[SEMI] SANTISSIMO CORPO E SANGUE DI CRISTO (ANNO A) 2

ITALIANO

Nel vangelo oggi si parla del pane che scende dal cielo (cf Gv 6,51.58) e della carne che dà la vita, quella eterna (zōē). Immediatamente ci troviamo sullo sfondo dell’esodo, ossia dentro le coordinate della pasqua: il pane rimanda all’immagine della manna (cf Es 16,4ss) e la carne all’agnello (cf Es 12,3-11; Gv 1,29.36). Cristo, però, non si ferma a questo e fa vedere la radicale novità che Egli inaugura sia riguardo al pane che all’agnello.

L’esodo dall’Egitto è l’opera che il Padre ha compiuto per preparare l’evento del suo Figlio che, facendosi uomo, entrerà nella storia per liberare l’uomo dal peccato e dalla morte. Ma i Padri dicevano che quelle immagini non erano che ombra, mentre la realtà è Cristo (cf Col 2,17). Cristo è vero Dio, Figlio di Dio Padre e al tempo stesso ‒ per mezzo dello Spirito Santo e nell’accoglienza della volontà del Padre che la Vergine Maria realizza ‒ è vero uomo. La sua umanità, la sua carne, è la piena manifestazione di Dio, della sua gloria (cf Gv 1,14).

Dunque la sua carne non è solo la presenza di Dio, ma manifesta l’amore del Padre che ha donato il suo Figlio affinché gli uomini possano avere la sua stessa vita (cf Gv 3,16; 1Gv 3,16). Allora la carne di Cristo è il dono dell’amore del Padre attraverso cui la sua vita passa agli uomini. “In questo si è manifestato l’amore di Dio in noi: Dio ha mandato nel mondo il suo Figlio unigenito, perché noi avessimo la vita per mezzo di lui” (1Gv 4,9).

La carne di Cristo è la vita di Dio che è amore proprio negli eventi della storia. Dio non è più in qualche sfera lontana e totalmente al di là. Dio si è reso totalmente presente in Gesù Cristo. Anzi, Cristo nella sua umanità ci fa vedere come e chi è Dio (cf Gv 14,9).

Proprio qui si manifesta il problema dei capi e degli esperti della religione dei giudei. Ma forse non è esagerato dire che questo stesso problema continua ad essere presente ancora oggi nella Chiesa, nella forma di quella sottile tentazione che tende ad allontanare i battezzati dalla fede ecclesiale per farli tornare ad una mentalità della religione. Il sistema religioso riesce a convincere perché pone al centro l’uomo che, con il proprio impegno, deve costruire il rapporto verso Dio; e Dio, in cambio della sua dedizione, lo aiuterà.

Proprio il fatto che Cristo con la sua umanità sia la pienezza della presenza di Dio e della sua opera smaschera tante strutture mentali e atteggiamenti con i quali la religione si rafforza. Soprattutto svela l’inganno, perché nessuna struttura cultuale e culturale della religione può dare la vita: “Se fosse stata data una Legge capace di dare la vita, la giustizia verrebbe davvero dalla Legge” (Gal 3,21). Ma Paolo aveva già detto che: “Per le opere della Legge non verrà mai giustificato nessuno” (Gal 2,16).

Anche il pane (manna) che il Padre aveva dato al popolo nel deserto era un cibo che manteneva in vita soltanto per un certo tempo, perché poi comunque gli Israeliti morivano (cf Gv 6,49). Cristo, invece, dichiara apertamente che, chi mangia di quel pane che è Lui stesso, vivrà per sempre (cf Gv 6,51), proprio perché passa in lui la stessa vita che vive il Figlio di Dio, quella zōē che è la vita della comunione del Padre, del Figlio e dello Spirito Santo.

Infatti anche lo Spirito Santo, che il Padre manda, agisce nella e attraverso l’umanità di Cristo, facendo sì che l’uomo sia pienamente partecipe proprio dell’amore di Cristo e possa “conoscere l’amore di Cristo che supera ogni conoscenza, perché siate ricolmi di tutta la pienezza di Dio” (Ef 3,19). Questo è davvero il contenuto della volontà del Padre riguardo all’uomo (cf Ef 1,5). Dunque, mangiando la carne di Cristo, l’uomo arriva alla pienezza, giunge ad essere abitato dalla pienezza di Dio.

La vita-zōē, con la quale Gesù Cristo vive la sua umanità, è costituita come amore. Infatti “Dio è amore” (1Gv 4,8). Per questo Cristo si consegna nelle mani degli uomini, cioè all’odio e alla violenza, che sono espressioni del peccato, e precisa che chi mangerà la sua carne e berrà il suo sangue avrà in sé la zōē, la vita divina (cf Gv 6,53-54).

Separando la carne e il sangue, Cristo mette in evidenza la sua morte, perché nella morte la carne e il sangue si separano. Infatti, il massimo evento dell’amore nella carne umana di Cristo è proprio la sua morte sulla croce, quando dal suo costato sgorgano sangue ed acqua. Bere il suo sangue ci comunica la sua vita, quella con la quale egli vive la sua carne.

Siamo ormai entrati in pieno nel mistero dell’eucaristia. Ricordiamo che nell’antica preghiera eucaristica di San Marco viene esplicitato che Cristo prese il calice, lo riempì di Spirito santo e lo diede ai suoi discepoli dicendo: Questo è il mio sangue.

Allora la nostra umanità, vissuta nella vita dello Spirito Santo, è integralmente parte del corpo di Cristo e si compie manifestando l’amore, l’agapē, che nella storia si realizza nella nostra carne al modo di Cristo, cioè del suo triduo pasquale (cf. 2Cor 4,10-11).

La sua carne, che noi mangiamo, e il suo sangue, che noi beviamo, ci rendono partecipi della stessa vita di Cristo e dunque il nostro compimento è lo stesso di Cristo: “E io lo risusciterò l’ultimo giorno” (Gv 6,54). Allora il sangue di Cristo (cf Eb 9,12) non ci libera da qualche schiavitù (cf 1Pt 1,18-19) solo per un certo tempo, come il sangue dell’agnello in Egitto, ma ci libera dalla paura della morte, che è di fatti il blocco che impedisce alla nostra natura umana di lasciarsi nutrire con la vita di Cristo, con la zōē che è l’agapē. Per questo la morte non ha più potere su di noi.

Dunque, mangiare e bere Cristo cambia la nostra modalità di esistenza, ci mette in comunione, così che non viviamo più per noi stessi ma, come Cristo vive per il Padre, così anche noi viviamo per Lui (cf Gv 6,57; 2Cor 5,15). E vivere per il Padre vuol dire essere dono per gli altri, in modo che si realizza il suo amore: si rimane con Cristo, anzi si rimane in Cristo, nella sua vita, cioè nel suo amore.

Eppure, tanto facilmente accade che può sembrare più idoneo, più devoto, trovarsi fuori di Cristo, cioè davanti a Lui, e fare tante cose che appartengono alla religione. Ma Cristo è esplicito: si tratta di essere in Lui, vivificati dal suo sangue, dallo Spirito Santo. Non è possibile vivere l’adesione a Cristo dall’esterno, al di fuori di Lui. Se uno crede in Cristo non sta più fuori di Cristo, ma è rigenerato in Cristo e si nutre di Lui. Pensare di poter stare davanti a Cristo e compiere delle opere religiose per Lui e verso di Lui è un’utopia della religione, è un tradimento dell’eucaristia. Basta una semplice costatazione per rendersi conto in quale inganno possiamo cadere.

Dio Padre ha donato il suo Figlio e lo Spirito Santo, che è colui che ci trasmette la vita di Dio, mentre noi preferiamo stare davanti a Cristo piuttosto che nutrirci della sua carne, del suo sangue. Ma se ci nutriamo di Lui, se nell’eucaristia mangiamo la sua carne e beviamo il suo sangue, noi viviamo in Lui e Lui nel Padre e in noi (cf Gv 14,20).

Ma se siamo all’esterno di Cristo, in una prospettiva religiosa è quasi inevitabile che nelle relazioni finiscano per prevalere le categorie dei legami di sangue, di etnia, di nazionalità, di lingua, di cultura. Come si può manifestare Cristo nell’umanità, sé questa ha tanti confini e pregiudizi creati da noi? Allora, è molto più facile fare una processione che vivere la propria umanità come manifestazione di Cristo e del suo amore, che invece è il compimento dell’umano.

Cristo è venuto per darci la vita-zōē. Ma, se non la accogliamo, cioè se non viviamo la nostra natura umana con e nel suo amore, rimaniamo nella morte. Perché l’unico segno sicuro che siamo usciti dalla morte e siamo entrati nella vita, nella zōē, è che amiamo i fratelli (cf 1Gv 3,14), non quelli scelti da noi, ma i fratelli in Cristo.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Today’s Gospel speaks of the bread that comes down from heaven (cf. Jn 6:51, 58) and of the flesh that gives life, eternal life (zōē). We are immediately placed against the backdrop of the Exodus, that is, within the context of Passover: the bread evokes the image of the manna (cf. Ex 16:4ff) and the flesh that of the lamb (cf. Ex 12:3-11; cf. Jn 1:29, 36). Christ, however, does not stop there, thus revealing the radical newness that He inaugurates with regard to both the bread and the lamb.

The Exodus from Egypt is work that the Father accomplished to prepare for the coming of His Son, who, by becoming man, would enter history to free humanity from sin and death. But the Fathers said that those images were but a shadow, whilst the reality is Christ (cf. Col 2:17). Christ is true God, Son of God the Father, and at the same time – through the Holy Spirit and in the acceptance of the Father’s will which the Virgin Mary brings to fulfilment – He is true man. His humanity, his flesh, is the full manifestation of God, of his glory (cf. Jn 1:14).

Thus his flesh is not merely the presence of God, but manifests the love of the Father who gave his Son so that human beings might have his very life (cf. Jn 3:16; cf. 1 Jn 3:16). Thus, the flesh of Christ is the gift of the Father’s love through which his life passes to humanity. “In this way the love of God was revealed to us: God sent his only Son into the world so that we might have life through him” (1 Jn 4:9).

The flesh of Christ is the life of God, who is love, manifested precisely in the events of history. God is no longer in some distant sphere, totally beyond us. God has made himself fully present in Jesus Christ. Indeed, Christ, in his humanity, shows us who God is and what he is like (cf. Jn 14:9).

It is precisely here that the problem of the Jewish religious leaders and experts becomes apparent. But perhaps it is no exaggeration to say that this very problem continues to be present even today in the Church, in the form of that subtle temptation which tends to draw the baptised away from ecclesial faith and back towards a religious mindset. The religious system succeeds in convincing people because it places the human person at the centre: we must build a relationship with God through our own efforts; and, in return for our dedication, God will help us.

The fact that, through his humanity, Christ is the fullness of God’s presence and of God’s work unmasks the many mental structures and attitudes through which religion reinforces itself. Above all it reveals a deception, for no cultic or cultural structure of religion can give life: “If a law had been given that could bring life, then righteousness would in reality come from the law” (Gal 3:21). But Paul had already said that “by works of the law no one will be justified” (Gal 2:16).

Even the bread (manna) that the Father had given to the people in the desert was food that sustained life only for a time, for in the end the Israelites died anyway (cf. Jn 6:49).

Christ, on the other hand, openly declares that whoever eats of that bread which is Himself will live forever (cf. Jn 6:51) because the very life that the Son of God lives—that zōē which is the life of the communion of the Father, the Son and the Holy Spirit— passes into them.

Indeed, the Holy Spirit, whom the Father sends, also acts in and through the humanity of Christ, ensuring that the human person fully shares in the very love of Christ and may “know the love of Christ that surpasses knowledge, so that you may be filled with all the fullness of God” (Eph 3:19). This is truly the content of the Father’s will regarding humanity (cf. Eph 1:5). Thus, by eating the flesh of Christ, humanity attains fullness, becoming indwelt by the fullness of God.

The life—zōē—with which Jesus Christ lives out his humanity is constituted as love. Indeed, “God is love” (1 Jn 4:8). For this reason, Christ gives himself into the hands of men;  that is, he gives himself into the hands of hatred and violence, which are expressions of sin, and declares that whoever eats his flesh and drinks his blood will have zōē, divine life, within them (cf. Jn 6:53–54).

By separating the flesh and the blood, Christ highlights his death, for in death the flesh and the blood are separated. Indeed, the supreme act of love in Christ’s human flesh is precisely his death on the cross, when blood and water flow from his side. Drinking his blood communicates his life to us, the life with which he lives out his flesh.

We have now fully entered into the mystery of the Eucharist. Let us recall that in the ancient Eucharistic prayer of Saint Mark it is made explicit that Christ took the chalice, filled it with the Holy Spirit and gave it to his disciples, saying: This is my blood.

Thus our humanity, lived in the life of the Holy Spirit, is an integral part of the body of Christ and is fulfilled by manifesting love, agapē, which in history is realised in our flesh in the manner of Christ, that is, of his Paschal Triduum (2 Cor 4:10–11).

His flesh, which we eat, and his blood, which we drink, make us partakers of the very life of Christ and therefore our fulfilment is the same as Christ’s: “And I will raise him on the last day” (Jn 6:54). Thus the blood of Christ (cf. Heb 9:12) does not free us from some form of slavery (cf. 1 Pet 1:18–19) only for a time, like the blood of the lamb in Egypt. Rather, it frees us from the fear of death, which is in fact the barrier preventing our human nature from allowing itself to be nourished by the life of Christ, by the zōē that is agapē. As a result, death no longer has power over us.

Thus, eating and drinking Christ changes the way we exist; it brings us into communion, so that we no longer live for ourselves but, just as Christ lives for the Father, so too do we live for Him (cf. Jn 6:57; cf. 2 Cor 5:15). And living for the Father means being a gift to others, so that his love may be realised: we remain with Christ, indeed we remain in Christ, in his life, that is, in his love.

Yet, it so easily happens that it may seem more fitting, more devout, to be outside Christ—that is, before Him—and to do many things that pertain to religion. But Christ is explicit in this regard: it is a matter of being in Him, enlivened by His blood, by the Holy Spirit. It is not possible to live in union with Christ from the outside, apart from Him. If one believes in Christ, one is no longer outside Christ, but is reborn in Christ and nourished by Him. To think that one can stand before Christ and perform religious works for Him and towards Him is a religious utopia; it is a betrayal of the Eucharist. A simple observation is enough to realise the deception into which we can fall.

God the Father has given us His Son and the Holy Spirit, who is the One who imparts God’s life to us, whilst we prefer to stand before Christ rather than be nourished by His flesh and His blood. But if we feed on Him, if in the Eucharist we eat His flesh and drink His blood, we live in Him and He in the Father and in us (cf. Jn 14:20).

But if we are outside Christ, from a religious perspective it is almost inevitable that in our relationships the categories of blood ties, ethnicity, nationality, language and culture will end up prevailing. How can Christ be manifested in humanity, if humanity has so many boundaries and prejudices created by us? Then, it is much easier to hold a procession than to live one’s humanity as a manifestation of Christ and his love, which is, in fact, the fulfilment of the human.

Christ came to give us life—zōē. But if we do not accept it—that is, if we do not live our human nature with and in his love—we remain in death. For the only sure sign that we have come out of death and entered into life, into zōē, is that we love our brothers and sisters (cf. 1 Jn 3:14), not those we have chosen, but our brothers and sisters in Christ.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

En el evangelio hoy se habla del pan que desciende del cielo (cf Jn 6, 51.58) y de la carne que da la vida, la eterna (zōē). Inmediatamente nos encontramos en el fondo del éxodo, es decir, dentro de las coordenadas de la Pascua: el pan se refiere a la imagen del maná (cf Es 16,4ss) y la carne al cordero (cf Es 12,3-11; cf Jn 1, 29.36). Cristo, sin embargo, no se detiene en esto y muestra la radical novedad que Él inaugura tanto con respecto al pan como al cordero.

El éxodo de Egipto es la obra que el Padre ha realizado para preparar el evento de su Hijo que, haciéndose hombre, entrará en la historia para liberar al hombre del pecado y de la muerte. Pero los Padres decían que esas imágenes no eran más que sombra, mientras que la realidad es Cristo (cf Col 2,17). Cristo es verdadero Dios, Hijo de Dios Padre y al mismo tiempo ‒ por medio del Espíritu Santo y en la acogida de la voluntad del Padre que la Virgen María realiza ‒ es verdadero hombre. Su humanidad, su carne, es la plena manifestación de Dios, de su gloria (cf Jn 1,14).

Por lo tanto, su carne no es solo la presencia de Dios, sino que manifiesta el amor del Padre que ha dado a su Hijo para que los hombres puedan tener su misma vida (cf Jn 3,16; cf 1Jn 3,16). Entonces la carne de Cristo es el don del amor del Padre a través del cual su vida pasa a los hombres. “En esto se ha manifestado el amor de Dios en nosotros: Dios ha enviado al mundo a su Hijo unigénito, para que tuviéramos vida por medio de él” (1Jn 4,9).

La carne de Cristo es la vida de Dios que es amor justamente en los acontecimientos de la historia. Dios ya no está en alguna esfera lejana y totalmente más allá. Dios se ha hecho totalmente presente en Jesucristo. De hecho, Cristo en su humanidad nos hace ver cómo y quién es Dios (cf Jn 14,9).

Precisamente aquí se manifiesta el problema de los jefes y expertos de la religión de los judíos. Pero tal vez no sea exagerado decir que este mismo problema sigue estando presente aún hoy en la Iglesia, en la forma de esa tentación sutil que tiende a alejar a los bautizados de la fe eclesial para que vuelvan a una mentalidad de la religión. El sistema religioso logra convencer porque pone en el centro al hombre que, con su propio compromiso, debe construir la relación con Dios; y Dios, a cambio de su dedicación, lo ayudará.

Precisamente el hecho de que Cristo con su humanidad sea la plenitud de la presencia de Dios y de su obra desenmascara muchas estructuras mentales y actitudes con las que la religión se fortalece. Sobre todo, revela el engaño, porque ninguna estructura cultual y cultural de la religión puede dar vida: “Si se hubiera dado una Ley capaz de dar la vida, la justicia realmente vendría de la Ley” (Gal 3,21). Pero Pablo ya había dicho que: “Por las obras de la Ley nunca se justificará a nadie” (Gal 2,16).

Incluso el pan (maná) que el Padre había dado al pueblo en el desierto era un alimento que mantenía vivo solo durante un cierto tiempo, porque luego los israelitas morían de todos modos (cf Jn 6,49). Cristo, en cambio, declara abiertamente que, quien come de ese pan que es Él mismo, vivirá para siempre (cf Jn 6,51), precisamente porque pasa en él la misma vida que vive el Hijo de Dios, la zōē que es la vida de la comunión del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo.

De hecho, también el Espíritu Santo, que el Padre envía, actúa en y a través de la humanidad de Cristo, haciendo que el hombre sea plenamente partícipe propio del amor de Cristo y pueda “conocer el amor de Cristo que supera todo conocimiento, para que estéis llenos de toda la plenitud de Dios” (Ef 13,9). Este es realmente el contenido de la voluntad del Padre con respecto al hombre (cf Ef 1,5). Por lo tanto, comiendo la carne de Cristo, el hombre llega a la plenitud, llega a ser habitado por la plenitud de Dios.

La vida-zōē, con la que Jesucristo vive su humanidad, está constituida como amor. De hecho, “Dios es amor” (1Jv 4,8). Por eso Cristo se entrega en manos de los hombres, es decir, al odio y a la violencia, que son expresiones del pecado, y precisa que quien coma su carne y beba su sangre tendrá en sí la zōē, la vida divina (cf Jn 6,53-54).

Separando la carne y la sangre, Cristo pone de relieve su muerte, porque en la muerte la carne y la sangre se separan. De hecho, el mayor acontecimiento del amor en la carne humana de Cristo es precisamente su muerte en la cruz, cuando de su costado brotan sangre y agua. Beber su sangre nos comunica su vida, aquella con la que vive su carne.

Ahora hemos entrado en el misterio de la Eucaristía. Recordemos que en la antigua oración eucarística de San Marcos se explica que Cristo tomó el cáliz, lo llenó de Espíritu Santo y lo dio a sus discípulos diciendo: Esta es mi sangre.

Entonces nuestra humanidad, vivida en la vida del Espíritu Santo, es parte integral del cuerpo de Cristo y se realiza manifestando el amor, el agapē, que en la historia se realiza en nuestra carne a la manera de Cristo, es decir, de su triduo pascual (2Cor 4,10-11).

Su carne, que comemos, y su sangre, que bebemos, nos hacen parte de la vida misma de Cristo y, por lo tanto, nuestro cumplimiento es el mismo de Cristo: “Y lo resucitaré al último día” (Jn 6,54). Entonces la sangre de Cristo (cf Eb 9,12) no nos libera de alguna esclavitud (cf 1Pt 1,18-19) solo por un cierto tiempo, como la sangre del cordero en Egipto, sino que nos libera del miedo a la muerte, que es de hecho el bloqueo que impide que nuestra naturaleza humana se deje alimentar con la vida de Cristo, con la zōē que es el agapē. Por eso la muerte ya no tiene poder sobre nosotros.

Por lo tanto, comer y beber a Cristo cambia nuestro modo de existencia, nos pone en comunión, para que ya no vivamos para nosotros mismos sino, como Cristo vive para el Padre, así también nosotros vivimos para Él (cf Jn 6,57; cf 2Cor 5,15). Y vivir para el Padre significa ser un don para los demás, de modo que se realiza su amor: uno permanece con Cristo, de hecho uno permanece en Cristo, en su vida, es decir, en su amor.

Sin embargo, sucede tan fácilmente que puede parecer más adecuado, más devoto, estar fuera de Cristo, es decir, ante Él, y hacer muchas cosas que pertenecen a la religión. Pero Cristo es explícito: se trata de estar en Él, vivificado por su sangre, por el Espíritu Santo. No es posible vivir la adhesión a Cristo desde fuera, fuera de Él. Si uno cree en Cristo ya no está fuera de Cristo, sino que se regenera en Cristo y se alimenta de Él. Pensar que puedes estar delante de Cristo y realizar obras religiosas para Él y hacia Él es una utopía de la religión, es una traición a la Eucaristía. Una simple constatación es suficiente para darse cuenta de en qué engaño podemos caer.

Dios Padre ha dado a su Hijo y al Espíritu Santo, que es el que nos transmite la vida de Dios, mientras que nosotros preferimos estar delante de Cristo en lugar de alimentarnos de su carne, de su sangre. Pero si nos alimentamos de Él, si en la Eucaristía comemos su carne y bebemos su sangre, vivimos en Él y Él en el Padre y en nosotros (cf Jn 14,20).

Pero si estamos fuera de Cristo, en una perspectiva religiosa es casi inevitable que en las relaciones terminen prevaleciendo las categorías de los vínculos de sangre, de etnia, de nacionalidad, de lengua, de cultura. ¿Cómo se puede manifestar a Cristo en la humanidad, si ésta tiene tantos límites y prejuicios creados por nosotros? Entonces, es mucho más fácil hacer una procesión que vivir la propia humanidad como manifestación de Cristo y de su amor, que en cambio es el cumplimiento de lo humano.

Cristo vino a darnos la vida-zōē. Pero, si no la acogemos, es decir, si no vivimos nuestra naturaleza humana con y en su amor, permanecemos en la muerte. Porque la única señal segura de que hemos salido de la muerte y hemos entrado en la vida, en la zōē, es que amamos a los hermanos (cf 1Jn 3,14), no a los elegidos por nosotros, sino a los hermanos en Cristo.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Današnji evangelij govori o kruhu, ki prihaja iz nebes (prim. Jn 6,51.58) in o mesu, ki daje življenje – večno življenje (zōē). V ozadju takoj prepoznamo izhod Izraelcev iz egiptovskega suženjstva, oziroma veliko noč: kruh nas spominja na podobo mane (prim. 2 Mz 16,4 sl.), meso pa na jagnje (prim. 2 Mz 12,3-11; Jn 1,29.36). Vendar se Kristus ne ustavi pri tem, ampak pokaže radikalno novost, ki jo je prinesel tako glede kruha kakor glede jagnjeta.

Izhod iz Egipta je delo, ki ga je Oče izvršil kot pripravo na dogodek Sina, ki je postal človek in vstopil v zgodovino, da bi človeka osvobodil greha in smrti. Cerkveni očetje so učili, da so bile te podobe le senca, resničnost pa je Kristus (prim. Kol 2,17). Kristus je pravi Bog, Sin Boga Očeta, hkrati pa je po Svetem Duhu in sprejetju Očetove volje, ki jo je uresničila Devica Marija, tudi pravi človek. Njegova človeškost, njegovo meso, je polno razodetje Boga in njegove slave (prim. Jn 1,14).

Njegovo meso torej ni le Božja navzočnost, ampak razodeva tudi ljubezen Očeta, ki je podaril svojega Sina, da bi ljudje mogli imeti njegovo življenje (prim. Jn 3,16; 1 Jn 3,16). Kristusovo meso je dar Očetove ljubezni, po katerem njegovo življenje prehaja v ljudi. »V tem se je razodela Božja ljubezen do nas, da je Bog poslal na svet svojega edinorojenega Sina, da bi živeli po njem« (1 Jn 4,9).

Kristusovo meso je Božje življenje, ki je ljubezen, navzoča v zgodovinskih dogodkih. Bog ni več nekje daleč, v nedosegljivi sferi onkraj sveta. V Jezusu Kristusu je postal povsem navzoč. Še več, Kristus nam v svoji človeškosti razodeva, kdo in kakšen je Bog (prim. Jn 14,9).

Prav tu se pokaže težava judovskih verskih voditeljev in poznavalcev postave. Morda pa ni pretirano reči, da ta težava ostaja navzoča v Cerkvi tudi danes, v obliki prefinjene skušnjave, ki krščene oddaljuje od cerkvene vere in jih vrača k zgolj religiozni miselnosti. Religiozni sistem je prepričljiv, ker v središče postavlja človeka, ki mora s svojim trudom graditi odnos z Bogom; Bog pa mu bo v zameno za njegovo prizadevnost pomagal.

Dejstvo, da je Kristus v svoji človeškosti polnost Božje navzočnosti in njegovega delovanja, razkriva zmoto mnogih miselnih struktur in drž, na katerih temelji religioznost. Predvsem pa razkriva prevaro, saj nobena obredna ali kulturna struktura religije ne more dati življenja: »Kajti opravičenje bi dejansko izviralo iz postave, ko bi bila dana postava, ki bi mogla dati življenje« (Gal 3,21). Pavel pa je že prej zapisal: »Nobeno meso ne bo opravičeno po delih postave« (Gal 2,16).

Tudi kruh (mana), ki ga je Oče dal ljudstvu v puščavi, je ohranjal pri življenju le za določen čas, kajti Izraelci so kljub temu umirali (prim. Jn 6,49). Kristus pa odkrito pove, da bo človek, ki bo jedel kruh, ki je on sam, živel vekomaj (prim. Jn 6,51), ker se v njem pretaka isto življenje, ki ga živi Božji Sin – zōē, življenje občestva Očeta, Sina in Svetega Duha.

Tudi Sveti Duh, ki ga Oče pošlje, deluje v Kristusovi človeškosti in po njej ter človeka naredi deležnega Kristusove ljubezni, da bi mogel »spoznati Kristusovo ljubezen, ki presega spoznanje, da bi se izpolnili do vse Božje polnosti« (Ef 3,19). To je vsebina Očetove volje glede človeka (prim. Ef 1,5). Zato človek z uživanjem Kristusovega mesa doseže polnost in v njem biva Božja polnost.

Življenje kot zōē, s katerim Jezus Kristus živi svojo človeškost, je osnovano kot ljubezen. Kajti »Bog je ljubezen« (1 Jn 4,8). Zato se Kristus izroči v roke ljudi, to je: sovraštvu in nasilju, ki sta izraz greha, in pove, da bo imel tisti, ki bo jedel njegovo meso in pil njegovo kri, v sebi življenje kot zōē, božje življenje (prim. Jn 6,53-54).

S tem ko loči meso od krvi, Kristus poudari svojo smrt, saj se ob smrti meso in kri ločita. Največji dogodek ljubezni v Kristusovi človeški naravi je prav njegova smrt na križu, ko iz njegove prebodene strani pritečeta kri in voda. Pitje njegove krvi nam posreduje njegovo življenje, tisto življenje, s katerim živi svoje meso.

Tako vstopamo v samo skrivnost evharistije. Spomnimo, da starodavna evharistična molitev svetega Marka izrecno pravi, da je Kristus vzel kelih, ga napolnil s Svetim Duhom in ga dal svojim učencem ter rekel: »To je moja kri.«

Naša človeškost, ki jo živimo v življenju Svetega Duha, postane v celoti del Kristusovega telesa in doseže svoj cilj v razodetju zastonjske ljubezni (agapē), ki se v zgodovini uresničuje v našem mesu na Kristusov način, to je po njegovi velikonočni skrivnosti (prim. 2 Kor 4,10-11).

Njegovo meso, ki ga uživamo, in njegova kri, ki jo pijemo, nas naredita deležne istega Kristusovega življenja. Zato je tudi naš cilj isti kot njegov: »In jaz ga bom obudil poslednji dan« (Jn 6,54). Kristusova kri (prim. Heb 9,12) nas torej ne osvobodi le začasnega suženjstva (prim. 1 Pt 1,18-19), kakor je storila kri jagnjeta v Egiptu, temveč nas osvobodi strahu pred smrtjo, ki človeku preprečuje, da bi se hranil s Kristusovim življenjem, z življenjem kot zōē, ki je zastonjska ljubezen. Zato smrt nad nami nima več oblasti.

Jesti in piti Kristusa spreminja naš način bivanja. Uvaja nas v občestvo, tako da ne živimo več zase, ampak kakor Kristus živi za Očeta, tako tudi mi živimo zanj (prim. Jn 6,57; 2 Kor 5,15). Živeti za Očeta pomeni postati dar za druge, da bi se uresničevala njegova ljubezen: ostajati s Kristusom, še več, ostajati v Kristusu, v njegovem življenju, to je v njegovi ljubezni.

Kljub temu se pogosto zgodi, da se zdi primerneje ali bolj pobožno ostajati zunaj Kristusa, pred njim, in opravljati številna religiozna dejanja. Toda Kristus je jasen: treba je biti v njem, poživljen z njegovo krvjo in s Svetim Duhom. Kristusu ni mogoče pripadati od zunaj, izven njega. Kdor veruje vanj, ni več zunaj njega, ampak je prerojen v njem in se hrani z njim. Misliti, da smo lahko pred Kristusom in opravljamo religiozna dela zanj, je iluzija religije in izdaja evharistije. Dovolj je preprosto opažanje, da spoznamo, v kakšno prevaro lahko zapademo.

Bog Oče nam je podaril svojega Sina in Svetega Duha, ki nam posreduje Božje življenje, mi pa pogosto raje ostajamo pred Kristusom, namesto da bi se hranili z njegovim mesom in krvjo. Če pa se hranimo z njim, če pri evharistiji jemo njegovo meso in pijemo njegovo kri, potem živimo v njem, on pa v Očetu in v nas (prim. Jn 14,20).

Če pa smo zunaj Kristusa, v religioznem pogledu, skoraj neizogibno prevladajo vezi krvi, narodnosti, etnične pripadnosti, jezika in kulture. Kako naj se Kristus razodeva v človeštvu, če ga omejujejo meje in predsodki, ki smo jih ustvarili sami? Takrat je veliko lažje organizirati procesijo kakor živeti svojo človeškost kot razodetje Kristusa in njegove ljubezni, ki je izpolnitev človeka.

Kristus je prišel, da bi nam dal življenje kot zōē. Če ga ne sprejmemo, se pravi če svoje človeške narave ne živimo v njegovi ljubezni in po njej, ostajamo v smrti. Edino zanesljivo znamenje, da smo prešli iz smrti v življenje, v življenje kot zōē, je namreč to, da ljubimo brate (prim. 1 Jn 3,14) – ne tistih, ki si jih sami izberemo, ampak vse, ki so naši bratje v Kristusu.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Današnje evanđelje govori o kruhu koji silazi s neba (usp. Iv 6, 51.58) i o tijelu koje daje život – vječni život (zōē). U pozadini odmah prepoznajemo izlazak Izraelaca iz egipatskog ropstva, odnosno Pashu: kruh nas podsjeća na sliku mane (usp. Izl 16, 4ss), a tijelo na janje (usp. Izl 12, 3-11; usp. Iv 1, 29.36). Međutim, Krist se ne zaustavlja na tome, nego pokazuje radikalnu novost koju je donio kako glede kruha tako i glede janjeta.

Izlazak iz Egipta djelo je koje je Otac učinio kao pripravu za događaj Sina, koji je postao čovjekom i ušao u povijest kako bi oslobodio čovjeka od grijeha i smrti. Crkveni su oci učili da su te slike bile samo sjena, a stvarnost je Krist (usp. Kol 2, 17). Krist je pravi Bog, Sin Boga Oca, a istovremeno je po Duhu Svetome i prihvaćanju Očeve volje, koju je ostvarila Djevica Marija, i pravi čovjek. Njegovo čovještvo, njegovo tijelo, punina je objave Boga i njegove slave (usp. Iv 1, 14).

Njegovo tijelo, dakle, nije samo Božja prisutnost, nego očituje ljubav Oca koji je darovao svoga Sina kako bi ljudi mogli imati njegov život (usp. Iv 3, 16; usp. 1 Iv 3, 16). Kristovo je tijelo dar Očeve ljubavi, po kojemu njegov život prelazi u ljude. „U ovom se očitova ljubav Božja u nama: Bog Sina svoga jedinorođenoga posla u svijet da živimo po njemu“ (1 Iv 4, 9).

Kristovo tijelo je Božji život, koji je ljubav prisutna u povijesnim događajima. Bog više nije negdje daleko, u nedostižnoj sferi s onu stranu svijeta. U Isusu Kristu postao je posve prisutan. Štoviše, Krist nam u svome čovještvu pokazuje tko je i kakav je Bog (usp. Iv 14, 9).

Upravo se tu očituje poteškoća židovskih vjerskih poglavara i zakonoznanaca. Možda nije pretjerano reći da ta poteškoća ostaje prisutna u Crkvi i danas, u obliku suptilne kušnje koja krštenike udaljava od crkvene vjere i vraća ih religioznom mentalitetu. Religiozni je sustav uvjerljiv jer u središte stavlja čovjeka koji svojim zalaganjem mora graditi odnos s Bogom; a Bog će mu, u zamjenu za njegovu zauzetost, pomoći.

Činjenica da je Krist u svome čovještvu punina Božje prisutnosti i njegova djelovanja razotkriva zabludu mnogih misaonih struktura i stavova na kojima se temelji religioznost. Ponajprije razotkriva prijevaru, jer nijedna obredna i kulturna struktura religije ne može dati život: „Jer da je dan Zakon koji bi mogao oživljavati, pravednost bi doista proizlazila iz Zakona“ (Gal 3, 21). Ali Pavao je već rekao da „se po djelima Zakona nitko neće opravdati“ (Gal 2, 16).

A kruh (mana), koji je Otac dao narodu u pustinji, održavao je na životu samo određeno vrijeme, jer su Izraelci unatoč tome pomrli (usp. Iv 6, 49). Krist pak otvoreno kaže da će čovjek koji bude jeo kruha koji je On sam, živjeti uvijeke (usp. Iv 6, 51), jer u njega prelazi isti život koji živi Sin Božji – zōē, život zajedništva Oca, Sina i Duha Svetoga.

Naime, i Duh Sveti, kojega Otac šalje, djeluje u Kristovu čovještvu i po njemu te čovjeka čini dionikom Kristove ljubavi, kako bi mogao „spoznati nadspoznatljivu ljubav Kristovu da se ispunite do sve punine Božje“ (Ef 3, 19). To je sadržaj Očeve volje glede čovjeka (usp. Ef 1, 5). Stoga čovjek blagovanjem Kristova tijela postiže puninu i u njemu prebiva Božja punina.

Život kao zōē, kojim Isus Krist živi svoje čovještvo, utemeljen je kao ljubav. Jer „Bog je ljubav“ (1 Iv 4, 8). Zato se Krist predaje u ruke ljudi, odnosno mržnji i nasilju, koji su izraz grijeha, i kaže da će onaj tko bude jeo njegovo tijelo i pio njegovu krv imati u sebi život kao zōē, božanski život (usp. Iv 6, 53-54).

Time što se odvaja tijelo od krvi, Krist naglašava svoju smrt, jer se u smrti tijelo i krv odvajaju. Najveći događaj ljubavi u Kristovom ljudskom tijelu upravo je njegova smrt na križu, kada su iz njegovog boka potekli krv i voda. Pijenje njegove krvi posreduje nam njegov život, onaj život kojim on živi svoje tijelo.

Tako ulazimo u samo otajstvo euharistije. Podsjećamo da drevna euharistijska molitva svetoga Marka izričito kaže da je Krist uzeo kalež, napunio ga Duhom Svetim i dao ga svojim učenicima govoreći: Ovo je moja krv.

Naše čovještvo, koje živimo u životu Duha Svetoga, postaje u cijelosti dio Kristova tijela i postiže svoj cilj u očitovanju besplatne ljubavi (agapē), koja se u povijesti ostvaruje u našem tijelu na Kristov način, odnosno po njegovom vazmenom otajstvu (2 Kor 4, 10-11).

Njegovo tijelo koje blagujemo i njegova krv koju pijemo čine nas dionicima istoga Kristova života. Zato je i naš cilj isti kao i njegov: „I ja ću ga uskrisiti u posljednji dan“ (Iv 6, 54). Kristova nas krv (usp. Heb 9, 12), dakle, ne oslobađa od privremenog ropstva (usp. 1 Pt 1, 18-19), kao što je učinila krv janjeta u Egiptu, nego nas oslobađa straha od smrti koji čovjeka sprječava da se hrani Kristovim životom, životom kao zōē, koji je besplatna ljubav. Stoga smrt nad nama više nema moć.

Jesti i piti Krista mijenja naš način postojanja. Uvodi nas u zajedništvo, tako da više ne živimo za sebe, nego kao što Krist živi za Oca, tako i mi živimo za njega (usp. Iv 6, 57; usp. 2 Kor 5, 15). A živjeti za Oca znači postati darom za druge kako bi se ostvarila njegova ljubav: ostati s Kristom, štoviše ostati u Kristu, u njegovu životu, to jest u njegovoj ljubavi.

Unatoč toga, često se događa da se čini prikladnijim ili pobožnijim ostati izvan Krista, pred njim, i vršiti mnoga religiozna djela. No Krist je jasan: potrebno je biti u njemu, oživljen njegovom krvlju, Duhom Svetim. Kristu nije moguće pripadati izvana, izvan njega. Tko vjeruje u Krista, nije više izvan njega, nego je preporođen u Kristu i hrani se njime. Misliti da možemo stajati pred Kristom i vršiti religiozna djela za njega iluzija je religije i izdaja euharistije. Dovoljno je jednostavno zapažanje da shvatimo u kakvu prijevaru možemo upasti.

Bog Otac darovao nam je svoga Sina i Duha Svetoga, koji nam posreduje Božji život, a mi često radije biramo stajati pred Kristom nego se hraniti njegovim tijelom i krvlju. Ako se pak hranimo njime, ako na euharistiji jedemo njegovo tijelo i pijemo njegovu krv, tada živimo u njemu, a on u Ocu i u nama (usp. Iv 14, 20).

Ako smo pak izvan Krista, iz religijske perspektive gotovo je neizbježno da u našim odnosima na kraju prevladaju veze krvi, etničke pripadnosti, nacionalnosti, jezika i kulture. Kako će se Krist očitovati u čovještvu, ako mu to priječe tolike granice i predrasude koje smo sami stvorili? Tada je puno lakše organizirati procesiju nego živjeti svoje čovještvo kao očitovanje Krista i njegove ljubavi, koja je ispunjenje čovjeka.

Krist je došao dati nam život kao zōē. Ako ga ne prihvatimo, to jest ako svoju ljudsku narav ne živimo u njegovoj ljubavi i po njoj, ostajemo u smrti. Jedini pouzdani znak da smo prešli iz smrti u život, u život kao zōē, upravo je to da ljubimo braću (usp. 1 Iv 3, 14) – ne one koje sami izabiremo, nego sve koji su naša braću u Kristu.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

W dzisiejszej Ewangelii mowa jest o chlebie, który zstępuje z nieba (por. J 6,51.58), oraz o ciele dającym życie, życie wieczne (zōē). Natychmiast znajdujemy się na tle wyjścia, czyli w ramach Paschy: chleb przywołuje obraz manny (por. Wj 16,4 i nast.), a ciało – baranka paschalnego (por. Wj 12,3–11; por. J 1,29.36). Chrystus jednak na tym się nie zatrzymuje i ukazuje radykalną nowość, którą wnosi zarówno w odniesieniu do chleba, jak i do baranka.

 

Wyjście z Egiptu jest dziełem, którego Ojciec dokonał, aby przygotować wydarzenie swojego Syna, który stając się człowiekiem, wkroczy w historię, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci. Ojcowie Kościoła mówili jednak, że tamte obrazy były jedynie cieniem, podczas gdy rzeczywistością jest Chrystus (por. Kol 2,17). Chrystus jest prawdziwym Bogiem, Synem Boga Ojca, a równocześnie – za sprawą Ducha Świętego i przez przyjęcie woli Ojca, które urzeczywistniła Dziewica Maryja – jest prawdziwym człowiekiem. Jego człowieczeństwo, Jego ciało, jest pełnym objawieniem Boga i Jego chwały (por. J 1,14).

Jego ciało nie jest więc jedynie obecnością Boga, lecz objawia miłość Ojca, który dał swojego Syna, aby ludzie mogli mieć to samo życie, którym On żyje (por. J 3,16; 1 J 3,16). Ciało Chrystusa jest zatem darem miłości Ojca, przez który Jego życie przechodzi do ludzi.

„W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał na świat swego Jednorodzonego Syna, abyśmy dzięki Niemu mieli życie” (1 J 4,9).

 

Ciało Chrystusa jest życiem Boga, które jest miłością obecną pośród wydarzeń historii. Bóg nie znajduje się już w jakiejś odległej sferze, całkowicie poza naszym zasięgiem. Stał się całkowicie obecny w Jezusie Chrystusie. Co więcej, Chrystus w swoim człowieczeństwie ukazuje nam, kim jest Bóg i jaki jest Bóg (por. J 14,9).

Właśnie tutaj ujawnia się problem przywódców i znawców religii żydowskiej. Być może nie jest przesadą stwierdzenie, że ten sam problem jest obecny również dzisiaj w Kościele, pod postacią subtelnej pokusy oddalania ochrzczonych od wiary kościelnej i sprowadzania ich z powrotem do mentalności religijnej. System religijny jest przekonujący, ponieważ stawia w centrum człowieka, który własnym wysiłkiem ma budować relację z Bogiem; a Bóg, w zamian za jego oddanie, ma mu pomagać.

 

To właśnie fakt, że Chrystus w swoim człowieczeństwie jest pełnią obecności Boga i Jego działania, demaskuje wiele struktur myślenia i postaw, dzięki którym religia się umacnia. Przede wszystkim odsłania złudzenie, ponieważ żadna struktura kultowa ani kulturowa religii nie może dać życia:

„Gdyby mianowicie dane było Prawo, mające moc udzielania życia, wówczas rzeczywiście usprawiedliwienie płynęłoby z Prawa” (Ga 3,21).

Paweł powiedział już wcześniej:

„Z uczynków Prawa nikt nie osiągnie usprawiedliwienia” (Ga 2,16).

 

Nawet chleb (manna), który Ojciec dał ludowi na pustyni, był pokarmem podtrzymującym życie jedynie przez pewien czas, ponieważ Izraelici mimo wszystko umierali (por. J 6,49). Chrystus natomiast otwarcie oznajmia, że kto spożywa ten chleb, którym jest On sam, będzie żył na wieki (por. J 6,51), ponieważ otrzymuje to samo życie, którym żyje Syn Boży – zōē, życie komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Duch Święty, którego posyła Ojciec, działa w człowieczeństwie Chrystusa i poprzez nie, sprawiając, że człowiek staje się w pełni uczestnikiem miłości Chrystusa i może

„poznać miłość Chrystusa przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą” (por. Ef 3,19).

 

To właśnie stanowi treść woli Ojca wobec człowieka (por. Ef 1,5). Spożywając ciało Chrystusa, człowiek dochodzi do pełni i staje się mieszkaniem pełni Boga.

Życie-zōē, którym Jezus Chrystus żyje w swoim człowieczeństwie, ma naturę miłości. Albowiem „Bóg jest miłością” (1 J 4,8).

Dlatego Chrystus wydaje samego siebie w ręce ludzi, to znaczy oddaje się nienawiści i przemocy, które są wyrazem grzechu. Jednocześnie oznajmia, że kto będzie spożywał Jego ciało i pił Jego krew, będzie miał w sobie zōē, życie Boże (por. J 6,53–54).

Oddzielając ciało od krwi, Chrystus uwydatnia swoją śmierć, ponieważ w śmierci ciało i krew zostają rozdzielone. Największym wydarzeniem miłości w ludzkim ciele Chrystusa jest właśnie Jego śmierć na krzyżu, gdy z Jego przebitego boku wypłynęły krew i woda. Picie Jego krwi przekazuje nam Jego życie – życie, którym On żyje w swoim człowieczeństwie.

W ten sposób wchodzimy w samo serce tajemnicy Eucharystii. W starożytnej Modlitwie Eucharystycznej św. Marka wyraźnie mówi się, że Chrystus wziął kielich, napełnił go Duchem Świętym i podał swoim uczniom, mówiąc: „To jest moja Krew”.

 

Nasze człowieczeństwo, przeżywane w życiu Ducha Świętego, staje się integralną częścią Ciała Chrystusa i osiąga swoje spełnienie, objawiając miłość – agapē – która urzeczywistnia się w historii w naszym ciele na sposób Chrystusa, czyli przez Jego Triduum Paschalne (por. 2 Kor 4,10–11).

Jego ciało, które spożywamy, i Jego krew, którą pijemy, czynią nas uczestnikami tego samego życia Chrystusa. Dlatego nasze przeznaczenie jest takie samo jak Jego:

„A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6,54).

 

Krew Chrystusa (por. Hbr 9,12) nie wyzwala nas jedynie z jakiejś tymczasowej niewoli (por. 1 P 1,18–19), jak krew baranka w Egipcie, lecz uwalnia nas od lęku przed śmiercią. To właśnie ten lęk blokuje ludzką naturę i nie pozwala jej karmić się życiem Chrystusa, zōē, które jest agapē. Dlatego śmierć nie ma już nad nami władzy.

Spożywanie Chrystusa i picie Jego Krwi zmienia nasz sposób istnienia. Wprowadza nas w komunię, tak że nie żyjemy już dla samych siebie. Jak Chrystus żyje dla Ojca, tak również my żyjemy dla Niego (por. J 6,57; 2 Kor 5,15).

Żyć dla Ojca oznacza stawać się darem dla innych, aby mogła urzeczywistniać się Jego miłość. W ten sposób pozostajemy z Chrystusem, a nawet więcej – pozostajemy w Chrystusie, w Jego życiu, czyli w Jego miłości.

A jednak bardzo łatwo może się zdarzyć, że bardziej odpowiednie, bardziej pobożne wydaje się pozostawanie poza Chrystusem, to znaczy stawanie przed Nim i wykonywanie wielu czynności należących do sfery religii. Tymczasem Chrystus mówi jasno: chodzi o to, aby być w Nim, ożywianym przez Jego Krew i przez Ducha Świętego. Nie można żyć przylgnięciem do Chrystusa z zewnątrz, pozostając poza Nim.

Jeżeli ktoś wierzy w Chrystusa, nie pozostaje już poza Nim, lecz zostaje odrodzony w Chrystusie i karmi się Nim. Myślenie, że można stać przed Chrystusem i wykonywać dla Niego oraz wobec Niego dzieła religijne, jest utopią religii i zdradą Eucharystii. Wystarczy prosta obserwacja, aby zrozumieć, w jakie złudzenie możemy popaść.

 

Bóg Ojciec dał nam swojego Syna i Ducha Świętego, który przekazuje nam życie Boga, podczas gdy my często wolimy stać przed Chrystusem, zamiast karmić się Jego Ciałem i Jego Krwią. A przecież jeśli karmimy się Nim, jeśli w Eucharystii spożywamy Jego Ciało i pijemy Jego Krew, żyjemy w Nim, a On w Ojcu i w nas (por. J 14,20).

Jeżeli jednak pozostajemy na zewnątrz Chrystusa, w perspektywie czysto religijnej niemal nieuchronnie zaczynają dominować w relacjach kategorie więzów krwi, pochodzenia etnicznego, narodowości, języka czy kultury. Jak człowieczeństwo może objawiać Chrystusa, jeśli jest ograniczone przez tyle granic i uprzedzeń stworzonych przez nas samych?

Wówczas znacznie łatwiej jest uczestniczyć w procesji niż przeżywać własne człowieczeństwo jako objawienie Chrystusa i Jego miłości, która jest prawdziwym spełnieniem człowieka.

Chrystus przyszedł, aby dać nam życie-zōē. Jeżeli jednak go nie przyjmujemy, to znaczy jeśli nie przeżywamy naszej ludzkiej natury w Jego miłości i przez Jego miłość, pozostajemy w śmierci. Jedynym pewnym znakiem, że przeszliśmy ze śmierci do życia, zōē, jest to, że miłujemy braci (por. 1 J 3,14) – nie tych, których sami wybieramy, lecz tych, którzy są naszymi braćmi w Chrystusie.

To właśnie miłość braterska jest najgłębszym owocem Eucharystii. Kto spożywa Ciało Chrystusa i pije Jego Krew, zostaje włączony w Jego życie i w Jego miłość. Dlatego prawdziwym świadectwem uczestnictwa w Eucharystii nie jest jedynie udział w obrzędach religijnych, lecz przemienione życie, zdolne do bezinteresownego daru z siebie, przebaczenia, służby i komunii.

W ten sposób Eucharystia objawia swoją pełną prawdę: nie jest jedynie aktem kultu, ale uczestnictwem w życiu samego Boga, który jest Miłością.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej