[SEMI] SANTI PIETRO E PAOLO APOSTOLI 2

ITALIANO

Paolo non vive più la vita secondo la natura ricevuta dai genitori, Paolo vive il Cristo.

Non solo è abitato da Cristo, ma Cristo vive in lui.

Quando il Padre si è degnato di manifestare suo Figlio in Paolo, avviene un passaggio pasquale e Paolo risuscita alla vita nuova.

Ricordiamo che arriva a Damasco descritto come morto (cf At 9,8-9).

Infatti, sarà lui stesso a dire che il vecchio uomo è stato crocifisso con Cristo e ora in Paolo vive Cristo: “E non vivo più io, ma Cristo vive in me” (Gal 2,20).

Paolo ha vissuto la morte con Cristo, perciò sa che morire con Cristo è vivere in eterno con Lui e non morire mai più (cf 2Tm 2,11).

Paolo sa che annunciare il Vangelo è comunicare la vita, cioè manifestare ciò che è davvero la vita di chi annuncia – è una testimonianza: “Per questo vi ho mandato Timoteo, che è mio figlio carissimo e fedele nel Signore: egli vi richiamerà alla memoria il mio modo di vivere in Cristo, come insegno dappertutto in ogni Chiesa” (1Cor 4,17).

Paolo è totalmente cosciente che la religione, per alta che sia, non ha niente a che fare con la fede in Cristo, perché nella religione si tratta di sforzarsi con il nostro impegno per arrivare con questa nostra vita a compiere ciò che la religione ci trasmette come i valori comunicati dalla divinità. Ma la religione non fa nuova l’identità della tua vita. I tuoi impegni e le tue devozioni non ti fanno risuscitare alla novità della vita, non vieni generato figlio di Dio Padre.

Paolo è cosciente che la salvezza gratuita è la radicale novità e la salvezza è essere figli di Dio in Cristo Gesù.

La vita di Dio, la vita zōē, è personificata nello Spirito Santo.

“Credo nello Spirito Santo, Signore che dà la vita”: così professiamo nel Credo.

“Lo Spirito stesso, insieme al nostro spirito, attesta che siamo figli di Dio” (Rm 8,16).

Non è possibile che i figli della carne diventino figli di Dio (cf Rm 9,8), ma bisogna rinascere nello Spirito Santo.

È la fede che ci fa rinascere in Cristo: “Tutti voi infatti siete figli di Dio mediante la fede in Cristo Gesù, poiché quanti siete stati battezzati in Cristo vi siete rivestiti di Cristo” (Gal 3,26-27).

Ecco, come il vestito manifesta la persona, come spiega molto bene padre Ugo Vanni parlando del vestito nell’Apocalisse, allo stesso modo la vita umana è la manifestazione del suo vero contenuto.

La vita zōē è la nostra nuova vita, è la nostra umanità, ed è il vestito che la manifesta verso l’esterno, nella relazione verso gli altri e persino verso il cosmo.

E questa manifestazione è Cristo, il modo di Cristo di vivere l’umanità.

Paolo è preciso su questo punto: “Per me infatti il vivere è Cristo” (Fil 1,21). Ma fa un’aggiunta: “E tutti quelli che vogliono rettamente vivere in Cristo Gesù saranno perseguitati” (2Tm 3,12).

Per Paolo è ovvio che il vero motivo della persecuzione è la stessa vita del battezzato.

Nella religione spesso si viene perseguitati per le idee, per gli atteggiamenti assunti. Spesso il religioso si mette in mostra per distinguersi dagli altri. Anche Cristo dice che i religiosi si mettono a pregare nei posti dove possono essere visti dalla gente, mentre il credente in Cristo si chiude nella stanza più nascosta (cf Mt 6,5-6).

Nella religione l’uomo assume le idee, i comportamenti, i valori non come espressione e manifestazione della zōē, ma come ciò che si deve conquistare per diventare secondo la visione ideale della religione.

Mentre Paolo, per esperienza, sa che questo è un inganno, un’illusione assoluta, totale, e che tutta questa impostazione non è altro che spazzatura (cf Fil 3,8-9).

Paolo vive la novità della vita e perciò anche il morire lo vive come Cristo.

Si consegna alla novità della vita unito alla morte di Cristo, perciò la sua prima esperienza, come per ogni battezzato, è la forza della risurrezione. E l’amore di Cristo è la sicura speranza che tutta la persona sarà salvata in Cristo, ricevendo la corona della giustizia.

La vita stessa, la zōē, è la manifestazione della giustizia di Dio, perché è agape realizzata.

Paolo è cosciente della vita offerta, donata, perciò non viene disturbato da nulla. Lui guarda le cose solo con la fede, cioè unito con Cristo da cui è abitato, vivificato, e che manifesta in tutto e ovunque.

La vita zōē si realizza in modo pasquale, e per questo Paolo è un testimone credibile.

Infatti ha un lungo elenco di sofferenze e persecuzioni subite (cf 2Cor 11,23-27), perciò è cosciente che la vita di Cristo si compie come offerta, come dono, come agape, come consegna di sé stessi agli altri.

E, come è accaduto con Cristo, accadrà con tutti quelli che vivono la sua vita.

I più religiosi lo rifiutano e non sopportano che uno si relazioni a loro donandosi, perché questo smonta la loro ricerca del merito, il loro individuocentrismo. E di conseguenza fa sì che loro si manifestino aggressivi, violenti, uccisori e debbano trovare una giustificazione religiosa per sentirsi giusti nella loro aggressività. Ma i più sinceri e aperti nella relazione lo accolgono e lo amano nel suo consegnarsi. E sono loro che si troveranno insieme ai più lontani.

Così è accaduto con Cristo. Alla nascita si sono ritrovati i magi con la Madre Maria, Giuseppe e i pastori e alla crocifissione la Madre, Giovanni, le tre Marie si sono trovate insieme al centurione romano.

Questa è una costante autentica che manifesta i veri credenti e fa una distinzione con chi è religioso secondo la carne, cioè ancora non è morto all’uomo vecchio e non è risuscitato nella figliolanza, ma vuole vivere la religione secondo la carne, secondo l’uomo vecchio: “Ma come allora colui che era nato secondo la carne perseguitava quello nato secondo lo spirito, così accade anche ora” (Gal 4,29).

La vita che riceviamo dal Padre ci unisce nel Corpo del suo Figlio e ci fa già abitare con Lui nel regno. E questo, qui in questa storia, ha sempre il carattere della Pasqua del nostro Signore Gesu Cristo. Ed è proprio così che si rivela la zōē dei figli liberi.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Paul no longer lives the life he received from his parents; Paul lives Christ. Not only is he inhabited by Christ, but Christ lives in him.

When the Father was pleased to reveal his Son in Paul, a paschal passage or a Passover took place and Paul rose to new life. We recall that he arrived in Damascus described as dead (cf. Acts 9:8-9).

In fact, Paul himself will say that the old man was crucified with Christ and that now Christ lives in him: “I live, no longer I, but Christ lives in me” (Gal 2:20). Paul experienced death with Christ, so he knows that to die with Christ is to live eternally with Him and never die again (cf. 2 Tim 2:11).

Paul knows that the proclamation of the Gospel is a communication of life, that is, a manifestation of what the life of the proclaimer really is. It is a testimony: “For this reason I am sending you Timothy, who is my beloved and faithful son in the Lord; he will remind you of my ways in Christ (Jesus), just as I teach them everywhere in every church” (1 Cor 4:17).

Paul is fully aware that religion, however lofty it may be, has nothing to do with faith in Christ, because religion is about striving with our commitment to achieve in this life what religion teaches us as the values communicated by the divine. But religion does not renew the identity of one’s life. Commitments and devotions do not resurrect anyone to new life nor cause one to be born a child of God the Father.

Paul is aware that free salvation is a radical newness and that salvation consists in being children of God in Christ Jesus.

The life of God, zōē-life, is personified in the Holy Spirit.

“I believe in the Holy Spirit, the Lord and the giver of life”: this is what we profess in the Creed.

“The Spirit itself bears witness with our spirit that we are children of God” (Rom 8:16).

It is not possible for children of the flesh to become children of God (cf. Rom 9:8). We must be reborn in the Holy Spirit.

It is faith that makes us reborn in Christ: “For through faith you are all children of God in Christ Jesus. For all of you who were baptized into Christ have clothed yourselves with Christ” (Gal 3:26-27).

Just as clothing reveals a person, as Father Ugo Vanni explains so well when speaking of clothing in the Apocalypse, so too is human life the manifestation of its true content.

Zōē-life is our new life, it is our humanity, and it is the clothing that manifests it to the outside world, in our relationships with others and even with the cosmos.

And this manifestation is Christ, Christ’s way of living our humanity.

Paul is precise on this point: “For me life is Christ” (Phil 1:21). But he adds: “all who want to live a godly life in Christ Jesus will be persecuted” (2 Tim 3:12).

For Paul, it is obvious that the real reason for persecution is the very life of the baptised.

In religion, people are often persecuted for their ideas and attitudes. Religious people often show off to distinguish themselves from others. Christ himself says that religious people pray in places where they can be seen by others, while believers in Christ shut themselves in the most hidden room (cf. Mt 6:5-6).

In religion, people take on ideas, behaviours and values not as an expression and manifestation of zōē, but as something that must be conquered to correspond to the dictates of religion’s ideal vision.

Paul, however, knows from experience that this is a deception, a complete illusion, and that this whole approach is nothing but rubbish (cf. Phil 3:8-9).

Paul lives the newness of life and therefore also experiences death as Christ did.

He surrenders himself to the newness of life united with the death of Christ, so his first experience, as that of every baptised person, is the power of the resurrection. And the love of Christ is the sure hope that the whole person will be saved in Christ, receiving the crown of righteousness.

Life itself, zōē, is the manifestation of God’s justice, because it is agape made real.

Paul is aware of the life that has been offered and given to him, so nothing disturbs him. He looks at things only with faith, that is, united with Christ who dwells in him, gives him life, and whom he manifests in everything and everywhere.

Life, zōē, is made real in a paschal way. For this reason, Paul is a credible witness.

In fact, he has a long list of sufferings and persecutions that he has endured (cf. 2 Cor 11:23-27), making him aware that Christ’s life is fulfilled as an offering, as a gift, as agape, as a self-giving to others.

And, as happened with Christ, so will it happen with all those who live his life.

The most religious reject him and cannot bear anyone relating to them by making an offering of themselves because this undermines their search for merit, their individualism. As a result, they become aggressive, violent, murderous, and must find a religious justification to feel righteous in their aggression. But the most sincere and open in their relationship welcome him and love him in his self-giving. And it is they who will find themselves together with those who are most distant.

This is what happened with Christ. At his birth, the Magi found themselves with Mary, Joseph, and the shepherds, and at his crucifixion, his mother, John, and the three Marys found themselves together with the Roman centurion.

This is an authentic constant that manifests true believers and distinguishes them from those who are religious according to the flesh, that is, those who have not yet died to the old man and have not been resurrected in the sonship, but want to live religion according to the flesh, according to the old man: “But just as at that time the child who was born according to the flesh persecuted the child who was born according to the Spirit, so it is now also” (Gal 4:29).

The life we receive from the Father unites us in the Body of his Son and already makes us dwell with him in the kingdom. And this, here in this story, always has the flavour of the Passover of our Lord Jesus Christ. And this is precisely how the zōē-life of the free children is revealed.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Pablo ya no vive la vida según la naturaleza que recibió de sus padres, Pablo vive a Cristo. No sólo está habitado por Cristo, sino que Cristo vive en él. Cuando el Padre se ha dignado manifestar a su Hijo en Pablo, se produce una transición pascual y Pablo resucita a una vida nueva. Recordemos que llega a Damasco descrito como muerto (cf. Hch 9,8-9).

De hecho, él mismo dirá que el hombre viejo ha sido crucificado con Cristo y ahora en Pablo vive Cristo: «Y ya no vivo yo, sino que Cristo vive en mí» (Gal 2,20). Pablo ha experimentado la muerte con Cristo, por lo que sabe que morir con Cristo es vivir eternamente con Él y no volver a morir (cf. 2 Tim 2,11). Pablo sabe que anunciar el Evangelio es comunicar la vida, es decir, manifestar lo que es realmente la vida del anunciador, es un testimonio: «Por eso os he enviado a Timoteo, que es mi hijo muy amado y fiel en el Señor: él os recordará mi manera de vivir en Cristo, como enseño en todas partes, en todas las Iglesias» (1 Co 4,17).

Pablo es plenamente consciente de que la religión, por muy elevada que sea, no tiene nada que ver con la fe en Cristo, porque en la religión se trata de esforzarnos con nuestro propio esfuerzo por alcanzar con esta vida nuestra lo que la religión nos transmite como los valores comunicados por la divinidad. Pero la religión no hace nueva la identidad de tu vida. Tus compromisos y devociones no te resucitan a la novedad de vida, no eres engendrado hijo de Dios Padre. Pablo es consciente de que la salvación gratuita es la novedad radical y la salvación es ser hijo de Dios en Cristo Jesús.

La vida de Dios, la vida zōē, se personifica en el Espíritu Santo. «Creo en el Espíritu Santo, el Señor que da la vida»: así lo profesamos en el Credo. «El Espíritu mismo, junto con nuestro espíritu, da testimonio de que somos hijos de Dios» (Rom 8,16). No es posible que los hijos de la carne lleguen a ser hijos de Dios (cf. Rm 9,8), sino que es necesario nacer de nuevo en el Espíritu Santo.

Es la fe la que nos hace nacer de nuevo en Cristo: «Porque todos vosotros sois hijos de Dios por la fe en Cristo Jesús; pues todos los que habéis sido bautizados en Cristo, de Cristo estáis revestidos» (Ga 3,26-27).

Aquí, así como el vestido manifiesta a la persona, como explica muy bien el padre Ugo Vanni al hablar del vestido en el Apocalipsis, de la misma manera la vida humana es la manifestación de su verdadero contenido.

La vida zōē es nuestra vida nueva, es nuestra humanidad, y es el vestido el que la manifiesta hacia fuera, en relación con los demás e incluso con el cosmos. Y esta manifestación es Cristo, el modo de Cristo de experimentar la humanidad.  Pablo es preciso en este punto: «Porque para mí la vida es Cristo» (Flp 1,21). Pero añade: «Y todo el que quiera vivir rectamente en Cristo Jesús será perseguido» (2 Tm 3,12). Para Pablo, es evidente que el verdadero motivo de persecución es la propia vida del bautizado.

En religión, a menudo se persigue a alguien por sus ideas, por sus actitudes. Los religiosos suelen exhibirse para distinguirse de los demás. Incluso Cristo dice que los religiosos rezan en lugares donde pueden ser vistos por la gente, mientras que el creyente en Cristo se encierra en la habitación más escondida (cf. Mt 6,5-6).

En la religión, el hombre asume las ideas, los comportamientos, los valores no como expresión y manifestación de zōē, sino como lo que hay que conquistar para llegar a ser según la visión ideal de la religión. Mientras que Pablo, por experiencia, sabe que esto es un engaño, una ilusión absoluta, total, y que todo este planteamiento no es más que basura (cf Flp 3,8-9). Pablo vive la novedad de la vida y, por tanto, experimenta también el morir como Cristo.

Se entrega a la novedad de vida unida a la muerte de Cristo, por lo que su primera experiencia, como la de todo bautizado, es el poder de la resurrección. Y el amor de Cristo es la esperanza segura de que toda la persona se salvará en Cristo, recibiendo la corona de justicia. La vida misma, zōē, es la manifestación de la justicia de Dios, porque es ágape realizado.

Pablo es consciente de la vida ofrecida, dada, por lo que nada le perturba. Mira las cosas sólo por la fe, es decir, unido a Cristo por quien es habitado, vivificado y manifestado en todo y en todas partes. La vida zōē se realiza de manera pascual, y de esto Pablo es un testigo creíble.

De hecho, tiene una larga lista de sufrimientos y persecuciones padecidos (cf. 2 Co 11,23-27), por lo que es consciente de que la vida de Cristo se realiza como ofrenda, como don, como ágape, como entrega de uno mismo a los demás. Y, como sucedió con Cristo, sucederá con todos los que vivan su vida.

Los más religiosos rechazan esto y no soportan que uno se relacione con ellos entregándose, porque esto desmonta su búsqueda de méritos, su individuocentrismo. Y en consecuencia les vuelve agresivos, violentos, asesinos, y tienen que encontrar una justificación religiosa para sentirse justos en su agresividad. Pero los más sinceros y abiertos en su relación lo acogen y lo aman en su entrega. Y son ellos los que se encontrarán con los más distantes.

Esto es lo que sucedió con Cristo. En el nacimiento los Magos se encontraron junto a su Madre María, José y los pastores, y en la crucifixión la Madre, Juan, las tres Marías se encontraron junto al centurión romano.

Esta es una auténtica constante que manifiesta a los verdaderos creyentes y hace distinción con los que son religiosos según la carne, es decir, que todavía no han muerto al hombre viejo y resucitado en la filiación, sino que quieren vivir la religión según la carne, según el hombre viejo: «Pero como entonces el que había nacido según la carne perseguía al que había nacido según el espíritu, así también ahora» (Gal 4,29).

La vida que recibimos del Padre nos une en el Cuerpo de su Hijo y nos hace ya morar con Él en el Reino. Y esto, aquí en esta historia, tiene siempre el carácter de la Pascua de Nuestro Señor Jesucristo. Y es precisamente así como se revela la zōē de los hijos libres.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Pavel ne živi več življenja po naravi, ki jo je prejel od staršev – Pavel živi Kristusa.

Ne le, da je Kristus v njem naseljen – Kristus v njem živi.

Ko se je Očetu zdelo prav, da v Pavlu razodene svojega Sina, se je zgodil velikonočni prehod in Pavel je vstal v novo življenje.

Spomnimo se, da je opisano, da pride v Damask kot mrtev (prim. Apd 9,8-9).

Sam bo pozneje dejal, da je bil stari človek križan s Kristusom in da sedaj v njem živi Kristus: »Živim pa ne več jaz, ampak Kristus živi v meni« (Gal 2,20).

Pavel je doživel smrt s Kristusom, zato ve, da umreti s Kristusom pomeni večno živeti z Njim in nikoli več ne umreti (prim. 2 Tim 2,11).

Pavel ve, da oznanjevati evangelij pomeni posredovati življenje, to je razodeti, kaj v resnici je življenje tistega, ki oznanja – je pričevanje: »Zato sem vam poslal Timoteja, ki je moj ljubi in zvesti otrok v Gospodu; on vas bo spomnil na moja pota, ki so v Kristusu Jezusu, kakor učim povsod, v vsaki Cerkvi« (1Kor 4,17).

Pavel se povsem zaveda, da religija, pa naj bo še tako visoka, nima nobene zveze z vero v Kristusa, kajti v religiji gre za to, da se s svojimi prizadevanji trudimo živeti po vrednotah, ki nam jih religija posreduje kot božanske. Toda religija istovetnosti tvojega življenja ne naredi nove.

Tvoja prizadevanja in pobožnosti te ne obudijo v novost življenja, ne rodijo te kot sina Boga Očeta.

Pavel se zaveda, da je zastonjsko odrešenje radikalna novost, in da je odrešenje biti Božji otrok v Jezusu Kristusu.

Božje življenje – življenje kot zōē – je utelešeno v Svetem Duhu.

»Verujem v Svetega Duha, Gospoda, ki oživlja,« tako izpovedujemo v veroizpovedi.

»Sam Duh pričuje našemu duhu, da smo Božji otroci« (Rim 8,16).

Otroci mesa ne morejo postati Božji otroci (prim. Rim 9,8), ampak se je potrebno preroditi v Svetem Duhu.

Vera nas prerodi v Kristusu: »Vi vsi ste namreč po veri v Kristusa Jezusa Božji sinovi. Kajti vsi, ki ste bili krščeni v Kristusa, ste oblekli Kristusa« (Gal 3,26-27).

Tako kot obleka razodeva osebo, tako tudi človeško življenje razodeva svojo pravo vsebino, lepo razloži p. Ugo Vanni, ko govori o oblačilih v Razodetju.

Življenje kot zōē je naše novo življenje, naša človeškost, in obleka ga razodeva navzven, v odnosih z drugimi in celo s stvarstvom.

To razodetje pa je Kristus, je način, kako Kristus živi človeškost.

Pavel je glede tega jasen: »Kajti živeti je zame Kristus« (Flp 1,21). A doda tudi: »Pa tudi vsi, ki hočejo pobožno živeti v Kristusu Jezusu, bodo preganjani« (2Tim 3,12).

Pavlu je jasno, da je resnični razlog za preganjanje prav življenje krščenega človeka.

V religiji so ljudje pogosto preganjani zaradi idej ali stališč. Religiozni človek se pokaže pred drugimi, da bi izstopal. Tudi Kristus pravi, da religiozni ljudje molijo na javnih krajih, kjer bi jih drugi lahko videli, medtem ko se človek, ki veruje v Kristusa umakne v najbolj skrito sobo (prim. Mt 6,5-6).

V religiji človek idej, obnašanj in vrednot ne prevzema kot izraz življenja kot zōē, ampak kot nekaj, kar je treba osvojiti, da bi postal v skladu z idealno vizijo religije.

Pavel pa iz izkušnje ve, da je to prevara, popolna iluzija, in da vse to ni drugo kot smeti (prim. Flp 3,8-9).

Pavel živi novost življenja in zato tudi umiranje živi kot Kristus.

Prepusti se novosti življenja, združen s Kristusovo smrtjo, zato je njegova prva izkušnja – kot za vsakega krščenega – moč vstajenja. In Kristusova ljubezen mu daje gotovo upanje, da bo celotna oseba rešena v Kristusu in bo prejela krono pravičnosti.

Življenje kot zōē je razodetje Božje pravičnosti, ker je uresničena zastonjska ljubezen (agapē).

Pavel se zaveda, da je življenje podarjeno, zato ga nič ne vznemirja. Na vse gleda le z vero – združen s Kristusom, ki v njem prebiva, ga oživlja in se po njem razodeva povsod in v vsem.

Življenje kot zōē se uresničuje na velikonočni način – zato je Pavel verodostojen pričevalec.

Veliko je namreč pretrpel in bil preganjan (prim. 2 Kor 11,23-27), zato se zaveda, da se Kristusovo življenje uresničuje kot daritev, kot dar, kot zastonjska ljubezen, kot izročitev sebe drugim.

In, kot se je zgodilo s Kristusom, se bo zgodilo tudi z vsemi, ki živijo njegovo življenje.

Najbolj religiozni ga zavračajo in ne prenesejo, da bi se jim kdo daroval, ker to razgalja njihovo iskanje zaslug in zagledanost samih vase. Zato postanejo agresivni, nasilni, ubijalski – in morajo najti religiozno opravičilo, da se počutijo pravične v svoji agresivnosti. Toda tisti, ki so iskreni in odprti v odnosih, ga sprejmejo in ljubijo v tej njegovi izročenosti. In prav ti se bodo znašli skupaj z najbolj oddaljenimi.

Tako se je zgodilo s Kristusom. Ob njegovem rojstvu so se modri znašli skupaj z Marijo, Jožefom in pastirji, ob križanju pa so bili Mati, Janez in tri Marije skupaj z rimskim stotnikom.

To je pristna stalnica, ki razodeva prave vernike in jih ločuje od tistih, ki so religiozni po mesu – torej še niso umrli staremu človeku in še niso vstali v Božje sinovstvo, ampak želijo živeti religijo po mesu, po starem človeku: »In kakor je takrat tisti, ki je bil rojen po mesu, preganjal tistega, ki je bil rojen po duhu, tako se dogaja tudi zdaj« (Gal 4,29).

Življenje, ki ga prejmemo od Očeta, nas združuje v Telo njegovega Sina in nam že tukaj omogoča bivanje z Njim v kraljestvu. In to življenje tukaj, v tej zgodovini, ima vedno velikonočni značaj našega Gospoda Jezusa Kristusa. In prav v tem se razodeva življenje kot zōē – življenje svobodnih otrok.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Pavao više ne živi životom po naravi koju je primio od roditelja – Pavao živi Krista.

Ne samo da je Krist nastanjen u njemu – Krist živi u njemu.

Kad je Otac smatrao prikladnim objaviti svog Sina u Pavlu, dogodio se pashalni prijelaz i Pavao je uskrsnuo u novi život.

Sjetimo se da je opisano kako dolazi u Damask kao mrtav (usp. Dj 9,8-9).

Kasnije će sam reći da je stari čovjek bio razapet s Kristom i da sada Krist živi u njemu: „Živim, ali ne više ja, nego živi u meni Krist“ (Gal 2,20).

Pavao je doživio smrt s Kristom, pa zato zna da umrijeti s Kristom znači vječno živjeti s Njim i nikada više ne umrijeti (usp. 2 Tim 2,11).

Pavao zna da naviještanje Evanđelja jest posredovanje života, odnosno očitovanje onoga što život navjestitelja uistinu jest – da je to svjedočanstvo: „Zato upravo poslah k vama Timoteja, koji mi je dijete ljubljeno i vjerno u Gospodinu, da vas podsjeti na naputke moje, u Kristu, kako posvuda u svakoj crkvi učim“ (1 Kor 4,17).

Pavao je potpuno svjestan da religija, koliko god visoka bila, nema nikakve veze s vjerom u Krista, jer se u religiji pokušava vlastitim naporima živjeti po vrijednostima koje nam religija prenosi kao božanske. Ali religija ne čini identitet tvog života novim. Tvoji napori i pobožnosti ne uskrsavaju te u novost života, ne rađaju te kao sina Boga Oca.

Pavao je svjestan da je besplatno spasenje radikalna novost i da spasenje znači biti dijete Božje u Isusu Kristu.

Život Božji – život kao zōē – personificiran je u Duhu Svetom.

„Vjerujem u Duha Svetoga, Gospodina i životvorca“: tako ispovijedamo u Vjerovanju.

„Sam Duh susvjedok je s našim duhom da smo djeca Božja“ (Rim 8,16).

Djeca tijela ne mogu postati djeca Božja (usp. Rim 9,8), već se moraju ponovno roditi u Duhu Svetom.

Vjera nas preporađa u Kristu: „Uistinu, svi ste sinovi Božji, po vjeri u Kristu Isusu. Doista, koji ste god u Krista kršteni, Kristom se zaodjenuste“ (Gal 3,26-27).

Kao što odjeća očituje osobu, tako i ljudski život očituje svoj pravi sadržaj – kako to lijepo objašnjava otac Ugo Vanni kada govori o odjeći u Otkrivenju.

Život kao zōē je naš novi život, naše čovještvo, a odjeća ga očituje prema vani, u odnosima s drugima, pa čak i sa stvorenjem.

A to očitovanje je Krist, način na koji Krist živi čovještvo.

Pavao je glede toga jasan: „Ta meni je živjeti Krist“ (Fil 1,21). Ali također dodaje: „A i svi koji hoće živjeti pobožno u Kristu Isusu, bit će progonjeni“ (2 Tim 3,12).

Pavao jasno kaže da je pravi razlog progona upravo život krštene osobe.

U religiji su ljudi često proganjani zbog svojih ideja ili stavova. Često se religiozna osoba pokazuje pred drugima kako bi se istaknula. Krist također kaže da religiozni ljudi mole na javnim mjestima gdje ih drugi mogu vidjeti, dok se onaj tko vjeruje u Krista zatvara u najskriveniju sobu (usp. Mt 6,5-6).

U religiji čovjek ne preuzima ideje, ponašanja i vrijednosti kao izraz života kao zōē, već kao nešto što se mora osvojiti kako bi postalo u skladu s idealnom vizijom religije.

Ali Pavao iz iskustva zna da je to obmana, potpuna iluzija i da sve to nije ništa drugo doli otpad (usp. Fil 3,8-9).

Pavao živi novost života te stoga i umiranje živi poput Krista.

Predaje se novosti života, sjedinjen sa smrću Kristovom, i stoga je njegovo prvo iskustvo – kao i za svakog krštenika – snaga uskrsnuća. A Kristova ljubav daje mu sigurnu nadu da će cijela osoba biti spašena u Kristu i primiti krunu pravednosti.

Život kao zōē je očitovanje Božje pravde, jer je ostvarenje besplatne ljubavi (agape).

Pavao je svjestan da je život darovan, pa ga zato ništa ne uznemirava. Na sve gleda samo s vjerom – sjedinjen s Kristom koji u njemu prebiva, koji ga oživljava i po njemu se očituje svugdje i u svemu.

Život kao zōē ostvaruje se na pashalni način – zato je Pavao vjerodostojan svjedok.

Mnogo je patio i bio progonjen (usp. 2 Kor 11,23-27), i stoga je svjestan da se Kristov život ostvaruje kao prinos, kao dar, kao besplatna ljubav, kao predanje sebe drugima.

I, kao što se dogodilo s Kristom, dogodit će se sa svima koji žive njegovim životom.

Najreligiozniji ga odbacuju i ne mogu podnijeti da im se netko daruje, jer to raskrinkava njihovu potragu za zaslugama i njihovu usredotočenost na sebe. Zato postaju agresivni, nasilni, ubilački nastrojeni – moraju pronaći religijsko opravdanje da bi se osjećali pravednima u svojoj agresivnosti. Ali oni koji su iskreni i otvoreni u odnosima, prihvaćaju ga i ljube u tom njegovom predanju sebe. I upravo će se oni naći zajedno s najudaljenijima.

Tako se dogodilo s Kristom. Pri njegovu rođenju mudraci su se našli s Majkom Marijom, Josipom i pastirima, a pri raspeću njegova Majka, Ivan i tri Marije bili su zajedno s rimskim satnikom.

To je autentična konstanta koja očituje istinske vjernike i po kojoj se razlikuju od onih koji su religiozni po tijelu – to jest, još uvijek nisu umrli starom čovjeku i još nisu uskrsnuli u Božje  sinovstvo, već žele živjeti vjeru po tijelu, po starom čovjeku: „I kao što je onda onaj po tijelu rođeni progonio onoga po duhu rođenoga, tako je i sada“ (Gal 4,29).

Život koji primamo od Oca ujedinjuje nas u Tijelo njegova Sina i već ovdje nam omogućuje da boravimo s Njim u Božjem kraljevstvu. I ovaj život ovdje, u ovoj povijesti, uvijek ima pashalni karakter Gospodina našega Isusa Krista. I upravo se tako objavljuje život kao zōē – život slobodne djece.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Paweł nie żyje już życiem zgodnym z naturą, którą otrzymał od swoich rodziców, Paweł żyje Chrystusem.

Nie tylko jest zamieszkany przez Chrystusa, ale Chrystus żyje w nim.

Kiedy Ojciec raczył objawić swego Syna w Pawle, następuje paschalne przejście i Paweł zmartwychwstaje do nowego życia.

Przypomnijmy, że przybył do Damaszku opisany jako martwy (por. Dz 9,8-9).

W rzeczywistości sam powie, że stary człowiek został ukrzyżowany z Chrystusem, a teraz w Pawle żyje Chrystus: „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,20).

Paweł doświadczył śmierci z Chrystusem, więc wie, że umrzeć z Chrystusem oznacza żyć wiecznie z Nim i nigdy więcej nie umrzeć (por. 2 Tm 2,11).

Paweł wie, że głoszenie Ewangelii to przekazywanie życia, to znaczy manifestowanie tego, czym naprawdę jest życie głoszącego – to świadectwo: „Dlatego to posłałem do was Tymoteusza, który jest moim synem umiłowanym i wiernym w Panu, aby wam przypomniał drogi moje w Chrystusie i to, czego nauczam wszędzie, w każdym Kościele” (1 Kor 4,17).

Paweł jest w pełni świadomy, że religia, bez względu na to, jak wzniosła by nie była, nie ma nic wspólnego z wiarą w Chrystusa, ponieważ w religii chodzi o dążenie własnymi wysiłkami do osiągnięcia w naszym życiu tego, co religia przekazuje nam jako wartości przekazywane przez bóstwo. Ale religia nie tworzy nowej tożsamości naszego życia. Twoje zobowiązania i nabożeństwa nie wskrzeszają cię do nowego życia, nie stajesz się dzieckiem Boga Ojca.

Paweł jest świadomy, że darmowe zbawienie to radykalna nowość, a zbawienie to bycie dzieckiem Bożym w Chrystusie Jezusie.

Życie Boże, życie zōē, jest uosobione w Duchu Świętym.

„Wierzę w Ducha Świętego, Pana, który daje życie”: tak wyznajemy w Credo.

„Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi” (Rz 8,16).

Nie jest możliwe, aby dzieci cielesne stały się dziećmi Bożymi (por. Rz 9, 8), ale musimy narodzić się na nowo w Duchu Świętym.

To wiara sprawia, że rodzimy się na nowo w Chrystusie: „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie. Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa” (Ga 3,26-27).

I tak jak ubiór manifestuje osobę, co bardzo dobrze wyjaśnia ojciec Ugo Vanni, mówiąc o ubiorze w Księdze Apokalipsy, tak samo życie ludzkie jest manifestacją jego prawdziwej treści.

Życie zōē jest naszym nowym życiem, jest naszym człowieczeństwem i jest strojem, który manifestuje je na zewnątrz, w odniesieniu do innych, a nawet do kosmosu.

Tym objawieniem jest Chrystus, Chrystusowy sposób przeżywania człowieczeństwa.

Paweł jest precyzyjny w tej kwestii: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus” (Flp 1,21). Dodaje jednak: „I wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania” (2 Tm 3,12).

Dla Pawła jest oczywiste, że prawdziwym powodem prześladowań jest samo życie ochrzczonej osoby.

W religii często prześladuje się za idee, za przyjmowane postawy. Osoby religijne często wystawiają się na pokaz, aby odróżnić się od innych. Nawet Chrystus mówi, że ludzie religijni modlą się w miejscach, gdzie mogą być widziani przez ludzi, podczas gdy wierzący w Chrystusa zamyka się w najbardziej ukrytym pokoju (por. Mt 6,5-6).

W religii człowiek przyjmuje idee, zachowania, wartości nie jako wyraz i przejaw zōē, ale jako to, co trzeba zdobyć, aby stać się zgodnym z idealną wizją religii.

Podczas gdy Paweł z doświadczenia wie, że jest to oszustwo, absolutna, całkowita iluzja i że całe to podejście jest niczym innym jak śmieciem (por. Flp 3,8-9).

Paweł żyje nowością życia i dlatego też samo umieranie przeżywa jak Chrystus.

Poddaje się nowości życia zjednoczony ze śmiercią Chrystusa, więc jego pierwszym doświadczeniem, tak jak dla każdej ochrzczonej osoby, jest moc zmartwychwstania. A miłość Chrystusa jest pewną nadzieją, że cała osoba zostanie zbawiona w Chrystusie, otrzymując koronę sprawiedliwości.

Samo życie, zōē, jest manifestacją Bożej sprawiedliwości, ponieważ jest urzeczywistnioną agape.

Paweł jest świadomy ofiarowanego życia, więc nic go nie niepokoi. Patrzy na rzeczy tylko przez wiarę, to znaczy zjednoczony z Chrystusem, przez którego jest zamieszkany, ożywiony i objawia Go we wszystkim i wszędzie.

Życie zōē wypełnia się w sposób paschalny i Paweł jest tego wiarygodnym świadkiem.

W rzeczywistości ma długą listę cierpień i prześladowań, które przeszedł (por. 2 Kor 11, 23-27), więc jest świadomy, że życie Chrystusa wypełnia się jako ofiara, jako dar, jako agape, jako przekazanie siebie innym.

I tak jak stało się z Chrystusem, stanie się ze wszystkimi, którzy żyją Jego życiem.

Najbardziej religijni odrzucają to i nie mogą znieść, że ktoś odnosi się do nich poprzez dawanie siebie, ponieważ to demontuje ich poszukiwanie zasług, ich indywidualizm. W konsekwencji czyni ich to agresywnymi, brutalnymi, morderczymi i muszą znaleźć religijne usprawiedliwienie, aby czuć się sprawiedliwymi w swojej agresywności. Ale ci, którzy są najbardziej szczerzy i otwarci w swoich relacjach, przyjmują go i kochają w jego poddaniu się. I to właśnie oni odnajdą się razem z tymi najbardziej oddalonymi.

Tak też było z Chrystusem. Przy Jego narodzinach spotkali się Mędrcy razem z Matką Marią, Józefem i pasterzami, a przy Jego ukrzyżowaniu Matka, Jan i trzy Marie spotkali się z rzymskim setnikiem.

Jest to autentyczna stałość, która ukazuje prawdziwych wierzących i odróżnia ich od tych, którzy są religijni według ciała, to znaczy, którzy jeszcze nie umarli dla starego człowieka i nie zostali wzbudzeni w synostwie, ale chcą żyć religią według ciała, według starego człowieka: „Ale jak wówczas ten, który się urodził tylko według ciała, prześladował tego, który się urodził według ducha, tak dzieje się i teraz” (Ga 4,29).

Życie, które otrzymujemy od Ojca, jednoczy nas w Ciele Jego Syna i już teraz sprawia, że mieszkamy z Nim w królestwie. I tutaj, w tej historii, to zawsze ma charakter Paschy naszego Pana Jezusa Chrystusa. I właśnie w ten sposób objawia się zōē wolnych dzieci.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej