[SEMI] IV DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO A) 2

ITALIANO

“Considerate la vostra chiamata” (1Cor 1,26), dice Paolo nella seconda lettura.

La chiamata, già dalla Genesi, è l’inizio della salvezza, l’inizio dell’appartenenza. È l’uscita dalla solitudine. In Abramo abbiamo un esempio che diventa fondante per tutte le chiamate. La chiamata di Dio trova Abramo ancorato nella sua natura, con tutti i legami che caratterizzano la nostra natura umana lasciata a sé stessa, cioè non vissuta secondo il soffio che permette all’uomo di essere in relazione con Dio, suo creatore. È questo soffio di vita, che l’uomo riceve da Dio stesso, a rendere l’uomo simile a Lui.

La prima parola che Dio rivolge ad Abramo è un invito ad uscire “dalla tua terra, dalla tua parentela e dalla casa di tuo padre, verso la terra che io ti indicherò” (Gen 12,1). La chiamata fa vivere all’uomo il passaggio dalla schiavitù alla liberazione.

In che cosa consiste la schiavitù? Dopo Genesi 3, l’uomo è completamente assoggettato al proprio io, che è l’espressione della sua natura. Per questo cerca di garantire sé stesso e di rassicurare in ogni modo l’esistenza del proprio io.

A questo proposito, Paolo descrive tre realtà attraverso cui molti degli abitanti di Corinto cercavano di affermarsi. La prima è l’ambito culturale e intellettuale, che emerge quando Paolo parla dei “sapienti dal punto di vista umano”. L’altra è quella che caratterizza coloro che egli definisce “potenti”, cioè l’ambito dell’economia. Infine, parlando dei “nobili”, Paolo fa riferimento alla terza realtà, che è il rango sociale, cioè quella situazione per cui già l’appartenere ad una determinata famiglia conferisce un potere.

Queste realtà sono presenti anche nella chiamata di Abramo. Tra tutte, la più significativa è forse quella che riguarda l’ambito culturale, intellettuale, che appare già nel momento della chiamata. Quando Dio chiama Abramo ad andarsene dal luogo in cui si trova per mettersi in cammino “verso la terra che io ti indicherò”, Abramo comincia l’esodo da sé stesso. Comincia a camminare tenendo conto dell’Altro. Comincia ad entrare nell’esperienza di una conoscenza nuova a cui si accede vivendo, rimanendo ancorati nella relazione con Dio. La conoscenza, infatti, emerge nel dialogo con Dio.

San Massimo il Confessore, parlando delle passioni, menziona anche questi tre campi in cui le passioni facilmente risvegliano l’amor proprio: possedere le cose, possedere le relazioni (a partire dai legami di sangue) e un alto rango sociale, che garantisce il potere. Tutto questo è radicato in una mentalità individuocentrica, che tuttavia può essere camuffata dietro diverse realtà che immediatamente attirano, ma di fatto nascondono una profonda banalità e povertà umana.

Perciò Paolo mostra con chiarezza che, quando Dio chiama, sceglie le persone esattamente dalle realtà opposte a quelle appena menzionate, presenti nella società di Corinto. E le sceglie proprio per confondere quelli che, invece, ritengono fondamentale essere forti, potenti e sapienti.

Purtroppo, tali realtà possono corrompere anche quelli che sono di Cristo, fondati in Cristo. Infatti, più avanti nella lettera Paolo farà vedere come, in diverse situazioni, si può arrivare a cedere al fascino della carne cercando tuttavia di rimanere in Cristo, nel suo Corpo, vivendo però secondo la carne. Ma questo non è più la vita in Cristo, non è più la vita della salvezza, bensì un inganno religioso, come Paolo precisa soprattutto nella lettera ai Galati (cf Gal 3,3) e ai Colossesi (cf Col 2,20-23). Quando si esce dalla vita dello Spirito Santo che ci fa vivere la nostra umanità in Cristo, si rimane con la struttura della religione, ma non c’è la fede che fa inabitare Cristo in noi e noi in Cristo.

Quando i cristiani cominciano a vantarsi, a parlare di sé davanti a tutti, semplicemente confessano che la vita di Cristo non scorre più in loro. Quando cominciano a far leva sulle cose descritte prima, dichiarano con i fatti che sono tornati dalla novità di vita inaugurata con il battesimo alla vita della carne, e dunque secondo la mentalità di questo mondo, con vanità sociali ed economiche, pregiudizi, ecc.

 

“Quando vedi un pensiero che ti spinge verso la gloria umana, sappi con chiarezza che ti sta procurando disonore”
(Marco l’Asceta, La legge spirituale 92).

 

Vantarsi significa affermare ad alta voce i propri meriti e il proprio potere, mentre Paolo dice che “chi si vanta, si vanti nel Signore” (1Cor 1,31): e cioè, riconosco e manifesto apertamente che ciò che sono, lo sono in Cristo e grazie a Cristo. Infatti Paolo dirà per sé stesso: “Per grazia di Dio, però, sono quello che sono” (1Cor 15,10)

Addirittura, dirà più esplicitamente: “Che cosa possiedi che tu non l’abbia ricevuto? E se l’hai ricevuto, perché te ne vanti come se non l’avessi ricevuto?” (1Cor 4,7).

Vantarsi nel Signore vuol dire riconoscere che “siamo opera sua” (Ef 2,10). Perciò il Signore agisce per mezzo di coloro che agli occhi del mondo appaiono piccoli e insignificanti ma che, accogliendo il dono del Padre, per mezzo dello Spirito Santo vivono e manifestano la novità della vita, che è vivere l’umanità al modo di Cristo, cioè in Cristo.

 

Scrive sant’Efrem il Siro:

“Sono andati da lui pescatori di pesci e sono diventati pescatori di uomini, come sta scritto: Ecco, io invierò numerosi pescatori che li pescheranno; quindi invierò numerosi cacciatori che daranno loro la caccia su ogni monte, su ogni colle (Ger 16,16).

Se avesse inviato dei sapienti, si sarebbe potuto dire che avevano persuaso il popolo e in tal modo conquistato, o che l’avevano ingannato e così preso. Se avesse inviato dei ricchi, si sarebbe detto che col cibo avevano ingannato il popolo, o che l’avevano corrotto col denaro e così dominato. Se avesse inviato uomini forti, si sarebbe detto che li avevano sedotti con la forza o costretti con la violenza.

Ma gli apostoli non avevano niente di tutto questo. Il Signore l’ha mostrato a tutti con l’esempio di Simon Pietro. Mancava di coraggio, poiché si è impaurito davanti a una serva; era povero, poiché non ha potuto nemmeno pagare la sua parte di tasse (cf Mt 17,24ss). Dice: Non ho né oro né argento (At 3,6). Era senza cultura poiché, quando ha rinnegato il Signore, non se l’è saputa cavare con astuzia.

Sono partiti, dunque, questi pescatori di pesci, ed hanno riportato la vittoria sui forti, i ricchi ed i sapienti. Che miracolo! Deboli come erano, attiravano i sapienti alla loro dottrina; poveri, insegnavano ai ricchi; ignoranti, facevano loro discepoli uomini sapienti e prudenti. La sapienza del mondo ha fatto posto a questa sapienza che è la sapienza delle sapienze”
(Commento al Diatessaron 4, 20; SC 121).

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

“Consider your own calling” (1 Cor 1:26), says Paul in the second reading.

Since Genesis, God’s call has marked the beginning of salvation, the beginning of belonging. This call is the way out of loneliness. In Abraham, we have an example that becomes fundamental for all calls. God’s call finds Abraham anchored in his nature, with all the bonds that characterise our human nature left to itself and not lived according to the breath that allows human person to be in relationship with God, his creator. It is this breath of life, which man receives from God himself, that makes the human person like Him.

The first word that God addresses to Abraham is an invitation to “Go forth from the land of your kinsfolk and from your father’s house to a land that I will show you” (Gen 12:1). The call enables the human person to experience the passage/transition from slavery to liberation.

And of what does slavery consist? After Genesis 3, the human person is completely subject to their own ego, which is the expression of his nature. For this reason, human persons seek to secure themselves and to reassure the ego’s existence in every way.

In this regard, Paul describes three realities through which many of the inhabitants of Corinth sought to assert themselves. The first is the cultural and intellectual sphere, which emerges when Paul speaks of those who are “wise in human terms”. The other is the economic sphere, which characterises those he calls “powerful”. Finally, speaking of the ‘nobles,’ Paul refers to the third reality which is social rank, in which belonging to a certain family confers power.

These realities are also present in Abraham’s calling. Among all of them, perhaps the most significant is that which concerns the cultural and intellectual sphere, which already appears at the moment he is called. When God calls Abraham to leave the place where he is and set out “to a land that I will show you”, Abraham begins his exodus from himself; that is, he begins to walk, taking the Other into account. He begins to enter into the experience of a new knowledge that is accessed by living, remaining anchored in his relationship with God. Knowledge, in fact, emerges in dialogue with God.

St. Maximus the Confessor, speaking of the passions, also mentions the following three areas in which the passions easily awaken self-love: the possession of things, the possession of relationships (beginning with blood ties) and a high social rank which guarantees power. All three are rooted in an individualistic mentality that can be disguised behind various realities that, while attractive at first glance, conceal profound banality and human poverty.

Paul clearly shows that when God calls, he chooses people from realities that are the very opposite to those just mentioned, present in Corinthian society; and He chooses them in this way precisely to confound those who, on the contrary, consider it essential to be strong, powerful and wise.

Unfortunately, such realities can also corrupt those who belong to Christ, who are founded in Christ. In fact, later in the letter, Paul will show how, in different situations, one can give in to the allure of the flesh while still trying to remain in Christ, in his Body, live according to the flesh. This is no longer life in Christ, it is no longer the life of salvation; instead it is a religious deception, as Paul indicates especially in his letter to the Galatians (cf. Gal 3:3) and to the Colossians (cf. Col 2:20-23). When we depart from the life of the Holy Spirit, who enables us to live our humanity in Christ, we are left with the structure of religion, but without the faith that enables Christ to dwell in us and us in Christ.

When Christians begin to boast, to talk about themselves in front of everyone, they are simply confessing that the life of Christ no longer flows in them. When they begin to leverage the things described above, they declare with their actions that they have turned away from the new life inaugurated with baptism and returned to the life of the flesh; they have returned to the mentality of this world, with social and economic vanities, prejudices, etc.

 

“When you observe some thought suggesting that you seek human fame, you can be sure it will bring you disgrace”(Mark the Ascetic, The Spiritual Law 90).

 

Boasting means proclaiming one’s merits and power aloud, while Paul says that “whoever boasts, should boast in the Lord”(1 Cor 1:31): that is, I recognise and openly declare that what I am, I am in Christ and thanks to Christ. In fact, Paul will say of himself: “But by the grace of God, I am what I am” (1 Cor 15:10)

He will even say more explicitly: “What do you possess that you have not received? But if you have received it, why are you boasting as if you did not receive it?” (1 Cor 4:7).

Boasting in the Lord means recognising that “we are his workmanship” (Eph 2:10). Therefore, the Lord acts through those who appear small and insignificant in the eyes of the world but who, by accepting the Father’s gift, through the Holy Spirit live and manifest the newness of life, which is to live humanity in the manner of Christ, that is, in Christ.

 

St Ephrem the Syrian writes:

“Fishermen went to him and became fishers of men, as it is written: Behold, I will send many fishers to fish for them; then I will send many hunters to hunt them on every mountain and on every hill (Jer 16:16).

If he had sent wise men, it could have been said that they had persuaded the people and thus conquered them, or that they had deceived them and thus taken them. If he had sent rich men, it would have been said that they had deceived the people with food, or that they had corrupted them with money and thus dominated them. If he had sent strong men, it would have been said that they had seduced them by force or coerced them by violence.

But the apostles had none of these things. The Lord showed this to everyone with the example of Simon Peter. He lacked courage, for he was afraid in front of a servant girl; he was poor, for he could not even pay his share of taxes (cf. Mt 17:24ff). He says, “I have neither gold nor silver” (Acts 3:6). He was uneducated because, when he denied the Lord, he did not know how to get out of it with cunning.

So these fishers of fish set out and won the victory over the strong, the rich and the wise. What a miracle! Weak as they were, they attracted the wise to their doctrine; poor, they taught the rich; ignorant, they made wise and prudent men their disciples. The wisdom of the world gave way to this wisdom, which is the wisdom of wisdoms” (Commentary on the Diatessaron 4:20; SC 121).

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

«Considerad vuestra llamada» (1 Cor 1,26), dice Pablo en la segunda lectura. La llamada, ya desde el Génesis, es el comienzo de la salvación, el comienzo de la pertenencia. Es la salida de la soledad. En Abraham tenemos un ejemplo que se convierte en fundamento de todas las llamadas. La llamada de Dios encuentra a Abraham anclado en su naturaleza, con todos los lazos que caracterizan a nuestra naturaleza humana abandonada a sí misma, es decir, no vivida según el aliento que permite al hombre estar en relación con Dios, su creador. Es este aliento de vida, que el hombre recibe del mismo Dios, lo que hace al hombre semejante a Él.

La primera palabra que Dios dirige a Abraham es una invitación a salir «de tu tierra, de tu parentela y de la casa de tu padre, hacia la tierra que yo te indicaré» (Gn 12,1). La llamada hace que el hombre viva el paso de la esclavitud a la liberación.

¿En qué consiste la esclavitud? Después de Génesis 3, el hombre está completamente sometido a su propio yo, que es la expresión de su naturaleza. Por eso trata de garantizarse a sí mismo y de asegurar de todas las maneras posibles la existencia de su propio yo.

A este respecto, Pablo describe tres realidades a través de las cuales muchos de los habitantes de Corinto intentaban afirmarse. La primera es el ámbito cultural e intelectual, que surge cuando Pablo habla de los «sabios desde el punto de vista humano». La otra es la que caracteriza a aquellos a quienes él define como «poderosos», es decir, el ámbito de la economía. Por último, al hablar de los «nobles», Pablo se refiere a la tercera realidad, que es el rango social, es decir, aquella situación en la que el simple hecho de pertenecer a una determinada familia confiere poder.

Estas realidades también están presentes en la llamada de Abraham. De todas ellas, la más significativa es quizás la que se refiere al ámbito cultural e intelectual, que ya aparece en el momento de la llamada. Cuando Dios llama a Abraham a abandonar el lugar donde se encuentra para ponerse en camino «hacia la tierra que yo te indicaré», Abraham comienza el éxodo de sí mismo. Comienza a caminar teniendo en cuenta al Otro. Comienza a entrar en la experiencia de un nuevo conocimiento al que se accede viviendo, permaneciendo anclado en la relación con Dios. El conocimiento, de hecho, surge en el diálogo con Dios.

San Máximo el Confesor, al hablar de las pasiones, menciona también estos tres ámbitos en los que las pasiones despiertan fácilmente el amor propio: poseer cosas, poseer relaciones (empezando por los lazos de sangre) y un alto rango social, que garantiza el poder. Todo esto está arraigado en una mentalidad individuocéntrica, que sin embargo puede disfrazarse detrás de diversas realidades que atraen inmediatamente, pero que en realidad ocultan una profunda banalidad y pobreza humana.

Por eso Pablo muestra claramente que, cuando Dios llama, elige a personas precisamente de las realidades opuestas a las que acabamos de mencionar, presentes en la sociedad de Corinto. Y los elige precisamente para confundir a aquellos que, en cambio, consideran fundamental ser fuertes, poderosos y sabios.

Lamentablemente, estas realidades pueden corromper incluso a los que son de Cristo, fundados en Cristo. De hecho, más adelante en la carta, Pablo mostrará cómo, en diferentes situaciones, se puede llegar a ceder al encanto de la carne tratando, sin embargo, de permanecer en Cristo, en su Cuerpo, pero viviendo según la carne. Pero esto ya no es la vida en Cristo, ya no es la vida de la salvación, sino un engaño religioso, como Pablo precisa sobre todo en la carta a los Gálatas (cf. Gal 3,3) y a los Colosenses (cf. Col 2,20-23). Cuando se sale de la vida del Espíritu Santo, que nos hace vivir nuestra humanidad en Cristo, se permanece con la estructura de la religión, pero no hay la fe que hace que Cristo habite en nosotros y nosotros en Cristo.

Cuando los cristianos comienzan a jactarse, a hablar de sí mismos delante de todos, simplemente confiesan que la vida de Cristo ya no fluye en ellos. Cuando comienzan a hacer hincapié en las cosas descritas anteriormente, declaran con hechos que han vuelto de la nueva vida inaugurada con el bautismo a la vida de la carne y, por lo tanto, según la mentalidad de este mundo, con vanidades sociales y económicas, prejuicios, etc.

 

«Cuando veas un pensamiento que te empuja hacia la gloria humana, ten claro que te está procurando deshonra» (Marco el Asceta, La ley espiritual 92).

 

Jactarse significa afirmar en voz alta los propios méritos y el propio poder, mientras que Pablo dice que «el que se jacta, que se jacte en el Señor» (1 Cor 1,31): es decir, reconozco y manifiesto abiertamente que lo que soy, lo soy en Cristo y gracias a Cristo. De hecho, Pablo dirá de sí mismo: «Pero por la gracia de Dios soy lo que soy» (1 Cor 15,10).

Incluso dirá más explícitamente: «¿Qué tienes que no hayas recibido? Y si lo has recibido, ¿por qué te jactas como si no lo hubieras recibido?» (1 Cor 4,7).

Jactarse en el Señor significa reconocer que «somos obra suya» (Ef 2,10). Por eso, el Señor actúa a través de aquellos que a los ojos del mundo parecen pequeños e insignificantes, pero que, al acoger el don del Padre, por medio del Espíritu Santo viven y manifiestan la novedad de la vida, que es vivir la humanidad a la manera de Cristo, es decir, en Cristo.

 

San Efrem el Sirio escribe:

«Fueron a él pescadores de peces y se convirtieron en pescadores de hombres, como está escrito: He aquí, enviaré muchos pescadores que los pescarán; luego enviaré muchos cazadores que los perseguirán por todos los montes y colinas (Jr 16,16). Si hubiera enviado sabios, se podría haber dicho que habían persuadido al pueblo y así lo habían conquistado, o que lo habían engañado y así lo habían capturado. Si hubiera enviado ricos, se habría dicho que habían engañado al pueblo con comida, o que lo habían corrompido con dinero y así lo habían dominado. Si hubiera enviado hombres fuertes, se habría dicho que los habían seducido con la fuerza o los habían obligado con violencia.

 Pero los apóstoles no tenían nada de eso. El Señor lo mostró a todos con el ejemplo de Simón Pedro. Carecía de valor, ya que se asustó ante una sirvienta; era pobre, ya que ni siquiera podía pagar su parte de impuestos (cf. Mt 17,24ss). Dice: No tengo ni oro ni plata (Hch 3,6). Carecía de cultura, ya que, cuando negó al Señor, no supo salir del paso con astucia.

 Partieron, pues, estos pescadores de peces, y obtuvieron la victoria sobre los fuertes, los ricos y los sabios. ¡Qué milagro! Débiles como eran, atraían a los sabios a su doctrina; pobres, enseñaban a los ricos; ignorantes, hacían discípulos de hombres sabios y prudentes. La sabiduría del mundo dio paso a esta sabiduría que es la sabiduría de las sabidurías» (Comentario al Diatessaron 4, 20; SC 121).

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

»Glejte svojo poklicanost« (1 Kor 1,26), pravi Pavel v drugem berilu.

Poklicanost je že od Prve Mojzesove knjige začetek odrešenja, začetek pripadnosti. Je izhod iz osamljenosti. V Abrahamu imamo zgled, ki postane temelj vseh poklicanosti. Ko Bog pokliče Abrahama, je ta zasidran v svoji naravi, z vsemi vezmi, ki zaznamujejo našo človeško naravo, prepuščeno sami sebi, to je ne živeto po dihu, ki človeku omogoča, da je v odnosu z Bogom, svojim Stvarnikom. Prav ta dih življenja, ki ga človek prejme od samega Boga, naredi človeka podobnega Njemu.

Prva beseda, ki jo Bog nameni Abrahamu, je povabilo, naj gre »iz svoje dežele, od svoje rodbine in iz hiše svojega očeta v deželo, ki ti jo pokažem« (1 Mz 12,1). Poklicanost omogoča človeku prehod iz suženjstva v svobodo.

V čem je suženjstvo? Od 1 Mz 3 naprej je človek popolnoma podvržen svojemu »jazu«, ki je izraz njegove narave. Zato se skuša zagotoviti in na vsak način potrditi obstoj lastnega »jaza«.

V zvezi s tem Pavel opiše tri stvarnosti, prek katerih so se mnogi prebivalci Korinta skušali uveljaviti. Prva je kulturno in razumsko področje, ki se pokaže, ko Pavel govori o »modrih po mesu«. Druga je področje, ki zaznamuje tiste, ki jih imenuje »močni«, torej področje ekonomije. Nazadnje, ko govori o »plemenitih«, se Pavel nanaša na tretjo stvarnost: družbeni položaj, kjer že sama pripadnost določeni družini podeljuje moč.

Te stvarnosti so navzoče tudi pri Abrahamovi poklicanosti. Med vsemi je morda najpomembnejša prav kulturno-razumska, ki se pokaže že v trenutku klica. Ko Bog pokliče Abrahama, naj zapusti kraj, v katerem je, in se poda na pot »v deželo, ki ti jo pokažem«, Abraham začne izhod iz samega sebe. Začne hoditi upoštevajoč Drugega. Začne vstopati v izkušnjo novega spoznanja, do katerega človek pride tako, da živi in ostaja zasidran v odnosu z Bogom. Spoznanje namreč prihaja iz dialoga z Bogom.

Ko sveti Maksim Izpovedovalec govori o strasteh, omenja tudi ta tri področja, v katerih strasti zlahka prebudijo samoljubje: posedovanje stvari, posedovanje odnosov (začenši s krvnimi vezmi) in visok družbeni položaj, ki zagotavlja moč. Vse to je ukoreninjeno v vase zaverovani miselnosti, ta pa se lahko zakrinka za različnimi stvarnostmi, ki hipoma privlačijo, v resnici pa skrivajo globoko banalnost in človeško revščino.

Pavel zato jasno pokaže, da Bog, ko kliče, izbira ljudi iz prav nasprotnih stvarnosti, kot smo jih pravkar omenili in so bile navzoče v korintski družbi. In izbira jih zato, da zmede tiste, ki menijo, da je temeljno biti močan, vpliven in moder.

Žal lahko te stvarnosti pokvarijo tudi tiste, ki so Kristusovi, utemeljeni v Kristusu. Pavel bo nadalje v pismu pokazal, kako lahko človek v različnih okoliščinah podleže privlačnosti mesa, hkrati pa skuša ostati v Kristusu, v njegovem Telesu, a vendar živi po mesu. Toda to ni več življenje v Kristusu, ni več življenje odrešenja, ampak religiozna prevara, kot Pavel posebej pojasni v pismu Galačanom (prim. Gal 3,3) in Kološanom (prim. Kol 2,20-23). Ko človek zapusti življenje Svetega Duha, ki nam omogoča, da živimo svojo človeškost v Kristusu, ostane struktura religije, ni pa več vere, po kateri bi Kristus lahko prebival v nas in mi v Kristusu.

Ko se kristjani začnejo ponašati, govoriti o sebi pred vsemi, s tem preprosto priznavajo, da se v njih ne pretaka več Kristusovo življenje. Ko se začnejo opirati na prej opisane stvari, z dejanji pokažejo, da so se iz novosti življenja, ki se je začela s krstom, vrnili k življenju po mesu, to je po miselnosti tega sveta, s socialnimi in ekonomskimi nečimrnostmi, predsodki itd.

 

»Ko vidiš misel, ki te žene k človeški slavi, jasno vedi, da ti prinaša sramoto«

(Marko Asket, Duhovni zakon 92).

 

Ponašati se pomeni na glas govoriti o lastnih zaslugah in moči, Pavel pa pravi: »Kdor se ponaša, naj se ponaša v Gospodu« (1 Kor 1,31); to pomeni: odkrito priznavam in izpovedujem, da sem to, kar sem, v Kristusu in zaradi Kristusa. Zato bo Pavel o sebi rekel: »Po Božji milosti pa sem to, kar sem« (1 Kor 15,10).

Še bolj izrecno bo dejal: »Kaj pa imaš, česar bi ne prejel? In če si prejel, kaj se ponašaš, kakor da nisi prejel?« (1 Kor 4,7).

Ponašati se v Gospodu pomeni priznati, da »smo njegova stvaritev« (Ef 2,10). Zato Gospod deluje po tistih, ki so v očeh sveta majhni in nepomembni, a ko sprejmejo Očetov dar, po Svetem Duhu živijo in razodevajo novost življenja, ki je v tem, da živijo človeškost na Kristusov način, to je v Kristusu.

 

Sveti Efrem Sirski piše:

»K njemu so prišli ribiči rib in postali ribiči ljudi, kakor je zapisano: Glej, poslal bom veliko ribičev, govori Gospod, da jih polovijo. Nato pošljem veliko lovcev, da jih polovijo na vsaki gori in na vsakem griču (Jer 16,16).

Če bi poslal modrece, bi lahko rekli, da so ljudstvo prepričali in si ga tako pridobili, ali da so ga z zvijačo ujeli. Če bi poslal bogataše, bi rekli, da so ljudstvo zavedli s hrano ali ga pokvarili z denarjem in si ga tako podredili. Če bi poslal močne može, bi rekli, da so jih zapeljali s silo ali prisilili z nasiljem.

Toda apostoli niso imeli ničesar od tega. Gospod je to vsem pokazal z zgledom Simona Petra. Manjkal mu je pogum, saj se je ustrašil dekle; bil je reven, ker ni mogel zase plačati niti davka (prim. Mt 17,24 sl.). Pravi: Srebra in zlata nimam (Apd 3,6). Bil je neizobražen, saj se po tem, ko je zatajil Gospoda, ni znal rešiti z zvijačo.

Tako so torej ti ribiči rib odpotovali in dosegli zmago nad močnimi, bogatimi in modrimi. Kakšen čudež! Šibki, kot so bili, so modre pritegovali k svojemu nauku; revni so poučevali bogate; neuki so modre in razsodne može naredili za svoje učence. Modrost sveta je dala prostor tej modrosti, ki je modrost vseh modrosti«

(Komentar k Diatessaronu 4,20; SC 121).

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

„Ta gledajte, braćo, sebe, pozvane“ (1 Kor 1, 26), kaže Pavao u drugom čitanju.

Poziv je već od Knjige Postanka početak spasenja, početak pripadnosti. To je izlazak iz osamljenosti. U Abrahamu imamo primjer koji postaje temelj svih poziva. Kad je Bog pozvao Abrahama, on je bio usidren u svojoj naravi, sa svim poveznicama koje obilježavaju našu ljudsku narav prepuštenu samoj sebi, to jest ne življenu po dahu koji čovjeku omogućuje da bude u odnosu s Bogom, svojim Stvoriteljem. Upravo taj dah života koji čovjek prima od samoga Boga čini čovjeka sličnim Njemu.

Prva riječ koju Bog upućuje Abrahamu jest poziv da ode „iz zemlje svoje, iz zavičaja i doma očinskog, u krajeve koje ću ti pokazati“ (Post 12, 1). Poziv omogućuje čovjeku prijelaz iz ropstva u slobodu.

U čemu je ropstvo? Od Post 3 nadalje čovjek je potpuno podložan svom „ja“, koje je izraz njegove naravi. Zato se pokušava osigurati i na svaki način zajamčiti postojanje vlastitog „ja“.

U vezi s tim, Pavao opisuje tri stvarnosti preko kojih su se mnogi stanovnici Korinta pokušavali potvrditi. Prva je kulturno i razumsko područje koje se pokazuje kada Pavao govori o „mudrima po tijelu“. Druga je područje koje obilježava one koje on naziva „moćnima“[snažnima], dakle područje ekonomije. Naposlijetku, kada govori o „plemenitima“, Pavao se osvrće na treću stvarnost: društveni položaj gdje već sama pripadnost određenoj obitelji daje moć.

Te su stvarnosti prisutne i u Abrahamovu pozivu. Među svima je možda najvažnija kulturno-razumska, koja se pokazuje već u trenutku poziva. Kada Bog poziva Abrahama da ode iz mjesta u kojem se nalazi i krene na put „u krajeve koje ću ti pokazati“, Abraham započinje izlazak iz samoga sebe. Počinje hodati uzimajući u obzir Drugoga. Počinje ulaziti u iskustvo nove spoznaje do koje čovjek dolazi živeći i ostajući usidren u odnosu s Bogom. Spoznaja naime dolazi iz dijaloga s Bogom.

Kada Sveti Maksim Ispovjedalac govori o strastima, spominje i ta tri područja u kojima strasti lako probude samoljublje: posjedovanje stvari, posjedovanje odnosa (počevši s krvnim vezama) i visok društveni položaj koji osigurava moć. Sve to ukorijenjeno je u mentalitetu usredotočenosti na sebe, koji se može sakriti iza različitih stvarnosti koje trenutno privlače, ali zapravo skrivaju duboku banalnost i ljudsko siromaštvo.

Pavao stoga jasno pokazuje da Bog, kada poziva, bira ljude iz upravo suprotnih stvarnosti od onih koje smo netom spomenuli i koje su bile prisutne u korintskom društvu. I bira ih zato da zbuni one koji smatraju da je bitno biti jak, utjecajan i mudar.

Nažalost, te stvarnosti mogu iskvariti i one koji su Kristovi, utemeljeni u Kristu. Pavao će dalje u poslanici pokazati kako čovjek u raznim situacijama može podleći privlačnosti tijela, a istovremeno pokušavati ostati u Kristu, u njegovu Tijelu, živeći ipak po tijelu. No to više nije život u Kristu, nije više život spasenja, nego religijska obmana, kako Pavao posebno objašnjava u Poslanici Galaćanima (usp. Gal 3, 3) i Kološanima (usp. Kol 2, 20-23). Kada čovjek napusti život Duha Svetoga koji nam omogućuje da živimo svoje čovještvo u Kristu, ostaje struktura religije, ali nema više vjere po kojoj Krist prebiva u nama i mi u Kristu.

Kada se kršćani počnu hvaliti, govoriti o sebi pred svima, time jednostavno priznaju da u njima više ne teče Kristov život. Kada se počnu oslanjati na prije opisane stvari, djelima pokazuju da su se iz novosti života, koja je započela krštenjem, vratili u život po tijelu, to jest po mentalitetu ovoga svijeta, s društvenim i ekonomskim taštinama, predrasudama itd.

„Kada vidiš misao koja te tjera prema ljudskoj slavi, znaj jasno da ti donosi sramotu“ (Marko Asket, Duhovni zakon 92).

Hvaliti se znači na glas govoriti o vlastitim zaslugama i moći, a Pavao kaže: „Tko se hvali, u Gospodinu neka se hvali“ (1 Kor 1, 31): to znači, otvoreno priznajem i ispovijedam da sam to što jesam u Kristu i zbog Krista. Zato će Pavao za sebe reći: „Ali milošću Božjom jesam što jesam“ (1 Kor 15, 10).

Još izričitije će reći: „Što imaš da nisi primio? Ako si primio, što se hvastaš kao da nisi primio?“ (1 Kor 4, 7).

Hvaliti se u Gospodinu znači priznati da „smo njegovo djelo“ (Ef 2, 10). Zato Gospodin djeluje po onima koji su u očima svijeta maleni i beznačajni, ali kada prihvate Očev dar, po Duhu Svetom žive i očituju novost života, koja je u tome da žive čovještvo na Kristov način, to jest u Kristu.

Sveti Efrem Sirijac piše:

„K njemu su došli ribari riba i postali su ribari ljudi, kao što je zapisano: ‘Evo, poslat ću mnogo ribara – riječ je Gospodnja – koji će ih uloviti. A zatim ću poslati mnoge lovce koji će ih goniti sa svih gora, i sa svih brežuljaka’ (Jr 16, 16).

Da je poslao mudrace, moglo bi se reći da su uvjerili narod i na taj ga način pridobili, ili da su ga lukavstvom uhvatili. Da je poslao bogataše, reklo bi se da su hranom zaveli narod, ili da su ga potkupili novcem i tako ga podjarmili. Da je poslao snažne ljude, reklo bi se da su ih zaveli snagom ili prisilili nasiljem.

No apostoli nisu imali ništa od toga. Gospodin je to svima pokazao primjerom Šimuna Petra. Nedostajalo mu je hrabrosti, jer se uplašio sluškinje; bio je siromašan, jer nije mogao za sebe platiti ni porez (usp. Mt 17, 24sl). Kaže: ‘Srebra i zlata nema u mene’ (Dj 3, 6). Bio je neobrazovan jer se nakon što je zatajio Gospodina nije znao izvući lukavstvom.

Tako su dakle ti ribari riba otišli i postigli pobjedu nad moćnima, bogatima i mudrima. Kakvo čudo! Iako slabi privlačili su mudre svome nauku; siromašni su poučavali bogate; neuki su mudre i razborite ljude učinili svojim učenicima. Mudrost svijeta ustupila je mjesto toj mudrosti koja je mudrost svih mudrosti“ (Komentar Diatessarona 4, 20; SC 121).

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

„Przeto przypatrzcie się, bracia, waszemu powołaniu” (1 Kor 1,26) – mówi Paweł w drugim czytaniu.

Powołanie, już od Księgi Rodzaju, jest początkiem zbawienia, początkiem przynależności. Jest wyjściem z samotności. W Abrahamie mamy przykład, który staje się fundamentem dla wszystkich powołań. Boże powołanie zastaje Abrahama zakotwiczonego w jego naturze, z wszystkimi więzami charakteryzującymi naszą ludzką naturę pozostawioną samej sobie, to znaczy nieprzeżywaną według tchnienia, które pozwala człowiekowi pozostawać w relacji z Bogiem, jego Stwórcą. To właśnie to tchnienie życia, które człowiek otrzymuje od samego Boga, czyni go podobnym do Niego.

Pierwsze słowo, jakie Bóg kieruje do Abrahama, jest zaproszeniem do wyjścia: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę” (Rdz 12,1). Powołanie sprawia, że człowiek przechodzi ze stanu niewoli do wolności.

Na czym polega niewola? Po Księdze Rodzaju 3 człowiek jest całkowicie podporządkowany własnemu „ja”, które jest wyrazem jego natury. Dlatego stara się on zabezpieczyć samego siebie i na wszelkie sposoby utwierdzić istnienie własnego „ja”.

W tym kontekście Paweł opisuje trzy rzeczywistości, poprzez które wielu mieszkańców Koryntu próbowało się afirmować. Pierwszą jest sfera kultury i intelektu, o której Paweł mówi, wspominając „mądrych według oceny ludzkiej”. Drugą jest rzeczywistość charakteryzująca tych, których nazywa „możnymi”, czyli sfera ekonomii. Wreszcie, mówiąc o „szlachetnie urodzonych”, Paweł odnosi się do trzeciej rzeczywistości – pozycji społecznej, czyli takiej sytuacji, w której już samo przynależenie do określonej rodziny daje władzę.

Te rzeczywistości są obecne także w powołaniu Abrahama. Spośród nich najbardziej znacząca jest być może ta związana ze sferą kulturową i intelektualną, która ujawnia się już w momencie powołania. Gdy Bóg wzywa Abrahama, by opuścił miejsce, w którym się znajduje, i wyruszył „do ziemi, którą mu wskaże”, Abraham rozpoczyna exodus od samego siebie. Zaczyna iść, licząc się z Innym. Zaczyna wchodzić w doświadczenie nowego poznania, do którego dochodzi się, żyjąc i trwając zakorzenionym w relacji z Bogiem. Poznanie bowiem rodzi się w dialogu z Bogiem.

Święty Maksym Wyznawca, mówiąc o namiętnościach, wspomina także te trzy obszary, w których namiętności łatwo rozbudzają miłość własną: posiadanie rzeczy, posiadanie relacji (począwszy od więzów krwi) oraz wysoka pozycja społeczna, która gwarantuje władzę. Wszystko to zakorzenione jest w mentalności skoncentrowanej na jednostce, która jednak może się maskować pod różnymi rzeczywistościami, natychmiast przyciągającymi uwagę, lecz w istocie ukrywającymi głęboką banalność i ludzką biedę.

Dlatego Paweł jasno pokazuje, że kiedy Bóg powołuje, wybiera ludzi właśnie z rzeczywistości przeciwnych tym, które były obecne w społeczeństwie Koryntu. I wybiera ich po to, aby zawstydzić tych, którzy uważają za fundamentalne bycie silnymi, możnymi i mądrymi.

Niestety, te rzeczywistości mogą zepsuć także tych, którzy należą do Chrystusa, którzy są na Nim ugruntowani. Paweł pokaże bowiem dalej w liście, jak w różnych sytuacjach można ulec urokowi ciała, starając się jednocześnie pozostać w Chrystusie, w Jego Ciele, lecz żyjąc według ciała. Nie jest to już jednak życie w Chrystusie, nie jest to już życie zbawienia, lecz religijne złudzenie, jak Paweł precyzuje zwłaszcza w Liście do Galatów (por. Ga 3,3) i do Kolosan (por. Kol 2,20–23). Gdy wychodzi się z życia Ducha Świętego, który pozwala nam przeżywać nasze człowieczeństwo w Chrystusie, pozostaje struktura religii, ale nie ma wiary, która sprawia, że Chrystus zamieszkuje w nas, a my w Chrystusie.

Kiedy chrześcijanie zaczynają się chełpić, mówić o sobie przed wszystkimi, w istocie wyznają, że życie Chrystusa już w nich nie krąży. Gdy zaczynają opierać się na wcześniej opisanych rzeczach, faktycznie ogłaszają, że powrócili od nowości życia zapoczątkowanej przez chrzest do życia według ciała, a więc według mentalności tego świata, z próżnością społeczną i ekonomiczną, uprzedzeniami itd.

 

„Gdy widzisz myśl, która popycha cię ku ludzkiej chwale, wiedz jasno, że przynosi ci ona hańbę” (Marek Asceta, Prawo duchowe 92).

 

Chełpić się oznacza głośno afirmować własne zasługi i własną moc, podczas gdy Paweł mówi: „Kto się chlubi, niech się chlubi w Panu” (por.  1 Kor 1,31), to znaczy: uznaję i otwarcie wyznaję, że tym, kim jestem, jestem w Chrystusie i dzięki Chrystusowi. Paweł powie o sobie: „Za łaską Boga jestem tym, czym jestem” (1 Kor 15,10). Jeszcze wyraźniej stwierdzi: „Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał?” (1 Kor 4,7).

Chlubić się w Panu znaczy uznać, że „jesteśmy Jego dziełem” (Ef 2,10). Dlatego Pan działa przez tych, którzy w oczach świata wydają się mali i nieznaczący, lecz przyjmując dar Ojca, przez Ducha Świętego żyją i ukazują nowość życia, którą jest przeżywanie człowieczeństwa na sposób Chrystusa, czyli w Chrystusie.

 

Pisze św. Efrem Syryjczyk:

„Przyszli do Niego rybacy ryb i stali się rybakami ludzi, jak jest napisane: Oto Ja poślę wielu rybaków, aby ich łowili; potem poślę wielu myśliwych, aby na nich polowali na każdej górze i na każdym wzgórzu (Jr 16,16).

Gdyby posłał mędrców, można by powiedzieć, że przekonali lud i w ten sposób go zdobyli, albo że go oszukali i tak schwytali. Gdyby posłał bogatych, powiedziano by, że zwabili lud jedzeniem albo skorumpowali go pieniędzmi i w ten sposób zapanowali. Gdyby posłał ludzi silnych, mówiono by, że uwiedli ich siłą albo zmusili przemocą.

Lecz apostołowie nie mieli nic z tego. Pan ukazał to wszystkim na przykładzie Szymona Piotra. Brakowało mu odwagi, skoro uląkł się wobec służącej; był ubogi, bo nie mógł nawet zapłacić swojego podatku (por. Mt 17,24nn). Mówił: Nie mam ani złota, ani srebra (Dz 3,6). Był niewykształcony, bo gdy zaparł się Pana, nie potrafił wybrnąć z sytuacji sprytem.

Wyruszyli więc ci rybacy ryb i odnieśli zwycięstwo nad silnymi, bogatymi i mądrymi. Jaki to cud! Słabi, jakimi byli, przyciągali mądrych do swojej nauki; ubodzy nauczali bogatych; niewykształceni czynili uczniami ludzi mądrych i roztropnych. Mądrość świata ustąpiła miejsca tej mądrości, która jest mądrością mądrości”

(Komentarz do Diatesseronu, oznaczenia w tłumaczeniu włoskim: 4,20; SC 121).

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej