[SEMI] XIV DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

“Fratelli, quanto a me non ci sia altro vanto che nella croce del Signore nostro Gesù Cristo, per mezzo della quale il mondo per me è stato crocifisso, come io per il mondo” (Gal 6,14).

Per comprendere queste parole della seconda lettura, bisogna prenderle in considerazione insieme a qualche versetto precedente, altrimenti si rischia di fraintenderle in modo spiritualista, devozionista, o addirittura moralista.

Invece, si tratta di un contenuto teologico-spirituale, e di conseguenza ecclesiologico, fondamentale.

Poco prima Paolo dice: “Quelli che vogliono fare bella figura nella carne, vi costringono a farvi circoncidere, solo per non essere perseguitati a causa della croce di Cristo” (Gal 6,12).

Come spiega il grande biblista Vanhoye, la parola che viene usata in greco – “carne” – mette in evidenza la ricerca della gloria degli uomini per mezzo dell’aspetto esterno. La religione in questo caso serve per raccogliere la gloria degli uomini.

Infatti, per gli ebrei chi era circonciso ha fatto una bella figura, perché la circoncisione dice la tua appartenenza. In questo caso, la religione offre il palcoscenico per fare bella figura nella carne. Anzi, secondo la carne.

Si cerca infatti il beneficio, ossia l’affermazione di se stessi attraverso la forma, l’aspetto esterno dell’uomo.

Questo è un significato di “carne”. Ma questo senso non è separato dal secondo senso di questa parola, che è quello del principio egoista, e dunque cattivo, cioè l’affermazione di se stessi, che è il peccato.

Perciò si cerca di camuffare tale affermazione con un’immagine religiosa esterna, accolta e applaudita dalla gente. Ma si tratta fondamentalmente di un peccato della relazione, cioè il vivere la relazione nell’ottica dell’io egoista.

L’io deve fare bella figura per accogliere le relazioni degli altri nell’ottica di celebrare se stesso, di essere glorificato dagli altri per l’aspetto visibile, esterno, della carne.

Ma questa grave malattia spirituale è in pieno contrasto con la fede.

Infatti, l’ingresso del mondo nella Chiesa si costata nel fare bella figura per essere lodati e ammirati per diventare potenti. E questo trasforma la fede della Chiesa in una religione sterile: “E come potete credere, voi che ricevete gloria gli uni dagli altri, e non cercate la gloria che viene dall’unico Dio?” (Gv 5,44).

Cristo è molto chiaro. Chi cerca riconoscimento e fama dagli altri non è un credente, anzi, non può credere, perché la ricerca della fama e la fede sono due cose incompatibili tra di loro.

Infatti, Cristo stesso prende pienamente le distanze da un tale atteggiamento: “Io non ricevo gloria dagli uomini” (Gv 5,41).

Chi cerca la gloria dagli uomini quindi non crede e non ha l’amore nel proprio cuore.

L’amore infatti viene da Dio ed è ovvio che, se uno cerca gloria dagli altri, non è aperto a Dio, è ancora chiuso nel suo ombelico sul quale proietta i valori della religione attraverso i quali cerca di affermarsi.

Infatti Cristo aggiunge: “Ma vi conosco: non avete in voi l’amore di Dio” (Gv 5,42).

Senza l’amore non esiste la fede in Dio Padre, nel suo Figlio Gesù Cristo e nello Spirito Santo, il datore della vita, che è l’amore.

A partire dalla sua esperienza, Paolo precisa: “Perché in Cristo Gesù non è la circoncisione che vale o la non circoncisione, ma la fede che si rende operosa per mezzo della carità (agape)” (Gal 5,6).

Certi modi in cui viviamo la Chiesa, trasformata in una religione sterile, fanno emergere il trionfo di un individualismo esasperato, in cui l’esperienza della comunione è totalmente inesistente.

Magari si ragiona sulla comunione, ma si evidenzia subito che è un ragionamento astratto, perciò fuorviante, perché è da individui, per non dire da individualisti.

Cristo mette in evidenza il fatto che chi non vive l’amore, la relazione, come fondamento della vita, non accoglie Cristo, perché non corrisponde al suo modo di essere.

Si riduce Cristo a un eroe da ammirare e da imitare, per essere per causa sua lodati dalla gente.

E ci dà addirittura fastidio che Cristo non venga da se stesso e per se stesso, ma sia mandato da un altro: “Io sono venuto nel nome del Padre mio e voi non mi accogliete; se un altro venisse nel proprio nome, lo accogliereste” (Gv 5,43).

Questo è un chiodo nel cervello per il nostro individualismo. Anzi, è addirittura uno scandalo che Lui è il Figlio amato dal Padre che viene come dono per il mondo (cf Gv 3,16).

Infatti, è proprio per questo motivo che la religione lo ha condannato: “Noi abbiamo una Legge e secondo la Legge deve morire, perché si è fatto Figlio di Dio” (Gv 19,7).

Per questo Cristo sarà messo a morte sulla croce.

Ma proprio morendo sulla croce manifesta chi è Lui e qual è la vera vita: la relazione tra Padre e Figlio. Tanto che un militare romano, un pagano, nel vederlo morire riconosce il suo essere il Figlio di Dio (cf Mc 15,39).

Paolo vive con Cristo la crocifissione e scopre la novità della vita, tanto che nasce un Paolo nuovo che afferma “per me vivere è Cristo” (Fil 1,21). Perciò l’unica verità che rimane per lui è la vita, che è Cristo. Dal mondo non si aspetta più nulla. Il mondo per lui è morto, e anche Paolo è morto per il mondo.

Lui vive già la vita risorta, alla quale l’ha portato Cristo attraverso la croce. Perciò per lui non esiste più il fare bella figura nella carne, dal momento che la sua carne è stata sigillata dall’unità con Cristo nella crocifissione.

“Io porto le stigmate di Gesù sul mio corpo” (Gal 6,17), afferma, dove certamente si riferisce ai segni di persecuzione che subiva.

La crocifissione per i romani era la morte più vergognosa, perché si veniva denudati ed esposti al pubblico nella povertà di non potersi difendere, di non poter far altro che morire.

Allora si manifestava la bruttezza di essere incapaci di qualsiasi cosa, se non morire.

Ma questo per Paolo rimane il vero vanto, perché lì si manifesta la relazione filiale con il Padre (cf Lc 23,46) e il perdono verso gli altri (cf Lc 23,34). È la gloria con la quale ti accoglie il Padre nel suo regno (cf Lc 23,43).

Questa è la via della vita di Cristo che con il battesimo ci viene donata e lo Spirito Santo la garantisce con il dono dell’amore.

Ecco la via della fede, a differenza di quella del fare bella figura con un estetismo religioso, una volta più romantico, un’altra più secolarizzato. Adesso sono di moda tutti e due.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

“Brothers, may I never boast except in the cross of our Lord Jesus Christ, through which the world has been crucified to me, and I to the world.” (Gal 6:14).

To understand these words from the second reading, we must consider them together with a few preceding verses. Otherwise, we risk misunderstanding them in a spiritualistic, devotional, or even moralistic way. In contrast, their meaning implies theological-spiritual content, and therefore ecclesiological, fundamental.

Shortly before today’s text, Paul says: “It is those who want to make a good appearance in the flesh who are trying to compel you to have yourselves circumcised, only that they may not be persecuted for the cross of Christ.” (Gal 6:12).

As the great biblical scholar Vanhoye explains, the word used in Greek – “flesh” – highlights man’s quest for glory through outward appearance. In this case, religion serves to gather glory for the human person.

In fact, for the Jews, those who were circumcised made a good impression, because circumcision signified belonging. In this case, religion provides the stage for making a good impression in the flesh; in truth, based on the flesh.

In fact, people seek personal gain, that is, self-affirmation through the form, that is, through the external appearance of the human person.

This is one meaning of “flesh.” But this meaning is not disconnected from the second meaning of this word, which is that of a selfish principle, and therefore evil, that is, self-affirmation, which is sin.

Therefore, attempts are made to camouflage this statement with an external religious image, which is accepted and applauded by others. But this is fundamentally a sin against relationship, that is, living our relationships from the perspective of the selfish ego.

The ego must make a good impression to accept the relationships of others with a view to celebrating itself, to being glorified by others for the visible, external appearance of the flesh.

But this serious spiritual illness is in stark contrast to faith.

In fact, the world’s entry into the Church is marked by a desire to look good in order to be praised and admired, and to become powerful. This transforms the Church’s faith into a sterile religion: “How can you believe, when you accept praise from one another and do not seek the praise that comes from the only God?” (Jn 5:44).

Christ is very clear. Those who seek recognition and fame from others are not believers; indeed, they cannot believe, because faith and the pursuit of fame are incompatible.

Christ completely distances himself from such an attitude: “I do not accept human praise” (Jn 5:41).

Those who seek glory from the human person, therefore, do not believe and do not have love in their hearts.

Love comes from God. It is obvious that someone who seeks glory from others is not open to God. Rathery, they are still closed in on themselves, projecting onto themselves the values of religion through which they seek to affirm themselves.

In fact, Christ adds: “I know that you do not have the love of God in you.” (Jn 5:42).

Without love, there is no faith in God the Father, in his Son Jesus Christ, and in the Holy Spirit, the giver of life, who is love.

Based on his experience, Paul states: “For in Christ Jesus, neither circumcision nor uncircumcision counts for anything, but only faith working through love (agape)” (Gal 5:6).

Certain ways in which we live the Church, transformed into a sterile religion, bring to light the triumph of an exaggerated individualism in which the experience of communion is totally non-existent.

Perhaps we talk about communion, but it is immediately clear that it is abstract reasoning, and therefore misleading, because it comes from individuals, not to say individualists.

Christ highlights the fact that those who do not live love and relationships as the foundation of their lives do not accept Christ because it does not correspond to their way of being.

Christ is reduced to a hero to be admired and imitated, to be praised by people for his own sake.

It even bothers us that Christ does not come from himself nor for himself but is sent by another: “I came in the name of my Father, but you do not accept me; yet if another comes in his own name, you will accept him.” (Jn 5:43).

This is a thorn in the side of our individualism. Indeed, it is even scandalous that He is the Son loved by the Father who comes as a gift for the world (cf. Jn 3:16).

In fact, it is precisely for this reason that religion condemned him: “We have a law, and according to that law he ought to die, because he made himself the Son of God” (Jn 19:7).

For this reason, Christ will be put to death on the cross.

But it was precisely by dying on the cross that he revealed who he was and what true life is: the relationship between Father and Son. So much so that a Roman soldier, a pagan, seeing him die, recognised him as the Son of God (cf. Mk 15:39).

Paul experiences the crucifixion with Christ and discovers the newness of life, so much so that a new Paul is born who affirms, “For to me, life is Christ” (Phil 1:21). Therefore, the only truth that remains for him is life, which is Christ. He no longer expects anything from the world. The world is dead to him, and Paul is also dead to the world.

He already lives the resurrected life to which Christ led him through the cross. Therefore, for him, there is no longer any need to make a good impression in the flesh, since his flesh has been sealed by his unity with Christ in the crucifixion.

“I bear the marks of Jesus on my body” (Gal 6:17), he says, where he is certainly referring to the signs of persecution he suffered.

Crucifixion was the most shameful death for the Romans, because one was stripped naked and exposed to the public in the poverty of not being able to defend oneself, of not being able to do anything but die.

Then the ugliness of being incapable of anything except dying became apparent.

But for Paul, this remains the true boast, because there the filial relationship with the Father (cf. Lk 23:46) and forgiveness towards others (cf. Lk 23:34) are manifested. It is the glory with which the Father welcomes you into his kingdom (cf. Lk 23:43).

This is the way of Christ’s life, which is given to us through baptism and guaranteed by the Holy Spirit with the gift of love.

This is the way of faith, unlike that of making a good impression with religious aestheticism, sometimes romantic, sometimes more secularised. Nowadays, both are in fashion.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

«Hermanos, en cuanto a mí, no me gloríe más que en la cruz de nuestro Señor Jesucristo, por quien el mundo me fue crucificado a mí, como yo al mundo» (Gal 6, 14). Para entender estas palabras de la segunda lectura, hay que considerarlas junto con algunos versículos anteriores, pues de lo contrario se corre el riesgo de interpretarlas erróneamente de forma espiritualista, devocionalista o incluso moralista. Se trata, más bien, de un contenido teológico-espiritual y, por consiguiente, eclesiológico, que es fundamental.

Antes, Pablo dice: «Los que quieren quedar bien en la carne os obligan a circuncidaros, sólo para que no seáis perseguidos a causa de la cruz de Cristo» (Gal 6,12). Como explica el gran biblista Vanhoye, la palabra utilizada en griego – «carne»- subraya la búsqueda de la gloria del hombre a través de la apariencia externa. En este caso, la religión sirve para recoger la gloria de los hombres.

De hecho, para los judíos, quien estaba circuncidado causaba buena impresión, porque la circuncisión dice que perteneces a alguien. En este caso, la religión proporciona el escenario para quedar bien según la carne. De hecho, según la carne.

En efecto, uno busca el beneficio, la afirmación de sí mismo a través de la forma, de la apariencia externa del hombre. Este es uno de los sentidos de «carne». Pero este sentido no está separado del segundo sentido de esta palabra, que es el del principio egoísta, y por tanto malo, es decir, la afirmación de uno mismo, que es el pecado.

Por lo tanto, se intenta camuflar esta afirmación con una imagen religiosa externa, que es bien recibida y aplaudida por la gente. Pero es fundamentalmente un pecado de la relación, es decir, vivir la relación desde la perspectiva del ego egoísta.

El yo tiene que dar una buena impresión para acoger las relaciones de los demás desde la perspectiva de celebrarse a sí mismo, de ser glorificado por los demás por la apariencia visible y externa de la carne. Pero esta grave enfermedad espiritual contrasta totalmente con la fe.

De hecho, la entrada del mundo en la Iglesia se constituye en causar buena impresión para ser alabado y admirado con el fin de llegar a ser poderoso. Y esto convierte la fe de la Iglesia en una religión estéril: «¿Y cómo podéis creer vosotros, que recibís gloria los unos de los otros, y no buscáis la gloria que viene del único Dios?» (Jn 5,44).

Cristo es muy claro. Quien busca el reconocimiento y la fama de los demás no es creyente; es más, no puede creer, porque la búsqueda de la fama y la fe son dos cosas incompatibles entre sí. De hecho, Cristo mismo se distancia plenamente de tal actitud: «Yo no recibo gloria de los hombres» (Jn 5,41). Por tanto, quien busca la gloria de los hombres ni cree ni tiene amor en su corazón.

En efecto, el amor viene de Dios y es evidente que si uno busca la gloria en los demás, no está abierto a Dios, sigue encerrado en su ombligo sobre el que proyecta los valores de la religión con los que intenta afirmarse. De hecho, Cristo añade: «Pero yo os conozco: no tenéis el amor de Dios en vosotros» (Jn 5,42). Sin amor, no hay fe en Dios Padre, en su Hijo Jesucristo y en el Espíritu Santo, dador de vida, que es amor.

A partir de su experiencia, Pablo precisa: «Porque en Cristo Jesús no vale la circuncisión ni la no circuncisión, sino la fe que se hace activa por la caridad (ágape)» (Ga 5,6).

Ciertas formas de vivir la Iglesia, convertida en religión estéril, ponen de manifiesto el triunfo de un individualismo exasperado, en el que la experiencia de comunión es totalmente inexistente.

Se puede razonar sobre la comunión, pero enseguida se ve que es un razonamiento abstracto, y por tanto engañoso, porque es para individuos, por no decir individualistas. Cristo pone de relieve que quien no vive el amor, la relación, como fundamento de la vida, no acoge a Cristo, porque no corresponde a su manera de ser. Se reduce a Cristo a un héroe al que hay que admirar e imitar, al que hay que alabar por su causa.

E incluso molesta que Cristo no venga por sí mismo y para sí mismo, sino enviado por otro: «Yo he venido en nombre de mi Padre, y no me recibís; si otro viniera en su propio nombre, le recibiríais» (Jn 5,43).

Esto es un clavo en el cerebro para nuestro individualismo. De hecho, es incluso un escándalo que Él sea el Hijo amado del Padre que viene como don para el mundo (cf. Jn 3,16). De hecho, precisamente por eso la religión lo ha condenado: «Tenemos una Ley y según la Ley debe morir, porque se ha hecho Hijo de Dios» (Jn 19,7). Por esto Cristo será condenado a muerte en la cruz.

Pero precisamente muriendo en la cruz manifiesta quién es Él y lo que es la verdadera vida: la relación entre el Padre y el Hijo. Tanto es así que un soldado romano, pagano, al verlo morir reconoce que es el Hijo de Dios (cf. Mc 15,39).

Pablo experimenta la crucifixión con Cristo y descubre la novedad de la vida, hasta el punto de que nace un nuevo Pablo que afirma «para mí la vida es Cristo» (Flp 1,21). Por tanto, la única verdad que le queda es la vida, que es Cristo. Del mundo ya no espera nada. El mundo está muerto para él, y Pablo también está muerto para el mundo.

Él ya vive la vida resucitada, a la que Cristo le llevó a través de la cruz. Por tanto, para él ya no existe eso de causar buena impresión en la carne, puesto que su carne ha sido sellada por la unidad con Cristo en la crucifixión.  «Llevo los estigmas de Jesús en mi cuerpo» (Gal 6,17), dice, donde sin duda se refiere a los signos de la persecución que sufrió.

La crucifixión para los romanos era la muerte más vergonzosa, porque uno era desnudado y expuesto al público en la pobreza de no poder defenderse, de no poder hacer otra cosa que morir. Entonces se manifestó la fealdad de ser incapaz de todo menos de morir.

Pero ésta sigue siendo para Pablo la verdadera gloria, porque en ella se manifiesta la relación filial con el Padre (cf. Lc 23,46) y el perdón hacia los demás (cf. Lc 23,34). Es la gloria con la que el Padre te acoge en su reino (cf. Lc 23,43).

Este es el camino de la vida de Cristo que se nos da por el bautismo y el Espíritu Santo lo garantiza con el don del amor. Este es el camino de la fe, frente al camino de quedar bien con un esteticismo religioso, en un tiempo más romántico, en otro más secularizado. Ahora ambos están de moda.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

»Meni pa naj se ne zgodi, da bi se hvalil, razen s križem našega Gospoda Jezusa Kristusa, po katerem je bil svet križan zame, jaz pa svetu« (Gal 6,14).

Da bi razumeli te besede iz drugega berila, jih moramo pogledati skupaj z nekaj vrsticami pred tem, sicer jih lahko razumemo napačno, na spiritualističen, pobožnjakarski ali celo moralističen način.

Gre namreč za teološko-duhovno vsebino, in zato tudi za temeljno, cerkveno vprašanje.

Malo pred tem Pavel pravi: »Tisti, ki hočejo biti ugledni v mesu, vas silijo k temu, da bi se dali obrezati, in to zgolj zato, da sami ne bi bili preganjani zaradi Kristusovega križa« (Gal 6,12).

Kot pojasnjuje veliki biblicist Vanhoye, grška beseda »meso« (sarx) poudari iskanje človeške slave prek zunanjega videza. V tem primeru religija služi za pridobivanje človeške slave.

Za Jude je namreč tisti, ki je bil obrezan, pred drugimi lepo izpadel, saj je obreza pomenila pripadnost. V tem primeru je bila religija kot oder, na katerem je človek dobro izpadel v mesu. Pravzaprav – po mesu.

Gre torej za iskanje koristi, oziroma za uveljavljanje samega sebe preko zunanje oblike človeka.

To je eden od pomenov »mesa«. A ta pomen ni ločen od drugega pomena besede, in sicer od egoističnega principa, torej od zla, od uveljavljanja samega sebe – kar je greh.

Zato skuša človek takšno uveljavljanje prikriti z zunanjo religiozno podobo, ki jo ljudje sprejmejo in ji ploskajo. V temelju pa gre za greh odnosa, se pravi za to, da živimo odnose z vidika egoističnega jaza.

»Jaz« mora narediti lep vtis, da bi v odnosih z drugimi proslavljal samega sebe, da bi ga drugi poveličevali zaradi njegovega zunanjega, vidnega izgleda – zaradi mesa.

Toda ta huda duhovna bolezen je v popolnem nasprotju z vero.

Vstop sveta v Cerkev se namreč opazi v tem, da človek želi narediti lep vtis, da bi ga hvalili, občudovali, da bi postal mogočen. To pa vero Cerkve spremeni v jalovo religijo: »Kako bi mogli verovati vi, ki sprejemate slavo drug od drugega in ne iščete slave od edinega Boga?« (Jn 5,44).

Kristus je zelo jasen. Kdor išče priznanje in slavo od drugih, ni vernik, niti ne more verovati, ker sta iskanje slave in vera nezdružljivi.

Kristus se popolnoma oddalji od takšnega odnosa: »Ne sprejemam slave od ljudi« (Jn 5,41).

Kdor išče slavo od ljudi, ne veruje in v srcu nima ljubezni.

Ljubezen namreč prihaja od Boga, in jasno je, da kdor išče slavo od drugih, ni odprt za Boga – še vedno je zaprt v svoj popek, na katerega projicira vrednote religije, s katerimi poskuša potrditi samega sebe.

Kristus namreč dodaja: »Sicer pa vas poznam, da v sebi nimate Božje ljubezni« (Jn 5,42).

Brez ljubezni ni vere v Boga Očeta, v njegovega Sina Jezusa Kristusa in v Svetega Duha, ki je darovalec življenja, ki je ljubezen.

Na podlagi svoje izkušnje Pavel pojasni: »Saj v Kristusu Jezusu nič ne velja ne obreza ne neobreza, marveč vera, ki deluje po ljubezni (agapē)« (Gal 5,6).

Določeni načini, na katere živimo Cerkev, spremenjeno v jalovo religijo, razkrivajo zmago pretiranega individualizma, v katerem je izkušnja občestva povsem odsotna.

Morda se o občestvu razpravlja, a hitro postane jasno, da gre za abstraktno in zato zavajajoče razmišljanje, saj je razmišljanje posameznikov, če ne celo individualistov.

Kristus izpostavlja dejstvo, da kdor ne živi ljubezni in odnosov kot temelja življenja, ne sprejme Kristusa, ker ne ustreza njegovemu načinu bivanja.

Kristusa skrči na heroja, ki ga je treba občudovati in posnemati, da bi ga zaradi njega ljudje hvalili.

In celo moti nas dejstvo, da Kristus ne pride sam od sebe in sam zase, ampak je poslan od drugega: »Jaz sem prišel v imenu svojega Očeta in me ne sprejmete. Če pride kdo drug v svojem imenu, ga boste sprejeli« (Jn 5,43).

To je fiksna ideja našega individualizma. In celo pohujšanje, da je On ljubljeni Očetov Sin, ki prihaja kot dar za svet (prim. Jn 3,16).

Prav to je bil razlog, da ga je religija obsodila: »Mi imamo postavo, in po postavi mora umreti, ker se je delal Božjega Sina« (Jn 19,7).

Zato bo Kristus umorjen na križu.

A prav s smrtjo na križu razodeva, kdo je in kaj je resnično življenje: odnos med Očetom in Sinom. Tako, da rimski vojak, pogan, ko vidi, kako umira, prepozna, da je Božji Sin (prim. Mr 15,39).

Pavel skupaj s Kristusom živi križanje in odkrije novost življenja – tako se rodi nov Pavel, ki pravi: »Živeti je zame Kristus« (Flp 1,21). Zato je zanj edina resnica, ki ostane, življenje, ki je Kristus. Od sveta ne pričakuje ničesar več. Svet je zanj mrtev, in tudi Pavel je mrtev za svet.

On že živi vstalo življenje, h kateremu ga je Kristus pripeljal preko križa. Zato zanj ne obstaja več, da bi si želel narediti dober vtis v mesu, saj je njegovo meso zaznamovano z edinostjo s Kristusom v križanju.

»Jaz namreč nosim Jezusova znamenja na svojem telesu« (Gal 6,17) pravi, in se s tem zagotovo sklicuje na znamenja preganjanja, ki jih je pretrpel.

Križanje je bilo za Rimljane najbolj sramotna smrt, saj je bil človek razgaljen in izpostavljen javnosti v popolnem uboštvu, ko se ne more braniti in ne more drugega kot umreti.

Takrat se pokaže grozota človeške nemoči, ko človek lahko samo še umre.

Toda za Pavla je to razlog, da se hvali, kajti tam se razodene sinovski odnos z Očetom (prim. Lk 23,46) in odpuščanje drugim (prim. Lk 23,34). To je slava, s katero te Oče sprejme v svoje kraljestvo (prim. Lk 23,43).

To je pot Kristusovega življenja, ki nam je dana pri krstu in jo Sveti Duh zagotavlja z darom ljubezni.

To je pot vere, drugačna od poti ustvarjanja lepega videza z religiozno estetiko, enkrat bolj romantično, drugič bolj posvetno. Zdaj sta obe v modi.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

„Braćo, Bože sačuvaj da bih se ičim ponosio osim križem Gospodina našega Isusa Krista po kojem je meni svijet raspet i ja svijetu“ (Gal 6,14).

Da bismo razumjeli ove riječi iz drugog čitanja, moramo ih pogledati zajedno s nekoliko redaka koji im prethode, inače bi smo ih mogli krivo shvatiti na spiritualistički, pobožnjački ili čak moralistički način.

Radi se, naprotiv, o teološko-duhovnom sadržaju, a stoga i o temeljnom, crkvenom sadržaju.

Malo prije toga, Pavao kaže: „Svi koji se hoće praviti važni tijelom, sile vas na obrezanje, samo da zbog križa Kristova ne bi trpjeli progonstvo“ (Gal 6,12).

Kao što objašnjava veliki bibličar Vanhoye, grčka riječ „tijelo“ (sarx) naglašava traženje ljudske slave preko vanjskog izgleda. U tom slučaju religija služi za stjecanje ljudske slave.

Naime, kod Židova se onaj tko je bio obrezan pravio važnim pred drugima, jer je obrezanje značilo pripadnost. U tom slučaju, religija je bila poput pozornice na kojoj se osoba pravila važnom tijelom. Zapravo – po tijelu.

Dakle, radi se o traženju koristi, odnosno o afirmaciji sebe kroz vanjski čovjekov oblik.

To je jedno od značenja „tijela“. Ali to značenje nije odvojeno od drugog značenja te riječi, naime od egoističnog principa, to jest od zla, od afirmacije sebe – što je grijeh.

Stoga čovjek pokušava prikriti takvu afirmaciju vanjskom religioznom slikom, koju ljudi prihvaćaju i kojoj plješću. Ali u temelju je to grijeh odnosa, to jest življenje odnosa iz perspektive egoističnog „ja“.

„Ja“ se mora praviti važnim kako bi u odnosima s drugima slavilo samoga sebe, kako bi ga drugi slavili zbog njegova vanjskog, vidljivog izgleda – zbog tijela.

Ali ova ozbiljna duhovna bolest u potpunoj je suprotnosti s vjerom.

Naime, ulazak svijeta u Crkvu vidi se u tome da čovjek želi ostaviti dobar dojam, biti hvaljen, da mu se dive i da postane moćan. A to pretvara vjeru Crkve u jalovu religiju: „Ta kako biste vi vjerovali kad tražite slavu jedni od drugih, a slave od Boga jedinoga ne tražite!“ (Iv 5,44).

Krist je vrlo jasan. Tko god traži priznanje i slavu od drugih, nije vjernik, niti može vjerovati, jer su traženje slave i vjera nespojivi.

Krist se potpuno distancira od takvog stava: „Slave od ljudi ne tražim“ (Iv 5,41).

Dakle, tko traži slavu od ljudi, ne vjeruje i nema ljubavi u svom srcu.

Naime, ljubav dolazi od Boga i jasno je da onaj tko traži slavu od drugih, nije otvoren Bogu – još uvijek je zatvoren u svom pupku, na koji projicira vrijednosti religije s kojima se nastoji afirmirati.

Naime, Krist dodaje: „Ali vas dobro upoznah: ljubavi Božje nemate u sebi“ (Iv 5,42).

Bez ljubavi nema vjere u Boga Oca, u njegova Sina Isusa Krista i u Duha Svetoga, darovatelja života, koji je ljubav.

Na temelju vlastitog iskustva, Pavao pojašnjava: „Uistinu, u Kristu Isusu ništa ne vrijedi ni obrezanje ni neobrezanje, nego – vjera ljubavlju (agapē) djelotvorna“ (Gal 5,6).

Određeni načini na koje živimo Crkvu, pretvorenu u sterilnu religiju, otkrivaju trijumf pretjeranog individualizma, u kojem je iskustvo zajedništva potpuno odsutno.

Možda se raspravlja o zajedništvu, ali brzo postaje jasno da je to apstraktno i stoga obmanjujuće razmišljanje, budući da dolazi od pojedinaca, ako ne i individualista.

Krist ističe činjenicu da onaj tko ne živi ljubav i odnose kao temelj života, ne prihvaća Krista, jer to ne odgovara njegovom načinu postojanja.

Takav svodi Krista na heroja kojemu se treba diviti i kojeg treba oponašati, kako bi ga ljudi zbog njega hvalili.

I čak nam smeta to što Krist ne dolazi od sebe i za sebe, već ga šalje drugi: „Ja sam došao u ime Oca svoga i vi me ne primate. Dođe li tko drugi u svoje ime, njega ćete primiti“ (Iv 5,43).

To je fiksna ideja našeg individualizma. Pa čak nam je i sablazan to što je On Očev ljubljeni Sin, koji dolazi kao dar za svijet (usp. Iv 3,16).

Upravo ga je zbog toga religija osudila: „Mi imamo Zakon i po Zakonu on mora umrijeti jer se pravio Sinom Božjim“ (Iv 19,7).

Zbog toga će Krist biti ubijen na križu.

Ali upravo svojom smrću na križu On otkriva tko je i što je pravi život: odnos između Oca i Sina. Tako da rimski vojnik, poganin, kada ga vidi kako umire, prepoznaje da je On Sin Božji (usp. Mk 15,39).

Pavao živi raspeće s Kristom i otkriva novost života – tako se rađa novi Pavao koji kaže: „Ta meni je živjeti Krist“ (Fil 1,21). Stoga je za njega jedina istina koja ostaje život koji je Krist. Više ništa ne očekuje od svijeta. Svijet je za njega mrtav, a i Pavao je mrtav za svijet.

On već živi uskrsli život, u koji ga je Krist doveo preko križa. Stoga on više nema potrebe da se pravi važan tijelom, budući da je njegovo tijelo zapečaćeno jedinstvom s Kristom u raspeću.

„Ja na svom tijelu nosim biljege Isusove!“ (Gal 6,17), kaže, svakako misleći na znakove progona koje je pretrpio.

Raspeće je za Rimljane bila najsramotnija smrt, jer je čovjek bio razgoljen i izložen javnosti u potpunom uboštvu, u nemogućnosti da se brani i da išta učini, osim da umre.

Tada postaje očita grozota ljudske nemoći, kada čovjek može samo umrijeti.

Ali za Pavla je to razlog da se hvali, jer se tu očituje sinovski odnos s Ocem (usp. Lk 23,46) i oproštenje drugima (usp. Lk 23,34). To je slava s kojom te Otac prima u svoje kraljevstvo (usp. Lk 23,43).

To je put Kristova života koji nam je darovan na krštenju i za koji Duh Sveti jamči s darom ljubavi.

To je put vjere, drugačiji od pravljenja važnim religioznom estetikom, ponekad romantičnijom, ponekad svjetovnijom. Oboje je sada u modi.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

„Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata” (Ga 6,14).

Aby zrozumieć te słowa z drugiego czytania, należy je rozważyć razem z niektórymi wcześniejszymi wersetami, w przeciwnym razie istnieje ryzyko błędnej interpretacji w sposób spirytualistyczny, dewocyjny, a nawet moralistyczny. Zamiast tego chodzi o fundamentalną treść teologiczno-duchową, a w konsekwencji eklezjologiczną.

Nieco wcześniej Paweł mówi: „O ludzkie to względy ubiegają się ci wszyscy, którzy was zmuszają do obrzezania; chcą mianowicie uniknąć prześladowania z powodu krzyża Chrystusowego” (Ga 6,12). W wersji włoskiej: Ci, którzy chcą wywrzeć dobre wrażenie na ciele, zmuszają was do obrzezania.

Jak wyjaśnia wielki biblista Vanhoye, słowo użyte po grecku – „ciało” – podkreśla dążenie człowieka do chwały poprzez wygląd zewnętrzny. Religia w tym przypadku służy gromadzeniu chwały ludzi.

W rzeczywistości dla Żydów ten, kto został obrzezany, robił dobre wrażenie, ponieważ obrzezanie mówiło o przynależności. W tym przypadku religia stanowi scenę do zrobienia dobrego wrażenia w ciele. Co więcej, według ciała.

Rzeczywiście, człowiek szuka korzyści, potwierdzenia siebie poprzez formę, poprzez zewnętrzny wygląd.

Jest to jedno ze znaczeń słowa „ciało”. Ale to znaczenie nie jest oddzielone od drugiego znaczenia tego słowa, które odnosi się do samolubnej, a zatem złej zasady samozadowolenia, którą jest grzech.

Dlatego próbuje się zakamuflować to potwierdzenie zewnętrznym obrazem religijnym, który jest mile widziany i oklaskiwany przez ludzi. Jest to jednak zasadniczo grzech relacji, czyli przeżywanie relacji z perspektywy samolubnego ego.

„Ja” musi sprawiać dobre wrażenie, aby przyjmować relacje innych z perspektywy celebrowania siebie, bycia chwalonym przez innych za widzialny, zewnętrzny wygląd ciała.

Ta poważna duchowa choroba stoi jednak w całkowitej sprzeczności z wiarą.

W rzeczywistości wejście świata do Kościoła kosztuje zrobienie dobrego wrażenia, aby być chwalonym i podziwianym, aby stać się potężnym. A to zamienia wiarę Kościoła w jałową religię: „Jak możecie uwierzyć, skoro od siebie wzajemnie odbieracie chwałę, a nie szukacie chwały, która pochodzi od samego Boga?” (J 5,44).

Chrystus wyraża się bardzo jasno. Ktokolwiek szuka uznania i sławy od innych, nie jest wierzący; w rzeczy samej, nie może wierzyć, ponieważ dążenie do sławy i wiary to dwie wzajemnie sprzeczne rzeczy.

W rzeczywistości sam Chrystus całkowicie dystansuje się od takiej postawy: „Nie odbieram chwały od ludzi” (J 5,41).

Dlatego ten, kto szuka chwały u ludzi, ani nie wierzy, ani nie ma miłości w sercu. Miłość w rzeczywistości pochodzi od Boga i jest oczywiste, że jeśli ktoś szuka chwały u innych, nie jest otwarty na Boga, nadal jest skoncentrowany na swoim pępku, na który rzutuje wartości religii, poprzez które próbuje się utwierdzić.

Chrystus bowiem dodaje: „ale wiem o was, że nie macie w sobie miłości Boga” (J 5,42). Bez miłości nie ma wiary w Boga Ojca, w Jego Syna Jezusa Chrystusa i w Ducha Świętego, dawcę życia, który jest miłością.

Z własnego doświadczenia Paweł precyzuje: „Albowiem w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani jego brak nie mają żadnego znaczenia, tylko wiara, która działa przez miłość (agape)” (Ga 5,6).

Pewne sposoby, w jakie przeżywamy Kościół, przekształcony w jałową religię, ukazują triumf rozdrażnionego indywidualizmu, w którym doświadczenie komunii jest całkowicie nieistniejące.

Można rozumować na temat komunii, ale od razu widać, że jest to rozumowanie abstrakcyjne, a zatem mylące, ponieważ jest przeznaczone dla jednostek, by nie powiedzieć indywidualistów.

Chrystus podkreśla fakt, że ci, którzy nie żyją miłością, relacją, jako fundamentem życia, nie przyjmują Chrystusa, ponieważ nie odpowiada to jego sposobowi bycia.

Redukuje się Chrystusa do bohatera, którego należy podziwiać i naśladować, aby z Jego powodu być chwalonym przez ludzi.

Przeszkadza nawet to, że Chrystus nie przychodzi sam z siebie i dla siebie, ale jest posłany przez kogoś innego: „Przyszedłem w imieniu Ojca mego, a nie przyjęliście Mnie. Gdyby jednak przybył kto inny we własnym imieniu, to byście go przyjęli” (J 5,43).

Jest to gwóźdź wbity w mózg naszego indywidualizmu. W rzeczy samej, to nawet skandal, że On jest umiłowanym Synem Ojca, który przychodzi jako dar dla świata (por. J 3,16). W rzeczywistości to właśnie z tego powodu religia Go potępiła: „My mamy Prawo, a według Prawa powinien On umrzeć, bo sam siebie uczynił Synem Bożym” (J 19,7).

Dlatego Chrystus zostanie zabity na krzyżu.

Ale właśnie umierając na krzyżu objawia, kim jest i czym jest prawdziwe życie: relacją między Ojcem i Synem. Do tego stopnia, że rzymski żołnierz, poganin, widząc, jak umiera, uznaje Go za Syna Bożego (por. Mk 15,39).

Paweł doświadcza ukrzyżowania z Chrystusem i odkrywa nowość życia, do tego stopnia, że rodzi się nowy Paweł, który potwierdza, że „dla mnie żyć to Chrystus” (Flp 1,21). Dlatego jedyną prawdą, jaka mu pozostaje, jest życie, którym jest Chrystus. Od świata nie oczekuje już niczego. Świat jest dla niego martwy, a Paweł jest martwy dla świata.

On już żyje zmartwychwstałym życiem, do którego Chrystus przywiódł go przez krzyż. Dlatego dla niego nie ma już czegoś takiego jak robienie dobrego wrażenia w ciele, ponieważ jego ciało zostało zapieczętowane przez jedność z Chrystusem w ukrzyżowaniu.

„Przecież ja na ciele swoim noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa” (Ga 6,17), potwierdza, gdzie z pewnością odnosi się do znaków prześladowań, których doświadczył.

Ukrzyżowanie dla Rzymian było najbardziej haniebną śmiercią, ponieważ człowiek został rozebrany do naga i wystawiony na widok publiczny w ubóstwie, nie będąc w stanie się bronić, nie będąc w stanie zrobić nic poza śmiercią. Wtedy objawiała się brzydota bycia niezdolnym do niczego poza umieraniem.

Ale to dla Pawła pozostaje prawdziwą chwałą, ponieważ tam objawia się synowska relacja z Ojcem (por. Łk 23,46) i przebaczenie względem innych (por. Łk 23,34). Jest to chwała, z jaką Ojciec wita cię w swoim królestwie (por. Łk 23,43).

Jest to droga życia Chrystusa, która jest nam dana przez chrzest, a Duch Święty gwarantuje ją darem miłości.

Jest to droga wiary, w przeciwieństwie do drogi robienia dobrego wrażenia za pomocą religijnego estetyzmu, raz bardziej romantycznego, innym razem bardziej zsekularyzowanego. Teraz oba są w modzie.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej