[SEMI] XIX DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO A) 2

ITALIANO

Cristo obbliga i discepoli ad imbarcarsi e ad andare all’altra riva, che è quella dei pagani, cioè dei geraseni. Praticamente li costringe a lasciare lo scenario del grande evento della moltiplicazione dei pani e dei pesci. Evidentemente, non vuole che i discepoli si trattengano in quel luogo perché è uno scenario carico di una tentazione che va esattamente contro la missione che Cristo ha ricevuto dal Padre.

Infatti, nel vangelo di Matteo Cristo si ritira a pregare due volte: quando allontana i discepoli dopo la moltiplicazione dei pani e dei pesci (cf Mt 14,23) e nel Getsemani (cf Mt 26,36). Cristo è stato mandato dal Padre come il Dono che manifesterà il suo amore per l’umanità (cf Gv 3,16). Ma ora questa missione può essere totalmente fraintesa e capita secondo la logica di un messianismo trionfante, come se Cristo fosse il messia che soddisfa i bisogni della natura umana.

Come dicevano già alcuni antichi Padri e come dicono anche alcuni esegeti contemporanei del vangelo di Matteo, Cristo si ritira a pregare per i discepoli, affinché sappiano leggere ciò che è avvenuto e non cedano alla tentazione di pensare che siamo protetti dalla grazia di Dio quando nella vita va tutto bene e godiamo di salute, benessere, successo, apprezzamento da parte degli altri, ecc. Spesso anche nella Chiesa si riscontra questa mentalità. Quante volte accade che si pensa di essere con Cristo e di essere da Lui benedetti perché le cose che riguardano la natura umana procedono tutte in modo soddisfacente!

Cristo stesso è stato tentato di servirsi della sua identità di Figlio di Dio per rispondere ai bisogni dell’uomo. In un certo senso, era tentato di diventare una specie di imperatore che si serve del potere per realizzare il bene che vuole compiere (cf Mt 4,3-10). Infatti Giovanni testimonia che, dopo aver saziato la moltitudine, la folla torna da lui: “Ma Gesù, sapendo che stavano per venire a prenderlo per farlo re, si ritirò di nuovo sulla montagna, tutto solo” (Gv 6,15).

Si tratta di una tentazione tremenda, come testimonia anche la storia della Chiesa. È molto facile fare proprie le strutture dei regni di questo mondo nell’intento di promuovere il bene, senza rendersi conto che le strutture di questo mondo sono incompatibili con il modo del re dei cieli, che è il Cristo-Agnello. Quanta venerazione, devozione e sottomissione a queste strutture e a coloro che le gestiscono, in vista del bene che dovremmo realizzare! E non ci accorgiamo che, in tal modo, la logica del mondo entra in modo massiccio nella Chiesa. Basta ricordare che nella preghiera di Cristo nel Getsemani è immediatamente chiaro che la volontà del Padre è l’agapē e che questa si realizza nel dono di sé nelle mani dei peccatori e dei nemici: “Infatti, mentre noi eravamo ancora peccatori, Cristo morì per gli empi nel tempo stabilito… Dio dimostra il suo amore verso di noi perché, mentre eravamo ancora peccatori, Cristo è morto per noi” (Rm 5,6.8).

Il disegno della volontà del Padre è l’amore, è assolutamente per il bene dell’uomo. Nel Getsemani Cristo si consegna con tutta la sua natura umana al Padre. E questa consegna si concretizza nelle mani dei traditori e degli aggressori che sono venuti a prenderlo (cf Mt 26,39.42.45-46). Ecco l’Agnello, che si trova su un livello completamente diverso rispetto a quel re che la gente voleva che lui diventasse.

I discepoli obbediscono a Cristo e partono. Ma è molto difficile remare perché c’è un fortissimo vento contrario (cf Mt 14,24). Infatti, prendere le distanze da una situazione in cui Cristo è accolto e acclamato, come uno che piace, vuol dire andare contro il gusto culturale e anche religioso: perciò il vento è contrario e fortissimo, tanto che la barca è sbattuta dalle onde. Ad un certo punto i discepoli vedono venire verso di loro qualcuno che cammina sulle onde del mare e sono convinti che sia un fantasma (cf Mt 14,25-26). Ma c’è solo uno che può camminare sulle acque: Dio “da solo stende i cieli e cammina sulle onde del mare” (Gb 9,8). “Sul mare passava la tua via, i tuoi sentieri sulle grandi acque e le tue orme rimasero invisibili” (Sal 77,20).

Pietro sfida Cristo e chiede che gli dica di venire verso di lui. Ma a Dio si viene solo per mezzo del Figlio suo, cioè da salvati. L’immagine che Matteo offre è quella dell’iconografia della discesa agli inferi. Nella discesa agli inferi Cristo risorto scende nell’impero della morte e prende Adamo ed Eva per il polso – cioè il luogo dove si misura la vita – e li tira fuori dalla morte. Infatti Matteo usa qui una parola (cheir) che vuol dire mano, ma può indicare anche l’intero avambraccio. Dunque, è un’immagine molto forte.

Pietro cammina fino a quando si fida della parola di Cristo, ma poi la notte, il vento e l’oscura profondità del mare lo spaventano. La paura lo fa sprofondare ed è Cristo che lo salva, tirandolo fuori dalla morte (cf Mt 14,30-31). La storia, sia quella personale, che quella universale dei popoli, segretamente, esercita un potere sull’uomo attraverso la paura della morte, facendogliela avvertire realmente in tutto ciò che è. Ma chi cammina senza essere distratto dalla storia è Dio, dunque Cristo, che da Figlio di Dio vive la storia nell’agapē e, proprio consegnandosi nelle mani dei violenti e dei nemici di Dio che lo distruggono, viene riconosciuto come Figlio di Dio (cf Mc 15,39).

Anche i discepoli nel vangelo di oggi lo riconoscono non semplicemente come Dio – che potrebbe corrispondere ad un eroe –, ma come Figlio di Dio Padre. Il Messia non è un eroe, ma il Figlio di Dio che, tirandoti fuori dalla morte, ti fa rinascere in Lui da figlio, donandoti di vivere la sua stessa vita nell’amore, unito al Padre. A Dio si arriva da figli. Nessuno viene a Cristo se non è attirato dal Padre (cf Gv 6,44), cioè se non viene generato da Lui, dall’alto (cf Gv 3,3.5). Chi non vive la stessa vita di Cristo non comprende che, dopo un successo grande come quello della moltiplicazione dei pani, Cristo si ritira perché viene capito secondo una logica mondana, che però può essere rivestita di una religiosità che non ha nulla a che vedere con la fede.

Infatti, possiamo “arrivare” a Cristo solo perché siamo redenti da Lui. Redenti vuol dire rigenerati nello Spirito Santo, che ci rende partecipi della sua stessa vita.

Infatti i cristiani sono quelli che vivono la zōē, che è agapē, e manifestano Dio che è Padre misericordioso verso tutti. I cristiani vivono la propria realtà umana come dono di sé agli altri. Amano con ciò che sono e non cercano nessun “like” da parte di nessuno. Non vivono la propria storia – né la storia in generale – come fonte di paura o occasione perenne di salvare sé stessi e affermare sé stessi, ma come esperienza della salvezza, grazie alla mano tesa di Cristo, che accoglie e ti fa amare anche coloro che ti fanno del male.

 

“Chi è amico di Dio e lo ama, chi lo possiede in sé stesso come il tesoro superiore a ogni bene, accoglie ingiurie e umiliazioni con gioia e felicità inesprimibili (Mt 5,10-12). Ricambia con doppio amore e amore sincero chi […] gli fa subire tutto ciò come fosse un benefattore”

(Simone il Nuovo Teologo, Catechesi XXVII, 245).

 

Ecco ciò che veramente fa vedere il cristiano in questa storia. Non si tratta di uno che dichiara di essere credente. Non si tratta di uno che si sforza di realizzare idee e dottrine insegnate religiosamente. Si tratta della manifestazione nella propria storia della vita di Cristo, e dunque della sua storia! Fare del bene a colui che ti fa del male, amare i nemici (cf Mt 5,44), senza la vita-zōē, senza l’agapē di Cristo, non è possibile, perché è esattamente contro la logica del successo secondo questo mondo. La fede è la partecipazione alla stessa vita di Cristo.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Christ compels the disciples to set out in the boat and go to the other side of the lake which is the land of the Gentiles, that is, the Gerasenes. He practically forces them to leave the scene of the great miracle of the multiplication of the loaves and fishes. Clearly, he does not want the disciples to linger in that place because it is a setting fraught with a temptation that runs directly counter to the mission Christ has received from the Father.

Indeed, in the Gospel of Matthew, Christ withdraws to pray on two occasions: when he sends the disciples away after the multiplication of the loaves and fishes (cf. Mt 14:23) and in Gethsemane (cf. Mt 26:36). Christ was sent by the Father as the Gift who would reveal his love for humanity (cf. Jn 3:16). But now this mission risks being completely misunderstood and interpreted according to the logic of a triumphant messianism, as if Christ were the Messiah who satisfies the needs of human nature.

As some of the early Fathers have already noted, and as some contemporary exegetes of the Gospel of Matthew also point out, Christ withdraws to pray for the disciples, so that they may understand what has taken place and not succumb to the temptation to think that we are protected by God’s grace when everything in life is going well and we enjoy good health, well-being, success, the appreciation of others, and so on. This mindset is often found even within the Church. How often do we think we are with Christ and blessed by Him simply because matters pertaining to human nature are all going well!

Christ Himself was tempted to use His identity as the Son of God to meet human needs. In a sense, He was tempted to become a sort of emperor who uses power to bring about the good He wishes to accomplish (cf. Mt 4:3–10). Indeed, John testifies that, after feeding the multitude, the crowd returned to Him: “Since Jesus knew that they were going to come and carry him off to make him king, he withdrew again to the mountain alone” (Jn 6:15).

This is a tremendous temptation, as the history of the Church also bears witness. It is all too easy to adopt the structures of the kingdoms of this world with the intention of promoting the good, without realising that the structures of this world are incompatible with the way of the King of Heaven, who is the Christ-Lamb. How much veneration, devotion and submission there is to these structures and to those who manage them, in the name of the good we are meant to achieve! And we do not realise that, in this way, the logic of the world enters the Church on a massive scale. We need only recall that in Christ’s prayer in Gethsemane it is immediately clear that the Father’s will is agapē and that this is realised in the gift of himself into the hands of sinners and enemies: “For Christ, while we were still helpless, yet died at the appointed time for the ungodly. […] But God proves his love for us in that while we were still sinners Christ died for us” (Rom 6:6, 8).

The plan of the Father’s will is love; it is entirely for the good of humankind. In Gethsemane, Christ entrusts himself, with his entire human nature, to the Father. And this entrustment takes concrete form in the hands of the traitors and aggressors who have come to arrest him (cf. Matt 26:39, 42, 45–46). Here is the Lamb, who stands on a completely different level from the king the people wanted him to become.

The disciples obey Christ and set off. But it is very difficult to row because there is a very strong headwind (cf. Mt 14:24). Indeed, distancing oneself from a situation in which Christ is welcomed and acclaimed, as someone who is popular, means going against cultural and even religious sensibilities: hence the headwind is so strong that the boat is being tossed about by the waves. At one point, the disciples see someone coming towards them, walking on the waves of the sea, and they are convinced that it is a ghost (cf. Mt 14:25–26). But there is only one who can walk on the waters: God who “alone stretches out the heavens and treads upon the crests of the sea” (Job 9:8). “Through the sea was your path; your way, through the mighty waters, though your footsteps were unseen” (Ps 77:20).

Peter challenges Christ and asks him to tell him to come to him. But one comes to God only through his Son, that is, as one who has been saved. The image Matthew presents is that of the iconography of the descent into hell. In the descent into hell, the risen Christ descends into the realm of death and takes Adam and Eve by the wrist – that is, the place where life is measured – and draws them out of death. In fact, Matthew uses a word here (cheir) which means hand but can also refer to the entire forearm. It is, therefore, a very powerful image.

Peter walks as long as he trusts in Christ’s word, but then the night, the wind and the dark depths of the sea frighten him. Fear causes him to sink, and it is Christ who saves him, pulling him out of death (cf. Mt 14:30–31). History – whether personal history or the universal history of peoples – secretly exerts a power over humanity through the fear of death, making us truly feel its presence in all that we are. But the one who walks without being distracted by history is God—and thus Christ—who, as the Son of God, lives out history in agapē and, precisely by placing himself in the hands of the violent and the enemies of God who destroy him, is recognised as the Son of God (cf. Mk 15:39).

Even the disciples in today’s Gospel recognise him not simply as God – which might be akin to a hero – but as the Son of God the Father. The Messiah is not a hero, but the Son of God who, by drawing us out of death, causes us to be reborn in him as children, granting us the gift of living his very life in love, united with the Father. We come to God as children. No one comes to Christ unless they are drawn by the Father (cf. Jn 6:44), that is, unless they are born of Him from above (cf. Jn 3:3, 5).

Those who do not live the same life as Christ fail to understand that, after a miracle as great as the feeding of the five thousand, Christ withdraws because He is understood according to a worldly logic, which, however, can be cloaked in a form of religiosity that has nothing to do with faith.

Indeed, we can ‘come’ to Christ only because we are redeemed by Him. To be redeemed means to be regenerated in the Holy Spirit, who makes us partakers of His very life.

Indeed, Christians are those who live zōē-life, which is agapē, and manifest God, who is a merciful Father to all. Christians live out their human reality as a gift of self to others. They love those with whom they find themselves and do not seek ‘likes’ from anyone. They do not experience their own story – nor history in general – as a source of fear or a perpetual opportunity to save themselves and assert themselves, but as an experience of salvation, thanks to the outstretched hand of Christ, who welcomes us and enables us to love even those who harm us.

 

“Whoever is a friend of God and loves him, whoever possesses him within themselves as a treasure surpassing all other goods, receives insults and humiliations with inexpressible joy and happiness (Mt 5:10–12). He repays with double love and sincere love those who […] make him suffer all this as if they were benefactors”

(Simeon the New Theologian, Catechesis XXVII, 245).

 

This is what the Christian truly reveals in this story. It is not a matter of someone who merely claims to be a believer. It is not a matter of someone who strives to put into practice ideas and doctrines taught by the Church. It is the manifestation of Christ’s life within one’s own life story—and therefore one’s own story! Doing good to those who do you harm, loving one’s enemies (cf. Mt 5:44), without zōē-life—without Christ’s agapē—is not possible, because it runs completely counter to this world’s logic of success. Faith is participation in the very life of Christ.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Cristo obliga a los discípulos a embarcarse y a ir a la otra orilla, que es la de los paganos, es decir, la de los gerasenos. Prácticamente los obliga a abandonar el escenario del gran acontecimiento de la multiplicación de los panes y los peces. Evidentemente, no quiere que los discípulos se queden en ese lugar porque es un escenario cargado de una tentación que va exactamente en contra de la misión que Cristo recibió del Padre.

De hecho, en el Evangelio de Mateo, Cristo se retira a orar en dos ocasiones: cuando aleja a los discípulos después de la multiplicación de los panes y los peces (cf. Mt 14,23) y en Getsemaní (cf. Mt 26,36). Cristo fue enviado por el Padre como el Don que manifestaría su amor por la humanidad (cf. Jn 3,16). Pero ahora esta misión puede ser totalmente malinterpretada y entendida según la lógica de un mesianismo triunfante, como si Cristo fuera el Mesías que satisface las necesidades de la naturaleza humana.

Como ya lo decían algunos Padres de la Iglesia y como también lo señalan algunos exégetas contemporáneos del Evangelio de Mateo, Cristo se retira a orar por los discípulos, para que sepan interpretar lo que ha sucedido y no caigan en la tentación de pensar que estamos protegidos por la gracia de Dios cuando en la vida todo va bien y disfrutamos de salud, bienestar, éxito, reconocimiento por parte de los demás, etc. A menudo, incluso en la Iglesia, se observa esta mentalidad. ¡Cuántas veces pensamos que estamos con Cristo y que somos bendecidos por Él porque todo lo relacionado con la naturaleza humana marcha de manera satisfactoria!

El mismo Cristo fue tentado a valerse de su identidad como Hijo de Dios para satisfacer las necesidades del hombre. En cierto sentido, fue tentado a convertirse en una especie de emperador que utiliza el poder para realizar el bien que desea llevar a cabo (cf. Mt 4,3-10). De hecho, Juan da testimonio de que, después de haber saciado a la multitud, la gente regresó a él: «Pero Jesús, sabiendo que iban a venir a llevárselo para hacerlo rey, se retiró de nuevo al monte, completamente solo» (Jn 6,15).

Se trata de una tentación tremenda, como también lo atestigua la historia de la Iglesia. Es muy fácil hacer propias las estructuras de los reinos de este mundo con la intención de promover el bien, sin darnos cuenta de que las estructuras de este mundo son incompatibles con el modo de gobernar del Rey de los cielos, que es el Cristo-Cordero. ¡Cuánta veneración, devoción y sumisión a estas estructuras y a quienes las administran, en nombre del bien que deberíamos realizar! Y no nos damos cuenta de que, de esa manera, la lógica del mundo se infiltra masivamente en la Iglesia. Basta recordar que en la oración de Cristo en Getsemaní queda inmediatamente claro que la voluntad del Padre es el ágape y que este se realiza en la entrega de sí mismo en manos de los pecadores y de los enemigos: «De hecho, mientras aún éramos pecadores, Cristo murió por los impíos en el tiempo establecido… Dios demuestra su amor hacia nosotros porque, mientras aún éramos pecadores, Cristo murió por nosotros» (Rom 6,6.8).

El designio de la voluntad del Padre es el amor; es absolutamente por el bien del hombre. En Getsemaní, Cristo se entrega con toda su naturaleza humana al Padre. Y esta entrega se concreta en manos de los traidores y los agresores que vinieron a capturarlo (cf. Mt 26,39.42.45-46). He aquí al Cordero, que se encuentra en un nivel completamente diferente al de aquel rey en el que la gente quería que se convirtiera.

Los discípulos obedecen a Cristo y parten. Pero es muy difícil remar porque hay un viento en contra muy fuerte (cf. Mt 14,24). De hecho, distanciarse de una situación en la que Cristo es recibido y aclamado, como alguien que agrada, significa ir en contra del gusto cultural y también religioso: por eso el viento es contrario y muy fuerte, tanto que las olas sacuden la barca. En cierto momento, los discípulos ven venir hacia ellos a alguien que camina sobre las olas del mar y están convencidos de que es un fantasma (cf. Mt 14,25-26). Pero solo hay uno que puede caminar sobre las aguas: Dios, «quien por sí solo extiende los cielos y camina sobre las olas del mar» (Job 9,8). «Por el mar pasaba tu camino, tus sendas sobre las grandes aguas, y tus huellas permanecieron invisibles» (Sal 77,20).

Pedro desafía a Cristo y le pide que le diga que se acerque a él. Pero a Dios solo se llega por medio de su Hijo, es decir, como salvados. La imagen que ofrece Mateo es la de la iconografía del descenso a los infiernos. En el descenso a los infiernos, Cristo resucitado desciende al reino de la muerte y toma a Adán y Eva por la muñeca —es decir, el lugar donde se mide la vida— y los saca de la muerte. De hecho, Mateo utiliza aquí una palabra (cheir) que significa «mano», pero que también puede referirse a todo el antebrazo. Por lo tanto, es una imagen muy impactante.

Pedro camina hasta que confía en la palabra de Cristo, pero luego la noche, el viento y la oscura profundidad del mar lo asustan. El miedo lo hace hundirse y es Cristo quien lo salva, sacándolo de la muerte (cf. Mt 14,30-31). La historia, tanto la personal como la universal de los pueblos, ejerce secretamente un poder sobre el hombre a través del miedo a la muerte, haciéndole sentirla realmente en todo lo que es. Pero quien camina sin dejarse distraer por la historia es Dios, es decir, Cristo, quien, como Hijo de Dios, vive la historia en la ágape y, precisamente al entregarse en manos de los violentos y de los enemigos de Dios que lo destruyen, es reconocido como Hijo de Dios (cf. Mc 15,39).

También los discípulos, en el evangelio de hoy, lo reconocen no simplemente como Dios —lo cual podría equivaler a un héroe—, sino como Hijo de Dios Padre. El Mesías no es un héroe, sino el Hijo de Dios que, sacándote de la muerte, te hace renacer en Él como hijo, dándote la gracia de vivir su misma vida en el amor, unido al Padre. A Dios se llega como hijos. Nadie viene a Cristo si no es atraído por el Padre (cf. Jn 6,44), es decir, si no es engendrado por Él, desde lo alto (cf. Jn 3,3.5). Quien no vive la misma vida que Cristo no comprende que, después de un éxito tan grande como el de la multiplicación de los panes, Cristo se retira porque se le entiende según una lógica mundana, que, sin embargo, puede revestirse de una religiosidad que no tiene nada que ver con la fe.

De hecho, solo podemos «llegar» a Cristo porque somos redimidos por Él. Ser redimidos significa ser regenerados en el Espíritu Santo, quien nos hace partícipes de su misma vida.

De hecho, los cristianos son aquellos que viven la zōē, que es agapē, y manifiestan a Dios, quien es un Padre misericordioso para con todos. Los cristianos viven su propia realidad humana como un don de sí mismos a los demás. Aman con lo que son y no buscan ningún “me gusta” de nadie. No viven su propia historia —ni la historia en general— como fuente de miedo o como una ocasión constante para salvarse a sí mismos y afirmarse, sino como una experiencia de salvación, gracias a la mano tendida de Cristo, que acoge y te hace amar incluso a quienes te hacen daño.

 

«Quien es amigo de Dios y lo ama, quien lo posee en sí mismo como el tesoro superior a todo bien, acoge las injurias y las humillaciones con alegría y felicidad inexpresables (Mt 5,10-12). «Devuelve con doble amor y amor sincero a quien […] le hace sufrir todo eso como si fuera un benefactor»

(Simón el Nuevo Teólogo, Catequesis XXVII, 245).

 

Esto es lo que realmente muestra el cristiano en esta historia. No se trata de alguien que declara ser creyente. No se trata de alguien que se esfuerza por poner en práctica ideas y doctrinas enseñadas religiosamente. Se trata de la manifestación, en la propia historia, de la vida de Cristo, ¡y por lo tanto de su historia! Hacer el bien a quien te hace daño, amar a los enemigos (cf. Mt 5,44), sin la vida-zōē, sin la agapē de Cristo, no es posible, porque va exactamente en contra de la lógica del éxito según este mundo. La fe es la participación en la misma vida de Cristo.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Kristus prisili učence, da se vkrcajo v čoln in se peljejo na drugo stran, to je na ozemlje poganov, v Géraško deželo. Pravzaprav jih prisili, da zapustijo prizorišče velikega dogodka pomnožitve kruha in rib. Očitno noče, da bi se tam zadrževali, saj je tam močna skušnja, ki je popolnoma nasprotna poslanstvu, ki ga je prejel od Očeta.

V Matejevem evangeliju se Kristus namreč dvakrat umakne molit: prvič, ko po pomnožitvi kruha in rib odslovi učence (prim. Mt 14,23), in drugič v Getsemaniju (prim. Mt 26,36). Oče je Kristusa poslal kot Dar, ki bo razodel njegovo ljubezen do človeštva (prim. Jn 3,16). Toda to poslanstvo lahko zdaj popolnoma napačno razumejo in ga razlagajo po logiki zmagoslavnega mesijanstva, kakor da bi bil Kristus Mesija, ki zadovoljuje potrebe človeške narave.

Kot so govorili že nekateri cerkveni očetje in poudarjajo tudi nekateri sodobni razlagalci Matejevega evangelija, se Kristus umakne k molitvi za učence, da bi znali pravilno razbrati to, kar se je zgodilo, in da ne bi podlegli skušnjavi, da človeka varuje Božja milost takrat, ko mu gre v življenju vse dobro: ko je zdrav, ko uživa blagostanje, uspeh, priznanje drugih itd. Takšno miselnost pogosto srečamo tudi v Cerkvi. Kolikokrat se zgodi, da kdo misli, da je s Kristusom in da ga Kristus blagoslavlja zato, ker mu gre gladko vse, kar zadeva njegovo človeško naravo!

Tudi Kristus sam je bil skušan, da bi svojo istovetnost Božjega Sina uporabil za zadovoljevanje človekovih potreb. V nekem smislu je bil v skušnjavi, da bi postal vladar, ki se poslužuje moči, da uresničuje dobro, ki ga želi storiti (prim. Mt 4,3-10). Janez namreč pričuje, da se je potem, ko je nahranil množico, ljudstvo vrnilo k njemu: »Ker je Jezus spoznal, da nameravajo priti in ga s silo odvesti, da bi ga postavili za kralja, se je spet sam umaknil na goro« (Jn 6,15).

Gre za strašno skušnjavo, kar potrjuje tudi zgodovina Cerkve. Zelo lahko je prevzeti strukture kraljestev tega sveta z namenom, da bi delali dobro, pri tem pa se ne zavedamo, da so te strukture nezdružljive z načinom Kralja nebes, ki je Kristus-Jagnje. Koliko oboževanja in podrejanja tem strukturam ter tistim, ki jih vodijo, v imenu dobrega, ki bi ga morali storiti! Ne opazimo pa, da na ta način logika sveta množično vstopa v Cerkev. Dovolj je, da se spomnimo Kristusove molitve v Getsemaniju, in je takoj jasno, da je Očetova volja zastonjska ljubezen (agapē) in da se ta uresničuje v darovanju samega sebe v roke grešnikov in sovražnikov: »Kajti ko smo bili še slabotni, je Kristus v času, ki je bil za to določen, umrl za brezbožne. […] Bog pa izkazuje svojo ljubezen do nas s tem, da je Kristus umrl za nas, ko smo bili še grešniki« (prim. Rim 5,6.8).

Načrt Očetove volje je ljubezen; v celoti je usmerjen v človekovo dobro. V Getsemaniju se Kristus z vso svojo človeško naravo izroči Očetu. Ta izročitev pa se konkretizira v rokah izdajalcev in napadalcev, ki so ga prišli prijet (prim. Mt 26,39.42.45-46). To je Jagnje, ki je na povsem drugi ravni kakor kralj, kakršnega je ljudstvo želelo narediti iz njega.

Učenci ubogajo Kristusa in odrinejo. Toda zelo težko je veslati, saj piha močan nasprotni veter (prim. Mt 14,24). Oddaljiti se od kraja, kjer je Kristus sprejet in slavljen kot nekdo, ki ugaja ljudem, pomeni iti proti prevladujočemu kulturnemu in celo verskemu okusu. Zato je veter tako močan in nasproten, da valovi premetavajo čoln. Učenci nenadoma zagledajo nekoga, ki hodi po morski gladini, in mislijo, da je prikazen (prim. Mt 14,25-26). Toda samo eden je, ki lahko hodi po vodi: Bog. »Razpenja nebo, on sam, in hodi po morskih valovih« (Job 9,8). »Čez morje je vodila tvoja pot, tvoja steza čez velike vode, a tvojih sledov ni bilo mogoče spoznati« (Ps 77,20).

Peter izzove Kristusa in ga prosi, naj mu ukaže priti k njemu. Toda k Bogu je mogoče priti le po njegovem Sinu – torej kot odrešen. Podoba, ki jo tukaj ponuja Matej, spominja na ikonografijo Kristusovega sestopa v podzemlje. V prizorih sestopa v podzemlje vstali Kristus stopi v kraljestvo smrti, prime Adama in Evo za zapestje – mesto, kjer se zazna utrip življenja – in ju potegne iz smrti. Matej tukaj uporabi besedo cheir, ki pomeni roko, lahko pa tudi celotno podlaket. Gre torej za zelo močno podobo.

Peter hodi po vodi, dokler zaupa Kristusovi besedi, potem pa ga prestrašijo noč, veter in temna globina morja. Iz strahu potone, Kristus pa ga reši in ga potegne iz smrti (prim. Mt 14,30-31). Zgodovina – tako osebna kakor zgodovina narodov – na skrivnosten način vlada človeku prek strahu pred smrtjo, saj mu daje občutek, da je smrt navzoča v vsem. Ta, ki hodi ne da bi ga zgodovina zmedla, je samo Bog, torej Kristus, ki kot Božji Sin živi zgodovino v zastonjski ljubezni. Prav v tem, da se izroči v roke nasilnežev in Božjih sovražnikov, ki ga uničijo, je prepoznan kot Božji Sin (prim. Mr 15,39).

Tudi učenci ga v današnjem evangeliju ne prepoznajo zgolj kot Boga – kar bi lahko ustrezalo predstavi junaka –, temveč kot Sina Boga Očeta. Mesija ni junak, ampak Božji Sin, ki te izvleče iz smrti in ti da, da se v njem ponovno rodiš kot sin ter prejmeš njegovo življenje v ljubezni in edinosti z Očetom. K Bogu pridemo kot sinovi in hčere. Nihče ne pride h Kristusu, če ga ne pritegne Oče (prim. Jn 6,44), torej če ni od njega rojen od zgoraj (prim. Jn 3,3.5). Kdor ne živi Kristusovega življenja, ne more razumeti, zakaj se je Kristus po tako velikem uspehu, kakršna je bila pomnožitev kruha, umaknil: ljudje so ga namreč razumeli po svetni logiki, ki je lahko odeta v religioznost, vendar nima nič skupnega z vero.

H Kristusu lahko »pridemo« samo zato, ker nas je on odrešil. Biti odrešen pomeni biti prerojen v Svetem Duhu, ki nas napravi deležne njegovega življenja.

Kristjani so tisti, ki živijo življenje kot zōē, Božje življenje, ki je zastonjska ljubezen (agapē), in razodevajo Boga, ki je usmiljeni Oče vseh. Svojo človeško resničnost živijo kot darovanje samih sebe drugim. Ljubijo s tem, kar so, in ne iščejo nobenih »všečkov« ali priznanja od kogar koli. Lastna zgodovina – niti zgodovina sveta – jim ne povzroča strahu in ne želijo nenehno reševati sebe ali uveljavljati sebe, temveč jo živijo kot izkušnjo odrešenja po Kristusovi iztegnjeni roki, ki človeka sprejme in mu daje moč ljubiti tudi tiste, ki mu delajo hudo.

 

»Kdor je Božji prijatelj in ga ljubi, kdor ga nosi v sebi kot zaklad, dragocenejši od vsake druge dobrine, sprejema žalitve in ponižanja z neizrekljivim veseljem in radostjo (Mt 5,10-12). Onemu, ki mu vse to povzroča, vrača dvojno ljubezen in iskreno naklonjenost, kakor bi bil njegov dobrotnik«

(Simeon Novi Teolog, Kateheze XXVII, 245).

 

To je tisto, kar v resnici razodeva kristjana v tej zgodovini. Ne gre za človeka, ki zgolj izjavlja, da veruje. Ne gre za človeka, ki si prizadeva uresničevati religiozno naučene ideje in nauke. Gre za razodevanje Kristusovega življenja v lastni zgodovini – in s tem njegove zgodovine. Delati dobro tistemu, ki ti dela hudo, ljubiti sovražnike (prim. Mt 5,44) brez življenja kot zōē, brez Kristusove zastonjske ljubezni, ni mogoče, ker je v popolnem nasprotju z logiko uspeha tega sveta. Vera je deležnost pri Kristusovem življenju.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Krist prisiljava učenike da uđu u lađu i prijeđu na drugu stranu jezera, to jest na pogansko područje, u gerazenski kraj. Zapravo ih prisiljava da napuste prizorište velikog događaja umnažanja kruhova i riba. Očito ne želi da se ondje zadržavaju jer se ondje krije snažna napast koja je potpuno suprotna poslanju koje je primio od Oca.

Naime, u Matejevom evanđelju Krist se dvaput povlači na molitvu: prvi put kada nakon umnažanja kruhova i riba otpušta učenike (usp. Mt 14, 23), a drugi put u Getsemaniju (usp. Mt 26, 36). Otac je poslao Krista kao Dar koji će očitovati njegovu ljubav prema čovječanstvu (usp. Iv 3, 16). No to poslanje sada mogu potpuno pogrešno razumjeti i tumačiti ga prema logici slavodobitnog mesijanizma, kao da je Krist Mesija koji zadovoljava potrebe ljudske naravi.

Kako su već govorili neki crkveni oci, a naglašavaju i neki suvremeni tumači Matejevog evanđelja, Krist se povlači na molitvu za učenike kako bi znali ispravno iščitati ono što se dogodilo i kako ne bi podlegli napasti da čovjeka Božja milost štiti onda kada mu u životu ide sve dobro: kada je zdrav, kada uživa blagostanje, uspjeh, priznanje drugih itd. Takav mentalitet često susrećemo i u Crkvi. Koliko se puta dogodi da netko misli kako je s Kristom i da ga Krist blagoslivlja zato što mu sve ide glatko u onome što se tiče njegove ljudske naravi!

I sam je Krist bio kušan da svoj identitet Sina Božjega iskoristi za zadovoljavanje čovjekovih potreba. U određenom je smislu bio u napasti da postane vladar koji se služi moći kako bi ostvario dobro koje želi učiniti (usp. Mt 4, 3-10). Naime, Ivan svjedoči da se narod nakon što ga je nahranio vratio k njemu: „Kad Isus spozna da kane doći, pograbiti ga i zakraljiti, povuče se ponovno u goru, posve sam“ (Iv 6, 15).

Riječ je o strašnoj napasti, što potvrđuje i povijest Crkve. Vrlo je lako preuzeti strukture kraljevstava ovoga svijeta s ciljem da se čini dobro, a da pritom ne primjećujemo kako su te strukture nespojive s načinom Kralja neba, koji je Krist-Jaganjac. Koliko obožavanja i podvrgavanja tim strukturama te onima koji ih vode, u ime dobra koje bismo morali učiniti! A ne primjećujemo da tako logika svijeta masovno ulazi u Crkvu. Dovoljno je prisjetiti se Kristove molitve u Getsemaniju pa da odmah bude jasno kako je Očeva volja besplatna ljubav (agapē) i da se ona ostvaruje u darivanju samoga sebe u ruke grešnika i neprijatelja: „Doista, dok mi još bijasmo nemoćni, Krist je, već u to vrijeme, za nas bezbožnike umro. […] A Bog pokaza ljubav svoju prema nama ovako: dok još bijasmo grešnici, Krist za nas umrije“ (Rim 5, 6.8).

Naum Očeve volje jest ljubav, u potpunosti je usmjeren na čovjekovo dobro. U Getsemaniju se Krist čitavom svojom ljudskom naravi predaje Ocu. To se predanje pak konkretizira u rukama izdajica i napadača koji su ga došli uhvatiti (usp. Mt 26, 39.42.45-46). To je Jaganjac, koji je na sasvim drugoj razini nego kralj kakvim ga je narod htio učiniti.

Učenici slušaju Krista i otiskuju se. Ali vrlo je teško veslati jer puše snažan protivni vjetar (usp. Mt 14, 24). Udaljiti se od mjesta gdje je Krist bio prihvaćen i slavljen kao netko tko je po volji ljudima, znači ići protiv prevladavajućeg kulturnog pa i vjerskog ukusa. Zato je vjetar toliko snažan i protivna smjera da valovi zapljuskuju lađu. Učenici odjednom ugledaše nekoga tko hoda po morskim valovima i pomisliše da je utvara (usp. Mt 14, 25-26). No samo je jedan koji može hodati po vodi: Bog „jedini razastire nebesa i gazi po morskim valovima“ (Job 9, 8). „Kroz more put se otvori tebi i tvoja staza kroz vode goleme, a tragova tvojih nitko ne vidje“ (Ps 77, 20).

Petar izaziva Krista i moli ga da mu zapovjedi da dođe k njemu. No k Bogu je moguće doći samo po njegovu Sinu – dakle kao spašen. Slika koju ovdje nudi Matej podsjeća na ikonografiju Kristova silaska u podzemlje. U prizorima silaska u podzemlje uskrsli Krist ulazi u carstvo smrti, hvata Adama i Evu za zapešće – mjesto gdje se osjeća puls života – i izvlači ih iz smrti. Matej ovdje koristi riječ cheir, koja znači ruka, ali može označavati i cijelu podlakticu. Riječ je, dakle, o iznimno snažnoj slici.

Petar hoda po vodi dokle god vjeruje Kristovoj riječi, no potom ga noć, vjetar i tamna dubina mora prestrašiše. Zbog straha počinje tonuti, a Krist ga spašava i izvlači iz smrti (usp. Mt 14, 30-31). Povijest – kako osobna tako i povijest narodâ – na otajstven način vlada čovjekom preko straha od smrti, jer mu daje osjećaj da je smrt prisutna u svemu. Onaj koji hoda a da ga povijest ne zbunjuje jest samo Bog, dakle Krist, koji kao Sin Božji živi povijest u besplatnoj ljubavi. Upravo u tome što se predaje u ruke nasilnika i Božjih neprijatelja koji ga uništavaju, biva prepoznat kao Sin Božji (usp. Mk 15, 39).

Ni učenici ga u današnjem evanđelju ne prepoznaju samo kao Boga – što bi moglo odgovarati predodžbi heroja – nego kao Sina Boga Oca. Mesija nije heroj, nego Sin Božji koji te izvlači iz smrti i omogućuje ti da se u njemu ponovno rodiš kao sin te primiš njegov život u ljubavi i jedinstvu s Ocem. K Bogu dolazimo kao sinovi. Nitko ne dolazi Kristu ako ga ne privuče Otac (usp. Iv 6, 44), to jest ako nije od njega rođen odozgor (usp. Iv 3, 3.5). Tko ne živi Kristov život, ne može razumjeti zašto se Krist povukao nakon tako velikog uspjeha kao što je bilo umnažanje kruhova: ljudi su ga razumjeli prema svjetovnoj logici koja može biti zaodjenuta u religioznost, ali nema ništa zajedničko s vjerom.

Ka Kristu možemo „doći“ samo zato što nas je on otkupio. Biti otkupljen znači biti preporođen u Duhu Svetom, koji nas čini dionicima njegova života.

Kršćani su oni koji žive život kao zoe, Božji život koji je besplatna ljubav (agapē), i očituju Boga koji je milosrdni Otac sviju. Svoju ljudsku stvarnost žive kao darivanje samih sebe drugima. Ljube onime što jesu i ne traže nikakve „lajkove“ ili priznanja od bilo koga. Vlastita povijest – pa ni povijest svijeta – ne ulijeva im strah i ne žele neprestano spašavati sebe ili se potvrditi, nego je žive kao iskustvo spasenja po Kristovoj ispruženoj ruci, koja čovjeka prihvaća i daje mu snagu da ljubi i one koji mu čine zlo.

 

„Tko je Božji prijatelj i ljubi ga, tko ga nosi u sebi kao blago dragocjenije od svakoga drugog dobra, prihvaća uvrede i poniženja s neizrecivim veseljem i radošću (Mt 5, 10-12). Onomu tko mu sve to uzrokuje uzvraća dvostrukom ljubavlju i iskrenom naklonošću kao da mu je dobročinitelj“

(Simeon Novi Teolog, Kateheza XXVII, 245).

 

To je ono što uistinu očituje kršćanina u ovoj povijesti. Nije riječ o čovjeku koji samo izjavljuje da vjeruje. Nije riječ o čovjeku koji nastoji ostvariti religiozno naučene ideje i nauke. Riječ je o očitovanju Kristova života u vlastitoj povijesti – a time i njegove povijesti. Činiti dobro onome tko ti čini zlo, ljubiti neprijatelje (usp. Mt 5, 44) bez života kao zōē, bez Kristove besplatne ljubavi nije moguće jer je u potpunoj suprotnosti s logikom uspjeha ovoga svijeta. Vjera je dioništvo u Kristovom životu.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Chrystus przynagla uczniów, aby wsiedli do łodzi i przeprawili się na drugi brzeg, czyli do krainy pogan, do ziemi Gerazeńczyków. W praktyce zmusza ich do opuszczenia miejsca wielkiego cudu rozmnożenia chleba i ryb. Najwyraźniej nie chce, aby pozostali w tym miejscu, ponieważ jest ono naznaczone pokusą, która stoi w całkowitej sprzeczności z misją, jaką Chrystus otrzymał od Ojca.

W Ewangelii Mateusza Chrystus oddala się na modlitwę dwukrotnie: po odprawieniu uczniów po rozmnożeniu chleba i ryb (por. Mt 14,23) oraz w Getsemani (por. Mt 26,36). Ojciec posłał Chrystusa jako Dar, który objawi Jego miłość do ludzkości (por. J 3,16). Jednak ta misja może zostać całkowicie opacznie zrozumiana i odczytana według logiki triumfalistycznego mesjanizmu, jak gdyby Chrystus był Mesjaszem, który przyszedł jedynie zaspokoić potrzeby ludzkiej natury.

Jak mówili już niektórzy Ojcowie Kościoła, a także podkreślają współcześni egzegeci Ewangelii Mateusza, Chrystus oddala się na modlitwę za swoich uczniów, aby potrafili właściwie odczytać to, co się wydarzyło, i nie ulegli pokusie myślenia, że jesteśmy pod szczególną opieką Bożej łaski tylko wtedy, gdy w życiu wszystko układa się pomyślnie, gdy cieszymy się zdrowiem, dobrobytem, sukcesem i uznaniem innych. Taki sposób myślenia często spotyka się również w Kościele. Jakże często uważa się, że jest się z Chrystusem i że jest się przez Niego błogosławionym tylko dlatego, że wszystko, co dotyczy ludzkiego życia, przebiega pomyślnie!

Sam Chrystus był kuszony, aby wykorzystać swoją tożsamość Syna Bożego do zaspokojenia ludzkich potrzeb. W pewnym sensie był kuszony, by stać się rodzajem władcy, który posługuje się swoją mocą, aby urzeczywistnić dobro, jakie pragnie uczynić (por. Mt 4,3–10). Świadczy o tym również Jan, który, gdy Jezus nakarmił tłum, pisze: „Jezus zaś, poznawszy, że zamierzają przyjść i porwać Go, aby obwołać Go królem, znowu usunął się sam jeden na górę” (J 6,15).

Jest to pokusa niezwykle poważna, o czym świadczy również historia Kościoła. Bardzo łatwo jest przyjąć struktury królestw tego świata w przekonaniu, że służą one szerzeniu dobra, nie dostrzegając, że struktury tego świata są nie do pogodzenia ze sposobem królowania Króla niebios, którym jest Chrystus-Baranek. Ileż czci, oddania i uległości okazuje się tym strukturom oraz tym, którzy nimi zarządzają, w imię dobra, które rzekomo mamy realizować! Nie zauważamy jednak, że w ten sposób logika świata wnika do Kościoła z ogromną siłą.

Wystarczy przypomnieć sobie modlitwę Chrystusa w Getsemani, aby od razu stało się jasne, że wolą Ojca jest agapē, a urzeczywistnia się ona poprzez całkowity dar z siebie, wydanie się w ręce grzeszników i nieprzyjaciół: „Chrystus bowiem umarł za bezbożnych w oznaczonym czasie, gdyśmy jeszcze byli grzesznikami… Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (por. Rz 5,6.8).

Zamysłem woli Ojca jest miłość, całkowicie ukierunkowana na dobro człowieka. W Getsemani Chrystus oddaje Ojcu całe swoje człowieczeństwo. To oddanie urzeczywistnia się w wydaniu siebie w ręce zdrajców i tych, którzy przyszli Go pojmać (por. Mt 26,39.42.45–46). Oto Baranek, który znajduje się na zupełnie innym poziomie niż król, którym tłumy chciały Go uczynić.

Uczniowie są posłuszni Chrystusowi i wyruszają w drogę. Jednak wiosłowanie okazuje się bardzo trudne, ponieważ wieje silny wiatr przeciwny (por. Mt 14,24). Oddalenie się od miejsca, w którym Chrystus jest przyjmowany z entuzjazmem i oklaskiwany jako Ten, który podoba się ludziom, oznacza pójście pod prąd kulturowych, a nawet religijnych oczekiwań. Dlatego wiatr jest przeciwny i bardzo gwałtowny, a łódź miotana jest przez fale.

W pewnym momencie uczniowie dostrzegają postać idącą po falach jeziora i są przekonani, że to zjawa (por. Mt 14,25–26). Tymczasem tylko Jeden może chodzić po wodach – sam Bóg: „On sam rozciąga niebiosa i kroczy po falach morza” (Hi 9,8). „Przez morze wiodła Twoja droga, Twoje ścieżki przez ogromne wody, a ślady Twoje pozostały niewidzialne” (Ps 77,20).

Piotr wystawia Chrystusa na próbę i prosi, aby kazał mu przyjść do siebie. Lecz do Boga można dojść jedynie przez Jego Syna, to znaczy jako człowiek zbawiony. Obraz, który przedstawia Mateusz, nawiązuje do ikonografii zstąpienia Chrystusa do otchłani. Zmartwychwstały Chrystus schodzi do królestwa śmierci, chwyta Adama i Ewę za nadgarstek – miejsce, gdzie wyczuwa się puls życia – i wyprowadza ich ze śmierci. Mateusz używa tutaj słowa cheir, które oznacza rękę, ale może odnosić się także do całego przedramienia. Jest to więc obraz niezwykle mocny i wymowny.

Piotr idzie po wodzie tak długo, jak długo ufa słowu Chrystusa. Kiedy jednak zaczynają go przerażać noc, gwałtowny wiatr i ciemna głębia morza, ogarnia go lęk. To właśnie strach sprawia, że zaczyna tonąć, a Chrystus ratuje go, wyciągając go ze śmierci (por. Mt 14,30–31).

Historia – zarówno osobista, jak i historia całych narodów – w ukryty sposób sprawuje władzę nad człowiekiem poprzez lęk przed śmiercią, sprawiając, że doświadcza on jej obecności we wszystkim, co przeżywa. Tymczasem jedynie Bóg, a więc Chrystus, może iść ponad historią, nie będąc przez nią zniewolonym. Jako Syn Boży przeżywa On historię w agapē, a właśnie dlatego, że oddaje się w ręce ludzi gwałtownych i nieprzyjaciół Boga, którzy Go zabijają, zostaje rozpoznany jako Syn Boży (por. Mk 15,39).

Również uczniowie w dzisiejszej Ewangelii uznają Go nie tylko za Boga – co mogłoby odpowiadać wyobrażeniu niezwykłego bohatera – lecz za Syna Boga Ojca. Mesjasz nie jest bohaterem, ale Synem Bożym, który wyprowadzając człowieka ze śmierci, sprawia, że odradza się on w Nim jako syn i otrzymuje udział w Jego własnym życiu, w miłości i jedności z Ojcem.

Do Boga dochodzi się jako dzieci. „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli go nie pociągnie Ojciec” (por. J 6,44), to znaczy jeśli nie zostanie zrodzony z wysoka (por. J 3,3.5). Kto nie uczestniczy w tym samym życiu, którym żyje Chrystus, nie jest w stanie zrozumieć, dlaczego po tak wielkim sukcesie, jakim było rozmnożenie chleba, Jezus oddala się na modlitwę. Czyni to dlatego, że został zrozumiany według logiki tego świata – logiki, która może być nawet przebrana w szaty religijności, ale nie ma nic wspólnego z autentyczną wiarą.

Do Chrystusa możemy bowiem „przyjść” jedynie dlatego, że zostaliśmy przez Niego odkupieni. Być odkupionym oznacza zostać odrodzonym w Duchu Świętym, który czyni nas uczestnikami Jego własnego życia.

Chrześcijanie są bowiem tymi, którzy żyją zōē, czyli życiem będącym agapē, i objawiają Boga jako Ojca miłosiernego wobec wszystkich. Przeżywają swoje człowieczeństwo jako dar z siebie dla innych. Kochają tym, kim są, i nie szukają niczyjego uznania ani ludzkiego poklasku. Nie przeżywają własnej historii – ani historii świata – jako źródła lęku czy nieustannej potrzeby ratowania i utwierdzania samych siebie, lecz jako doświadczenie zbawienia dzięki wyciągniętej ręce Chrystusa, który przyjmuje człowieka i uzdalnia go do miłowania także tych, którzy wyrządzają mu zło.

 

„Kto jest przyjacielem Boga i Go miłuje, kto nosi Go w sobie jako skarb cenniejszy od wszelkiego dobra, ten przyjmuje zniewagi i upokorzenia z niewypowiedzianą radością i weselem (por. Mt 5,10–12). Odpłaca podwójną i szczerą miłością temu, kto […] sprawia mu takie cierpienia, jak gdyby był jego dobroczyńcą”

(Święty Symeon Nowy Teolog, Katecheza XXVII, 245).

 

To właśnie naprawdę ukazuje chrześcijanina w dziejach tego świata. Nie chodzi o człowieka, który jedynie deklaruje swoją wiarę. Nie chodzi o tego, kto usiłuje realizować religijnie przekazywane idee czy doktryny. Chodzi o objawienie w swoim życiu samego życia Chrystusa, a tym samym także Jego historii.

Czynić dobro temu, kto wyrządza zło, miłować nieprzyjaciół (por. Mt 5,44), bez udziału w życiu–zōē, bez agapē Chrystusa, jest niemożliwe, ponieważ jest to całkowicie sprzeczne z logiką sukcesu według tego świata.

Wiara jest uczestnictwem w samym życiu Chrystusa.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej