[SEMI] XVI DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

“Ora, gioisco nelle sofferenze a vostro favore e completo nella mia carne ciò che manca ai patimenti di Cristo a favore del suo corpo che è la Chiesa” (Col 1,24).

Questa parola di Paolo manifesta immediatamente che si tratta di qualcosa che non è comune nell’esperienza umana. Gioire sempre nelle sofferenze a vostro favore, per il bene vostro! Completare nella mia carne ciò che manca alle sofferenze di Cristo, a favore del suo Corpo, che è la Chiesa!

Proprio la gioia indica immediatamente che non si tratta di un fanatismo eroico e idealista. Infatti, la gioia è relazionale. Si tratta di gioia, e non di essere soddisfatti, una sensazione che poi confluisce nell’essere contenti. La gioia è comunionale, così come la felicità. La gioia è frutto del Signore della comunione: “il frutto dello Spirito invece è amore, gioia, pace…” (Gal 5,22).

Gioire mentre si soffre è possibile proprio perché la vita che viviamo è in sé costituita come amore, e dunque tesse relazioni di unità. Solo l’amore si realizza facendo uscire l’uomo da sé stesso e rendendolo capace di vedere il bene. È ciò che davvero favorisce l’altro, realizzando la relazione radicata nella vita che è la comunione delle persone. E questo è grazie allo Spirito Santo, che versa nei nostri cuori l’amore di Dio Padre (cf Rm 5,5). Questo amore non è semplicemente un’energia che ti dà forza per essere buono verso gli altri. Questo amore ti fa passare da un’esistenza segnata dalla paura e dalla morte, perché centrata e chiusa nel proprio io, a un’esistenza personale, relazionale, perché radicata nella vita zōē, che è la comunione.

Ma come può l’uomo vivere l’amore, se l’amore è esattamente ciò che non solo caratterizza Dio, ma è la sua stessa identità? (cf 1Gv 4,8.16).

Infatti, c’è una sola persona che ha realizzato l’amore di Dio nell’umanità fino alla pienezza: Cristo Gesù (cf Gal 2,9). Grazie all’azione dello Spirito Santo, Cristo partecipa all’uomo la sua vita, cioè il suo modo di vivere l’umanità. E il suo modo di vivere l’umanità è l’agape del Padre, del Figlio e dello Spirito Santo che nell’umanità si realizza al modo del triduo pasquale in Cristo Gesù. L’uomo è segnato dal male, e dunque dal dolore e dalla paura della morte, ma Paolo gioisce perché è fondato nello Spirito Santo che abita in noi (cf Rm 8,9), e perché conosce il Padre che ha deciso di rivelare a lui il proprio Figlio.

Anzi, il Figlio veniva rivelato dal Padre in Paolo e non semplicemente a Paolo (cf Gal 1,16). La rivelazione del Figlio vuol dire accoglierlo. E, accogliendo, si scopre di essere una nuova creatura (cf 2Cor 5,16), si scopre che siamo veramente figli e con lo Spirito Santo ci rivolgiamo al Padre con “Abbà”, “papà”, e siamo coeredi del Figlio unigenito (cf Rm 8,17), e dunque già abitanti del cielo in Cristo Gesù (cf Ef 2,6).

Ciò che il tentatore usa come strumento per agire su di noi – lo spavento, il dolore e ogni specie di sofferenza – Paolo lo vive come gioia perché è la conferma che siamo davvero partecipi di Cristo: “E tutti quelli che vogliono rettamente vivere in Cristo Gesù saranno perseguitati” (2Tm 3,12). L’amore che il Padre per mezzo dello Spirito Santo versa nel nostro cuore fa vivere le prove, le sofferenze, le persecuzioni come speranza della risurrezione definitiva: “perché io possa conoscere lui, la potenza della sua resurrezione, la comunione alle sue sofferenze, facendomi conferme alla sua morte, nella speranza di giungere alla resurrezione dei morti” (Fil 3,10-11).

Paolo afferma che abbiamo già per esperienza la conoscenza della risurrezione che è avvenuta sacramentalmente nel battesimo, dove siamo stati uniti al morire di Cristo (cf Rm 6,4-5) che è l’amore, il dono di sé. Con questa novità di vita facciamo fronte a ciò che la nostra carne, la nostra condizione umana dovrà ancora affrontare di sofferente. Ma questo accade ormai nella comunione con Cristo che ha sofferto nella carne umana con amore verso il Padre e verso gli uomini. Perciò il Padre lo ha risuscitato, perché ciò che è vissuto nell’amore rimane in eterno (cf 1Cor 13,8).

Cristo ha vissuto il sacrificio di sé stesso una volta per sempre (cf Eb 7,27; 9,12.26; 1Pt 3,18), ma noi, che con il battesimo siamo innestati nel suo corpo che è la Chiesa, partecipiamo ancora alle sofferenze che nella nostra carne dobbiamo ancora affrontare, in quanto manca ancora il compimento di tutto il suo corpo (cf Col 1,24). E questo ci dà modo di vivere i patimenti nell’amore con cui Egli li ha vissuti. E qui è la fonte della gioia, perché vediamo in Cristo l’esito al definitivo compimento del suo corpo lungo tutta la storia.

Qui c’è la linea di demarcazione tra chi crede veramente e vive la sofferenza nell’agape, partecipando a Cristo, e chi invece dichiara religiosamente di appartenere a Cristo, ma non rivela nella sua umanità, proprio nelle ingiustizie, nelle sofferenze ecc., di partecipare alla sua vita che è agape e che nella storia si manifesta come triduo pasquale.

Infatti, Paolo dice che lui è diventato servitore della Chiesa, cioè ha ricevuto la missione affidatagli da Dio stesso (in questo caso la missione del suo servizio ai Colossesi, destinatari della lettera), che consiste nel portare a compimento la Parola di Dio.

Paolo annuncia la Parola e questa Parola manifesta la salvezza di coloro a cui Paolo l’annuncia. E questa salvezza che compie la Parola manifesta un mistero nascosto da secoli e generazioni: è qualcosa che non è mai stato reso manifesto se non ora, cioè nel presente. Paolo pertanto non assume il termine “mistero” nel senso dei pagani, dove con ciò si intendono delle dottrine riservate solo ad alcuni e poi celebrate in riti speciali. Ma non intende questa parola neanche al modo del profeta Daniele, ad esempio, perché si tratta di un mistero nascosto alle generazioni precedenti e anche perché i misteri di cui parla il profeta riguardano eventi futuri, quelli degli ultimi tempi.

Il mistero di cui parla Paolo riguarda invece il presente e non ha a che fare né con dottrine né con eventi, ma riguarda la persona che è Cristo. E non si tratta semplicemente del fatto che Cristo è il mistero, ma questo mistero ora manifestato è “Cristo è in voi”. In voi, anche se siete pagani. E dunque è “tra voi” proprio perché è “in voi”. E questa presenza di Cristo in noi battezzati è la speranza della gloria. Infatti, solo perché abitati da Cristo, vivendo della vita che è Cristo, attendiamo la piena e definitiva manifestazione di Cristo nella gloria di Dio, cioè nella definitiva rivelazione di Cristo Dio unito con noi battezzati, ossia noi totalmente in Lui, come Paolo dice ai Colossesi (3,4): la definitiva manifestazione di questa esistenza comunionale, gli uno negli altri.

Questo breve passo della seconda lettura di oggi mette in evidenza come è stata l’evangelizzazione negli ultimi secoli e come dovrebbe essere l’evangelizzazione a cui siamo chiamati oggi. La missione dell’annuncio è manifestare questo mistero di Cristo che si rivela dentro di noi. È manifestare il nostro uomo vecchio che muore con Cristo crocifisso perché nasca un io nuovo innestato in Lui. Il modo di vivere l’umanità di questo nuovo io che è Cristo (cf Gal 2,20) è l’agape, cioè manifesta Cristo come amore, come dono di sé. Risuscitati, o rigenerati, con un io nuovo partecipe di Cristo, noi possiamo vivere la natura umana come dono, come gioia del cielo.

Forse negli ultimi secoli l’evangelizzazione non ha portato questo frutto, se non in piccole realtà. È stata preponderante la sottolineatura delle strutture, delle istituzioni, la creazione delle opere… E forse al centro di tutto non c’era il mistero di Cristo che inabita il battezzato, in modo che la sua umanità sia vissuta al modo di Cristo, così che il cristiano diventi manifestazione della vita di Cristo, Figlio di Dio che rivela la gloria di Dio Padre nell’umanità (cf Gv 1,14).

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

“Now I rejoice in my sufferings for your sake, and in my flesh, I am filling up what is lacking in the afflictions of Christ on behalf of his body, which is the church” (Col 1:24).

These words of Paul immediately reveal that rejoicing in suffering for your sake, for your own good, is not common in human experience; to complete in my / our flesh what is lacking in Christ’s afflictions for the sake of his body, which is the Church!

Joy itself immediately indicates that this is not heroic, idealistic fanaticism. In fact, joy is relational. We are talking about joy and not about being satisfied, a feeling that flows into contentment. Joy is communal, just like happiness. Joy is the fruit of the Lord of communion: “The fruit of the Spirit is love, joy, peace…” (Gal 5:22).

It is possible to rejoice while suffering precisely because the life we live is constituted as love and therefore weaves relationships of unity. Love alone is made real by drawing the human person out of him/herself, enabling them to see the good. Love truly benefits others, bringing about the relationship rooted in that life which is the communion of persons. This is thanks to the Holy Spirit who pours the love of God the Father into our hearts (cf. Rom 5:5). This love is not simply an energy that gives you the strength to be good to others. This love brings you from an existence marked by fear and death, because it is centred and closed in on oneself, to a personal, relational existence because it is rooted in zōē-life, which is communion.

But how can man live love, if love is the very thing that not only characterises God, but is God’s very identity? (cf. 1 Jn 4:8, 16). There is only one person who has fully realised God’s love in humanity: Christ Jesus (cf. Gal 2:9). Thanks to the action of the Holy Spirit, Christ shares his life with the human person; that is, Christ shares his way of living our humanity. His way of living our humanity is the agape of the Father, the Son and the Holy Spirit which is brought to fulfilment in humanity in the same way as Christ Jesus’ Paschal Triduum. Humanity is marked by evil, and therefore by pain and the fear of death. Paul, however, rejoices because he is grounded in the Holy Spirit who dwells in us (cf. Rom 8:9), and because he knows the Father who chose to reveal his Son to him.

Indeed, the Father revealed the Son in Paul and not simply to Paul (cf. Gal 1:16). The revelation of the Son implies welcoming him, and in welcoming him, we discover that we are a new creation (cf. 2 Cor 5:16); we discover that we are truly children, that with the Holy Spirit we address the Father as “Abba”, “Dad”, and that we are co-heirs of the only-begotten Son (cf. Rom 8:17) and therefore already inhabitants of heaven in Christ Jesus (cf. Eph 2:6).

Paul experiences the fear, pain and suffering that the tempter uses as a tool to act on us as joy because it is confirmation that we truly participate in Christ: “In fact, all who want to live religiously in Christ Jesus will be persecuted” (2 Tim 3:12). The love that the Father pours into our hearts through the Holy Spirit enables us to experience trials, sufferings and persecutions as the hope of the final resurrection: “to know him and the power of his resurrection and (the) sharing of his sufferings by being conformed to his death, if somehow I may attain the resurrection from the dead.” (Phil 3:10-11).

Paul affirms that we already have experiential knowledge of the resurrection that took place sacramentally in baptism, where we were united with Christ’s death (cf. Rom 6:4-5), which is love, the gift of self. With this newness of life, we face that which our flesh, our human condition, still endures in suffering. This now happens in communion with Christ, who suffered in human flesh out of love for the Father and for humanity. Therefore, the Father raised him up, because all that is lived in love remains forever (cf. 1 Cor 13:8).

Christ offered himself once and for all (cf. Heb 7:27; 9:12, 26; 1 Pet 3:18). We, who through baptism are grafted into his body the Church, still participate in the sufferings that we must still face in our flesh, since the fulfilment of his whole body is still incomplete (cf. Col 1:24). This enables us to live our sufferings in the love with which he lived them. Herein is the source of joy, for we see in Christ the outcome of the definitive fulfilment of his body throughout history.

Here is the dividing line between those who truly believe and live suffering in agape, participating in Christ, and those who religiously declare that they belong to Christ but do not reveal in their humanity, that is, in injustices and sufferings, etc., that they participate in his life, which is agape and which is manifested in history as the Paschal Triduum.

In fact, Paul says that he has become a servant of the Church, that is, he has received the mission entrusted to him by God himself (in this case, the mission of his service to the Colossians, the recipients of the letter) which consists in bringing God’s Word to fulfilment.

Paul proclaims the Word, and this Word manifests the salvation of those to whom Paul proclaims it. This salvation that the Word accomplishes manifests a mystery hidden for centuries and generations: it is something that has never been made manifest until now, that is, in the present. Paul therefore does not use the term “mystery” in the pagan sense, where it refers to doctrines reserved only for a few and then celebrated in special rites. Nor does he use this word in the manner of the prophet Daniel, that is, a mystery hidden from previous generations or mysteries concerning future events, those of the last times.

The mystery of which Paul speaks concerns the present and has nothing to do with doctrines or events but concerns the person of Christ. Nori s it simply that Christ is the mystery, but rather that the mystery now revealed is “Christ is in you”. “In you”, even if you are pagans. And so, he is “among you” precisely because he is “in you”. It is this presence of Christ in us who are baptised that is the hope of glory. Only because we are inhabited by Christ, living the life that is Christ, do we await the full and definitive manifestation of Christ in the glory of God, that is, in the definitive revelation of Christ, who is God, united with us who are baptised; us existing totally in Him, as Paul says to the Colossians (3:4): the definitive manifestation of this communal existence, one in another.

This brief passage from today’s second reading highlights what evangelisation has been like in recent centuries versus what evangelisation is called to be today. The mission of proclaiming the Gospel is a mission to manifest this mystery of Christ that is revealed within us; it is a mission to manifest the death of our old self crucified with Christ so that a new self, grafted onto Him, may be born. Agape is the way of living the humanity of our new self who is Christ (cf. Gal 2:20), that is, manifesting Christ as love, as self-giving. Resurrected, or regenerated, with a new self that participates in Christ, enables us to live our human nature as a gift, as the joy of heaven.

Perhaps in recent centuries evangelisation has not borne this fruit, except in small communities. The emphasis has been on structures, institutions, the creation of works. Perhaps the mystery of Christ dwelling in the baptised has not been at the centre, so that our humanity might be lived in the manner of Christ, so that Christians might become a manifestation of the very life of Christ, the Son of God, who reveals the glory of God the Father in humanity (cf. Jn 1:14).

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

«Ahora me regocijo en mis sufrimientos por vosotros y completo en mi carne lo que falta a los padecimientos de Cristo en favor de su cuerpo, que es la Iglesia» (Col 1,24).

Esta palabra de Pablo manifiesta inmediatamente que se trata de algo que no es común en la experiencia humana. ¡Regocijarse siempre en los sufrimientos por vosotros, por vuestro bien! ¡Completar en mi carne lo que falta a los sufrimientos de Cristo, por su Cuerpo, que es la Iglesia!

Precisamente la alegría indica inmediatamente que no se trata de un fanatismo heroico e idealista. De hecho, la alegría es relacional. Se trata de alegría, y no de estar satisfecho, una sensación que luego confluye en estar contento. La alegría es comunional, al igual que la felicidad. La alegría es fruto del Señor de la comunión: «El fruto del Espíritu es amor, alegría, paz…» (Gálatas 5,22).

Alegrarse mientras se sufre es posible precisamente porque la vida que vivimos está constituida en sí misma como amor y, por lo tanto, teje relaciones de unidad. Solo el amor se realiza sacando al hombre de sí mismo y haciéndolo capaz de ver el bien. Es lo que realmente favorece al otro, realizando la relación arraigada en la vida que es la comunión de las personas. Y esto es gracias al Espíritu Santo, que derrama en nuestros corazones el amor de Dios Padre (cf. Rom 5,5). Este amor no es simplemente una energía que te da fuerza para ser bueno con los demás. Este amor te hace pasar de una existencia marcada por el miedo y la muerte, centrada y encerrada en tu propio yo, a una existencia personal, relacional, arraigada en la vida zōē, que es la comunión.

Pero, ¿cómo puede el hombre vivir el amor, si el amor es precisamente lo que no solo caracteriza a Dios, sino que es su propia identidad? (cf. 1 Jn 4,8.16).

De hecho, solo hay una persona que ha realizado el amor de Dios en la humanidad hasta la plenitud: Cristo Jesús (cf. Gál 2,9). Gracias a la acción del Espíritu Santo, Cristo participa al hombre su vida, es decir, su manera de vivir la humanidad. Y su manera de vivir la humanidad es el ágape del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo, que se realiza en la humanidad a modo del triduo pascual en Cristo Jesús. El hombre está marcado por el mal y, por lo tanto, por el dolor y el miedo a la muerte, pero Pablo se regocija porque está fundamentado en el Espíritu Santo que habita en nosotros (cf. Rom 8,9) y porque conoce al Padre, que ha decidido revelarle a su Hijo.

Es más, el Hijo fue revelado por el Padre en Pablo y no simplemente a Pablo (cf. Gál 1,16). La revelación del Hijo significa acogerlo. Y, al acogerlo, descubrimos que somos una nueva criatura (cf. 2 Cor 5,16), descubrimos que somos verdaderamente hijos y que con el Espíritu Santo nos dirigimos al Padre con «Abbà», «papá», y somos coherederos del Hijo unigénito (cf. Rom 8,17), y por lo tanto ya habitantes del cielo en Cristo Jesús (cf. Ef 2,6).

Lo que el tentador utiliza como instrumento para actuar sobre nosotros —el miedo, el dolor y todo tipo de sufrimiento— Pablo lo vive como alegría porque es la confirmación de que realmente participamos de Cristo: «Y todos los que quieren vivir rectamente en Cristo Jesús serán perseguidos» (2 Tim 3,12). El amor que el Padre, por medio del Espíritu Santo, derrama en nuestro corazón nos hace vivir las pruebas, los sufrimientos y las persecuciones como esperanza de la resurrección definitiva: «para conocerle, el poder de su resurrección, la comunión de sus sufrimientos, haciéndome partícipe de su muerte, en la esperanza de alcanzar la resurrección de los muertos» (Fil 3,10-11).

Pablo afirma que ya tenemos por experiencia el conocimiento de la resurrección que se ha producido sacramentalmente en el bautismo, donde hemos sido unidos a la muerte de Cristo (cf. Rom 6,4-5), que es el amor, el don de sí mismo. Con esta novedad de vida afrontamos lo que nuestra carne, nuestra condición humana, aún tendrá que afrontar en el sufrimiento. Pero esto ocurre ahora en comunión con Cristo, que sufrió en la carne humana con amor hacia el Padre y hacia los hombres. Por eso el Padre lo resucitó, porque lo que se vive en el amor permanece eternamente (cf. 1 Cor 13,8).

Cristo vivió el sacrificio de sí mismo una vez para siempre (cf. Heb 7,27; 9,12.26; 1 P 3,18), pero nosotros, que con el bautismo estamos injertados en su cuerpo, que es la Iglesia, seguimos participando en los sufrimientos que aún debemos afrontar en nuestra carne, ya que aún falta la plenitud de todo su cuerpo (cf. Col 1,24). Y esto nos permite vivir los sufrimientos con el amor con que Él los vivió. Y aquí está la fuente de la alegría, porque vemos en Cristo el resultado de la consumación definitiva de su cuerpo a lo largo de toda la historia.

Aquí está la línea divisoria entre quienes creen verdaderamente y viven el sufrimiento en el ágape, participando de Cristo, y quienes, en cambio, declaran religiosamente pertenecer a Cristo, pero no revelan en su humanidad, precisamente en las injusticias, en los sufrimientos, etc., que participan de su vida, que es ágape y que en la historia se manifiesta como triduo pascual.

De hecho, Pablo dice que se ha convertido en servidor de la Iglesia, es decir, que ha recibido la misión que le ha sido confiada por Dios mismo (en este caso, la misión de su servicio a los colosenses, destinatarios de la carta), que consiste en llevar a cabo la Palabra de Dios.

Pablo anuncia la Palabra y esta Palabra manifiesta la salvación de aquellos a quienes Pablo la anuncia. Y esta salvación que cumple la Palabra manifiesta un misterio oculto durante siglos y generaciones: es algo que nunca se ha manifestado hasta ahora, es decir, en el presente. Por lo tanto, Pablo no asume el término «misterio» en el sentido de los paganos, donde se entiende como doctrinas reservadas solo a algunos y luego celebradas en ritos especiales. Pero tampoco entiende esta palabra como el profeta Daniel, por ejemplo, porque se trata de un misterio oculto a las generaciones anteriores y también porque los misterios de los que habla el profeta se refieren a acontecimientos futuros, los de los últimos tiempos.

El misterio del que habla Pablo se refiere, en cambio, al presente y no tiene que ver ni con doctrinas ni con acontecimientos, sino con la persona que es Cristo. Y no se trata simplemente del hecho de que Cristo es el misterio, sino que este misterio ahora manifestado es «Cristo está en vosotros». En vosotros, aunque seáis paganos. Y, por lo tanto, está «entre vosotros» precisamente porque está «en vosotros». Y esta presencia de Cristo en nosotros, los bautizados, es la esperanza de la gloria. De hecho, solo porque Cristo habita en nosotros, viviendo la vida que es Cristo, esperamos la manifestación plena y definitiva de Cristo en la gloria de Dios, es decir, en la revelación definitiva de Cristo Dios unido a nosotros, los bautizados, es decir, nosotros totalmente en Él, como dice Pablo a los Colosenses (3,4): la manifestación definitiva de esta existencia comunional, los unos en los otros.

Este breve pasaje de la segunda lectura de hoy pone de relieve cómo ha sido la evangelización en los últimos siglos y cómo debería ser la evangelización a la que estamos llamados hoy. La misión del anuncio es manifestar este misterio de Cristo que se revela dentro de nosotros. Es manifestar nuestro viejo hombre que muere con Cristo crucificado para que nazca un yo nuevo injertado en Él. La forma de vivir la humanidad de este nuevo yo que es Cristo (cf. Gal 2,20) es el ágape, es decir, manifestar a Cristo como amor, como don de sí mismo. Resucitados, o regenerados, con un yo nuevo que participa de Cristo, podemos vivir la naturaleza humana como un don, como alegría del cielo.

Quizás en los últimos siglos la evangelización no ha dado este fruto, salvo en pequeñas realidades. Ha predominado el énfasis en las estructuras, las instituciones, la creación de obras… Y tal vez en el centro de todo no estaba el misterio de Cristo que habita en el bautizado, de modo que su humanidad se viva a la manera de Cristo, para que el cristiano se convierta en manifestación de la vida de Cristo, Hijo de Dios que revela la gloria de Dios Padre en la humanidad (cf. Jn 1,14).

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

»Zdaj se veselim, ko trpim za vas in po svoje dopolnjujem v svojem mesu, kar primanjkuje Kristusovim bridkostim, in to v prid njegovemu telesu, ki je Cerkev« (Kol 1,24).

Ta Pavlova beseda takoj pokaže, da gre za nekaj, kar ni običajno v človeški izkušnji. Vedno se veseliti v trpljenju v vašo korist, za vaše dobro! Dopolniti v svojem mesu to, kar primanjkuje Kristusovemu trpljenju, v prid njegovemu Telesu, ki je Cerkev!

Prav veselje takoj nakaže, da ne gre za herojsko ali idealistično zagrizenost. Veselje je namreč odnosno. Gre za veselje in ne za občutek zadovoljenosti, ki nato preide v zadovoljstvo. Veselje je občestveno, tako kot sreča. Veselje je sad Gospoda občestva: »Sad Duha pa je: ljubezen, veselje, mir …« (Gal 5,22).

Veseliti se sredi trpljenja je mogoče prav zato, ker je življenje, ki ga živimo, po svoji naravi ljubezen, in zato tke odnose edinosti. Samo ljubezen se uresniči tako, da pomaga človeku iti iz  njega samega ter mu omogoči videti dobro. To je tisto, kar resnično koristi drugemu, kar uresničuje odnos, ukoreninjen v življenju, ki je občestvo oseb. In to omogoči Sveti Duh, ki v naša srca vliva ljubezen Boga Očeta (prim. Rim 5,5). Ta ljubezen ni preprosto energija, ki ti da moč, da si dober do drugih. Ta ljubezen te prestavi iz bivanja, zaznamovanega s strahom in smrtjo – ker je usmerjeno in zaprto v svoj »jaz« – v osebno, odnosno bivanje, ker je zakoreninjeno v življenju kot zōē, ki je občestvo.

Toda kako lahko človek živi ljubezen, če pa je ljubezen ravno to, kar ne le označuje Boga, temveč je njegova istovetnost? (prim. 1 Jn 4,8.16).

Dejansko je ena sama oseba v polnosti uresničila Božjo ljubezen v človeštvu: Jezus Kristus (prim. Gal 2,9). Po delovanju Svetega Duha Kristus človeku posreduje svoje življenje, to je svoj način, kako je živel človeškost. In njegov način življenja je zastonjska ljubezen (agapē) Očeta, Sina in Svetega Duha, ki se v človeškosti uresničuje po načinu velikonočnega tridnevja v Jezusu Kristusu. Človek je zaznamovan z zlom, in zato s trpljenjem in strahom pred smrtjo, a Pavel se veseli, ker je utemeljen v Svetem Duhu, ki prebiva v nas (prim. Rim 8,9), in ker pozna Očeta, ki se je odločil, da v njem razodene svojega Sina.

Še več, Oče ni le razodel Sina Pavlu, temveč v Pavlu (prim. Gal 1,16). Razodetje Sina pomeni, da ga sprejmemo. In ko ga sprejmemo, odkrijemo, da smo nova stvaritev (prim. 2 Kor 5,16), da smo resnično otroci, in se skupaj s Svetim Duhom obračamo k Očetu z »Aba«, »očka«, in smo sodediči edinorojenega Sina (prim. Rim 8,17) ter zato že prebivalci nebes v Jezusu Kristusu (prim. Ef 2,6).

To, kar skušnjavec uporablja kot sredstvo proti nam – strah, bolečina in razno trpljenje – Pavel doživlja kot veselje, ker je to potrditev, da smo resnično udeleženi pri Kristusu: »Vsi, ki hočejo pobožno živeti v Kristusu Jezusu, bodo preganjani« (2 Tim 3,12). Ljubezen, ki jo Oče po Svetem Duhu vliva v naša srca, daje, da preizkušnje, trpljenje in preganjanja živimo kot upanje na dokončno vstajenje: »Da bi spoznal njega in moč njegovega vstajenja ter delež pri njegovem trpljenju, pri tem pa postajam podoben njegovi smrti, da kako pridem do vstajenja od mrtvih« (Flp 3,10-11).

Pavel pravi, da iz izkušnje že poznamo vstajenje, ki se je zakramentalno zgodilo pri krstu, kjer smo bili pridruženi smrti Kristusa (prim. Rim 6,4-5), ki je ljubezen, dar samega sebe. S to novostjo življenja se soočamo v tem, kar bo naše meso, naša človeška stvarnost še morala težkega prestati. Toda to se zdaj dogaja v občestvu s Kristusom, ki je trpel v človeškem mesu v ljubezni do Očeta in do ljudi. Zato ga je Oče obudil, saj to, kar je živeto v ljubezni, ostane večno (prim. 1 Kor 13,8).

Kristus je enkrat za vselej daroval samega sebe (prim. Heb 7,27; 9,12.26; 1 Pt 3,18), mi pa, ki smo bili s krstom vcepljeni v njegovo telo, ki je Cerkev, smo še vedno udeleženi pri trpljenju, ki ga moramo v svojem mesu prestati, dokler ne bo dokončno izpolnjeno vse njegovo telo (prim. Kol 1,24). In to nam omogoča, da živimo trpljenje v ljubezni, s katero ga je živel On. In tu je vir veselja, saj v Kristusu vidimo dovršitev njegovega telesa skozi celotno zgodovino.

Tukaj je meja med človekom, ki resnično veruje in živi trpljenje v zastonjski ljubezni, udeležen pri Kristusu, in tistim, ki sicer religiozno trdi, da pripada Kristusu, a v svoji človeškosti – prav v krivicah, trpljenju ipd. – ne pokaže, da je udeležen pri njegovem življenju, ki je zastonjska ljubezen in se v zgodovini razodeva kot velikonočno tridnevje.

Pavel namreč pravi, da je postal služabnik Cerkve, torej da je prejel poslanstvo, ki mu ga je zaupal sam Bog (v tem primeru poslanstvo služenja Kološanom, naslovnikom pisma), in to je, da dopolni Božjo besedo.

Pavel oznanja Besedo in ta Beseda razodeva odrešenje tistih, katerim jo oznanja. In to odrešenje, ki ga dovršuje Beseda, razodeva skrivnost, ki je bila skrita pred veki in rodovi: nekaj, kar ni bilo razodeto do sedaj, do tega trenutka. Pavel ne razume izraza »skrivnost« kot pogani, pri katerih gre za nauke, namenjene le izbranim, in ki se nato obhajajo v posebnih obredih. Prav tako ne misli na skrivnosti kot npr. prerok Danijel, ker te skrivnosti niso le prikrite prejšnjim rodovom, ampak zadevajo tudi prihodnje dogodke, dogodke poslednjih časov.

Skrivnost, o kateri govori Pavel, se nanaša na sedanjost in nima nič opraviti ne z nauki ne z dogodki, ampak z osebo, ki je Kristus. In ne gre le za to, da je Kristus skrivnost, temveč za to, da je ta skrivnost zdaj razodeta kot »Kristus v vas«. V vas, tudi če ste pogani. In torej je »med vami«, ker je »v vas«. Ta Kristusova navzočnost v nas, krščenih, je upanje slave. Samo zato, ker v nas prebiva Kristus in živimo iz življenja, ki je Kristus, pričakujemo polno in dokončno razodetje Kristusa v Božji slavi, torej dokončno razodetje Kristusa, Boga, ki je združen z nami, krščenimi – oziroma smo popolnoma v Njem, kot pravi Pavel Kološanom (Kol 3,4): dokončno razodetje tega občestvenega bivanja, enih v drugih.

Ta kratek odlomek iz današnjega drugega berila osvetli, kakšna je bila evangelizacija v zadnjih stoletjih in kakšna naj bi bila evangelizacija, h kateri smo poklicani danes. Poslanstvo oznanjevanja je razodevati to Kristusovo skrivnost, ki se razodeva v nas. Je razodevanje starega človeka, ki umira s križanim Kristusom, da bi se rodil novi »jaz«, vcepljen Vanj. Način življenja človeškosti tega novega »jaza«, ki je Kristus (prim. Gal 2,20), je zastonjska ljubezen, torej razodeva Kristusa kot ljubezen, kot daritev samega sebe. Vstali, ali prerojeni, z novim »jazom«, ki je udeležen pri Kristusu, lahko živimo človeško naravo kot dar, kot veselje nebes.

Morda evangelizacija v zadnjih stoletjih ni obrodila tega sadu, razen v manjših skupnostih. Premočno je bila poudarjena struktura, institucija, ustvarjanje dejavnosti … In morda v središču ni bila skrivnost Kristusa, ki prebiva v krščenem, tako da bi kristjan svojo človeškost živel po Kristusovem zgledu in bi postal razodetje življenja Kristusa, Božjega Sina, ki v človeškosti razodeva Očetovo slavo (prim. Jn 1,14).

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

„Radujem se sada dok trpim za vas i u svom tijelu dopunjam što nedostaje mukama Kristovim za Tijelo njegovo, za Crkvu“ (Kol 1,24).

Ta Pavlova riječ odmah pokazuje da se radi o nečemu što nije uobičajeno u ljudskom iskustvu. Uvijek se radovati u patnjama za vašu korist, za vaše dobro! Dopunjati u svome tijelu ono što nedostaje Kristovim patnjama za Tijelo njegovo, koje je Crkva!

Upravo radost odmah ukazuje da se ne radi o herojskoj i idealističkoj fanatičnosti. Naime, radosti su svojstveni odnosi. Radi se o radosti, a ne o zadovoljenju, osjećaju koji se zatim prelijeva u zadovoljstvo. Radosti je svojstveno zajedništvo, baš kao i sreći. Radost je plod Gospodina zajedništva: „Plod je pak Duha: ljubav, radost, mir …“ (Gal 5,22).

Radovati se dok patimo moguće je upravo zato što je život koji živimo po svojoj naravi ljubav, i stoga plete odnose jedinstva. Samo se ljubav ostvaruje tako što pomaže čovjeku da iziđe iz sebe samoga i omogućuje mu da vidi dobro. To je ono što istinski koristi drugome, ono što ostvaruje odnos ukorijenjen u životu koji je zajedništvo osoba. A to omogućuje Duh Sveti, koji u naša srca ulijeva ljubav Boga Oca (usp. Rim 5,5). Ta ljubav nije jednostavno neka energija koja ti daje snagu da budeš dobar prema drugima. Ta ljubav te premješta iz postojanja obilježenog strahom i smrću – jer je usredotočeno i zatvoreno u vlastiti „ja“ – u osobno postojanje kojemu su svojstveni odnosi, jer je ukorijenjeno u životu kao zōē, koji je zajedništvo.

Ali kako čovjek može živjeti ljubav, ako je ljubav upravo ono što ne samo da karakterizira Boga, već je i sam njegov identitet? (usp. 1 Iv 4,8.16).

Naime, samo je jedna osoba u potpunosti ostvarila Božju ljubav u čovještvu: Krist Isus (usp. Gal 2,9). Po djelovanju Duha Svetoga Krist čovjeku priopćava svoj život, odnosno svoj način življenja čovještva. A njegov način življenja čovještva je besplatna ljubav (agapē) Oca, Sina i Duha Svetoga, koja se ostvaruje u čovještvu na način Pashalnog trodnevlja u Isusu Kristu. Čovjek je obilježen zlom, a stoga i patnjom i strahom od smrti, ali Pavao se raduje jer je utemeljen u Duhu Svetom koji prebiva u nama (usp. Rim 8,9) i jer poznaje Oca, koji je odlučio objaviti mu vlastitog Sina.

Štoviše, Otac nije jednostavno objavljivao Sina Pavlu, nego u Pavlu (usp. Gal 1,16). Objava Sina znači prihvatiti ga. A kada ga prihvaćamo, otkrivamo da smo novo stvorenje (usp. 2 Kor 5,16), da smo uistinu djeca i zajedno se s Duhom Svetim obraćamo Ocu s „Abba!“, „Oče!“, te smo subaštinici Sina prvorođenca (usp. Rim 8,17), i stoga već stanovnici neba u Kristu Isusu (usp. Ef 2,6).

Ono što napasnik koristi kao sredstvo protiv nas – strah, bol i razne patnje – Pavao doživljava kao radost jer je to potvrda da doista sudjelujemo u Kristu: „A i svi koji hoće živjeti pobožno u Kristu Isusu, bit će progonjeni“ (2 Tim 3,12). Ljubav koju Otac ulijeva u naša srca po Duhu Svetome omogućuje nam da živimo kušnje, patnje i progonstva kao nadu u konačno uskrsnuće: „da upoznam njega i snagu uskrsnuća njegova i zajedništvo u patnjama njegovim, ne bih li kako, suobličen smrti njegovoj, prispio k uskrsnuću od mrtvih“ (Fil 3,10-11).

Pavao kaže da već iz iskustva poznajemo uskrsnuće koje se sakramentalno dogodilo na krštenju, gdje smo se sjedinili s Kristovim umiranjem (usp. Rim 6,4-5), koje je ljubav, sebedarje. U toj se novosti života suočavamo s onim što će naše tijelo, naša ljudska stvarnost, još uvijek morati s teškoćom podnijeti. Ali to se sada događa u zajedništvu s Kristom, koji je trpio u ljudskom tijelu iz ljubavi prema Ocu i prema ljudima. Zato ga je Otac uskrisio, jer ono što se živjelo u ljubavi ostaje zauvijek (usp. 1 Kor 13,8).

Krist je jednom zauvijek prinio žrtvu samoga sebe (usp. Heb 7,27; 9,12.26; 1 Pt 3,18), a mi pak, koji smo krštenjem ucijepljeni u njegovo tijelo koje je Crkva, i dalje sudjelujemo u patnjama koje moramo podnijeti  u svom tijelu dok se konačno ne ispuni cijelo njegovo tijelo (usp. Kol 1,24). I to nam omogućuje da živimo patnju u ljubavi s kojom ju je on proživio. I tu je izvor radosti, jer u Kristu vidimo konačno ispunjenje njegova tijela kroz cijelu povijest.

Tu je granica između čovjeka koji istinski vjeruje i proživljava patnju u besplatnoj ljubavi, sudjelujući u Kristu, i onoga koji religiozno tvrdi da pripada Kristu, ali ne pokazuje u svome čovještvu – upravo u nepravdama, patnjama itd. – da sudjeluje u njegovom životu, koji je besplatna ljubav i u povijesti se očituje kao pashalno trodnevlje.

Naime, Pavao kaže da je postao poslužitelj Crkve, odnosno da je primio poslanje koje mu je povjerio sam Bog (u ovom slučaju, poslanje njegovog služenja Kološanima, primateljima poslanice), a koje se sastoji u ispunjenju Božje Riječi.

Pavao naviješta Riječ, a ta Riječ očituje spasenje onih kojima je Pavao naviješta. I to spasenje koje ispunja Riječ očituje otajstvo pred vjekovima i pred naraštajima skriveno: nešto što nije očitovano do sada, do ovog trenutka. Pavao ne shvaća izraz „otajstvo“ kao pogani, za koje se ono odnosi na nauke namijenjene samo izabranima i koji se zatim slave u posebnim obredima. Niti shvaća otajstvo kao, primjerice, prorok Daniel, jer ta otajstva nisu samo skrivena od prethodnih naraštaja, već se tiču i budućih događaja, događaja posljednjih vremena.

Otajstvo o kojem Pavao govori tiče se pak sadašnjosti i nema nikakve veze s naucima ili događajima, već s osobom koja je Krist. I nije samo stvar u tome da je Krist otajstvo, nego da se to otajstvo sada očituje kao „Krist u vama“. U vama, čak i ako ste pogani. I stoga je „među vama“ jer je „u vama“. Ta Kristova prisutnost u nama krštenicima jest nada slave. Naime, samo zato što Krist prebiva u nama i mi živimo od života koji je Krist, čekamo potpuno i konačno očitovanje Krista u slavi Božjoj, odnosno u konačnom objavljenju Krista Boga sjedinjenog s nama krštenicima – odnosno, mi u potpunosti u Njemu, kako Pavao kaže Kološanima (usp. Kol 3,4): konačno očitovanje tog zajedničkog postojanja, jedni u drugima.

Ovaj kratki odlomak iz današnjeg drugog čitanja osvjetljava kakva je bila evangelizacija u posljednjim stoljećima i kakva bi trebala biti evangelizacija na koju smo danas pozvani. Poslanje naviještanja je očitovati to otajstvo Krista koje se objavljuje u nama. To je očitovanje našeg starog čovjeka, koji umire s raspetim Kristom kako bi se rodio novi „ja“, ucijepljen u Njega. Način življenja čovještva tog novog „ja“, koji je Krist (usp. Gal 2,20), jest besplatna ljubav, odnosno očitovanje Krista kao ljubavi, kao sebedarja. Uskrsli, ili preporođeni, s novim „ja“ koji sudjeluje u Kristu, možemo živjeti ljudsku narav kao dar, kao radost neba.

Možda evangelizacija u posljednjim stoljećima nije urodila tim plodom, osim u manjim zajednicama. Previše se naglašavala struktura, institucija i poduzimanje aktivnosti… A možda otajstvo Krista koji prebiva u kršteniku nije bilo u središtu, na način da kršćanin živi svoje čovještvo na Kristov način i postaje očitovanje života Krista, Sina Božjega koji u čovještvu objavljuje slavu Boga Oca (usp. Iv 1,14).

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

„Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).

To słowo Pawła natychmiast pokazuje, że jest to coś, co nie jest powszechne w ludzkim doświadczeniu. Zawsze radować się w cierpieniach dla waszego dobra! Dopełniać w moim ciele tego, czego brakuje w cierpieniach Chrystusa, dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół!

To właśnie radość natychmiast wskazuje, że nie jest to heroiczny, idealistyczny fanatyzm. W rzeczywistości radość jest relacyjna. Chodzi o radość, a nie o bycie zadowolonym, poczucie, które następnie przechodzi w zadowolenie. Radość jest wspólnotowa, podobnie jak szczęście. Radość jest owocem Pana komunii: „Owocem Ducha jest miłość, radość, pokój…” (Ga 5,22).

Radowanie się w cierpieniu jest możliwe właśnie dlatego, że życie, którym żyjemy, samo w sobie jest ukonstytuowane jako miłość, a zatem tworzy relacje jedności. Tylko miłość urzeczywistnia się, wydobywając człowieka z niego samego i czyniąc go zdolnym do dostrzegania dobra. Jest tym, co prawdziwie sprzyja drugiemu, urzeczywistniając relację zakorzenioną w życiu, które jest komunią osób. Dzieje się tak dzięki Duchowi Świętemu, który wlewa w nasze serca miłość Boga Ojca (por. Rz 5,5). Ta miłość nie jest po prostu energią, która daje ci siłę, by być dobrym dla innych. Ta miłość przenosi cię z egzystencji naznaczonej strachem i śmiercią, ponieważ jest ona skoncentrowana i zamknięta w sobie, do egzystencji osobistej, relacyjnej, ponieważ jest zakorzeniona w życiu zōē, które jest komunią.

Ale jak człowiek może doświadczyć miłości, skoro miłość jest dokładnie tym, co nie tylko charakteryzuje Boga, ale jest Jego tożsamością? (por. 1J 4:8, 16).

Rzeczywiście, jest tylko jedna osoba, która w pełni urzeczywistniła Bożą miłość w człowieczeństwie: Chrystus Jezus (por. Ga 2,9). Dzięki działaniu Ducha Świętego Chrystus dzieli się z ludzkością swoim życiem, to znaczy swoim sposobem przeżywania człowieczeństwa. A Jego sposobem przeżywania człowieczeństwa jest agape Ojca, Syna i Ducha Świętego, która w ludzkości urzeczywistnia się na sposób Triduum paschalnego w Chrystusie Jezusie. Ludzkość jest naznaczona złem, a zatem bólem i lękiem przed śmiercią, ale Paweł raduje się, ponieważ jest ugruntowany w Duchu Świętym, który w nas mieszka (por. Rz 8,9), i ponieważ zna Ojca, który postanowił objawić mu swojego Syna.

Co więcej, Syn został objawiony przez Ojca w Pawle, a nie tylko Pawłowi (por. Ga 1,16). Objawienie Syna oznacza przyjęcie Go. A przyjmując Go, odkrywamy, że jesteśmy nowym stworzeniem (por. 2 Kor 5,16), odkrywamy, że naprawdę jesteśmy dziećmi i wraz z Duchem Świętym zwracamy się do Ojca „Abba”, „tatusiu”, i jesteśmy współdziedzicami Jednorodzonego Syna (por. Rz 8, 17), a zatem już mieszkańcami nieba w Chrystusie Jezusie (por. Ef 2, 6).

To, czego kusiciel używa jako narzędzia do działania na nas – strach, ból i wszelkiego rodzaju cierpienie – Paweł doświadcza jako radości, ponieważ jest to potwierdzenie, że naprawdę jesteśmy uczestnikami Chrystusa: „I wszystkich, którzy chcą żyć zbożnie w Chrystusie Jezusie, spotkają prześladowania” (2 Tm 3,12). Miłość, którą Ojciec przez Ducha Świętego wlewa w nasze serca, sprawia, że przeżywamy próby, cierpienia i prześladowania jako nadzieję na ostateczne zmartwychwstanie: „przez poznanie Jego: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych” (Flp 3,10-11).

Paweł stwierdza, że mamy już przez doświadczenie wiedzę o zmartwychwstaniu, które nastąpiło sakramentalnie w chrzcie, gdzie zostaliśmy zjednoczeni z umieraniem Chrystusa (por. Rz 6:4-5), które jest miłością, darem z siebie. Z tą nowością życia stawiamy czoła temu, z czym nasze ciało, nasz ludzki stan wciąż będzie musiał się zmierzyć w cierpieniu. Ale dzieje się to teraz w komunii z Chrystusem, który cierpiał w ludzkim ciele z miłości do Ojca i ludzkości. Dlatego Ojciec Go wskrzesił, ponieważ to, co jest przeżywane w miłości, trwa na wieki (por. 1 Kor 13,8).

Chrystus przeżył ofiarę z samego siebie raz na zawsze (por. Hbr 7:27; 9:12, 26; 1 P 3:18), ale my, którzy przez chrzest zostaliśmy wszczepieni w Jego ciało, którym jest Kościół, wciąż uczestniczymy w cierpieniach, z którymi w naszym ciele wciąż musimy się zmierzyć, ponieważ wciąż brakuje nam dopełnienia całego Jego ciała (por. Kol 1:24). Daje nam to możliwość przeżywania cierpień w miłości, z jaką On je przeżywał. I tu jest źródło radości, ponieważ w Chrystusie widzimy wynik ostatecznego wypełnienia się Jego ciała w całej historii.

Oto linia podziału między tymi, którzy naprawdę wierzą i przeżywają swoje cierpienie w agape, uczestnicząc w Chrystusie, a tymi, którzy zamiast tego religijnie deklarują, że należą do Chrystusa, ale nie ujawniają w swoim człowieczeństwie, właśnie w swoich niesprawiedliwościach, cierpieniach itp. Uczestniczenia w Jego życiu, które jest agape i które objawia się w historii jako Triduum Paschalne.

Istotnie, Paweł mówi, że stał się sługą Kościoła, tj. otrzymał misję powierzoną mu przez samego Boga (w tym przypadku misję jego służby Kolosanom, odbiorcom listu), która polega na wypełnianiu Słowa Bożego.

Paweł głosi Słowo, i to Słowo objawia zbawienie tym, którym je głosi. A to zbawienie, którego dokonuje Słowo, objawia tajemnicę ukrytą przez wieki i pokolenia: jest to coś, co nigdy nie zostało objawione, z wyjątkiem chwili obecnej, to znaczy w teraźniejszości.

Paweł nie traktuje zatem słowa „misterium” (w Biblii Tysiąclecia przetłumaczone jako tajemnica) w znaczeniu pogan, gdzie oznacza ono doktryny zarezerwowane tylko dla nielicznych, a następnie celebrowane w specjalnych obrzędach. Ale nie rozumie też tego słowa w taki sposób, jak na przykład prorok Daniel, ponieważ jest to misterium ukryte przed poprzednimi pokoleniami, a także dlatego, że misteria, o których mówi prorok, dotyczą przyszłych wydarzeń, czasów ostatecznych.

Misterium, o którym mówi Paweł, dotyczy teraźniejszości i nie ma związku ani z doktrynami, ani z wydarzeniami, ale dotyczy osoby, którą jest Chrystus. I nie chodzi po prostu o to, że Chrystus jest tajemnicą, ale to misterium, które teraz się objawia, to „Chrystus jest w was”. W was, nawet jeśli jesteście poganami. I dlatego jest On „pośród was” właśnie dlatego, że jest „w was”. I ta obecność Chrystusa w nas, którzy jesteśmy ochrzczeni, jest nadzieją chwały.

Ponieważ tylko dlatego, że jesteśmy zamieszkani przez Chrystusa, żyjąc życiem, które jest Chrystusem, oczekujemy pełnego i ostatecznego objawienia się Chrystusa w chwale Bożej, to znaczy w ostatecznym objawieniu się Chrystusa Boga zjednoczonego z nami, którzy jesteśmy ochrzczeni. My całkowicie w Nim, jak mówi Paweł do Kolosan (3,4): ostateczne objawienie się tej wspólnotowej egzystencji, jedni w drugich.

Ten krótki fragment dzisiejszego drugiego czytania podkreśla, jak wyglądała ewangelizacja w minionych wiekach i jak powinna wyglądać ewangelizacja, do której jesteśmy wezwani dzisiaj. Misją głoszenia jest ukazywanie tajemnicy (misterium) Chrystusa, która objawia się w nas. Jest to ukazywanie naszego starego człowieka, który umiera wraz z Chrystusem ukrzyżowanym, aby mogło narodzić się nowe „ja”, wszczepione w Niego.

Sposobem przeżywania człowieczeństwa tego nowego „ja”, którym jest Chrystus (por. Ga 2, 20), jest agape, czyli manifestowanie Chrystusa jako miłości, jako daru z siebie. Zmartwychwstali lub odrodzeni, z nowym „ja”, które uczestniczy w Chrystusie, możemy żyć ludzką naturą jako darem, jako radością nieba.

Być może w ostatnich stuleciach ewangelizacja nie przyniosła tego owocu, z wyjątkiem małych rzeczywistości. Przeważał nacisk na struktury, instytucje, tworzenie dzieł… I być może w centrum tego wszystkiego nie było misterium Chrystusa, który zamieszkuje ochrzczonego, aby jego człowieczeństwo było przeżywane na sposób Chrystusa, aby chrześcijanin stał się manifestacją życia Chrystusa, Syna Bożego, który objawia chwałę Boga Ojca w człowieczeństwie (por. J 1,14).

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej