

St Paul thus highlights two words: creation and generation, to create and to generate, to be created and to be generated. The eternal generation of the Son and the act of creation are reunited in Christ, God-man. Therefore, if Christ is the firstborn of creation, it means that we participate in some way in the generation in the Son. In the Father’s vision, being begotten in Christ Jesus is already present from the beginning. This is so true that after sin, when death had imposed its dominion over all humanity and creation, the Father sent his Son made man to bring life: “I came that they may have life and have it abundantly.” (Jn 10:10).

Nicholas Cabasilas captures this truth when he says: “Since incorruptible life is truly the end of man, God formed him with a view to this goal. […] While the former Adam Fell greatly short of perfection, the latter was perfect in all respects and imparted perfection to men and adapted the whole human race to Himself” (Life in Christ, VI, 12_680d).

Since the human person is marked by death that is a consequence of sin, the only thing left to do is to accept the gift of the Father. The only action required of the human person is acceptance:

“But to all who received him, who believed in his name, he gave power to become children of God, who were born, not of blood or of the will of the flesh or of the will of man, but of God (the Father) (Jn 1:12-13).

It is therefore truly a matter of being born: “when we were dead through our trespasses, (God) made us alive together with Christ– by grace you have been saved” (Eph 2:5). This is so true that Peter exclaims in a hymn of gratitude: “Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ! By his great mercy he has given us a new birth into a living hope through the resurrection of Jesus Christ from the dead, and into an inheritance that is imperishable, undefiled, and unfading, kept in heaven for you,” (1 Peter 1:3-4).

Truly, everything is created for the sake of the Son, Christ Jesus: he is the goal of creation. He is its origin, but he is also its fulfilment, because creation is fulfilled by being generated in Christ.

This generation takes place in his death. As we are made participants in his way of dying, we pass from being creatures to being children generated in the beloved Son:

“Do you not know that all of us who have been baptized into Christ Jesus were baptized into his death? Therefore we have been buried with him by baptism into death, so that, just as Christ was raised from the dead by the glory of the Father, so we too might walk in newness of life. For if we have been united with him in a death like his, we will certainly be united with him in a resurrection like his” (Rom 6:3-5).

This generation in Christ takes place through his death, the death on the cross, atop of which was written “Jesus of Nazareth, King of the Jews” (Jn 19:19). Begotten in him, we become a royal and priestly people for God the Father (cf. Rev 1:6).

“But you are a chosen race, a royal priesthood, a holy nation, God’s own people, in order that you may proclaim the mighty acts of him who called you out of darkness into his marvellous light” (1 Pet 2:9).

If we are children in the Son, who is King and Priest, we are heirs of God the Father and “joint heirs with Christ– if, in fact, we suffer with him so that we may also be glorified with him” (Rom 8:17).

We are born at Easter, and Easter remains the way of our royal existence. Christ’s way of being king has nothing in common with the kings of the earth.

Christ is priest-king, crucified and risen. His throne is the cross; it is the cross that manifests Him as the king, the Son of God, whom even a pagan could recognise (cf. Mk 15:39). Everything that exists is known in truth only in Christ, so much so that nothing manifests Christ better than the Easter Triduum.

When we passed through death with him and were born again, it was precisely because we were made participants in his crucifixion (cf. Gal 2:19). Then we were born again on the throne of the Father’s kingdom. In fact, he revealed himself to us by raising us up (cf. Rom 6:5). If we were born on the throne, we are marked by royalty. But the throne is the cross, and therefore God’s royalty is that of the Lamb who is always at the centre of the throne, immolated and standing upright (cf. Rev 5:6). Therefore, his royalty has nothing to do with that of the kings of the earth. And we participate in his way of life.

The Father “has […] transferred us into the kingdom of his beloved Son” (Col 1:13). Since we are children of love, of agapē, our life is the way of the Father’s love and the Son’s love; love which is fulfilled in humanity as Christ lived it and brought it to completion. The Holy Spirit gives us this love and reminds us how to live it as children, participants in Christ. We are already transferred into the kingdom of his Son; our homeland is in the kingdom, which has nothing to do with the kingdoms of the earth (cf. Heb 1:3; Rev 3:21).

Cabasilas rightly says: “(The saints) have, as it were, once for all gone out of themselves and removed their life and all their desire elseqhere, and so lost knowledge of self” (Life in Christ, VII, 10_709a).

All of history flows in the process of the passage from creation of all that exists to generation in the Firstborn. When the generation of God’s children takes place, creation too will experience liberation from corruption and death: “We know that the whole creation has been groaning in labor pains until now” (Rom 8:22). Therefore, creation also experiences generation through the new man. Thanks to the man who participates in the priesthood of Christ, creation enters into a new condition as if through childbirth in which, by participating in Christ, everything will be manifested in the risen body which is the new heavens and the new earth.

This is the true dwelling place of the human person! Creation was shaped by God to give the human person a home. Now, in view of Christ, this is fulfilled and becomes reality through generation, which is the resurrection. And creation, through the human person, finds itself together with the human person in the fullness of sonship in Christ.

Over the Centuries, the influence of the kingdoms of this world and the categories we have thus applied to “the ruler of the kings of the earth” (Rev 1:5) have distorted our vision of the Church and weighed it down. Probably only the experience of a passage of the Easter Triduum in Christ, in the power of agapē, of the Holy Spirit, can open new paths for the Church, which will certainly be very different from that formula inherited from the world which, while not marking it in its entirety, has nevertheless conditioned it quite heavily.

It is precisely through the throne where we were generated, that is, through the cross, that the Church, in the power and light of the Holy Spirit, will walk in new life.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

La segunda lectura, tomada del primer capítulo de la Carta a los Colosenses, nos hace saborear la belleza y la riqueza de la zōē y del phōs, de la vida que es luz.

Cristo «es el primogénito de toda la creación… En él fueron creadas todas las cosas en el cielo y en la tierra, las visibles y las invisibles» (Col 1,15-16).

Sin él, nada de lo que existe existiría (cf. Jn 1,3).

De hecho, «todas las cosas han sido creadas por medio de él y para él» (Col 1,16).

Esto significa que antes de la creación existe la generación eterna del Hijo por parte del Padre, de modo que luego el Padre crea por medio de él (Heb 1,1-3).

San Pablo destaca entonces dos palabras: creación y generación, crear y generar, ser creados y ser generados. La generación eterna del Hijo y el acto creador se unen en Cristo, Dios-hombre. Por lo tanto, si Cristo es el primogénito de la creación, significa que se participa de alguna manera en la generación en el Hijo. En la visión del Padre, desde el principio ya está presente el ser engendrado en Cristo Jesús, tanto es así que, después del pecado, cuando la muerte impuso su dominio sobre toda la humanidad y sobre la creación, el Padre envió a su Hijo hecho hombre para traer la vida: «Yo he venido para que tengan vida y la tengan en abundancia» (Jn 10,10).

Tanto es así que, dice Nicolás Cabasilas: «El verdadero fin del hombre es la vida integral… mirando a ese fin último, Dios formó al hombre… El primer Adán estaba muy lejos de ser perfecto, pero el segundo era perfecto en todo y compartió su perfección con los hombres, y conformó a sí mismo a toda la raza humana» (La Vida en Cristo, VI, 10).

Lo único que le queda por hacer al hombre, marcado por la muerte que es consecuencia del pecado, es acoger el don del Padre. La única actividad que se le pide es la acogida:

«Pero a todos los que lo acogieron, les dio el poder de convertirse en hijos de Dios: a los que creen en su nombre, los cuales, no por sangre ni por voluntad de la carne ni por voluntad del hombre, sino por Dios (el Padre) han sido engendrados» (Jn 1,12-13).

Se trata, pues, verdaderamente de ser engendrados, es más, «estábamos muertos por nuestros pecados, (Dios) nos dio vida con Cristo: por gracia sois salvos» (Ef 2,5), hasta tal punto que Pedro exclama en un himno de gratitud: «Bendito sea Dios, Padre de nuestro Señor Jesucristo, que en su gran misericordia nos ha regenerado, mediante la resurrección de Jesucristo de entre los muertos, para una esperanza viva, para una herencia que no se corrompe, no se mancha y no se pudre» (1 P 1,3-4).

En verdad, todo ha sido creado en vista del Hijo, Cristo Jesús: él es el punto de llegada de la creación. Él es el origen, pero también la culminación, porque la creación se cumple en el ser engendrado en Cristo.

Este engendramiento tiene lugar en su muerte: al participar de su forma de morir, pasamos de ser criaturas a ser hijos engendrados en el Hijo amado:

«¿No sabéis que todos los que hemos sido bautizados en Cristo Jesús, hemos sido bautizados en su muerte? Por el bautismo, pues, hemos sido sepultados con él en la muerte, para que, así como Cristo resucitó de entre los muertos por la gloria del Padre, también nosotros caminemos en una vida nueva. Si hemos sido unidos íntimamente a él en la semejanza de su muerte, también lo seremos en la semejanza de su resurrección» (Rom 6,3-5).

Esta generación en Cristo se produce a través de su muerte, la muerte en la cruz, en la que estaba escrito «Jesús Nazareno, el rey» (cf. Jn 19,19). De hecho, engendrados en él, nos convertimos en un pueblo real y sacerdotal para Dios Padre (cf. Ap 1,6).

«Pero vosotros sois linaje elegido, real sacerdocio, nación santa, pueblo adquirido por Dios, para que anunciéis las virtudes de aquel que os llamó de las tinieblas a su luz admirable» (1 P 2,9).

Si somos hijos en el Hijo, Rey y Sacerdote, somos herederos de Dios Padre y «coherederos de Cristo, si es que realmente participamos de sus sufrimientos para participar también de su gloria» (Rom 8,17).

Somos engendrados en la Pascua, y la Pascua sigue siendo el camino de nuestra existencia real. Cristo es rey de una manera que no tiene nada en común con los reyes de la tierra.

Cristo es rey sacerdote, crucificado y resucitado. Su trono es la cruz, porque la cruz es el trono que manifiesta al rey, al Hijo de Dios, que incluso un pagano pudo reconocer (cf. Mc 15,39). Como es cierto que todo lo que existe se conoce en la verdad solo en Cristo. Tanto es así que no hay nada que manifieste mejor a Cristo que el triduo pascual.

Y, cuando atravesamos con él la muerte y fuimos engendrados, esto sucedió precisamente porque fuimos hechos partícipes de su crucifixión (cf. Ga 2,19). Entonces fuimos engendrados en el trono del reino del Padre. De hecho, se nos manifestó resucitándonos (cf. Rm 6, 5). Si hemos nacido en el trono, estamos marcados por la realeza. Pero el trono es la cruz, y por eso la realeza de Dios es la del Cordero que siempre se encuentra en el centro del trono, inmolado y erguido (cf. Ap 5,6). Por lo tanto, su realeza no tiene nada que ver con la de los reyes de la tierra. Y nosotros participamos de su modo de vida.

Es evidente que el Padre «nos ha trasladado al reino de su Hijo amado» (Col 1,13): precisamente porque somos hijos del amor, de la agapē, nuestra vida es el camino del amor del Padre y del Hijo que se realiza en la humanidad, tal como Cristo lo vivió y lo llevó a cabo. El Espíritu Santo nos da este amor y nos recuerda cómo se vive como hijos, participantes de Cristo. Ya hemos sido trasladados al reino de su Hijo, nuestra patria está en el reino, que no tiene nada que ver con los reinos de la tierra (cf. Hb 1,3; Ap 3,21).

Cabasilas dice acertadamente: «(Los santos) ya no se conocen a sí mismos porque, de una vez por todas, han salido de sí mismos y han trasladado a otra parte toda su vida y su deseo» (La vida en Cristo, VII, 5).

Toda la historia transcurre en el proceso de paso de la creación a la generación, en el Primogénito, de todo lo que existe. Cuando se produzca la generación de los hijos de Dios, también la creación vivirá una liberación de la corrupción y de la muerte: «Sabemos, en efecto, que toda la creación gime y sufre dolores de parto hasta hoy» (Rm 8,22). Por lo tanto, también la creación vive la generación a través del hombre nuevo. La creación entra en una nueva condición como a través de un parto en el que, participando de Cristo, gracias al hombre que participa del sacerdocio de Cristo, todo se manifestará en el cuerpo resucitado, que son los cielos nuevos y la tierra nueva.

¡He aquí la verdadera morada del hombre! La creación fue plasmada por Dios para dar al hombre una morada. Ahora, en vista de Cristo, esto se realiza, se hace realidad a través de la generación, que es la resurrección. Y la creación, a través del hombre, se encuentra junto al hombre en la plenitud de la filiación en Cristo.

Es evidente que, con el paso de los siglos, la influencia de los reinos de este mundo y las categorías que, mirando a los reyes de la tierra, hemos aplicado «al soberano de los reyes de la tierra» (Ap 1,5), han deformado nuestra visión de la Iglesia y la han sobrecargado. Probablemente solo la experiencia de un paso del triduo pascual en Cristo, en la fuerza de la agapē, del Espíritu Santo, podrá abrir nuevos caminos para la Iglesia, que sin duda serán muy diferentes de la fórmula heredada del mundo que, aunque no la ha marcado en su totalidad, la ha condicionado de manera bastante pesada.

Precisamente a través del trono donde fuimos engendrados, es decir, a través de la cruz, la Iglesia, en la fuerza y la luz del Espíritu Santo, caminará en la vida nueva.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Drugo berilo, ki je vzeto iz prvega poglavja Pisma Kološanom, nam daje okušati lepoto in bogastvo življenja kot zōē in življenja, ki je luč (phōs).

Kristus je »prvorojenec vsega stvarstva … V njem je bilo ustvarjeno vse, kar je v nebesih in kar je na zemlji, vidne in nevidne stvari« (Kol 1,15-16).

Brez njega nič od tega, kar obstaja, ne bi obstajalo (prim. Jn 1,3).

Kajti »vse je bilo ustvarjeno po njem in zanj« (Kol 1,16).

To pomeni, da pred stvarjenjem sveta Oče večno rojeva Sina, potem pa ustvarja svet po njem (prim. Heb 1,1-3).

Sveti Pavel poudari dve besedi: ustvarjanje in rojevanje, ustvariti in roditi, biti ustvarjen in biti rojen. Večno rojevanje Sina in dejanje stvarjenja se združita v Kristusu, Bogu-človeku. Če je torej Kristus prvorojenec stvarstva, pomeni, da smo na nek način soudeleženi pri rojevanju v Sinu. V Očetovi zamisli je že od začetka navzoče naše rojevanje v Jezusu Kristusu. Zato je po grehu, ko je smrt zavladala nad vsem človeštvom in stvarstvom, Oče poslal svojega učlovečenega Sina, da bi prinesel življenje: »Jaz sem prišel, da bi imeli življenje in ga imeli v obilju« (Jn 10,10).

Resnično, kot pravi Nikolaj Kabazilas: »Pravi cilj človeka je polno življenje … z ozirom na ta končni cilj je Bog oblikoval človeka … Prvi Adam je bil zelo daleč od popolnosti, medtem ko je bil drugi v vsem popoln in je ljudem posredoval svojo popolnost ter po sebi oblikoval ves človeški rod« (Življenje v Kristusu, VI, 10).

Edina naloga človeka, zaznamovanega s smrtjo kot posledico greha, je sprejeti Očetov dar. Njegova edina dejavnost je sprejemanje:

»Tistim pa, ki so jo sprejeli, je dala moč, da postanejo Božji otroci, njim, ki verujejo v njeno ime in se niso rodili iz krvi ne iz volje mesa ne iz volje moža, ampak iz Boga (Očeta)« (Jn 1,12-13).

Gre torej resnično za rojstvo: »Čeprav smo bili zaradi prestopkov mrtvi, (nas je Bog) skupaj s Kristusom oživil – po milosti ste bili namreč rešeni« (Ef 2,5). Zato Peter vzklikne v hvalnici: »Hvaljen Bog in Oče našega Gospoda Jezusa Kristusa, ki nas je po svojem obilnem usmiljenju prerodil za živo upanje po vstajenju Jezusa Kristusa od mrtvih, za neminljivo, neomadeževano in nevenljivo dediščino« (1 Pt 1,3-4).

Resnično je vse ustvarjeno po Sinu, Jezusu Kristusu: on je cilj stvarstva. Na začetku je in je tudi izpolnitev, kajti stvarjenje se dovrši v tem, da smo rojeni v Kristusu.

To rojevanje se zgodi v njegovi smrti: deležni njegovega načina umiranja prehajamo iz bitja, ki je ustvarjeno, v otroka, rojenega v ljubljenem Sinu:

»Ali mar ne veste, da smo bili vsi, ki smo bili krščeni v Kristusa Jezusa, krščeni v njegovo smrt? Skupaj z njim smo bili s krstom pokopani v smrt, da bi tako kot je Kristus v moči Očetovega veličastva vstal od mrtvih, tudi mi stopili na pot novega življenja. Če smo namreč z njim združeni v podobnosti njegove smrti, bomo z njim tudi v podobnosti njegovega vstajenja« (Rim 6,3-5).

To rojevanje v Kristusu se dogaja skozi njegovo smrt, smrt na križu, na katerem je bilo napisano: »Jezus Nazarečan, kralj« (prim. Jn 19,19). Rojeni v njem postanemo kraljevo in duhovniško ljudstvo za Boga Očeta (prim. Raz 1,6).

»Vi pa ste izvoljeni rod, kraljevsko duhovništvo, svet narod, ljudstvo, pridobljeno za to, da bi oznanjali hvalo njega, ki vas je iz teme poklical v svojo čudovito luč« (1 Pt 2,9).

Če smo sinovi in hčere v Sinu, Kralju in Duhovniku, smo dediči Boga Očeta in »sodediči s Kristusom, če le trpimo z njim, da bomo z njim tudi poveličani« (Rim 8,17).

Rojeni smo v veliki noči, in velika noč ostaja pot našega kraljevskega bivanja. Kristus je kralj na način, ki nima nič skupnega z zemeljskimi kralji.

Kristus je kralj-duhovnik, križani in vstali. Njegov prestol je križ, saj je križ prestol, ki razodeva kralja, Božjega Sina, ki ga je prepoznal celo pogan (prim. Mr 15,39). Vse, kar obstaja, se v resnici spozna šele v Kristusu. Nič ne razodeva Kristusa bolj kakor velikonočno tridnevje.

Ko smo šli z njim skozi smrt in smo bili rojeni, se je to zgodilo tako, da smo bili deležni njegovega križanja (prim. Gal 2,19). Tako smo bili rojeni na prestolu Očetovega kraljestva. Razodel se nam je namreč v tem, ko nas je obudil (prim. Rim 6,5). Če smo rojeni na prestolu, smo zaznamovani s kraljevskim dostojanstvom. Toda prestol je križ, in zato je Božje kraljevanje kraljevanje Jagnjeta, ki je vedno sredi prestola, zaklano in pokončno (prim. Raz 5,6). Njegova kraljevskost torej nima nič skupnega s kralji zemlje. In mi smo udeleženi pri njegovem načinu življenja.

Jasno je, da nas je Oče »iztrgal iz oblasti teme in nas prestavil v kraljestvo svojega ljubljenega Sina« (Kol 1,13). Ker smo otroci ljubezni, zastonjske ljubezni (agapē), je naše življenje pot Očetove in Sinove ljubezni, ki se uresniči v človeškosti, kakor jo je Kristus živel in dopolnil. Sveti Duh nam daje to ljubezen in nas spominja, kako naj jo živimo kot otroci, deležni Kristusa. Mi smo že preseljeni v kraljestvo njegovega Sina; naša domovina je v kraljestvu, ki nima nič skupnega z zemeljskimi kraljestvi (prim. Heb 1,3; Raz 3,21).

Prav zato Kabazilas pravi: »(Svetniki) ne poznajo več sebe, ker so enkrat za vselej izšli iz samih sebe in so vse svoje življenje in želje prenesli drugam« (Življenje v Kristusu, VII, 5).

Vsa zgodovina poteka v procesu prehoda od stvarjenja k rojevanju – v Prvorojencu – vsega, kar obstaja. Ko se bo zgodilo rojstvo Božjih otrok, bo tudi stvarstvo osvobojeno pokvarljivosti in smrti: »Saj vemo, da celotno stvarstvo vse do zdaj skupno zdihuje in trpi porodne bolečine« (Rim 8,22). Tudi stvarstvo namreč preko novega človeka doživlja novo rojstvo. Stvarstvo vstopa v novo stanje kakor skozi porod, v katerem se v Kristusu – po človeku, ki je deležen Kristusovega duhovništva – vse razodeva v vstalem telesu, ki je novo nebo in nova zemlja.

To je pravo človekovo prebivališče! Stvarstvo je Bog oblikoval, da daje človeku dom. Po Kristusu se to uresniči in postane resničnost preko rojstva, ki je vstajenje. In stvarstvo se po človeku znajde skupaj z njim v polnosti sinovstva v Kristusu.

Jasno je, da so skozi stoletja vplivi kraljestev tega sveta in kategorije, ki smo jih ob gledanju zemeljskih kraljev prenesli na »vladarja nad kralji zemlje« (Raz 1,5), popačili in obremenili naš pogled na Cerkev. Verjetno bo šele izkušnja velikonočnega prehoda v Kristusu, v moči zastonjske ljubezni, Svetega Duha, odprla nove poti za Cerkev – in bo Cerkev gotovo zelo drugačna od oblike, ki jo je podedovala od sveta in ki jo je vsaj delno zaznamovala in nanjo močno vplivala.

Prav preko prestola, na katerem smo bili rojeni – to je preko križa – bo Cerkev v moči in luči Svetega Duha hodila v novem življenju.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Drugo čitanje, uzeto iz prvog poglavlja Poslanice Kološanima, daje nam kušati ljepotu i bogatstvo života kao zōē i života koji je svjetlost (phōs).

Krist je „Prvorođenac svakog stvorenja. Ta u njemu je sve stvoreno na nebesima i na zemlji, vidljivo i nevidljivo“ (Kol 1,15-16).

Bez njega ništa od onoga što postoji ne bi postojalo (usp. Iv 1,3).

Jer „sve je po njemu i za njega stvoreno“ (Kol 1,16).

To znači da, prije stvaranja svijeta, Otac vječno rađa Sina, a zatim stvara po njemu (usp. Heb 1,1-3).

Sveti Pavao naglašava dvije riječi: stvaranje i rađanje, stvoriti i roditi, biti stvoren i biti rođen. Vječno rađanje Sina i čin stvaranja sjedinjuju se u Kristu, Bogočovjeku. Ako je Krist, dakle, Prvorođenac stvorenja, to znači da na neki način sudjelujemo u rođenju u Sinu. U Očevoj zamisli naše rođenje u Kristu Isusu prisutno je od samog početka. Stoga je, nakon grijeha, kada je smrt zavladala cijelom čovječanstvom i stvorenjem, Otac poslao svoga utjelovljenog Sina da donese život: „Ja dođoh da život imaju, u izobilju da ga imaju“ (Iv 10,10).

Doista, kako kaže Nikola Kabasilas: „Istinski cilj čovjeka je cjelovit život… gledajući na taj krajnji cilj Bog je oblikovao čovjeka… Prvi Adam bio je prilično daleko od savršenstva, ali drugi je bio savršen u svemu i podijelio je svoje savršenstvo s ljudima, te je cijelo čovječanstvo suobličio sebi“ (Život u Kristu, VI, 6).

Jedina zadaća čovjeka, obilježenog smrću kao posljedicom grijeha, jest prihvatiti Očev dar. Jedina aktivnost je primanje:

„A onima koji ga primiše podade moć da postanu djeca Božja: onima koji vjeruju u njegovo ime, koji su rođeni ne od krvi, ni od volje tjelesne, ni od volje muževlje, nego – od Boga (Oca)“ (Iv 1,12-13).

Riječ je, dakle, doista o rođenju, štoviše, „nas koji bijasmo mrtvi zbog prijestupâ, (Bog) oživi zajedno s Kristom – milošću ste spašeni!“ (Ef 2,5). Zato Petar usklikuje u hvalospjevu: „Blagoslovljen Bog i Otac Gospodina našega Isusa Krista koji nas po velikom milosrđu svojemu uskrsnućem Isusa Krista od mrtvih nanovo rodi za životnu nadu, za baštinu neraspadljivu, neokaljanu i neuvelu“ (1 Pt 1,3-4).

Doista, sve je stvoreno za Sina, Isusa Krista: on je cilj stvaranja. On je na početku i on je ispunjenje, jer se stvaranje dovršava u tome da smo rođeni u Kristu.

To se rođenje događa u njegovoj smrti: sudjelujući u njegovom načinu umiranja, prelazimo iz bića koje je stvoreno u dijete, rođeno u ljubljenom Sinu:

„Ili zar ne znate: koji smo god kršteni u Krista Isusa, u smrt smo njegovu kršteni. Krštenjem smo dakle zajedno s njime ukopani u smrt da kao što Krist slavom Očevom bî uskrišen od mrtvih, i mi tako hodimo u novosti života. Ako smo doista s njime srasli po sličnosti smrti njegovoj, očito ćemo srasti i po sličnosti njegovu uskrsnuću“ (Rim 6,3-5).

To rođenje u Kristu događa se kroz njegovu smrt, smrt na križu, na kojem je bilo napisano „Isus Nazarećanin, kralj“ (usp. Iv 19,19). Rođeni u njemu, postajemo kraljevski i svećenički narod za Boga Oca (usp. Otk 1,6).

„A vi ste rod izabrani, kraljevsko svećenstvo, sveti puk, narod stečeni da naviještate silna djela Onoga koji vas iz tame pozva k divnom svjetlu svojemu“ (1 Pt 2,9).

Ako smo sinovi i kćeri u Sinu, Kralju i Svećeniku, mi smo baštinici Boga Oca i „subaštinici Kristovi, kada doista s njime zajedno trpimo, da se zajedno s njime i proslavimo“ (Rim 8,17).

Rođeni smo u Pashi, i Pasha ostaje put našeg kraljevskog postojanja. Krist je kralj na način koji nema nikakve veze sa zemaljskim kraljevima.

Krist je Kralj-Svećenik, razapeti i uskrsli. Njegovo prijestolje je križ, jer je križ prijestolje koje očituje kralja, Sina Božjega, kojega je prepoznao čak i poganin (usp. Mk 15,39). Sve što postoji zapravo se spoznaje samo u Kristu. Ništa ne očituje Krista bolje od pashalnog trodnevlja.

Kada smo s njime prošli kroz smrt i bili rođeni, to se dogodilo tako što smo sudjelovali u njegovom raspeću (usp. Gal 2,19). Tako smo rođeni na prijestolju Očeva kraljevstva. Očitovao nam se, naime, time što nas je uskrisio (usp. Rim 6,5). Ako smo rođeni na prijestolju, obilježeni smo kraljevskim dostojanstvom. Ali prijestolje je križ, i zato je Božje kraljevanje kraljevanje Jaganjca, koji je uvijek u središtu prijestolja, zaklan i uspravan (usp. Otk 5,6). Dakle, njegovo kraljevstvo nema nikakve veze s zemaljskim kraljevima. A mi sudjelujemo u njegovom načinu života.

Očito je da nas Otac „izbavi iz vlasti tame i prenese u kraljevstvo Sina, ljubavi svoje“ (Kol 1,13). Budući  smo djeca ljubavi, besplatne ljubavi (agapē), naš je život put Očeve i Sinove ljubavi koja se ostvaruje u čovještvu, onako kako ju je Krist živio i ispunio. Duh Sveti nam dariva tu ljubav i podsjeća nas kako je živjeti kao djeca, dionici Krista. Mi smo već preseljeni u kraljevstvo njegova Sina; naša je domovina u kraljevstvu koje nema nikakve veze sa zemaljskim kraljevstvima (usp. Heb 1,3; Otk 3,21).

Upravo zato Kabasilas kaže: „(Sveti) sebe više ne poznaju, jer su jednom zauvijek izašli iz sebe i sav svoj život i želju prenijeli negdje drugdje“ (Život u Kristu, VII, 5).

Cijela povijest teče u procesu prijelaza od stvaranja do rođenja – u Prvorođencu – svega što postoji. Kada se dogodi rođenje djece Božje, i stvorenje će biti oslobođeno od raspadljivosti i smrti: „Jer znamo: sve stvorenje zajedno uzdiše i muči se u porođajnim bolima sve do sada“ (Rim 8,22). Dakle, i stvorenje kroz novog čovjeka doživljava rođenje. Stvorenje ulazi u novo stanje kao kroz porod, u kojem se u Kristu – po čovjeku koji je dionik Kristova svećeništva – sve očituje u uskrsnom tijelu, koje je novo nebo i nova zemlja.

To je pravo čovjekovo boravište! Stvorenje je Bog oblikovao kako bi čovjeku dao dom. Po Kristu se to ostvaruje i postaje stvarnost kroz rođenje, koje je uskrsnuće. I stvorenje se po čovjeku nalazi zajedno s njime u punini sinovstva u Kristu.

Očito je da su tijekom stoljeća utjecaji kraljevstava ovoga svijeta i kategorije koje smo, gledajući zemaljske kraljeve, prenijeli na „Vladara nad kraljevima zemaljskim“ (Otk 1,5), iskrivili i opteretili naš pogled na Crkvu. Vjerojatno će tek iskustvo pashalnog prijelaza u Kristu, u snazi besplatne ljubavi, Duha Svetoga, otvoriti nove putove za Crkvu – i Crkva će zasigurno biti puno drugačija od oblika koji je naslijedila od svijeta i koji ju je barem djelomično obilježio i na nju snažno utjecao.

Upravo preko prijestolja na kojem smo rođeni – to jest preko križa – Crkva će u snazi i svjetlu Duha Svetoga hoditi u novom životu.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Drugie czytanie, zaczerpnięte z pierwszego rozdziału Listu do Kolosan, pozwala nam zasmakować piękna i bogactwa zōē i phōs, życia, które jest światłem.

Chrystus „jest pierworodnym wobec każdego stworzenia… w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne” (Kol 1,15-16).

Bez Niego nie istniałoby nic z tego, co istnieje (por. J 1,3).

W rzeczywistości „wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone” (Kol 1,16).

Oznacza to, że przed stworzeniem świata istnieje wieczne zrodzenie Syna z Ojca, tak że następnie Ojciec stwarza przez Niego (por. Hbr 1,1-3).

Święty Paweł podkreśla zatem dwa słowa: stworzenie i zrodzenie, stworzyć i zrodzić, być stworzonym i być zrodzonym. Wieczne zrodzenie Syna i akt stworzenia łączą się w Chrystusie, Bogu – człowieku. Jeśli więc Chrystus jest pierworodnym stworzenia, oznacza to, że w pewien sposób uczestniczymy w zrodzeniu w Synu. W wizji Ojca od samego początku obecne jest bycie zrodzonym w Chrystusie Jezusie, do tego stopnia, że po grzechu, kiedy śmierć narzuciła swoją władzę nad całą ludzkością i stworzeniem, Ojciec posłał swojego Syna, który stał się człowiekiem, aby przyniósł życie: „Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości” (J 10,10).

Mikołaj Kabazylas potwierdza tę prawdę, mówiąc: „Prawdziwym celem człowieka jest życie integralne… patrząc na ten ostateczny cel, Bóg ukształtował człowieka… Pierwszy Adam był daleki od doskonałości, ale drugi był doskonały we wszystkim i podzielił się swoją doskonałością z ludźmi, upodabniając do siebie cały rodzaj ludzki” (O życiu w Chrystusie, VI, 10).

Jedyne, co pozostaje człowiekowi naznaczonemu śmiercią będącą konsekwencją grzechu, to przyjąć dar Ojca. Jedynym wymaganym od niego działaniem jest przyjęcie:

„Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożym, tym, którzy wierzą w imię Jego – którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili” (J 1,12-13).

Chodzi więc naprawdę o bycie zrodzonym, co więcej – „nas, umarłych na skutek występków, (Bóg) razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni” (Ef 2,5), tak że Piotr woła w hymnie wdzięczności: „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie” (1 P 1,3-4).

Naprawdę wszystko zostało stworzone z myślą o Synu, Chrystusie Jezusie: to On jest punktem docelowym stworzenia. On jest początkiem, ale także spełnieniem, ponieważ stworzenie osiąga pełnię poprzez bycie zrodzonym się w Chrystusie.

To zrodzenie następuje w Jego śmierci: uczestnicząc w Jego śmierci, przechodzimy od bycia stworzeniami do bycia synami zrodzonymi w Umiłowanym Synu:

„Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć? Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Jeżeli bowiem przez śmierć, podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie” (Rz 6,3-5).

To zrodzenie w Chrystusie następuje poprzez Jego śmierć, śmierć na krzyżu, na którym napisano: „Jezus Nazarejczyk, król” (por. J 19, 19). W rzeczywistości, zrodzeni w Nim stajemy się królewskim i kapłańskim ludem dla Boga Ojca (por. Ap 1, 6).

„Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła” (1 P 2,9).

Jeśli jesteśmy synami w Synu, Królu i Kapłanie, jesteśmy spadkobiercami Boga Ojca i „współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale” (Rz 8,17).

Jesteśmy zrodzeni w Passze, a Pascha pozostaje drogą naszego królewskiego życia. Chrystus jest królem w sposób, który nie ma nic wspólnego z królami tej ziemi.

Chrystus jest królem – kapłanem, ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Jego tronem jest krzyż, ponieważ krzyż jest tronem, który objawia króla, Syna Bożego, i nawet poganin mógł Go rozpoznać (por. Mk 15,39). Jakże prawdziwe jest to, że wszystko, co istnieje, można poznać w prawdzie tylko w Chrystusie. Tak bardzo prawdziwe, że nie ma nic, co lepiej objawiałoby Chrystusa niż Triduum Paschalne.

A kiedy wraz z Nim przeszliśmy przez śmierć i zostaliśmy zrodzeni, stało się to właśnie dlatego, że zostaliśmy uczestnikami Jego ukrzyżowania (por. Ga 2,19). Wtedy zostaliśmy zrodzeni na tronie królestwa Ojca. Objawił się nam bowiem, wskrzeszając nas (por. Rz 6, 5). Jeśli narodziliśmy się na tronie, jesteśmy naznaczeni królewskością. Ale tronem jest krzyż, a zatem królewskość Boga jest królewskością Baranka, który zawsze znajduje się w centrum tronu, złożony w ofierze i stojący (por. Ap 5,6). Jego królewskość nie ma więc nic wspólnego z królewskością królów ziemi. A my uczestniczymy w Jego sposobie życia.

Jest oczywiste, że Ojciec „przeniósł nas do królestwa swego umiłowanego Syna” (Kol 1,13): właśnie dlatego, że jesteśmy dziećmi miłości, agapē, nasze życie jest drogą miłości Ojca i Syna, która realizuje się w ludzkości, tak jak Chrystus ją przeżył i doprowadził do spełnienia. Duch Święty obdarza nas tą miłością i przypomina nam, jak należy ją przeżywać jako synowie, uczestnicy Chrystusa. Jesteśmy już przeniesieni do królestwa Jego Syna, nasza ojczyzna jest w królestwie, które nie ma nic wspólnego z królestwami ziemi (por. Hbr 1,3; Ap 3,21).

Kabazylas słusznie mówi: „(Święci) już się nie poznają, ponieważ raz na zawsze wyszli poza siebie i przenieśli gdzie indziej całe swoje życie i pragnienia” (O życiu w Chrystusie, VII, 5).

Cała historia przebiega w procesie przejścia od stworzenia do zrodzenia, w Pierworodnym, wszystkiego, co istnieje. Kiedy nastąpi zrodzenie dzieci Bożych, również stworzenie doświadczy wyzwolenia od zepsucia i śmierci: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia” (Rz 8, 22). Tak więc również stworzenie poprzez nowego człowieka przeżywa swoje narodziny. Stworzenie wkracza w nowy stan, jakby poprzez poród, w którym dzięki udziałowi człowieka w kapłaństwie Chrystusa wszystko objawi się w zmartwychwstałym ciele, które jest nowym niebem i nową ziemią.

Oto prawdziwe mieszkanie człowieka! Stworzenie zostało ukształtowane przez Boga, aby dać człowiekowi schronienie. Teraz, w perspektywie Chrystusa, jest to realizowane, staje się rzeczywistością poprzez zrodzenie, które jest zmartwychwstaniem. A stworzenie, poprzez człowieka, znajduje się wraz z człowiekiem w pełni synostwa w Chrystusie.

Jest oczywiste, że wraz z upływem wieków wpływ królestw tego świata oraz kategorie, które patrząc na królów ziemi, zastosowaliśmy do „Władcy królów ziemi” (Ap 1,5), zniekształciły nasze postrzeganie Kościoła i obciążyły je.

Prawdopodobnie tylko doświadczenie przejścia Triduum Paschalnego w Chrystusie, w mocy agapē, Ducha Świętego, może otworzyć nowe drogi dla Kościoła, który z pewnością będzie bardzo różnił się od tej formuły odziedziczonej od świata, który choć nie naznaczył go w całości, to jednak dość silnie na niego wpłynął.

Właśnie poprzez tron, na którym zostaliśmy zrodzeni, czyli poprzez krzyż, Kościół, w mocy i świetle Ducha Świętego, będzie kroczył w nowym życiu.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej