[SEMI] V DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO A) 2

ITALIANO

Anche oggi, nella seconda lettura, san Paolo mette in evidenza con poche parole uno degli elementi fondanti di ciò che possiamo chiamare l’evangelizzazione, e cioè l’annuncio del vangelo.

Paolo dichiara che per annunciare il mistero di Dio non si è servito di nessuna abilità retorica. Scrive, infatti: “Non mi presentai… con l’eccellenza della parola o della sapienza” (1Cor 2,1).

Per annunciare il mistero di Cristo, Paolo sceglie di non parlare di nient’altro che di Cristo, “e Cristo crocifisso” (1Cor 2,2).

È proprio Cristo, Figlio di Dio, che nella sua umanità manifesta il mistero di Dio nella sua totalità: “È in lui che abita corporalmente tutta la pienezza della divinità, e voi partecipate della pienezza di lui” (Col 2,9-10).

Il mistero di Dio che si rende presente in Cristo ci coinvolge in una partecipazione.

È evidente, perciò, che non si può evangelizzare facendo leva sulle capacità umane, cercando cioè di attrarre e affascinare gli ascoltatori attraverso l’uso di un linguaggio eccelso, né tanto meno proponendo contenuti belli ed attraenti conformi alla sapienza umana.

Paolo confessa di essersi presentato ad annunciare il mistero in modo povero ed umile, affinché dalle sue parole potesse trasparire soltanto Cristo, e Cristo crocifisso: “Quanto a me invece non ci sia altro vanto che nella croce del Signore nostro Gesù Cristo” (Gal 6,14).

La crocifissione, infatti, esprime tutto ciò che veramente Dio è: “Dio infatti ha tanto amato il mondo da dare il Figlio unigenito, perché chiunque crede in lui non vada perduto, ma abbia la vita eterna” (Gv 3,16).

Cristo è l’amore di Dio realizzato: mediante la sua consegna nelle mani degli uomini, compiuta nella crocifissione, egli porta tutto a compimento (cf Gv 19,30).

Paolo, perciò, agisce “nella debolezza e con molto timore e trepidazione” (1Cor 2,3). Il suo modo di parlare non si basa su discorsi persuasivi, che convincono grazie all’eloquenza della parola e alla forza argomentativa, attraverso le quali emergerebbe la sua sapienza, cioè un pensiero assolutamente perfetto, che non può non convincere. Paolo cerca piuttosto di lasciar spazio alla “manifestazione dello Spirito e della sua potenza” (1Cor 2,4). E lo Spirito si manifesta in Cristo crocifisso. La vera potenza si manifesta nella crocifissione di Cristo: è lì che lo Spirito ci coinvolge nell’amore del Dio che si dona.

L’uomo ha paura della morte e perciò cerca di rassicurare sé stesso rendendosi forte. È proprio questa paura della morte a costituire il fondamento del potere del diavolo, il quale tiene l’uomo in schiavitù mediante la paura (cf Eb 2,14-15).

Ma Dio nel suo amore, per mezzo del suo Spirito, del suo Soffio vitale, ci unisce alla morte di Cristo: “O non sapete che quanti siamo stati battezzati in Cristo Gesù siamo stati battezzati nella sua morte?” (Rm 6,3). È per questo che Paolo nell’annunciare il mistero di Dio non vuole “sapere altro se non… Cristo crocifisso” (1Cor 2,2).

Nel momento della morte Cristo consegna il suo Spirito (cf Gv 19,30).

Noi uniti a lui nel morire riceviamo questo Spirito che è veramente potenza, perché ci fa partecipare alla morte non secondo il modo della morte, ma secondo il modo di morire di Cristo.

“Sepolti insieme a lui nella morte affinché, come Cristo fu risuscitato dai morti per mezzo della gloria del Padre, così anche noi possiamo camminare in una vita nuova” (Rm 6,4). Anzi, in greco leggiamo “camminare nella novità della vita”.

E la novità è davvero radicale: dopo il battesimo camminiamo da figli, perché conosciamo Dio come Padre. La conseguenza immediata di questa novità è che possiamo vivere la vita nel modo in cui la vive Cristo. Nel battesimo “infatti siamo stati intimamente uniti a lui a somiglianza della sua morte” (Rm 6,5) e per questo ora siamo uniti anche al suo modo di vivere, perché è lui la nostra vita (cf Fil 1,21).

Nessun oratore, per quanto brillante nella sua eloquenza, può comunicare all’uomo questo dono. Nessun discorso persuasivo può rigenerarci e renderci capaci di vivere la vita che va oltre la morte. Non esiste alcuna sapienza umana che possa farci vivere la vita che non conosce tramonto, quella vita-zōē che rimane per sempre luce eterna-phōs, che è la comunione viva nell’agapē.

L’annuncio del vangelo, per Paolo, ha inizio dalla rinascita battesimale. Soltanto dopo è possibile spiegare ciò che è avvenuto e introdurre i battezzati al significato di tale evento rigenerante. Se, invece, nell’evangelizzazione si parte enunciando delle idee e spiegando cosa bisogna fare, vuol dire che stiamo cercando di perfezionare questa vita secondo la natura. Ed è per questo che avvertiamo la necessità di essere persuasivi e convincenti.

Ma una adesione suscitata in tal modo non è la fede: è un suo surrogato. Lo riconosciamo quando giungono quegli eventi che costituiscono delle prove per la nostra natura umana. Qualunque adesione costruita su convinzioni razionalistiche o motivazioni etiche non regge e svanisce immediatamente, dal momento che è fondata sulla sapienza umana. Ma la sapienza umana non riesce a superare la morte.

Paolo, invece, mette in evidenza che la fede è lo spazio in cui si fa esperienza della potenza di Dio che ci viene partecipata proprio nella morte di Cristo.

“[La conoscenza] dimora, da sé stessa, nei moti di coloro che sono crocifissi nella loro vita e aspirano la vita da dentro la morte” (Isacco il Siro, Discorso I sulla conoscenza, 26). Il mondo vede solo la morte – e dunque un fallimento –, mentre il cristiano vero quasi succhia la vera zōē.

Quando la fede non è vissuta come novità della vita, ma si basa sull’impegno di costruire un pensiero coerente e convincente, che si traduca poi in una prassi quotidiana attraverso l’elaborazione di un’etica e poi lo sforzo di metterla in pratica, in realtà si sta costruendo una religione. Ma una religione cristiana del genere è qualcosa di totalmente inconsistente, oltre che pesante. La fede, invece, è la vita che ci rende partecipi del mistero di Dio, che è la comunione delle Persone divine nell’agapē eterna.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Even today, in the second reading, St Paul highlights in a few words one of the fundamental elements of what we might call evangelisation, namely the proclamation of the Gospel.

Paul declares that he did not use any rhetorical skills to proclaim the mystery of God. In fact, he writes: “I did not come with sublimity of words or of wisdom” (1 Cor 2:1).

To proclaim the mystery of Christ, Paul chooses to speak of nothing else but “Jesus Christ, and him crucified” (1 Cor 2:2).

It is Christ himself, the Son of God, who in his humanity manifests the mystery of God in its entirety: “For in him dwells the whole fullness of the deity bodily, and you share in this fullness in him,” (Col 2:9-10).

The mystery of God made present in Christ draws us into a participation.

It is clear, therefore, that we cannot evangelise by relying on human abilities, that is, by trying to attract and fascinate listeners through the use of lofty language, nor by proposing beautiful and attractive content in accordance with human wisdom.

Paul confesses that he presented himself to proclaim the mystery in a poor and humble way, so that only Christ, and Christ crucified, might shine through his words: “But may I never boast except in the cross of our Lord Jesus Christ” (Gal 6:14).

The crucifixion, in fact, expresses all that God truly is: “For God so loved the world that he gave his only Son, so that everyone who believes in him might not perish but might have eternal life.” (Jn 3:16).

Christ is God’s love made real: through his surrender into the hands of men, accomplished in the crucifixion, he brings everything to fulfilment (cf. Jn 19:30).

Paul, therefore, acts “in weakness and fear and much trembling” (1 Cor 2:3). His way of speaking is not based on persuasive discourse, which convinces through eloquence and forceful argumentation through which his wisdom would emerge; that is, an absolutely perfect thought that cannot fail to convince. Paul rather seeks to leave room for the “demonstration of the Spirit and of power” (1 Cor 2:4). And the Spirit is manifested in Christ crucified. True power is manifested in the crucifixion of Christ: it is there that the Spirit involves us in the love of God who gives himself.

Man is afraid of death and therefore tries to reassure himself by making himself strong. It is precisely this fear of death that constitutes the foundation of the devil’s power, who keeps man in slavery through fear (cf. Heb 2:14-15).

But God in his love unites us to the death of Christ through his Spirit, his life-giving Breath: “Do you not know that all of us who have been baptized into Christ Jesus were baptized into his death?” (Rom 6:3). This is why Paul, in proclaiming the mystery of God, wants to “know nothing […] except […] Christ […]crucified.”(1 Cor 2:2).

At the moment of death, Christ gives up his Spirit (cf. Jn 19:30).

United with him in his death, we receive this Spirit, which is truly powerful, because it allows us to participate in death, not in the manner of death itself, but in the manner of Christ’s death.

“We have been buried with him by baptism into death, so that, just as Christ was raised from the dead by the glory of the Father, so we too might walk in newness of life.” (Rom 6:4). Indeed, in Greek we read “walk in newness of life”.

And the newness is truly radical: after baptism we walk as children, because we know God as Father. The immediate consequence of this newness is that we can live life in the way that Christ lives it. In baptism, “we have been united with him in a death like his” (Rom 6:5), and for this reason we are now also united with his way of life, because he is our life (cf. Phil 1:21).

No orator, however brilliant in his eloquence, can communicate this gift (i.e. zoe life / divine life) to the human person. No persuasive speech can regenerate us and enable us to live the life that goes beyond death. There is no human wisdom that can make us live the life that knows no sunset, that zōē-life that remains forever eternal phōs-light, which is living communion in agapē.

For Paul, the proclamation of the Gospel begins with baptismal rebirth. Only afterwards is it possible to explain what has happened and introduce the baptised to the meaning of this regenerating event. If, on the other hand, evangelisation begins by stating ideas and explaining what needs to be done, it means that we are trying to perfect this life according to nature. And that is why we feel the need to be persuasive and convincing.

But adherence aroused in this way is not faith: it is a substitute for it. We recognise this when events occur that test our human nature. Any adherence built on rationalistic convictions or ethical motivations does not hold up and vanishes immediately, since it is based on human wisdom. But human wisdom cannot overcome death.

Paul, on the other hand, emphasises that faith is the space in which we experience the power of God that is shared with us precisely in the death of Christ.

“[Knowledge] dwells, of itself, in the movements of those who are crucified in their lives and aspire to life from within death” (Isaac the Syrian, Discourse I on Knowledge, 26). The world sees only death – and therefore failure – while the true Christian drinks in the true zōē.

When faith is not lived as novelty of life, but rather is lived as something based on a commitment to construct a coherent and convincing thought, which is then translated into daily practice through the elaboration of an ethic and then the effort to put it into action, in reality one is constructing a religion. But such a Christian religion is something totally insubstantial, as well as burdensome. Faith, on the other hand, is the life that makes us participants in the mystery of God, which is the communion of the divine Persons in eternal agapē.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

También hoy, en la segunda lectura, san Pablo destaca con pocas palabras uno de los elementos fundamentales de lo que podemos llamar evangelización, es decir, el anuncio del Evangelio.

Pablo afirma que para anunciar el misterio de Dios no utilizó ninguna habilidad retórica. De hecho, escribe: «No me presenté… con excelencia de palabra o de sabiduría» (1 Cor 2,1).

Para anunciar el misterio de Cristo, Pablo elige no hablar de nada más que de Cristo, «y de Cristo crucificado» (1 Cor 2,2).

Es precisamente Cristo, Hijo de Dios, quien en su humanidad manifiesta el misterio de Dios en su totalidad: «En él habita corporalmente toda la plenitud de la divinidad, y vosotros participáis de su plenitud» (Col 2,9-10).

El misterio de Dios que se hace presente en Cristo nos involucra en una participación.

Es evidente, por tanto, que no se puede evangelizar apoyándose en las capacidades humanas, es decir, tratando de atraer y fascinar a los oyentes mediante el uso de un lenguaje elevado, ni mucho menos proponiendo contenidos bellos y atractivos conformes a la sabiduría humana.

Pablo confiesa haberse presentado para anunciar el misterio de manera pobre y humilde, para que de sus palabras solo transpareciera Cristo, y Cristo crucificado: «En cuanto a mí, no hay otro motivo de orgullo que la cruz de nuestro Señor Jesucristo» (Gálatas 6,14).

La crucifixión, de hecho, expresa todo lo que Dios es realmente: «Porque tanto amó Dios al mundo, que dio a su Hijo único, para que todo el que cree en él no perezca, sino que tenga vida eterna» (Juan 3,16).

Cristo es el amor de Dios hecho realidad: mediante su entrega en manos de los hombres, consumada en la crucifixión, lleva todo a su cumplimiento (cf. Jn 19,30).

Por eso, Pablo actúa «en debilidad y con mucho temor y temblor» (1 Cor 2,3). Su forma de hablar no se basa en discursos persuasivos, que convencen gracias a la elocuencia de la palabra y a la fuerza argumentativa, a través de las cuales emergería su sabiduría, es decir, un pensamiento absolutamente perfecto, que no puede dejar de convencer. Pablo trata más bien de dejar espacio a la «manifestación del Espíritu y de su poder» (1 Cor 2,4). Y el Espíritu se manifiesta en Cristo crucificado. El verdadero poder se manifiesta en la crucifixión de Cristo: es allí donde el Espíritu nos involucra en el amor de Dios que se entrega.

El hombre tiene miedo a la muerte y, por eso, trata de tranquilizarse haciéndose fuerte. Es precisamente este miedo a la muerte lo que constituye el fundamento del poder del diablo, que mantiene al hombre esclavizado mediante el miedo (cf. Heb 2,14-15).

Pero Dios, en su amor, por medio de su Espíritu, de su Aliento vital, nos une a la muerte de Cristo: «¿No sabéis que todos los que hemos sido bautizados en Cristo Jesús hemos sido bautizados en su muerte?» (Rom 6,3). Por eso Pablo, al anunciar el misterio de Dios, no quiere «saber otra cosa que… Cristo crucificado» (1 Cor 2,2).

En el momento de la muerte, Cristo entrega su Espíritu (cf. Jn 19,30).

Nosotros, unidos a él en la muerte, recibimos este Espíritu que es verdaderamente poder, porque nos hace participar en la muerte, no según el modo de la muerte, sino según el modo de morir de Cristo.

«Sepultados con él en la muerte, para que, así como Cristo resucitó de entre los muertos por la gloria del Padre, también nosotros caminemos en una vida nueva» (Rom 6,4). Es más, en griego leemos «caminar en la novedad de la vida».

Y la novedad es realmente radical: después del bautismo caminamos como hijos, porque conocemos a Dios como Padre. La consecuencia inmediata de esta novedad es que podemos vivir la vida tal y como la vive Cristo. En el bautismo «hemos sido unidos íntimamente a él a semejanza de su muerte» (Rom 6,5) y por eso ahora estamos unidos también a su modo de vivir, porque él es nuestra vida (cf. Fil 1,21).

Ningún orador, por brillante que sea en su elocuencia, puede comunicar al hombre este don. Ningún discurso persuasivo puede regenerarnos y hacernos capaces de vivir la vida que va más allá de la muerte. No existe ninguna sabiduría humana que pueda hacernos vivir la vida que no conoce el ocaso, esa vida-zōē que permanece para siempre luz eterna-phōs, que es la comunión viva en la agapē.

Para Pablo, el anuncio del Evangelio comienza con el renacimiento bautismal. Solo después es posible explicar lo que ha sucedido e introducir a los bautizados en el significado de ese acontecimiento regenerador. Si, por el contrario, en la evangelización se parte enunciando ideas y explicando lo que hay que hacer, significa que estamos tratando de perfeccionar esta vida según la naturaleza. Y es por eso que sentimos la necesidad de ser persuasivos y convincentes.

Pero una adhesión suscitada de esta manera no es fe: es un sustituto de ella. Lo reconocemos cuando llegan esos acontecimientos que constituyen pruebas para nuestra naturaleza humana. Cualquier adhesión construida sobre convicciones racionalistas o motivaciones éticas no se sostiene y se desvanece inmediatamente, ya que se basa en la sabiduría humana. Pero la sabiduría humana no puede superar la muerte.

Pablo, en cambio, destaca que la fe es el espacio en el que se experimenta el poder de Dios que se nos comunica precisamente en la muerte de Cristo.

«[El conocimiento] mora, por sí mismo, en los movimientos de aquellos que están crucificados en su vida y aspiran a la vida desde dentro de la muerte» (Isaac el Sirio, Discurso I sobre el conocimiento, 26). El mundo solo ve la muerte —y, por tanto, un fracaso—, mientras que el verdadero cristiano casi succiona la verdadera zōē.

Cuando la fe no se vive como una novedad de la vida, sino que se basa en el compromiso de construir un pensamiento coherente y convincente, que luego se traduce en una práctica cotidiana a través de la elaboración de una ética y luego el esfuerzo de ponerla en práctica, en realidad se está construyendo una religión. Pero una religión cristiana de este tipo es algo totalmente inconsistente, además de pesado. La fe, en cambio, es la vida que nos hace partícipes del misterio de Dios, que es la comunión de las Personas divinas en la agapē eterna.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Tudi danes sveti Pavel v drugem berilu z nekaj besedami poudari enega temeljnih elementov tega, kar lahko imenujemo evangelizacija, to je oznanjevanje evangelija.

Pavel izjavi, da se pri oznanjevanju Božje skrivnosti ni posluževal nobene govorniške spretnosti. Zapiše namreč: »Nisem prišel … z visokostjo besede ali modrosti« (1 Kor 2,1).

Da bi oznanil Kristusovo skrivnost, se Pavel odloči, da ne bo govoril o ničemer drugem kakor o Kristusu, in to o križanem Kristusu (prim. 1 Kor 2,2).

Prav Kristus, Božji Sin, v svoji človeškosti razodeva Božjo skrivnost v vsej njeni polnosti: »Kajti v njem telesno biva vsa polnost božanstva. V njem imate svojo polnost tudi vi« (Kol 2,9-10).

Božja skrivnost, ki postane navzoča v Kristusu, nas vključuje, da smo je deležni tudi mi.

Zato je jasno, da ni mogoče evangelizirati tako, da bi se naslanjali na človeške sposobnosti, se pravi, da bi skušali poslušalce pritegniti in očarati z uporabo vzvišenega jezika, še manj pa s ponujanjem lepih in privlačnih vsebin, skladnih s človeško modrostjo.

Pavel izpove, da je prišel oznanjat skrivnost na ubog in ponižen način, da bi se iz njegovih besed videl samo Kristus in to križani Kristus: »Meni pa naj se ne zgodi, da bi se hvalil, razen s križem našega Gospoda Jezusa Kristusa« (Gal 6,14).

Križanje namreč izrazi vse, kar Bog v resnici je: »Bog je namreč svet tako ljubil, da je dal svojega edinorojenega Sina, da bi se nihče, kdor vanj veruje, ne pogubil, ampak bi imel večno življenje« (Jn 3,16).

Kristus je uresničena Božja ljubezen: s svojo izročitvijo v roke ljudi, ki se dopolni v križanju, vse privede do dopolnitve (prim. Jn 19,30).

Zato Pavel deluje »v slabotnosti, v strahu in velikem trepetu« (1 Kor 2,3). Njegov način govorjenja ne temelji na prepričevalnih govorih, ki prepričujejo z zgovornostjo besede in močjo dokazovanja, s katerima bi prišla do izraza njegova modrost, se pravi popolno mišljenje, ki ne more, da ne bi prepričalo. Pavel raje pušča prostor »izkazovanju Duha in moči« (1 Kor 2,4). Duh pa se razodeva v križanem Kristusu. Resnična moč se razodeva v Kristusovem križanju: tam nas Duh vključi v ljubezen Boga, ki se daruje.

Človeka je strah smrti, zato skuša samega sebe pomiriti tako, da se naredi močnega. Prav strah pred smrtjo je temelj hudičeve oblasti, ki človeka drži v suženjstvu po strahu (prim. Heb 2,14-15).

Toda Bog nas v svoji ljubezni po svojem Duhu, svojem življenjskem Dihu, združuje s Kristusovo smrtjo: »Ali mar ne veste, da smo bili vsi, ki smo bili krščeni v Kristusa Jezusa, krščeni v njegovo smrt?« (Rim 6,3). Zato Pavel pri oznanjevanju Božje skrivnosti noče vedeti za nič drugega kakor za križanega Kristusa (prim. 1 Kor 2,2).

V trenutku smrti Kristus izroči svojega Duha (prim. Jn 19,30).

Mi smo združeni z njim v umiranju in prejmemo Duha, ki je resnična moč, saj nas naredi deležne smrti ne na način smrti, ampak na Kristusov način umiranja.

»Skupaj z njim smo bili s krstom pokopani v smrt, da bi tako kot je Kristus v moči Očetovega veličastva vstal od mrtvih, tudi mi stopili na pot novega življenja« (Rim 6,4). Pravzaprav v grščini beremo: »stopili na pot novosti življenja«.

Ta novost je zares korenita: po krstu hodimo kot otroci, ker Boga poznamo kot Očeta. Neposredna posledica te novosti je, da lahko živimo življenje na način, kot ga živi Kristus. Pri krstu smo bili »namreč z njim združeni v podobnosti njegove smrti« (Rim 6,5), zato smo zdaj združeni tudi z njegovim načinom življenja, kajti on je naše življenje (prim. Flp 1,21).

Noben govornik, pa naj bo še tako sijajen v svoji zgovornosti, ne more človeku posredovati tega daru. Noben prepričevalen govor nas ne more preroditi in nas narediti sposobne živeti življenje, ki gre onkraj smrti. Nobene človeške modrosti ni, ki bi nam omogočila živeti življenje brez zatona, življenje kot zōē, ki za vedno ostane večna luč (phōs) in ki je živa skupnost v zastonjski ljubezni (agapē).

Za Pavla se oznanilo evangelija začne s krstnim prerojenjem. Šele nato je mogoče razložiti, kaj se je zgodilo, in krščene uvajati v pomen tega prerajajočega dogodka. Če pa pri evangelizaciji začnemo z navajanjem idej in razlaganjem, kaj je treba storiti, pomeni, da skušamo to življenje izpopolniti po naravi. Zato čutimo potrebo, da bi bili prepričevalni in učinkoviti.

Toda takšen način ni vera, ampak njen nadomestek. To prepoznamo, ko nastopijo dogodki, v katerih je naša človeška narava preizkušena. Kar je bilo zgrajeno na racionalističnih prepričanjih ali etičnih utemeljitvah, ne zdrži in se takoj razblini, ker je utemeljeno na človeški modrosti. Človeška modrost pa ne more premagati smrti.

Pavel pa poudarja, da je vera prostor, v katerem izkusimo Božjo moč, ki nam je dana prav v Kristusovi smrti.

»[Spoznanje] samo od sebe prebiva v dejanjih tistih, ki so v svojem življenju križani in v smrti hrepenijo po življenju« (Izak Sirski, Prvi govor o spoznanju, 26). Svet vidi samo smrt – in zato poraz –, pravi kristjan pa skoraj vsrkava resnično življenje kot zōē.

Kadar vere ne živimo kot novost življenja, ampak kot prizadevanje, da bi zgradili skladen in prepričljiv miselni sistem ter ga nato v vsakdanjem življenju uresničevali z oblikovanjem etike in naporom, da bi jo udejanjili, v resnici gradimo religijo. Toda takšna krščanska religija je nekaj povsem neobstojnega in hkrati zateženega. Vera pa je življenje, ki nas dela deležne Božje skrivnosti, ki je občestvo Božjih oseb v večni zastonjski ljubezni.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

I danas sveti Pavao u drugom čitanju s nekoliko riječi naglašava jedan od temeljnih elemenata onoga što možemo nazvati evangelizacijom, to jest navještajem evanđelja.

Pavao izjavljuje da se za naviještanje Božjeg otajstva nije služio nikakvom govorničkom vještinom. Piše naime: „Ne dođoh s uzvišenom besjedom ili mudrošću“ (1 Kor 2, 1).

Kako bi navijestio Kristovo otajstvo, Pavao odlučuje ne govoriti ni o čemu drugome osim o Kristu, i to Kristu raspetome (usp. 1 Kor 2, 2).

Upravo Krist, Sin Božji, u svom čovještvu očituje Božje otajstvo u svoj njegovoj punini: „Jer u njemu tjelesno prebiva sva punina božanstva; te ste i vi ispunjeni u njemu“ (Kol 2, 9-10).

Božje otajstvo koje se uprisutnjuje u Kristu uključuje nas kako bismo i mi bili njegovi dionici.

Stoga je jasno da nije moguće evangelizirati oslanjajući se na ljudske sposobnosti, to jest pokušavajući privući i oduševiti slušatelje upotrebom uzvišenog jezika, a još manje nuđenjem lijepih i privlačnih sadržaja, u skladu s ljudskom mudrošću.

Pavao ispovijeda da je došao navijestiti otajstvo na skroman i ponizan način, kako bi se iz njegovih riječi vidio samo Krist, i to Krist raspeti: „A ja, Bože sačuvaj da bih se ičim ponosio osim križem Gospodina našega Isusa Krista“ (Gal 6, 14).

Raspeće, naime, izražava sve ono što Bog doista jest: „Uistinu, Bog je tako ljubio svijet te je dao svoga Sina Jedinorođenca da nijedan koji u njega vjeruje ne propadne, nego da ima život vječni“ (Iv 3, 16).

Krist je ostvarena Božja ljubav: svojim predanjem u ruke ljudi, koje se dovršava u raspeću, on sve privodi k ispunjenju (usp. Iv 19, 30).

Pavao, stoga, djeluje „slab, u strahu i u veliku drhtanju“ (1 Kor 2, 3). Njegov način govora ne temelji se na uvjerljivim besjedama koje uvjeravaju rječitošću i snagom dokazivanja, kojima bi do izražaja došla njegova mudrost, to jest savršeno mišljenje koje ne može ne uvjeriti. Pavao radije ostavlja prostor „pokazivanju Duha i snage“ (1 Kor 2, 4). Duh se pak očituje u raspetom Kristu. Prava snaga očituje se u Kristovu raspeću: ondje nas Duh uključuje u ljubav Boga koji se daruje.

Čovjek se boji smrti i stoga pokušava samoga sebe umiriti tako da se pravi snažnim. Upravo je taj strah od smrti temelj đavolske moći, koja čovjeka drži u ropstvu putem straha (usp. Heb 2, 14-15).

No Bog nas u svojoj ljubavi po svome Duhu, svom životnom Dahu, sjedinjuje s Kristovom smrću: „Ili zar ne znate: koji smo god kršteni u Krista Isusa, u smrt smo njegovu kršteni?“ (Rim 6, 3). Zato Pavao pri naviještanju Božjeg otajstva ne želi „znati što drugo osim… Krista, i to raspetoga“ (1 Kor 2, 2).

U trenutku smrti Krist predaje svoj Duh (usp. Iv 19, 30).

Mi smo sjedinjeni s njim u umiranju i primamo Duha koji je istinska snaga, jer nas čini dionicima smrti ne na način smrti, već na Kristov način umiranja.

„Zajedno s njime ukopani u smrt da kao što Krist slavom Očevom bî uskrišen od mrtvih, i mi tako hodimo u novosti života“ (Rim 6, 4).

Ta je novost zaista radikalna: nakon krštenja hodimo kao djeca, jer Boga poznajemo kao Oca. Izravna je posljedica te novosti da možemo živjeti život na način kako ga živi Krist. U krštenju smo „doista s njime srasli po sličnosti  smrti njegovoj“ (Rim 6, 5) te smo stoga sada sjedinjeni i s njegovim načinom življenja, jer on je naš život (usp. Fil 1, 21).

Nijedan govornik, ma koliko bio sjajan u svojoj rječitosti, ne može čovjeku posredovati taj dar. Nijedan uvjerljiv govor ne može nas preporoditi i osposobiti nas da živimo život koji nadilazi smrt. Nema te ljudske mudrosti koja bi nam mogla omogućiti da živimo život bez zalaska, život kao zōē, koji zauvijek ostaje vječno svjetlo (phōs) i koji je živo zajedništvo u besplatnoj ljubavi (agapē).

Za Pavla navještaj evanđelja započinje krsnim preporođenjem. Tek je nakon toga moguće objasniti što se dogodilo i krštenike uvoditi u značenje toga događaja preporođenja. Ako pak u evangelizaciji počnemo s iznošenjem ideja i tumačenjem što treba činiti, to znači da taj život pokušavamo usavršiti po naravi. Zato osjećamo potrebu da budemo uvjerljivi i učinkoviti.

No pristanak koji se postiže takvim načinom nije vjera, već njezin surogat. To prepoznajemo kada nastupe događaji u kojima je naša ljudska narav stavljena na kušnju. Bilo kakav pristanak izgrađen na racionalističkim uvjerenjima ili etičkim utemeljenjima ne drži vodu i odmah se raspline, jer je utemeljen na ljudskoj mudrosti. Ali ljudska mudrost ne može pobijediti smrt.

Pavao pak naglašava da je vjera prostor u kojem stječemo iskustvo Božje snage koja nam je dana upravo u Kristovoj smrti.

„[Spoznaja] sama od sebe prebiva u djelima onih koji su u svom životu raspeti i u smrti čeznu za životom“ (Izak Sirijac, Prvi govor o spoznaji, 26). Svijet vidi samo smrt –  i stoga poraz – dočim pravi kršćanin gotovo upija istinski život kao zōē.

Kada vjeru ne živimo kao novost života, već kao nastojanje da izgradimo skladan i uvjerljiv misaoni sustav te ga zatim u svakodnevnom životu ostvarujemo oblikovanjem etike i naporom da je provedemo u djelo, u stvarnosti gradimo religiju. No takva je kršćanska religija nešto sasvim nepostojano i istodobno opterećujuće. Vjera je pak život koji nas čini dionicima Božjeg otajstva, koje je zajedništvo božanskih Osoba u vječnoj besplatnoj ljubavi.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Także dzisiaj, w drugim czytaniu, św. Paweł podkreśla kilkoma słowami jeden z fundamentalnych elementów tego, co możemy nazwać ewangelizacją, czyli głoszenie Ewangelii.

Paweł oświadcza, że głosząc tajemnicę Boga, nie posługiwał się żadną biegłością retoryczną. Pisze bowiem: „nie przybyłem, aby błyszcząc słowem i mądrością głosić wam świadectwo Boże” (1 Kor 2,1).

Aby głosić misterium Chrystusa, Paweł wybiera, by nie mówić o niczym innym jak tylko o Chrystusie, „i to ukrzyżowanym” (1 Kor 2,2).

To właśnie Chrystus, Syn Boży, w swoim człowieczeństwie objawia w pełni tajemnicę Boga: „W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała, bo zostaliście napełnieni w Nim” (Kol 2,9–10).

Tajemnica Boga, która staje się obecna w Chrystusie, włącza nas w uczestnictwo.

Jest zatem oczywiste, że nie można ewangelizować, opierając się na ludzkich zdolnościach, próbując przyciągnąć i zachwycić słuchaczy użyciem wzniosłego języka, ani tym bardziej proponując piękne i atrakcyjne treści zgodne z ludzką mądrością.

Paweł wyznaje, że przyszedł głosić tajemnicę w sposób ubogi i pokorny, aby z jego słów mógł przeświecać jedynie Chrystus, i to Chrystus ukrzyżowany: „Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Ga 6,14).

Ukrzyżowanie bowiem wyraża wszystko to, kim naprawdę jest Bóg: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

Chrystus jest urzeczywistnioną miłością Boga: przez oddanie siebie w ręce ludzi, dokonane w ukrzyżowaniu, doprowadza wszystko do wypełnienia (por. J 19,30).

Paweł zatem działa „w słabości, w bojaźni, i z wielkim drżeniem” (1 Kor 2,3). Jego sposób mówienia nie opiera się na perswazyjnych przemowach, które przekonują dzięki elokwencji i sile argumentacji, dzięki którym ujawnia się jego mądrość, czyli absolutnie doskonała myśl, która nie może nie przekonać.

Paweł stara się raczej pozostawić przestrzeń „ukazaniu się Ducha i Jego mocy” (por. 1 Kor 2,4).

A Duch objawia się w Chrystusie ukrzyżowanym. Prawdziwa moc objawia się w ukrzyżowaniu Chrystusa: tam Duch włącza nas w miłość Boga, który się daje.

Człowiek boi się śmierci i dlatego stara się samego siebie umacniać. To właśnie ten lęk przed śmiercią stanowi fundament władzy diabła, który trzyma człowieka w niewoli przez strach (por. Hbr 2,14–15).

Lecz Bóg w swojej miłości, przez swojego Ducha, przez swoje życiodajne Tchnienie, jednoczy nas ze śmiercią Chrystusa: „Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?” (Rz 6,3). Dlatego Paweł, głosząc tajemnicę Boga, nie chce „znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2,2).

W chwili śmierci Chrystus oddaje swojego Ducha (por. J 19,30).

My, zjednoczeni z Nim w umieraniu, otrzymujemy tego Ducha, który jest prawdziwą mocą, ponieważ pozwala nam uczestniczyć w śmierci nie według sposobu śmierci, lecz według sposobu umierania Chrystusa.

„Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie – jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca” (Rz 6,4). Co więcej, w języku greckim czytamy: „chodzić w nowości życia”.

A ta nowość jest naprawdę radykalna: po chrzcie chodzimy jako dzieci, ponieważ znamy Boga jako Ojca. Bezpośrednią konsekwencją tej nowości jest to, że możemy żyć życiem tak, jak przeżywa je Chrystus. W chrzcie bowiem „zostaliśmy z Nim ściśle złączeni na podobieństwo Jego śmierci” (por. Rz 6,5) i dlatego jesteśmy teraz zjednoczeni także z Jego sposobem życia, ponieważ to On jest naszym życiem (por. Flp 1,21).

Żaden mówca, choćby najbardziej błyskotliwy w swojej elokwencji, nie jest w stanie przekazać człowiekowi tego daru. Żadne przekonujące przemówienie nie może nas odrodzić i uczynić zdolnymi do życia, które wykracza poza śmierć. Nie istnieje żadna ludzka mądrość, która mogłaby dać nam życie nieznające zachodu, to życie–zōē, które na zawsze pozostaje światłem–phōs, będąc żywą komunią w agapē.

Dla Pawła głoszenie Ewangelii zaczyna się od odrodzenia chrzcielnego. Dopiero później możliwe jest wyjaśnienie tego, co się wydarzyło, oraz wprowadzenie ochrzczonych w znaczenie tego wydarzenia odnawiającego. Jeśli natomiast w ewangelizacji zaczyna się od głoszenia idei i wyjaśniania, co należy robić, oznacza to, że próbujemy udoskonalić to życie według natury. I dlatego odczuwamy potrzebę bycia perswazyjnymi i przekonującymi.

Jednak przylgnięcie wzbudzone w ten sposób nie jest wiarą: jest jej substytutem. Rozpoznajemy to wtedy, gdy przychodzą wydarzenia stanowiące próbę dla naszej ludzkiej natury. Każde przylgnięcie zbudowane na racjonalistycznych przekonaniach lub motywacjach etycznych nie wytrzymuje i natychmiast znika, ponieważ opiera się na ludzkiej mądrości. A ludzka mądrość nie potrafi przezwyciężyć śmierci.

Paweł natomiast podkreśla, że wiara jest przestrzenią, w której doświadcza się mocy Boga, udzielanej nam właśnie w śmierci Chrystusa.

„[Poznanie] zamieszkuje samo z siebie w poruszeniach tych, którzy są ukrzyżowani w swoim życiu i czerpią życie z wnętrza śmierci” (Izaak z Niniwy, Mowy, Zbiór I). Świat widzi jedynie śmierć – a więc porażkę – podczas gdy prawdziwy chrześcijanin niemal wysysa prawdziwą zōē.

Gdy wiara nie jest przeżywana jako nowość życia, lecz opiera się na wysiłku budowania spójnego i przekonującego systemu myślowego, który następnie przekłada się na codzienną praktykę poprzez opracowanie etyki i później wysiłek jej realizacji, w rzeczywistości buduje się religię. Taka jednak religia chrześcijańska jest czymś całkowicie pustym, a ponadto ciężkim. Wiara natomiast jest życiem, które czyni nas uczestnikami tajemnicy Boga, którą jest komunia Osób Boskich w wiecznej agapē.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej