[SEMI] II DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO A) 2

ITALIANO

Nella seconda lettura di oggi, con poche parole, Paolo mette in evidenza l’essenziale della fede della Chiesa. Sono i primi tre versetti della Prima Lettera ai Corinzi. Paolo inizia dichiarando subito che ciò che fa non è una sua iniziativa: lui non è apostolo perché voleva esserlo, ma perché è stato chiamato.

Già alcune domeniche fa abbiamo considerato questa verità spirituale, che Paolo più di ogni altro mette in evidenza, e cioè che nel modo di vivere ecclesiale non si parte da nessun desiderio individuale che si riconosce in espressioni come “Io vorrei essere”, oppure “A me piacerebbe fare questo e questo”, o ancora “Io vorrei fare così e così”. Infatti, l’io del battezzato è innestato in Cristo e Cristo, come la Parola di Dio ci attesta, non è venuto per fare la sua volontà, ma quella del Padre suo:

“Allora ho detto: «Ecco, io vengo – poiché di me sta scritto nel rotolo del libro – per fare, o Dio, la tua volontà»” (Eb 10,7).

Con Cristo si chiude definitivamente quell’atteggiamento tipico della religione in cui l’uomo fa sacrifici e offerte, che sono esattamente le azioni che partono dall’uomo per rivolgersi a Dio:

“Dopo aver detto: Tu non hai voluto e non hai gradito né sacrifici né offerte, né olocausti né sacrifici per il peccato, cose che vengono offerte secondo la legge, soggiunge: Ecco, io vengo a fare la tua volontà. Così egli abolisce il primo sacrificio per costituire quello nuovo” (Eb 10,8-9).

Cristo è salvatore attraverso il sacrificio della sua volontà, ma Lui compie la volontà del Padre perché Lui e il Padre si amano (cf Gv 3,35; Gv 14,31), perché sono l’agapē, e nell’agapē sono “una cosa sola” (Gv 10,30).

La volontà di Dio è l’amore, come già dicevano i Padri, affermando che Dio Padre non può volere qualcosa che Lui stesso non sia già in pienezza, cioè l’amore, l’agapē. Perciò è chiaro che, chi ha accolto Cristo e vive l’esperienza di essere salvato, si riconosce come familiare di Cristo se è libero dalla propria volontà e fa quella del nostro Padre, che è il Padre del nostro Signore Gesù Cristo:

“Perché chiunque fa la volontà del Padre mio che è nei cieli, egli è per me fratello, sorella e madre” (Mt 12,50).

“Così dunque voi non siete più stranieri né ospiti, ma siete concittadini dei santi e familiari di Dio” (Ef 2,19).

Poiché siamo in Cristo, possiamo vivere l’agapē, che è la volontà del Padre, nel modo di Cristo. Questo ci rende sempre più simili a Cristo nel nostro modo di essere. Rimanendo in Cristo e vivendo l’amore di Dio Padre al modo di Cristo, scopriamo che siamo la Chiesa, cioè la comunione delle persone. E questa unità del Corpo di Cristo si estende in ogni luogo dove si invoca il nome del Signore.

Tutti coloro che si trovano in Cristo sono santificati in Cristo perché chiamati da Dio, che è Padre del nostro Signore Gesù Cristo, e dunque Padre nostro: “Degno di fede è Dio, dal quale siete stati chiamati alla comunione con il Figlio suo Gesù Cristo, Signore nostro!” (1Cor 1,9).

L’originale greco di questo versetto è molto più espressivo di quanto possa essere reso nella traduzione. Infatti, è interessante che il verbo usato per dire “siete stati chiamati” (eklēthēte, da ekkaleō), e dal quale deriva anche la parola “chiesa”, si potrebbe tradurre letteralmente con “siete stati in-ecclesiati”, cioè messi nella Chiesa. E dove noi traduciamo “chiamati alla comunione con il Figlio suo”, nel testo greco leggiamo “del Figlio suo”: siamo “chiamati alla comunione del Figlio suo Gesù Cristo, nostro Signore”.

Infatti siamo chiamati, cioè siamo messi, innestati nel Corpo del Figlio, in cui partecipiamo alla sua comunione con il Padre, alla sua unità con il Padre. Se siamo il Corpo di Cristo, siamo già in Lui e dunque siamo nella comunione che Lui ha con il Padre suo e noi ne siamo partecipi.

Per questo Paolo scrive che siamo “santi per chiamata” (1Cor 1,2).

La Lettera agli Ebrei mette in evidenza ciò che dicevamo, e cioè che Cristo è venuto per fare la volontà di Dio Padre: “Mediante quella volontà siamo stati santificati per mezzo dell’offerta del corpo di Gesù Cristo, una volta per sempre” (Eb 10,10).

Allora l’offerta del corpo di Cristo vissuta nell’agapē per noi ci ha santificati, cioè ci ha separato dal mondo, dalle tenebre e, in Lui, ci ha unito al Padre, alla vita (zōē) che è la luce (phōs) senza tramonto. Dunque, la santificazione non è frutto del nostro impegno:

“Infatti, con un’unica offerta egli ha reso perfetti per sempre quelli che vengono santificati” (Eb 10,14).

Siamo addirittura resi perfetti. Ma dietro questa parola può nascondersi un inganno culturale, che il tentatore può usare molto abilmente: e cioè, pensare che, quando si parla di perfezione, si intenda una perfezione formale, che consiste nell’acquisizione da parte dell’uomo di forme perfette. Dunque, una perfezione che si raggiunge lavorando su sé stessi al fine di conformarsi ad un modello. Proprio un tale modo di pensare significa cadere e cedere di nuovo alla antica tentazione di Genesi 3.

Si tratta, invece, di intendere la santità e la perfezione secondo la prospettiva suggerita da Paolo, quando scrive: “siamo stati santificati” (1Cor 1,2), e dalla Lettera agli Ebrei: “Egli ha reso perfetti per sempre quelli che vengono santificati” (Eb 10,14).

Noi veniamo santificati e siamo stati resi perfetti. Dunque il solo nostro impegno è affidarci a Cristo, alla sua azione e rimanere in Lui, nella sua comunione con il Padre.

Anche se leggiamo i testi raccolti nella Filocalia, vediamo che tutti si orientano praticamente intorno a due nuclei: il primo è come gustare la pienezza dell’amore di Dio rimanendo in Cristo sotto l’azione dello Spirito Santo; l’altro, come vivere l’ascesi, affinché le tentazioni non ci facciano tornare pian piano all’uomo vecchio, che vuole raggiungere Dio e la perfezione con il proprio impegno.

Per questo l’arte suprema è discernere i sentimenti, i pensieri e le ispirazioni, al fine di non cadere nella tentazione cercando di rianimare l’uomo vecchio, già morto nel battesimo, che vorrebbe invece essere religiosamente perfetto. Si tratta, piuttosto, di rimanere nella novità della vita, in Cristo, nel quale siamo resi perfetti e veniamo santificati.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

In today’s second reading, Paul highlights the essence of the Church’s faith in just a few words. These are the first three verses of the First Letter to the Corinthians. Paul begins by immediately declaring that what he does is not his own initiative: he is not an apostle because he wanted to be one, but because he was called.

A few Sundays ago, we considered this spiritual truth, which Paul highlights more than anyone else, namely that in the ecclesial way of life, we do not start from any individual desire that is expressed in phrases such as “I would like to be”, or “I would like to do this and that”, or “I would like to do such and such”. In fact, the self of the baptised person is grafted onto Christ, and Christ, as the Word of God attests, did not come to do his own will, but that of his Father:

“Then I said, ‘As is written of me in the scroll, Behold, I come to do your will, O God.’” (Heb 10:7).

The typical attitude of religion by which the human person makes sacrifices and offerings, actions to address God which have their origin in the human person, is definitively closed with Christ:

“First he says, ‘Sacrifices and offerings, holocausts and sin offerings, you neither desired nor delighted in.’ These are offered according to the law. Then he says, ‘Behold, I come to do your will.’ He takes away the first to establish the second.” (Heb 10:8-9).

Christ is the saviour through the sacrifice of his will, but he fulfils the Father’s will because he and the Father love each other (cf. Jn 3:35; Jn 14:31), because they are agapē, and in agapē they are “one” (Jn 10:30).

The will of God is love, as the Fathers already said, affirming that God the Father cannot will anything that He Himself is not already in fullness, that is, love, agapē. Therefore, it is clear that those who have accepted Christ and live the experience of being saved recognise themselves as members of Christ’s family if they are free from their own will and do the will of our Father, who is the Father of our Lord Jesus Christ:

“For whoever does the will of my Father in heaven is my brother and sister and mother” (Mt 12:50).

“So then you are no longer strangers and sojourners, but you are fellow citizens with the holy ones and members of the household of God” (Eph 2:19).

Because we are in Christ, we can live agapē, which is the will of the Father, in the manner of Christ. This makes us more and more like Christ in our way of being. By remaining in Christ and living the love of God the Father in the manner of Christ, we discover that we are the Church, that is, the communion of persons. And this unity of the Body of Christ extends to every place where the name of the Lord is invoked.

All who are in Christ are sanctified in Christ because they are called by God, who is the Father of our Lord Jesus Christ, and therefore our Father: “God is faithful; by him you were called into the fellowship of his Son, Jesus Christ our Lord.” (1 Cor 1:9).

The original Greek of this verse is much more expressive than can be rendered in translation. In fact, it is interesting that the verb used to say “you have been called” (eklēthēte, from ekkaleō, from which the word “church” is also derived), could be literally translated as “you have been in-ecclesiated”, that is, “placed in the Church”. And where, in the Italian translation we read that we are called into communion “with his Son,” in the Greek text we read “of his Son.” And so, as rendered in the English translation, we are called into the communion “of his Son Jesus Christ, our Lord.”

In fact, we are called, that is, we are placed, we are grafted into the Body of the Son, in which we participate in his communion with the Father, in his unity with the Father. If we are the Body of Christ, we are already in Him and therefore we are in the communion that He has with His Father, and we are participants in it.

This is why Paul writes that we are “called to be saints” (1 Cor 1:2).

The Letter to the Hebrews highlights what we were saying, namely that Christ came to do the will of God the Father: “By this ‘will,’ we have been consecrated through the offering of the body of Jesus Christ once for all.” (Heb 10:10).

So the offering of Christ’s body, lived in agapē for us, has sanctified us, that is, it has separated us from the world, from darkness; in Him it has united us to the Father, to life (zōē), which is light (phōs) without sunset. Therefore, sanctification is not the result of our efforts:

“For by a single offering he has perfected for all time those who are sanctified” (Heb 10:14).

We are even made perfect. But behind this word there can be a cultural deception, which the tempter can use very skilfully: namely, to think that when we speak of perfection, we mean a formal perfection by which the human person acquires perfect forms, a perfection that is achieved by working on oneself in order to conform to a model. It is this exact way of thinking that means falling and yielding again to the ancient temptation of Genesis 3.

Instead, it is a matter of understanding holiness and perfection according to the perspective suggested by Paul when he writes that we “have been sanctified” (1 Cor 1:2), and from the Letter to the Hebrews: “He has perfected for all time those who are sanctified” (Heb 10:14).

We are sanctified and have been made perfect. Therefore, our only commitment is to entrust ourselves to Christ, to his action, and to remain in him, in his communion with the Father.

Even if we read the texts collected in the Philokalia, we see that they all revolve around two core themes: the first is how to taste the fullness of God’s love by remaining in Christ under the action of the Holy Spirit; the other is how to live the ascetic life, so that temptations do not gradually lead us back to the old man intent on reaching God and perfection through his own efforts.

For this reason, the supreme art is to discern feelings, thoughts and inspirations, so as not to fall into the temptation of trying to revive the old man, already dead in baptism, who would like to be religiously perfect. Rather, it is a matter of remaining in the newness of life, in Christ, in whom we are made perfect and sanctified.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

En la segunda lectura de hoy, con pocas palabras, Pablo pone de relieve lo esencial de la fe de la Iglesia. Son los tres primeros versos de la Primera Carta a los Corintios. Pablo comienza declarando inmediatamente que lo que hace no es su iniciativa: no es apóstol porque quisiera serlo, sino porque fue llamado. Ya hace algunos domingos consideramos esta verdad espiritual, que Pablo más que cualquier otro pone de relieve, es decir, que en el modo de vida eclesial no se parte de ningún deseo individual que se reconoce en expresiones como “Me gustaría ser”, o “Me gustaría hacer esto y esto”, o incluso “Me gustaría hacer así y así”. De hecho, el yo del bautizado está injertado en Cristo y Cristo, como nos atestigua la Palabra de Dios, no ha venido para hacer su voluntad, sino la de su Padre: “Entonces dije: “He aquí, vengo – porque de mí está escrito en el pergamino del libro – para hacer, oh Dios, tu voluntad”” (Heb 10,7).

Con Cristo se cierra definitivamente esa actitud típica de la religión en la que el hombre hace sacrificios y ofrendas, que son exactamente las acciones que parten del hombre para dirigirse a Dios: “Después de decir: No has querido y no has agrado ni sacrificios ni ofrendas, ni holocaustos ni sacrificios por el pecado, cosas que se ofrecen según la ley, añade: He aquí, vengo a hacer tu voluntad. Así abolió el primer sacrificio para constituir el nuevo” (Eb 10,8-9).

Cristo es salvador a través del sacrificio de su voluntad, pero Él cumple la voluntad del Padre porque Él y el Padre se aman (cf Jn 3,35; Jn 14,31), porque son el agapē, y en el agapē son “una sola cosa” (Jn 10,30). La voluntad de Dios es el amor, como ya decían los Padres, afirmando que Dios Padre no puede querer algo que Él mismo no está ya en plenitud, es decir, el amor, el agapē. Por lo tanto, está claro que, quien acogió a Cristo y vive la experiencia de ser salvo, se reconoce como familiar de Cristo si es libre de su voluntad y hace la de nuestro Padre, que es el Padre de nuestro Señor Jesucristo: “Porque todo el que hace la voluntad de mi Padre que está en los cielos, es para mí hermano, hermana y madre” (Mt 12,50). “Así, pues, ya no sois extranjeros ni huéspedes, sino que sois conciudadanos de los santos y familiares de Dios” (Ef 2,19).

Porque estamos en Cristo, podemos vivir el agapē, que es la voluntad del Padre, en el camino de Cristo. Esto nos hace cada vez más parecidos a Cristo en nuestra forma de ser. Permaneciendo en Cristo y viviendo el amor de Dios Padre a la manera de Cristo, descubrimos que somos la Iglesia, es decir, la comunión de las personas. Y esta unidad del Cuerpo de Cristo se extiende a cada lugar donde se invoca el nombre del Señor. Todos los que se encuentran en Cristo son santificados en Cristo porque llamados por Dios, que es Padre de nuestro Señor Jesucristo, y por lo tanto nuestro Padre: “Digno de fe es Dios, por quien habéis sido llamados a la comunión con su Hijo Jesucristo, nuestro Señor!” (1Cor 1,9).

El original griego de este versículo es mucho más expresivo de lo que se puede traducir en la traducción. De hecho, es interesante que el verbo utilizado para decir “habéis sido llamados” (eklēthēte, de ekkaleō), y del que deriva también la palabra “iglesia”, podría traducirse literalmente como “habéis sido in-eclesiados”, es decir, puestos en la Iglesia. Y donde traducimos “llamados a la comunión con su Hijo”, en el texto griego leemos “de su Hijo”: estamos “llamados a la comunión de su Hijo Jesucristo, nuestro Señor”.

De hecho, somos llamados, es decir, estamos puestos, injertados en el Cuerpo del Hijo, en el que participamos en su comunión con el Padre, en su unidad con el Padre. Si somos el Cuerpo de Cristo, ya estamos en Él y, por lo tanto, estamos en la comunión que Él tiene con su Padre y somos partícipes de ella. Por eso Pablo escribe que somos “santos por llamada” (1Cor 1,2).

La Carta a los Hebreos pone de relieve lo que decíamos, es decir, que Cristo vino para hacer la voluntad de Dios Padre: “A través de esa voluntad hemos sido santificados por medio de la ofrenda del cuerpo de Jesucristo, una vez por todas” (Heb 10,10). Entonces la ofrenda del cuerpo de Cristo vivida en el agapē para nosotros nos ha santificado, es decir, nos ha separado del mundo, de las tinieblas y, en Él, nos ha unido al Padre, a la vida (zōē) que es la luz (phōs) sin puesta de sol. Por lo tanto, la santificación no es fruto de nuestro compromiso: “De hecho, con una sola ofrenda ha hecho perfectos para siempre a los que son santificados” (Heb 10,14).

Estamos hechos perfectos. Pero detrás de esta palabra puede esconderse un engaño cultural, que el tentador puede usar muy hábilmente: es decir, pensar que, cuando se habla de perfección, se entiende una perfección formal, que consiste en la adquisición por parte del hombre de formas perfectas. Por lo tanto, una perfección que se alcanza trabajando en uno mismo para ajustarse a un modelo. Precisamente tal forma de pensar significa caer y ceder de nuevo a la antigua tentación de Génesis 3. Se trata, en cambio, de entender la santidad y la perfección según la perspectiva sugerida por Pablo, cuando escribe: “hemos sido santificados” (1Cor 1,2), y de la Carta a los Hebreos: “Él ha hecho perfectos para siempre a los que son santificados” (Heb 10,14). Somos santificados y hemos sido hechos perfectos. Por lo tanto, nuestro único compromiso es confiar en Cristo, en su acción y permanecer en Él, en su comunión con el Padre.Aunque leemos los textos recogidos en la Filocalia, vemos que todos se orientan prácticamente alrededor de dos núcleos: el primero es como saborear la plenitud del amor de Dios permaneciendo en Cristo bajo la acción del Espíritu Santo; el otro, como vivir la ascesis, para que las tentaciones no nos hagan volver poco a poco al viejo hombre, que quiere alcanzar a Dios y la perfección con su propio compromiso. Por eso el arte supremo es discernir los sentimientos, los pensamientos y las inspiraciones, con el fin de no caer en la tentación tratando de reanimar al anciano, ya muerto en el bautismo, que en cambio quisiera ser religiosamente perfecto. Se trata, más bien, de permanecer en la novedad de la vida, en Cristo, en el que somos hechos perfectos y somos santificados.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

V današnjem drugem berilu Pavel v nekaj besedah izpostavi bistvo vere Cerkve. Gre za prve tri vrstice Prvega pisma Korinčanom. Pavel takoj začne z izjavo, da to, kar dela, ni njegova pobuda: ni apostol zato, ker bi si to želel, temveč zato, ker je bil poklican.

Že pred nekaj tedni smo razmišljali o tej duhovni resnici, ki jo Pavel bolj kot kdorkoli drug postavlja v ospredje, namreč da v cerkvenem načinu življenja ne izhajamo iz nobene želje posameznika, kot npr.: »Jaz bi rad bil«, ali »Meni bi bilo všeč to in to«, ali še »Jaz bi rad delal tako in tako«. Kajti »jaz« krščenega človeka je vcepljen v Kristusa, Kristus pa, kakor pričuje Božja beseda, ni prišel, da bi izpolnil svojo voljo, temveč voljo svojega Očeta:

»Tedaj sem rekel: ›Glej, prihajam, v zvitku knjige je pisano o meni, da izpolnim, o Bog, tvojo voljo‹« (Heb 10,7).

S Kristusom se dokončno zaključi drža, ki je značilna za religijo, v kateri človek opravlja daritve in prinaša darove, torej dejanja, ki izhajajo iz človeka, da bi se usmeril k Bogu:

»Prej pravi: Žrtev in daritev in žgalnih daritev in daritev za greh nisi hotel in ti niso bile všeč; in vendar se darujejo po postavi. Nato je rekel: Glej, prihajam, da izpolnim tvojo voljo. Prvo odpravlja, da postavi drugo« (Heb 10,8-9).

Kristus je odrešenik v daritvi svoje volje; toda On izpolnjuje Očetovo voljo, saj se On in Oče ljubita (prim. Jn 3,35; Jn 14,31), ker sta zastonjska ljubezen (agapē), in v tej ljubezni sta »eno« (Jn 10,30).

Božja volja je ljubezen, kakor so že učili cerkveni očetje, ko so trdili, da Bog Oče ne more hoteti nečesa, kar ne bi bil sam že v polnosti, to je ljubezen, zastonjska ljubezen. Zato je jasno, da se človek, ki je sprejel Kristusa in živi izkušnjo odrešenja, prepozna kot Kristusov domačin, če je osvobojen lastne volje in izpolnjuje voljo našega Očeta, ki je Oče našega Gospoda Jezusa Kristusa:

»Kdor koli namreč izpolni voljo mojega Očeta, ki je v nebesih, ta je moj brat, sestra in mati« (Mt 12,50).

»Potemtakem niste več tujci in priseljenci, temveč sodržavljani svetih in domačini pri Bogu« (Ef 2,19).

Ker smo v Kristusu, lahko živimo zastonjsko ljubezen, ki je Očetova volja, na Kristusov način. To nas dela vedno bolj podobne Kristusu v našem načinu bivanja. Ko ostajamo v Kristusu in živimo ljubezen Boga Očeta na Kristusov način, odkrivamo, da smo Cerkev, to je občestvo oseb. In ta edinost Kristusovega telesa se razteza na vsak kraj, kjer se kliče Gospodovo ime.

Vsi, ki so v Kristusu, so v Kristusu posvečeni, ker so poklicani od Boga, ki je Oče našega Gospoda Jezusa Kristusa in torej naš Oče: »Zvest je Bog, ki vas je poklical v občestvo s svojim Sinom Jezusom Kristusom, našim Gospodom« (1 Kor 1,9).

Grški izvirnik te vrstice je veliko bolj izrazit, kot je to lahko prevod. Zanimivo je namreč, da bi glagol, uporabljen za »vas je  poklical« (eklēthēte, iz ekkaleō), iz katerega izhaja tudi beseda »Cerkev«, lahko dobesedno prevedli kot »vas je vcerkvil«, torej postavil v Cerkev. In tam, kjer prevajamo »poklical v občestvo s svojim Sinom«, v grškem besedilu beremo »svojega Sina«: Oče nas je poklical »v občestvo svojega Sina Jezusa Kristusa, našega Gospoda«.

Kajti poklicani smo, torej postavljeni, vcepljeni v Telo Sina, v katerem smo udeleženi pri njegovem občestvu z Očetom, pri njegovi edinosti z Očetom. Če smo Kristusovo telo, smo že v Njem in zato v občestvu, ki ga ima On s svojim Očetom, in mi smo pri njem udeleženi.

Zato Pavel piše, da smo »poklicani k svetosti« (1 Kor 1,2).

Pismo Hebrejcem poudari to, kar smo povedali, namreč da je Kristus prišel izpolnit voljo Boga Očeta: »V tej volji smo posvečeni po daritvi telesa Jezusa Kristusa enkrat za vselej« (Heb 10,10).

Daritev Kristusovega telesa, ki jo živi v zastonjski ljubezni do nas, nas je posvetila, to pomeni, ločila od sveta, od teme, in nas je v Njem združila z Očetom, z življenjem kot zōē, ki je luč (phōs) brez zatona. Zato posvečenje ni sad našega prizadevanja:

»Z eno daritvijo je namreč za vselej naredil popolne tiste, ki se posvečujejo« (Heb 10,14).

Celo popolne nas je naredil. Vendar se za to besedo lahko skriva kulturna prevara, ki jo zna skušnjavec zelo spretno uporabiti: misliti, da gre pri popolnosti za formalno popolnost, ki je v tem, da človek pridobi popolne oblike. Torej popolnost, ki jo dosežemo z delom na sebi, da bi se oblikovali po nekem modelu. Tak način razmišljanja pa pomeni znova pasti in podleči starodavni skušnjavi iz 1 Mz 3.

Namesto tega je treba svetost in popolnost razumeti na način, kot ga predlaga Pavel, ko piše: »posvečenim v Kristusu Jezusu« (1 Kor 1,2), in Pismo Hebrejcem: »Z eno daritvijo je namreč za vselej naredil popolne tiste, ki se posvečujejo« (Heb 10,14).

Posvečuje nas in nas dela popolne. Zato je naše edino prizadevanje izročiti se Kristusu, njegovemu delovanju, in ostati v Njem, v njegovem občestvu z Očetom.

Tudi če beremo besedila, zbrana v Filokaliji, vidimo, da se vsa vrtijo okoli dveh središč: prvo, kako okušati polnost Božje ljubezni in ostajati v Kristusu pod delovanjem Svetega Duha; drugo pa, kako živeti askezo, da nas skušnjave ne bi postopoma vrnile k staremu človeku, ki hoče doseči Boga in popolnost z lastnim naporom.

Zato je najvišja umetnost razločevati čustva, misli in navdihe, da ne bi padli v skušnjavo in skušali oživljati starega človeka, ki je že umrl pri krstu, a bi si želel biti religiozno popoln. Gre namreč za to, da ostanemo v novosti življenja, v Kristusu, v katerem smo izpopolnjeni in posvečeni.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

U današnjem drugom čitanju Pavao u nekoliko riječi ističe bît vjere Crkve. Riječ je o prva tri retka Prve poslanice Korinćanima. Pavao odmah započinje izjavom da ono što čini nije njegova inicijativa: nije apostol zato što bi to želio, nego zato što je pozvan.

Već smo prije nekoliko tjedana razmišljali o toj duhovnoj istini koju Pavao više nego itko drugi stavlja u prvi plan, naime da u crkvenom načinu življenja ne polazimo ni od kakve želje pojedinca, kao primjerice: „Ja bih rado bio“, ili „Meni bi se sviđalo to i to“, ili pak „Ja bih rado radio tako i tako“. Jer je „ja“ krštenog čovjeka ucijepljeno u Krista, a Krist, kako svjedoči Božja riječ, nije došao vršiti svoju volju, nego volju svoga Oca:

„Tada rekoh: ‘Evo dolazim! U svitku knjige piše za mene: Vršiti, Bože, volju tvoju!’“ (Heb 10, 7).

S Kristom se konačno dokida stav tipičan za religiju u kojoj čovjek prinosi žrtve i darove, dakle djela koja proizlaze iz čovjeka kako bi se usmjerio Bogu:

„Pošto gore reče: Žrtve i prinosi, paljenice i okajnice – koje se po Zakonu prinose – ne mile ti se i ne sviđaju, veli zatim: Evo dolazim vršiti volju tvoju! Dokida prvo da uspostavi drugo.“ (Heb 10, 8-9).

Krist je spasitelj po žrtvi svoje volje; no On ispunjava Očevu volju jer se On i Otac ljube (usp. Iv 3, 35; Iv 14, 31), jer su besplatna ljubav (agapē), i u toj su ljubavi „jedno“ (Iv 10, 30).

Božja volja je ljubav, kao što su već učili crkveni Oci tvrdeći da Bog Otac ne može htjeti nešto što On sam već nije u punini, a to je ljubav, besplatna ljubav. Zato je jasno da se čovjek, koji je prihvatio Krista i živi iskustvo spasenja, prepoznaje kao Kristov ukućanin ako je oslobođen vlastite volje i vrši volju našega Oca, koji je Otac Gospodina našega Isusa Krista:

„Doista, tko god vrši volju Oca mojega, koji je na nebesima, taj mi je brat i sestra i majka.“ (Mt 12, 50). „Tako dakle više niste tuđinci ni pridošlice, nego sugrađani ste svetih i ukućani Božji“ (Ef 2, 19).

Budući da smo u Kristu, možemo živjeti besplatnu ljubav, koja je Očeva volja, na Kristov način. To nas čini sve sličnijima Kristu u našem načinu postojanja. Kad ostajemo u Kristu i živimo ljubav Boga Oca na Kristov način, otkrivamo da smo Crkva, to jest zajedništvo osoba. I to jedinstvo Kristova tijela proteže se na svako mjesto gdje se priziva ime Gospodnje.

Svi koji su u Kristu, u Kristu su posvećeni jer su pozvani od Boga koji je Otac Gospodina našega Isusa Krista, pa stoga i naš Otac: „Vjeran je Bog koji vas pozva u zajedništvo Sina svojega Isusa Krista, Gospodina našega.“ (1 Kor 1, 9).

Grčki izvornik toga retka puno je izražajniji nego što prijevod može biti. Naime, zanimljivo je da bi se glagol upotrijebljen za „vas pozva“ (eklēthēte, od ekkaleō), od kojeg dolazi i riječ „Crkva“, mogao doslovno prevesti kao „ucrkvio vas je“, dakle postavio u Crkvu.

Jer pozvani smo, to jest stavljeni, ucijepljeni u Tijelo Sina, u kojem smo sudionici njegova zajedništva s Ocem, njegova jedinstva s Ocem. Ako smo Kristovo tijelo, već smo u Njemu i stoga u zajedništvu koje On ima sa svojim Ocem, te u njemu sudjelujemo.

Zato Pavao piše da smo pozvanici, sveti (usp. 1 Kor 1, 2).

Poslanica Hebrejima naglašava ono što smo rekli, naime da je Krist došao vršiti volju Boga Oca: „U toj smo volji posvećeni prinosom tijela Isusa Krista jednom zauvijek“ (Heb 10, 10).

Prinos Kristova tijela, koji je življen u besplatnoj ljubavi prema nama, posvetio nas je, to znači odvojio od svijeta, od tame, i u Njemu nas sjedinio s Ocem, sa životom kao zōē koji je svjetlost (phōs) bez zalaza. Zato posvećenje nije plod našeg nastojanja:

„Jednim uistinu prinosom zasvagda usavrši posvećene“ (Heb 10, 14).

Čak nas je usavršio. No iza te riječi može se skrivati kulturološka varka koju napasnik zna vrlo vješto iskoristiti: misliti da je riječ o formalnoj savršenosti, koja se sastoji u tome da čovjek stekne savršene oblike. Dakle, savršenost koju postižemo radom na sebi kako bi smo se oblikovali prema nekom modelu. Takav način razmišljanja pak znači ponovno pasti i podleći drevnoj napasti iz Post 3.

Umjesto toga, svetost i savršenost treba razumjeti na način kako ga predlaže Pavao kada piše: „posvećenima u Kristu Isusu“ (1 Kor 1, 2), i Poslanica Hebrejima: „Jednim uistinu prinosom zasvagda usavrši posvećene“ (Heb 10, 14).

Posvećuje nas i usavršava. Zato je naše jedino nastojanje predati se Kristu, njegovu djelovanju, i ostati u Njemu, u njegovu zajedništvu s Ocem.

Čak i ako čitamo tekstove sabrane u Filokaliji, vidimo da se svi vrte oko dvaju središta: prvo, kako kušati puninu Božje ljubavi i ostati u Kristu pod djelovanjem Duha Svetoga; drugo pak, kako živjeti askezu da nas napasti ne bi postupno vratile starom čovjeku koji želi dosegnuti Boga i savršenost vlastitim zalaganjem.

Zato je najviše umijeće razlučivati osjećaje, misli i nadahnuća, kako ne bismo pali u napast i pokušavali oživjeti starog čovjeka koji je već umro na krštenju, ali bi želio biti religiozno savršen. Riječ je, naime, o tome da ostanemo u novosti života, u Kristu, u kojem smo usavršeni i posvećeni.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

W drugim czytaniu dzisiejszej liturgii, za pomocą kilku słów, św. Paweł ukazuje to, co stanowi istotę wiary Kościoła. Są to pierwsze trzy wersety Pierwszego Listu do Koryntian. Apostoł rozpoczyna od jasnego stwierdzenia, że jego posługa nie jest owocem osobistej inicjatywy: nie jest apostołem dlatego, że sam tego chciał, lecz dlatego, że został powołany.

Już kilka niedziel temu rozważaliśmy tę prawdę duchową, którą Paweł podkreśla w sposób szczególny: w życiu kościelnym nie wychodzi się od indywidualnych pragnień, wyrażanych w zdaniach takich jak: „Ja chciałbym być…”, „Mnie podobałoby się robić to czy tamto”, albo: „Ja chciałbym postępować w ten czy inny sposób”. „Ja” ochrzczonego zostało bowiem wszczepione w Chrystusa, a Chrystus – jak poświadcza Słowo Boże – nie przyszedł, aby pełnić swoją wolę, lecz wolę Ojca:

„Wtedy rzekłem: Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10,7).

Z Chrystusem definitywnie kończy się to podejście religijne, w którym człowiek składa ofiary i dary, a więc podejmuje działania wychodzące od człowieka ku Bogu:

„Wyżej powiedział: ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się Tobie, choć składa się je na podstawie Prawa. Następnie powiedział: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją. Usuwa jedną [ofiarę], aby ustanowić inną” (Hbr 10,8–9).

Chrystus jest Zbawicielem poprzez ofiarę swojej woli. Wypełnia wolę Ojca, ponieważ On i Ojciec miłują się wzajemnie (por. J 3,35; 14,31), ponieważ są agápē – miłością – i w tej agápē są „jedno” (por. J 10,30).

Wola Boga jest miłością, jak już mówili Ojcowie Kościoła, wskazując, że Bóg Ojciec nie może chcieć czegoś, czym sam nie jest w pełni – a jest nią miłość, agápē. Dlatego jest jasne, że ten, kto przyjął Chrystusa i żyje doświadczeniem zbawienia, rozpoznaje siebie jako należącego do rodziny Chrystusa, jeśli jest wolny od własnej woli i pełni wolę naszego Ojca, który jest Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa:

„Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką” (Mt 12,50).

„A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga” (Ef 2,19).

Ponieważ jesteśmy w Chrystusie, możemy żyć agápē – wolą Ojca – na sposób Chrystusa. To czyni nas coraz bardziej podobnymi do Niego w naszym sposobie istnienia. Trwając w Chrystusie i żyjąc miłością Boga Ojca na sposób Chrystusa, odkrywamy, że jesteśmy Kościołem, czyli komunią osób. Jedność Ciała Chrystusa rozciąga się na każde miejsce, w którym wzywa się imienia Pana.

Wszyscy, którzy są w Chrystusie, są w Nim uświęceni, ponieważ zostali powołani przez Boga, który jest Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa, a zatem także naszym Ojcem:

„Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym” (1 Kor 1,9).

Grecki oryginał tego wersetu jest znacznie bardziej wyrazisty, niż pozwala to oddać tłumaczenie. Czasownik użyty na określenie „zostaliście powołani” (eklēthēte, od ekkaleō), od którego pochodzi także słowo „Kościół”, można by dosłownie przetłumaczyć jako „zostaliście w-kościeleni”, to znaczy włączeni w Kościół. Tam zaś, gdzie przekład mówi o „powołaniu do wspólnoty z Jego Synem”, tekst grecki mówi dosłownie: „do wspólnoty Jego Syna”.

Zostaliśmy więc powołani – to znaczy umieszczeni i wszczepieni – w Ciało Syna, w którym uczestniczymy w Jego komunii z Ojcem, w Jego jedności z Ojcem. Skoro jesteśmy Ciałem Chrystusa, jesteśmy już w Nim, a zatem jesteśmy w komunii, jaką On ma z Ojcem, i mamy w niej udział. Dlatego Paweł pisze, że jesteśmy „świętymi przez powołanie” (por. 1 Kor 1,2).

List do Hebrajczyków potwierdza to, o czym mówimy, podkreślając, że Chrystus przyszedł, aby wypełnić wolę Boga Ojca:

„Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze” (Hbr 10,10).

Ofiara ciała Chrystusa, przeżyta w agápē dla nas, uświęciła nas, to znaczy oddzieliła od świata i od ciemności, a w Nim zjednoczyła nas z Ojcem, z życiem (zōē), które jest światłem (phōs) bez zachodu. Uświęcenie nie jest więc owocem naszego wysiłku:

„Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani” (Hbr 10,14).

Zostaliśmy wręcz uczynieni doskonałymi. Za tym słowem może jednak kryć się kulturowa pułapka, którą kusiciel potrafi bardzo zręcznie wykorzystać: przekonanie, że doskonałość polega na osiągnięciu przez człowieka pewnych idealnych form, nabywanych poprzez pracę nad sobą i dostosowywanie się do określonego wzorca. Taki sposób myślenia oznacza w istocie ponowne uleganie pierwotnej pokusie z Księgi Rodzaju (por. Rdz 3).

Świętość i doskonałość należy natomiast rozumieć zgodnie z perspektywą św. Pawła, który pisze: „zostaliście uświęceni” (1 Kor 1,2), oraz Listu do Hebrajczyków: „udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani” (Hbr 10,14).

My jesteśmy uświęcani i zostaliśmy uczynieni doskonałymi. Naszym jedynym zadaniem jest więc zawierzyć się Chrystusowi, Jego działaniu, i trwać w Nim, w Jego komunii z Ojcem.

Jeśli sięgniemy po teksty zebrane w Filokalii, zobaczymy, że wszystkie koncentrują się zasadniczo wokół dwóch tematów: po pierwsze – jak smakować pełnię miłości Boga, trwając w Chrystusie pod działaniem Ducha Świętego; po drugie – jak żyć ascezą, aby pokusy nie doprowadziły nas stopniowo do powrotu do „starego człowieka”, który chce osiągnąć Boga i doskonałość własnym wysiłkiem.

Dlatego najwyższą sztuką życia duchowego jest rozeznawanie uczuć, myśli i natchnień, aby nie ulec pokusie ożywiania starego człowieka, który w chrzcie już umarł, a który chciałby być religijnie doskonały. Chodzi natomiast o to, by trwać w nowości życia – w Chrystusie, w którym zostaliśmy uczynieni doskonałymi i w którym jesteśmy uświęcani.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej