[SEMI] III DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO A) 2

ITALIANO

Nella seconda lettura, che ci presenta l’inizio della Prima Lettera ai Corinzi, con una esortazione autorevole fatta “nel nome del Signore nostro Gesù Cristo” [il testo, sia greco che italiano, usa “per il nome”], Paolo fa un richiamo riguardo all’unità della comunità, invitando ad “essere tutti unanimi nel parlare” (1Cor 1,10).

Non si tratta semplicemente di disciplinare il parlare, in modo tale che non appaiano divisioni. Paolo non parla di ciò che l’uomo può sistemare in modo che, almeno all’esterno, appaia formalmente una certa compattezza della comunità. Non si riferisce ad una sintonia nel parlare, ma esorta letteralmente a “dire tutti la stessa cosa”.

Se i cristiani parlano della novità della vita che hanno ricevuto per mezzo del battesimo (cf Rm 6,4-5), non possono esserci divisioni, perché la stessa vita, zōē, è costituita come amore, come agapē. Dal battesimo in poi, i cristiani conoscono Cristo vivendo “l’amore di Cristo che supera ogni conoscenza” e sono “ricolmi di tutta la pienezza di Dio” (Ef 3,19). Da questa pienezza nasce il parlare: infatti la bocca esprime ciò di cui il cuore è pieno (cf Lc 6,45). Ma se non siamo abitati della pienezza della vita del Figlio e se non accogliamo il dono dello Spirito, che è l’amore e ci unisce a Cristo, così da vivere questo amore nella nostra umanità al modo di Cristo, allora prepariamo il terreno per le divisioni.

Essere abitati dall’amore, dall’agapē, costituisce nell’umanità il compimento del disegno d’amore della volontà di Dio Padre (cf Ef 1,4-5). A questo proposito, la parola di Cristo è molto chiara: “Io in loro e tu in me, perché siano perfetti nell’unità e il mondo conosca che tu mi hai mandato e che li hai amati come hai amato me” (Gv 17,23). Se la Chiesa non è perfetta nell’unità, cioè se non ci amiamo gli uni gli altri, non siamo in grado di manifestare il Padre che ha mandato il suo Figlio. In questo modo, ciò che viene a mancare è proprio l’essenziale.

Guardando la storia, purtroppo è abbastanza evidente che, dopo le grandi divisioni avvenute nella Chiesa, ciò che abbiamo perso di vista è stata proprio la visione di Dio come Padre e la nostra figliolanza. Poco per volta, tutta l’attenzione si è spostata su Dio come Essere, rendendolo in questo modo oggetto di uno studio prevalentemente razionale, filosofico. Dio è diventato una realtà lontana, non percepita, senza preoccuparci invece di vivere da figli grazie al dono dello Spirito Santo in noi che ci insegna a chiamarlo Abbà, papà (cf Rm 8,15-16; Gal 4,6).

In questo modo, la via della conoscenza di Dio non è più l’esperienza della novità della vita redenta grazie alla salvezza in Cristo. L’esperienza di essere “io in loro e tu in me” non è più qualcosa di familiare per i cristiani, al punto che talvolta non è facile trovare, anche nella Chiesa, delle realtà in cui ci troviamo coinvolti nell’esperienza concreta di essere amati, un’esperienza riconosciuta come la manifestazione dell’amore stesso del Padre (cf Gv 17,23).

Proprio questo è ciò che Paolo inizia a costatare nella comunità di Corinto (cf 1Cor 11,17-18). Ma se i battezzati non sono abitati da Cristo “per mezzo della fede”, allora non sono “radicati e fondati nell’agapē” (Ef 3,17). Così, cominciano facilmente a dare spazio a un modo di ragionare che non ha la sua origine nell’amore di Cristo fino al punto di accogliere modi di conoscere e di pensare che non appartengono alla vita nuova. Tanto che nelle comunità si creano gruppi che seguono idee diverse e modi di ragionare diversi.

Per questo Paolo mette chiaramente in evidenza che “potreste avere anche diecimila pedagoghi in Cristo, ma non certo molti padri: sono io che vi ho generato in Cristo Gesù mediante il Vangelo” (1Cor 4,15).

Essere generati è la dimensione costitutiva del cristiano e non può essere sostituita da un insegnamento, fosse anche il più elevato. Nessun maestro è in grado di dare all’uomo la zōē, perché la zōē si riceve attraverso il battesimo, in cui Cristo, nel suo amore, ci unisce al suo modo di morire e il Padre ci risuscita ad un modo di esistenza assolutamente nuovo (cf Rm 6,4; Col 2,12).

“Siete stati battezzati nel nome di Paolo?” (1Cor 1,13) o di Apollo, o di Cefa, o di qualsiasi altro pedagogo? – chiede Paolo. No: solo in Cristo. Ma Cristo non è diviso. “Nessuno può porre un fondamento diverso di quello che già vi si trova, che è Gesù Cristo” (1Cor 3,11).

Tutta la comunità dei battezzati manifesta “la comunione del Figlio suo”, cioè la comunione che il Figlio vive con il Padre e alla quale noi siamo chiamati (letteralmente, posti nella Chiesa – eklēthēte, cf 1Cor 1,9). La comunione del Figlio suo con tutti noi ci coinvolge nell’amore tra Lui e il Padre, così che anche noi possiamo amarci gli uni gli altri.

I battezzati scoprono così di essere inseriti in un corpo unito, in cui tutte le membra sono ben armonizzate nelle relazioni tra di loro e tutto il corpo si stringe al Capo (cf Rm 12,4-5; Col 2,19). In questo modo conoscono per esperienza che ciò che garantisce la vera vita è la comunione. Ma, al tempo stesso, costatano anche che, proprio quando nella storia della Chiesa avvengono divisioni e separazioni, ciò che scompare è proprio l’esperienza della vita come comunione. E così gli stessi doni dello Spirito non vengono più vissuti all’interno di un organismo, ma sono posseduti e gestiti secondo criteri tipici di un sistema o di una struttura, e non al modo del corpo.

Proprio questo è ciò che è accaduto nella Chiesa, ad esempio con i cosiddetti carismi. Sono stati compresi con la mentalità tipica dell’individuo e posti semplicemente uno accanto all’altro, secondo una visione estranea all’esistenza comunionale, in cui i battezzati vivono uno nell’altro. Non è molto comune, infatti, incontrare nella Chiesa esperienze concrete in cui persone diverse, espressioni di alcuni grandi carismi, per esempio della vita religiosa o dei movimenti ecclesiali, lavorano insieme e manifestano il Corpo della comunione del Figlio di Dio.

Ma c’è un unico Padre “che opera tutto in tutti” (1Cor 12,6), c’è un solo Spirito che dona i diversi carismi (cf 1Cor 12,4) ed è in questo Spirito che “possiamo presentarci, gli uni e gli altri, al Padre” (Ef 2,18): questo è la vera novità, il modo di vivere nella Chiesa – essere non gli uni accanto agli altri o, peggio ancora, gli uni contro gli altri, ma poterci presentare gli uni e gli altri al Padre, che ci riconosce e ci accoglie come l’unico Corpo del suo Figlio.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

The second reading presents us with an authoritative exhortation Paul makes “by the name of our Lord Jesus Christ” [both the Greek and Italian texts use “for the name”] at the beginning of the First Letter to the Corinthians. In this exhoration, Paul calls for unity in the community, inviting everyone to “be in agreement” (1 Cor 1:10).

This is not simply a matter of disciplining speech so that divisions do not appear. Paul is not talking about what the human person is able to do to ensure that, at least outwardly, a certain unity of the community appears. He is not referring to harmony in speech but literally exhorts us to “speak the same thing”.

If Christians speak of the newness of life they have received through baptism (cf. Rom 6:4-5), there can be no divisions, because life itself, zōē, is constituted as love, as agapē. From baptism onwards, Christians know Christ by living “the love of Christ that surpasses all knowledge” and are “filled with all the fullness of God” (Eph 3:19). Speech comes forth from this fullness: in fact, the mouth expresses that with which the heart is full (cf. Lk 6:45). We pave the way for division when we are not filled with the fullness of the Son’s life, when we do not welcome the gift of the Spirit, who is love and unites us to Christ, so that we may live this love in our humanity in the manner of Christ.

Being filled with love, with agapē, constitutes the fulfilment of God the Father’s plan of love in humanity (cf. Eph 1:4-5). In this regard, Christ’s words are very clear: “I in them and you in me, that they may become completely one, so that the world may know that you have sent me and have loved them even as you have loved me” (Jn 17:23). If the Church is not perfect in unity, that is, if we do not love one another, we are unable to manifest the Father who sent his Son. Thus, the very essence is lacking.

When we examine history, especially after the great divisions that have taken place in the Church, unfortunately it becomes clear that we have lost sight of the vision of God as Father and our sonship. Little by little, all attention shifted to God as Being, thus making him the object of a predominantly rational, philosophical study. God has become a distant, imperceptible reality such that we no longer are concerned to live as children through the gift of the Holy Spirit in us who teaches us to call him Abba, Father (cf. Rom 8:15-16; Gal 4:6).

In this way, the way to know God is no longer the experience of the newness of redeemed life through salvation in Christ. The experience of being “I in them and you in me” is no longer familiar to Christians. This is so true that at times it is difficult to find, even in the Church, realities in which we are caught up in the concrete experience of being loved, an experience recognised as the manifestation of the Father’s own love (cf. Jn 17:23).

This is very much what Paul begins to observe in the community of Corinth (cf. 1 Cor 11:17-18). When the baptised are not inhabited by Christ “through faith”, then they are not “rooted and grounded in agapē” (Eph 3:17). Thus, they easily begin to give space to a way of thinking that does not have its origin in the love of Christ, to the point of accepting ways of knowing and thinking that do not belong to the new life; so much so that groups are created in the communities that follow different ideas and different ways of thinking.

This is why Paul clearly points out that “though you might have ten thousand guardians in Christ, you do not have many fathers. Indeed, in Christ Jesus I became your father through the gospel.” (1 Cor 4:15).

Being begotten is the constitutive dimension of the Christian and cannot be replaced by teaching, even the most elevated. No teacher can give man zōē, because zōē is received through baptism, in which Christ, in his love, unites us to his way of dying and the Father raises us to a completely new way of existence (cf. Rom 6:4; Col 2:12).

“Were you baptised in the name of Paul?” (1 Cor 1:13) or of Apollos, or of Cephas, or of any other teacher? – asks Paul. No: only in Christ. But Christ is not divided. “No one can lay any foundation other than the one that has been laid; that foundation is Jesus Christ. (1 Cor 3:11).

The whole community of the baptised manifests “the communion of his Son”, that is, the communion that the Son lives with the Father and to which we are called (literally, placed in the Church – eklēthēte, cf. 1 Cor 1:9). The communion of his Son with all of us involves us in the love between him and the Father, so that we too can love one another.

The baptised thus discover themselves to be part of a united body, in which all the members are well harmonised in their relationships with one another and the whole body is united to the Head (cf. Rom 12:4-5; Col 2:19). In this way, they know from experience that what guarantees true life is communion. But at the same time, they also see that when divisions and separations occur in the history of the Church, what disappears is precisely the experience of life as communion. Thus, the gifts of the Spirit themselves are no longer experienced within an organism but are possessed and managed according to criteria typical of a system or structure, and not in the manner of the body.

This is precisely what has happened in the Church, for example with the so-called charisms. They have been understood with the typical mentality of the individual and simply placed side by side, according to a vision foreign to communal existence, in which the baptised live in one another. In fact, it is not very common to encounter concrete experiences in the Church in which persons who are expressions of diverse charisms, for example of religious life or ecclesial movements, work together and manifest the Body of the communion of the Son of God.

There is one Father “who activates all … in everyone.” (1 Cor 12:6), there is one Spirit who gives different charisms (cf. 1 Cor 12:4), and it is in this Spirit that “both of us have access … to the Father” (Eph 2:18): this is the true novelty, the way of living in the Church – not being side by side or, worse still, against one another, but being able to present ourselves to the Father, who recognises and welcomes us as the one Body of his Son.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

En la segunda lectura, que nos presenta el comienzo de la Primera Carta a los Corintios, con una exhortación con autoridad hecha «en nombre de nuestro Señor Jesucristo» [el texto, tanto en griego como en italiano, utiliza «por el nombre»], Pablo hace un llamamiento a la unidad de la comunidad, invitando a «ser todos unánimes en el hablar» (1 Cor 1,10).

No se trata simplemente de disciplinar el hablar, de modo que no aparezcan divisiones. Pablo no habla de lo que el hombre puede arreglar para que, al menos exteriormente, aparezca formalmente una cierta cohesión de la comunidad. No se refiere a una armonía en el hablar, sino que exhorta literalmente a «decir todos lo mismo».

Si los cristianos hablan de la novedad de la vida que han recibido por medio del bautismo (cf. Rom 6,4-5), no puede haber divisiones, porque la vida misma, zōē, está constituida como amor, como agapē. Desde el bautismo, los cristianos conocen a Cristo viviendo «el amor de Cristo que sobrepasa todo conocimiento» y están «llenos de toda la plenitud de Dios» (Ef 3,19). De esta plenitud nace el hablar: de hecho, la boca expresa lo que llena el corazón (cf. Lc 6,45). Pero si no estamos habitados por la plenitud de la vida del Hijo y si no acogemos el don del Espíritu, que es amor y nos une a Cristo, para vivir este amor en nuestra humanidad a la manera de Cristo, entonces preparamos el terreno para las divisiones.

Estar habitados por el amor, por la agapē, constituye en la humanidad la realización del designio de amor de la voluntad de Dios Padre (cf. Ef 1,4-5). A este respecto, la palabra de Cristo es muy clara: «Yo en ellos y tú en mí, para que sean perfectos en la unidad y el mundo conozca que tú me has enviado y que los has amado como me has amado a mí» (Jn 17,23). Si la Iglesia no es perfecta en la unidad, es decir, si no nos amamos unos a otros, no somos capaces de manifestar al Padre que envió a su Hijo. De este modo, lo que falta es precisamente lo esencial.

Mirando la historia, lamentablemente es bastante evidente que, tras las grandes divisiones que se produjeron en la Iglesia, lo que perdimos de vista fue precisamente la visión de Dios como Padre y nuestra filiación. Poco a poco, toda la atención se ha desplazado hacia Dios como Ser, convirtiéndolo así en objeto de un estudio principalmente racional y filosófico. Dios se ha convertido en una realidad lejana, no percibida, sin preocuparnos por vivir como hijos gracias al don del Espíritu Santo en nosotros, que nos enseña a llamarlo Abba, papá (cf. Rom 8,15-16; Gál 4,6).

De este modo, el camino hacia el conocimiento de Dios ya no es la experiencia de la novedad de la vida redimida gracias a la salvación en Cristo. La experiencia de ser «yo en ellos y tú en mí» ya no es algo familiar para los cristianos, hasta el punto de que a veces no es fácil encontrar, incluso en la Iglesia, realidades en las que nos veamos involucrados en la experiencia concreta de ser amados, una experiencia reconocida como la manifestación del amor mismo del Padre (cf. Jn 17,23).

Esto es precisamente lo que Pablo comienza a constatar en la comunidad de Corinto (cf. 1 Cor 11,17-18). Pero si los bautizados no están habitados por Cristo «por medio de la fe», entonces no están «arraigados y cimentados en la agapē» (Ef 3,17). Así, comienzan fácilmente a dar cabida a una forma de razonar que no tiene su origen en el amor de Cristo, hasta el punto de acoger formas de conocer y de pensar que no pertenecen a la vida nueva. Tanto es así que en las comunidades se crean grupos que siguen ideas y formas de razonar diferentes.

Por eso Pablo destaca claramente que «podéis tener hasta diez mil pedagogos en Cristo, pero ciertamente no muchos padres: soy yo quien os ha engendrado en Cristo Jesús por medio del Evangelio» (1 Cor 4,15).

Ser engendrado es la dimensión constitutiva del cristiano y no puede ser sustituida por una enseñanza, ni siquiera la más elevada. Ningún maestro es capaz de dar al hombre la zōē, porque la zōē se recibe a través del bautismo, en el que Cristo, en su amor, nos une a su forma de morir y el Padre nos resucita a una forma de existencia absolutamente nueva (cf. Rom 6,4; Col 2,12).

«¿Habéis sido bautizados en el nombre de Pablo?» (1 Cor 1,13) o de Apolo, o de Cefas, o de cualquier otro pedagogo? —pregunta Pablo—. No: solo en Cristo. Pero Cristo no está dividido. « Nadie puede poner otro fundamento que el que ya está puesto, que es Jesucristo» (1 Cor 3,11).

Toda la comunidad de bautizados manifiesta «la comunión de su Hijo», es decir, la comunión que el Hijo vive con el Padre y a la que estamos llamados (literalmente, insertados en la Iglesia – eklēthēte, cf. 1 Cor 1,9). La comunión del Hijo suyo con todos nosotros nos involucra en el amor entre Él y el Padre, para que también nosotros podamos amarnos los unos a los otros.

Los bautizados descubren así que forman parte de un cuerpo unido, en el que todos los miembros están bien armonizados entre sí y todo el cuerpo se une a la Cabeza (cf. Rom 12,4-5; Col 2,19). De este modo, experimentan que lo que garantiza la verdadera vida es la comunión. Pero, al mismo tiempo, también constatan que, precisamente cuando en la historia de la Iglesia se producen divisiones y separaciones, lo que desaparece es precisamente la experiencia de la vida como comunión. Y así, los mismos dones del Espíritu ya no se viven dentro de un organismo, sino que se poseen y se gestionan según criterios típicos de un sistema o una estructura, y no a la manera del cuerpo.

Esto es precisamente lo que ha ocurrido en la Iglesia, por ejemplo, con los llamados carismas. Se han entendido con la mentalidad típica del individuo y se han colocado simplemente uno al lado del otro, según una visión ajena a la existencia comunional, en la que los bautizados viven unos en otros. De hecho, no es muy común encontrar en la Iglesia experiencias concretas en las que personas diferentes, expresiones de algunos grandes carismas, por ejemplo, de la vida religiosa o de los movimientos eclesiales, trabajen juntas y manifiesten el Cuerpo de la comunión del Hijo de Dios.

Pero hay un solo Padre «que obra todo en todos» (1 Cor 12,6), hay un solo Espíritu que da los diversos carismas (cf. 1 Cor 12,4) y es en este Espíritu que «podemos presentarnos unos a otros al Padre» (Ef 2,18): esta es la verdadera novedad, la forma de vivir en la Iglesia: no estar unos al lado de otros o, peor aún, unos contra otros, sino poder presentarnos unos y otros al Padre, que nos reconoce y nos acoge como el único Cuerpo de su Hijo.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

V drugem berilu, ki nam predstavi začetek Prvega pisma Korinčanom, Pavel z močno spodbudo, izrečeno »v imenu našega Gospoda Jezusa Kristusa«, poziva k edinosti skupnosti in vabi: »vsi govorite isto« (1 Kor 1,10).

Ne gre zgolj za to, da bi disciplinirali govorjenje in se ne bi pokazale delitve. Pavel ne govori o tem, kar bi človek lahko uredil tako, da bi vsaj navzven dajalo vtis formalne povezanosti skupnosti. Ne sklicuje se na ubranost v govorjenju, temveč dobesedno spodbuja, naj »vsi govorijo isto«.

Če kristjani govorijo o novosti življenja, ki so jo prejeli po krstu (prim. Rim 6,4-5), potem ne more biti delitev, kajti isto življenje, zōē, je v svojem bistvu ljubezen, zastonjska ljubezen (agapē). Od krsta naprej kristjani poznajo Kristusa tako, da živijo »Kristusovo ljubezen, ki presega spoznanje«, in so »se izpolnili vse do vse Božje polnosti« (Ef 3,19). Iz te polnosti se rojeva govorjenje, saj usta govorijo to, česar je polno srce (prim. Lk 6,45). Če pa v nas ne prebiva polnost Sinovega življenja in če ne sprejmemo daru Duha, ki je ljubezen in nas združuje s Kristusom, da bi v svoji človeškosti živeli to ljubezen na Kristusov način, potem pripravljamo podlago za delitve.

Biti naseljeni z ljubeznijo, z zastonjsko ljubeznijo, pomeni v človeškosti uresničiti načrt ljubezni volje Boga Očeta (prim. Ef 1,4-5). V tem pogledu je Kristusova beseda zelo jasna: »Jaz v njih in ti v meni, da bi bili popolnoma eno, da bo svet spoznal, da si me ti poslal in da si jih ljubil, kakor si mene ljubil« (Jn 17,23). Če Cerkev ni popolna v edinosti, če se ne ljubimo med seboj, ne zmoremo razodevati Očeta, ki je poslal svojega Sina. Na ta način manjka bistveno.

Če pogledamo zgodovino, je žal precej očitno, da smo po velikih ločitvah v Cerkvi izgubili prav pogled na Boga kot Očeta in na svoje sinovstvo. Počasi se je vsa pozornost preusmerila na Boga kot Bitje, zaradi česar je postal predmet predvsem razumskega, filozofskega preučevanja. Bog je postal oddaljena, neizkustvena resničnost, namesto da bi skušali živeti kot sinovi po daru Svetega Duha v nas, ki nas uči, da ga kličemo Aba, očka (prim. Rim 8,15-16; Gal 4,6).

Na ta način pot spoznavanja Boga ni več izkušnja novosti odrešenega življenja zaradi odrešenja v Kristusu. Izkušnja »jaz v njih in ti v meni« kristjanom ni več domača, vse do tega, da včasih niti v Cerkvi ni lahko najti resničnosti, v katerih bi bili vključeni v konkretno izkušnjo ljubljenosti, izkušnjo, v kateri prepoznamo razodetje Očetove ljubezni (prim. Jn 17,23).

Prav to začne Pavel opažati v korintski skupnosti (prim. 1 Kor 11,17-18). Če pa krščeni niso prežeti s Kristusom »po veri«, potem niso »ukoreninjeni in utemeljeni v ljubezni« (Ef 3,17). Tako zlahka začnejo dopuščati načine razmišljanja, ki nimajo izvora v Kristusovi ljubezni, do te mere, da sprejemajo načine spoznavanja in razmišljanja, ki ne pripadajo novemu življenju. Tako v skupnostih nastajajo skupine, ki sledijo različnim idejam in načinom razmišljanja.

Zato Pavel jasno poudari: »Čeprav bi imeli na tisoče vzgojiteljev v Kristusu, pa nimate mnogo očetov: v Kristusu Jezusu sem vas namreč po evangeliju jaz rodil« (1 Kor 4,15).

Biti rojen je temeljna razsežnost kristjana in je ni mogoče nadomestiti z naukom, pa naj bo še tako vzvišen. Noben učitelj človeku ne more dati življenja kot zōē, kajti Božje življenje prejmemo pri krstu, v katerem nas Kristus v svoji ljubezni združi s svojim načinom umiranja, Oče pa nas obudi v popolnoma nov način bivanja (prim. Rim 6,4; Kol 2,12).

»Ali ste bili v Pavlovo ime krščeni?« (1 Kor 1,13) ali v Apolovo, Kefovo ali v ime katerega koli drugega vzgojitelja? – sprašuje Pavel. Ne: samo v Kristusa. Kristus pa ni razdeljen. »Drugega temelja namreč nihče ne more postaviti namesto tistega, ki je že položen, in ta je Jezus Kristus« (1 Kor 3,11).

Vsa skupnost krščenih razodeva »občestvo njegovega Sina«, torej občestvo, ki ga Sin živi z Očetom in v katerega smo tudi mi poklicani (dobesedno: postavljeni v Cerkev – eklēthēte, prim. 1 Kor 1,9). Občestvo njegovega Sina z vsemi nami nas vključuje v ljubezen med Njim in Očetom, tako da se tudi mi lahko ljubimo med seboj.

Krščeni tako odkrijejo, da so vključeni v telo, v katerem so vsi udje lepo usklajeni v medsebojnih odnosih in se vse telo drži Glave (prim. Rim 12,4-5; Kol 2,19). Tako iz izkušnje spoznajo, da je to, kar zagotavlja resnično življenje, občestvo. Hkrati pa ugotavljajo, da se takrat, ko se v zgodovini Cerkve pojavijo delitve in razkoli, izgubi izkušnja življenja kot občestva. Tako tudi darovi Duha niso več živeti znotraj organizma, na način telesa, temveč jih posedujejo in upravljajo merila, značilna za sistem ali strukturo.

To se je v Cerkvi zgodilo na primer s tako imenovanimi karizmami. Razumeli so jih z miselnostjo posameznika in jih postavili preprosto eno ob drugo, s pogledom, tujim občestvenemu bivanju, v katerem krščeni živijo drug v drugem. V Cerkvi namreč ni pogosto, da bi naleteli na konkretne izkušnje, v katerih bi različne osebe, nosilci velikih karizem, na primer redovnega življenja ali cerkvenih gibanj, delovale skupaj in razodevale Telo občestva Božjega Sina.

Vendar je en sam Oče, »ki dela vse v vseh« (1 Kor 12,6), en je Duh, ki podeljuje različne karizme (prim. 1 Kor 12,4), in v tem Duhu »imamo oboji dostop k Očetu« (Ef 2,18). To je prava novost, način življenja v Cerkvi – ne drug ob drugem ali, še huje, drug proti drugemu, temveč se eni in drugi lahko približamo Očetu, ki nas prepozna in sprejme kot eno samo Telo svojega Sina.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

U drugom čitanju, koje nam predstavlja početak Prve poslanice Korinćanima, Pavao zaklinjući „imenom Gospodina našega Isusa Krista“ apelira na jedinstvo zajednice, pozivajući: „svi govorite isto“ [na grčkom izvorniku] (1 Kor 1, 10).

Ne radi se samo o tome da se disciplinira govorenje i da se ne očituju podjele. Pavao ne govori o onome što bi čovjek mogao urediti tako da barem izvana daje dojam formalne povezanosti zajednice. Ne poziva se na sklad u govoru, već doslovno potiče da „svi govore isto“.

Ako kršćani govore o novosti života koju su primili krštenjem (usp. Rim 6, 4-5), onda ne može biti podjela, jer je isti život, zōē, u svojoj biti ljubav, besplatna ljubav (agapē). Od krštenja nadalje kršćani poznaju Krista tako da žive „nadspoznatljivu ljubav Kristovu“ (Ef 3, 19) te su ispunjeni do sve punine Božje (usp. Ef 3, 19). Iz te punine rađa se govor, jer usta govore ono čega je srce puno (usp. Lk 6, 45). Ako pak u nama ne prebiva punina Sinova života i ako ne prihvaćamo dar Duha, koji je ljubav i sjedinjuje nas s Kristom kako bismo u svom čovještvu živjeli tu ljubav na Kristov način, onda pripremamo teren za podjele.

Biti nastanjen ljubavlju, besplatnom ljubavlju, znači u čovještvu ostvariti naum ljubavi volje Boga Oca (usp. Ef 1, 4-5). U tom pogledu Kristova je riječ vrlo jasna: „ja u njima i ti u meni, da tako budu savršeno jedno da svijet upozna da si me ti poslao i ljubio njih kao što si mene ljubio“ (Iv 17, 23). Ako Crkva nije savršena u jedinstvu, ako ne ljubimo jedni druge, ne možemo očitovati Oca koji je poslao svoga Sina. Na taj način nedostaje ono bitno.

Ako pogledamo povijest, nažalost je prilično očito da smo nakon velikih raskola u Crkvi izgubili upravo pogled na Boga kao Oca i na svoje sinovstvo. Polako se sva pozornost preusmjerila na Boga kao Bitak, zbog čega je postao predmet prvenstveno razumskog, filozofskog proučavanja. Bog je postao daleka, neiskustvena stvarnost, umjesto da smo pokušali živjeti kao sinovi po daru Duha Svetoga u nama, koji nas uči da ga zovemo Abba!, Tata! (usp. Rim 8, 15-16; Gal 4, 6).

Na taj način put spoznaje Boga nije više iskustvo novosti otkupljenog života zbog spasenja u Kristu. Iskustvo „ja u njima i ti u meni“ nije više nešto što je blisko kršćanima, sve do toga da ponekad ni u Crkvi nije lako pronaći stvarnosti u kojima smo uključeni u konkretno iskustvo ljubljenosti, iskustvo u kojem prepoznajemo očitovanje Očeve ljubavi (usp. Iv 17, 23).

Upravo to Pavao počinje primjećivati u korintskoj zajednici (usp. 1 Kor 11, 17-18). Ako pak krštenici nisu prožeti Kristom „po vjeri“, onda nisu „u ljubavi [agapē] ukorijenjeni i utemeljeni“ (Ef 3, 17). Tako s lakoćom počinju davati prostora načinu razmišljanja koji nema svoj izvor u Kristovoj ljubavi, do te mjere da prihvaćaju načine spoznavanja i razmišljanja koji ne pripadaju novom životu. Tako u zajednicama nastaju skupine koje slijede različite ideje i načine razmišljanja.

Zbog toga Pavao jasno ističe: „Jer da imate u Kristu i deset tisuća učitelja, ipak ne biste imali više otaca. Ta u Kristu Isusu po evanđelju ja vas rodih!“ (1 Kor 4,15).

Biti rođen temeljna je dimenzija kršćanina i ne može se zamijeniti naukom, ma kako uzvišen bio. Nijedan učitelj čovjeku ne može dati život kao zōē, jer Božji život primamo krštenjem, u kojem nas Krist u svojoj ljubavi sjedinjuje sa svojim načinom umiranja, a Otac nas uskrisuje u potpuno novi način postojanja (usp. Rim 6, 4; Kol 2, 12).

„Ili ste u Pavlovo ime kršteni?“ (1 Kor 1, 13) ili Apolonovo, Kefino ili u ime bilo kojeg drugog učitelja? – pita Pavao. Ne: samo u Krista. A Krist nije razdijeljen. „Jer nitko ne može postaviti drugoga temelja osim onoga koji je postavljen, a taj je Isus Krist“ (1 Kor 3, 11).

Cijela zajednica krštenika očituje zajedništvo Sina njegova (usp. 1 Kor 1, 9), to jest zajedništvo koje Sin živi s Ocem i u koje smo i mi pozvani (doslovno, postavljeni u Crkvu – eklēthēte, usp. 1 Kor 1, 9). Zajedništvo Sina njegova sa svima nama uključuje nas u ljubav između Njega i Oca, tako da i mi možemo ljubiti jedni druge.

Krštenici tako otkrivaju da su uključeni u ujedinjeno tijelo, u kojem su svi udovi dobro usklađeni u međusobnim odnosima i sve se tijelo drži Glave (usp. Rim 12, 4-5; Kol 2, 19). Tako iz iskustva spoznaju da je ono što jamči istinski život upravo zajedništvo. Istodobno primjećuju da se, kada se u povijesti Crkve pojave podjele i raskoli, gubi iskustvo života kao zajedništva. Tako se ni darovi Duha više ne žive unutar organizma, na način tijela, nego ih posjeduju i njima upravljaju mjerila svojstvena sustavu ili strukturi.

To se u Crkvi dogodilo na primjer s takozvanim karizmama. Shvaćene su mentalitetom pojedinca i postavljene jednostavno jedna uz drugu, s pogledom stranim životu zajedništva, u kojem krštenici žive jedni u drugima. U Crkvi, naime, nije čest slučaj da naiđemo na konkretna iskustva u kojima različite osobe, nositelji velikih karizmi, primjerice redovničkog života ili crkvenih pokreta, djeluju zajedno i očituju Tijelo zajedništva Sina Božjega.

Ipak, jedan je Otac „koji čini sve u svima“ (1 Kor 12, 6), jedan je Duh koji dijeli različite karizme (usp. 1 Kor 12, 4) i u tom Duhu „jedni i drugi (…) imamo pristup Ocu“ (Ef 2, 18). To je prava novost, način življenja u Crkvi – ne jedni uz druge ili, još gore, jedni protiv drugih, već se jedni i drugi možemo približiti Ocu, koji nas prepoznaje i prihvaća kao jedno jedino Tijelo svoga Sina.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

W drugim czytaniu, które przedstawia nam początek Pierwszego Listu do Koryntian, poprzez autorytatywne napomnienie skierowane „w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa” (tekst – zarówno grecki, jak i włoski – używa wyrażenia „przez imię”), Paweł wzywa do jedności wspólnoty, zachęcając, aby „wszyscy byli jednomyślni w mowie” (1 Kor 1,10).

Nie chodzi tu jedynie o zdyscyplinowanie sposobu mówienia, tak aby nie ujawniały się podziały. Paweł nie mówi o tym, co człowiek mógłby uporządkować w taki sposób, aby przynajmniej na zewnątrz wspólnota sprawiała wrażenie pewnej formalnej jedności. Nie odnosi się do zgodności w mówieniu, lecz dosłownie zachęca, aby „wszyscy mówili to samo”.

Jeśli chrześcijanie mówią o nowości życia, które otrzymali przez chrzest (por. Rz 6,4-5), nie mogą istnieć podziały, ponieważ to samo życie, zōē, jest ustanowione jako miłość, jako agapē. Od chwili chrztu chrześcijanie poznają Chrystusa, żyjąc „miłością Chrystusa, która przewyższa wszelką wiedzę”, i są „napełnieni całą Pełnią Bożą” (Ef 3,19). Z tej pełni rodzi się mowa: usta bowiem wyrażają to, czym przepełnione jest serce (por. Łk 6,45). Jeśli jednak nie jesteśmy zamieszkani przez pełnię życia Syna i nie przyjmujemy daru Ducha, który jest miłością i jednoczy nas z Chrystusem, abyśmy żyli tą miłością w naszym człowieczeństwie na sposób Chrystusa, wówczas przygotowujemy grunt pod podziały.

Bycie zamieszkanym przez miłość, przez agapē, stanowi w człowieczeństwie wypełnienie zamysłu miłości woli Boga Ojca (por. Ef 1,4-5). W tym względzie słowo Chrystusa jest bardzo jasne: „Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś” (J 17,23). Jeśli Kościół nie jest doskonały w jedności, to znaczy jeśli nie miłujemy się nawzajem, nie jesteśmy w stanie ukazywać Ojca, który posłał swojego Syna. W ten sposób brakuje tego, co jest istotne.

Patrząc na historię, niestety dość wyraźnie widać, że po wielkich podziałach, jakie dokonały się w Kościele, straciliśmy z oczu właśnie wizję Boga jako Ojca oraz naszą synowską relację. Stopniowo cała uwaga przesunęła się ku Bogu pojmowanemu jako Byt, czyniąc Go w ten sposób przedmiotem głównie racjonalnego, filozoficznego studium. Bóg stał się rzeczywistością odległą, nieodczuwaną, podczas gdy zaniedbaliśmy życie jako dzieci dzięki darowi Ducha Świętego w nas, który uczy nas wołać: Abba, Ojcze (por. Rz 8,15-16; Ga 4,6).

W ten sposób droga poznania Boga nie jest już doświadczeniem nowości życia odkupionego dzięki zbawieniu w Chrystusie. Doświadczenie „Ja w nich, a Ty we Mnie” przestaje być czymś bliskim chrześcijanom, do tego stopnia, że czasami niełatwo jest znaleźć – nawet w Kościele – takie rzeczywistości, w których bylibyśmy wciągnięci w konkretne doświadczenie bycia kochanymi, doświadczenie rozpoznawane jako objawienie samej miłości Ojca (por. J 17,23).

Właśnie to Paweł zaczyna dostrzegać we wspólnocie w Koryncie (por. 1 Kor 11,17-18). Jeśli jednak ochrzczeni nie są zamieszkani przez Chrystusa „przez wiarę”, nie są „zakorzenieni i ugruntowani w agapē” (por. Ef 3,17). Wówczas łatwo zaczynają dopuszczać sposób myślenia, który nie ma swego źródła w miłości Chrystusa, aż po przyjęcie sposobów poznawania i myślenia, które nie należą do nowego życia. Tak w wspólnotach powstają grupy, które idą za różnymi ideami i różnymi sposobami rozumowania.

Dlatego Paweł jasno podkreśla: „Choćbyście mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie Jezusie” (1 Kor 4,15).

Zrodzenie jest wymiarem konstytutywnym chrześcijanina i nie może być zastąpione nauczaniem, nawet najwyższym. Żaden nauczyciel nie jest w stanie dać człowiekowi zōē, ponieważ zōē otrzymuje się przez chrzest, w którym Chrystus, w swojej miłości, jednoczy nas ze swoim sposobem umierania, a Ojciec wskrzesza nas do zupełnie nowego sposobu istnienia (por. Rz 6,4; Kol 2,12).

„Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?” (1 Kor 1,13) albo Apollosa, Kefasa czy jakiegokolwiek innego pedagoga? – pyta Paweł. Nie: tylko w Chrystusie. A Chrystus nie jest podzielony. „Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus” (1 Kor 3,11).

Cała wspólnota ochrzczonych ukazuje „komunię Jego Syna”, czyli komunię, jaką Syn żyje z Ojcem i do której my jesteśmy powołani (dosłownie: zostaliśmy włączeni do Kościoła – eklēthēte, por. 1 Kor 1,9). Komunia Syna z nami wszystkimi włącza nas w miłość między Nim a Ojcem, tak że i my możemy miłować się nawzajem.

Ochrzczeni odkrywają w ten sposób, że zostali włączeni w jedno ciało, w którym wszystkie członki są harmonijnie złączone we wzajemnych relacjach, a całe ciało przylgnęło do Głowy (por. Rz 12,4-5; Kol 2,19). W ten sposób poznają z doświadczenia, że tym, co gwarantuje prawdziwe życie, jest komunia. Jednocześnie jednak dostrzegają, że właśnie wtedy, gdy w historii Kościoła dochodzi do podziałów i rozłamów, zanika doświadczenie życia jako komunii. Wówczas nawet dary Ducha nie są już przeżywane wewnątrz jednego organizmu, lecz są posiadane i zarządzane według kryteriów typowych dla systemu lub struktury, a nie na sposób ciała.

To właśnie stało się w Kościele, na przykład w odniesieniu do tzw. charyzmatów. Zostały one zrozumiane w mentalności typowej dla jednostki i ustawione jedynie obok siebie, według wizji obcej egzystencji komunii, w której ochrzczeni żyją jedni w drugich. Nie jest bowiem czymś częstym spotkać w Kościele konkretne doświadczenia, w których różne osoby – wyrażające wielkie charyzmaty, na przykład życia zakonnego czy ruchów kościelnych – pracują razem i ukazują Ciało komunii Syna Bożego.

Jest jednak jeden Ojciec, „sprawca wszystkiego we wszystkich” (1 Kor 12,6), jest jeden Duch, który udziela różnych charyzmatów (por. 1 Kor 12,4), i to w tym Duchu „mamy przystęp – jedni i drudzy – do Ojca” (por. Ef 2,18). To jest prawdziwa nowość, sposób życia w Kościele: nie bycie jedni obok drugich ani – co gorsza – jedni przeciwko drugim, lecz możliwość stawania jedni i drudzy przed Ojcem, który nas rozpoznaje i przyjmuje jako jedno Ciało swojego Syna.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej