[SEMI] XX DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

Nel capitolo precedente al brano di oggi, la Lettera agli Ebrei elenca testimoni veri e forti della fede. Oggi dice che questi testimoni, a partire da Abel, Enoch, Noè, Abramo… sono una grande moltitudine.

Noi siamo circondati da questa moltitudine. Allora è immediatamente evidente che la fede è una realtà vissuta insieme agli altri, in comunione. Non si può pensare alla fede come a qualcosa vissuta da un individuo, addirittura isolato. La fede ti innesta nel corpo, ti fa vivere intessuto in un organismo vivente che attraversa i tempi, i luoghi, la storia. Ti fa respirare una contemporaneità con i secoli, sorprendente anche perché molto reale. La fede ti colloca in una vita che è abitata di eternità. Senti accanto a te Abele, Abramo e Giuseppe d’Egitto.

E poi, la fede non è una cosa statica. Il brano di oggi fa riferimento ad una corsa, una corsa che è persino una gara. Si corre fortemente. E si può correre perché siamo leggeri. Prima si sono deposti tutti i pesi per essere leggeri e poter correre bene.

C’è un peso che ci assedia e che rende pesante la corsa, ed è il peccato. Perciò lo si depone. Perdonato il peccato, siamo liberati da quell’io dell’uomo vecchio che fa di se stesso il protagonista assoluto. Ed è proprio quest’io vecchio che ci tiene pesantemente schiacciati a questo mondo, continuando a proporre ed elaborare propositi, scopi e mete da raggiungere per realizzare se stessi bene e felicemente. Perciò ci orienta a noi stessi e cerca di proiettare un futuro a partire da noi stessi. E siccome ci rendiamo conto che non corriamo bene e che gli altri sono più veloci, si scatena l’invidia, la gelosia e ci si volge indietro, cercando qualcuno o qualcosa da incolpare perché non si corre velocemente. L’io è un epicentro proiettato in avanti, ma che in realtà guarda indietro ed è in preda a nostalgie e vendette. Non si accorge che si tratta dell’io vecchio che già nel battesimo è stato crocifisso con Cristo e che ora stiamo rianimando e incoronando come l’io vero.

Invece il brano di oggi dice che si corre tenendo fisso lo sguardo su Gesù.

L’immagine della corsa suggerisce che non si perde tempo e non ci si distrae. Chi vuole correre ha molto chiara la meta. La meta non è una realtà da me posta che voglio raggiungere. Come sappiamo dalla vita spirituale, anche Cristo potrebbe essere scelto dall’io come una realtà da raggiungere. Ma si tratta di qualcosa di falso, di un inganno terribile, perché è esattamente al rovescio. Siamo noi che siamo raggiunti da Cristo.

Paolo è molto chiaro: “non ho certo raggiunto la meta, non sono arrivato alla perfezione; ma mi sforzo di correre per conquistarla, perché anche io sono stato conquistato da Cristo Gesù” (Fil 3,12). E la conseguenza dell’essere trovato in Cristo è che ritengo tutto il resto come spazzatura (cf Fil 3,8-9).

Mentre viviamo la vita in questo mondo, segnata dal peccato e destinata a morire, veniamo raggiunti da Cristo e fissiamo lo sguardo nei suoi occhi. Quando Cristo ha fissato Pietro che affogava nelle onde, benché di notte, in quello sguardo Pietro ha visto tutto se stesso.

Fissare lo sguardo su Gesù Cristo non vuol dire guardare una fotografia. Noi siamo in Cristo Gesù (cf Rm 6,23), Lui è la nostra vita, e Lui per la fede inabita realmente i nostri cuori (cf Ef 3,17).

Noi abbiamo lo sguardo fisso su di Lui perché contempliamo come la nostra umanità si sta conformando a Cristo (cf Rm 8, 29) per l’amore che lo Spirito Santo versa nei nostri cuori (cf Rm 5,5). Allora siamo nel passaggio, che è Cristo stesso, verso il compimento nel regno del Padre (cf Eb 10,19-20).

Cristo, l’Agnello sul trono del Padre nella Gerusalemme celeste, ci invita a vederci, a guardarci.

Cristo è a noi così prossimo che i nostri sguardi si contemplano a vicenda. I miei occhi contemplano Lui e i suoi occhi contemplano me in tutto ciò che sono e vivo.

Lui è il principio della fede ed è anche Colui che porta la nostra fede al compimento finale e definitivo.

Lui è l’origine e il fine della fede. Lui per amore del Padre e in questo amore del Padre si è consegnato integralmente alla volontà del Padre. Tale volontà coincideva con il donare il Figlio all’umanità, a noi uomini che eravamo nemici di Dio (cf Rm 5,10). “Egli, di fronte alla gioia che gli era posta dinanzi, si sottopose alla croce, disprezzando il disonore, e siede alla destra del trono di Dio” (Eb 12,2).

Lui è apparso nella storia in forma di uomo, anzi da servo obbediente, “fino alla morte sulla croce” (Fil 2,8).

Diceva infatti: “Io vengo per fare, o Dio, la tua volontà” (Eb 10,7). Tutto si compie secondo la volontà del Padre che è il disegno d’amore (cf Ef 1,5) e questo amore del Padre e del Figlio si manifesterà nel corpo di Cristo. Perciò ha detto: “Tu non hai voluto né sacrificio né offerta, un corpo invece mi hai preparato” (Eb 10,5).

Questa offerta di se stesso nelle mani degli uomini si è realizzata passando per la terribile passione e crocifissione: “infatti, con un’unica offerta egli ha reso perfetti per sempre quelli che vengono santificati” (Eb 10,14).

Allora il compimento della sua offerta è la risurrezione e l’essere assiso alla destra del Padre (cf Ef 1,20-21).

Cristo è il capo del corpo che è la Chiesa ed “essa è il corpo di lui, la pienezza di colui che è il perfetto compimento di tutte le cose sotto ogni aspetto” (Ef 1,23).

Diventa allora chiaro perché fissare lo sguardo su di Lui: per vedere che la via alla pienezza è la pasqua. Quando ci tocca il dolore, la malattia, quando la morte si fa sentire vicina, quando ci aggredisce il male e l’aggressività degli altri, magari di chi ci è vicino, quando soffriamo un’ingiustizia o il male che ti fanno gli altri, allora non veniamo tentati di reagire al male con la forza. “Pensate attentamente a colui che ha sopportato contro di sé una così grande ostilità dei peccatori, perché non vi stanchiate perdendovi d’animo” (Eb 12,3).

Contemplando Cristo nella sua pienezza, ci scopriamo oranti che pregano di accogliere ciò che contemplano, ossia come Cristo in noi, per mezzo dell’azione d’amore dello Spirito Santo, fa sì che la nostra umanità si apra alla realizzazione di Cristo in noi e di noi in Cristo.

Ecco la via della fede che è Cristo – il suo inizio, il suo principio e il suo compimento. Noi lo contempliamo circondati dalla moltitudine dei testimoni davanti al trono dell’Agnello, Gesù Cristo con il suo Padre Onnipotente.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

In the chapter that precedes today’s reading, the Letter to the Hebrews lists true and strong witnesses to the faith. Today it observes that, beginning with Abel, Enoch, Noah, and Abraham, these witnesses are a vast multitude.

We are surrounded by this multitude. It is immediately clear that the faith is a reality that is lived with others, in communion. We cannot think of the faith as something lived as individuals, or worse, isolated. Faith inserts us into a body, it makes us live interwoven within a living organism that spans time and space, that spans history. It gives us a sense of breathing contemporaneously with the centuries, an experience that is surprisingly real. Faith places us in a live that is imbued with eternity. We feel Abel, Abraham and Joseph of Egypt right alongside of us.

Faith is not static. Today’s reading mentions a race, a race that is even a competition. We must run fast and are able to run fast because we are light. One must first get rid of all extra weight to be light and so be able to run well.

There is one weight, however, that bests us and renders us heavy for the race: this weight is sin. Therefore, we lay it down. Once sin is forgiven, we are free of the former “I”, the old self that makes itself the absolute protagonist. It is this old self that keeps us heavily weighed down in this world, continually proposing and elaborating projects, goals and objectives meet to fulfil ourselves well and make ourselves happy. It orients us toward ourselves and seeks to project out for us a future starting from ourselves. Because we realize that we are not running well and that others are faster, envy and jealousy are unleashed and we turn back, looking for someone or something to blame for the fact that we are unable to run faster. The “I”, our ego, is an epicentre that we project forward, but in reality, is always looking backward, a prey to nostalgic longing and revenge. This “I” does not realize that it is the old self that, in baptism, has already been crucified with Christ and that, by looking back, we revive and even crown as the true self.

Today’s reading, however, says that we are to run keeping our gaze fixed on Jesus.

The image of a race suggests that we ought not waste time, nor should we become distracted. Those who want to run must have a very clear goal, a goal that is not some reality that I have placed for myself and decided to reach. As we know from the spiritual life, it is possible even for Christ to be this kind of a goal placed for and decided on by myself. But this would be a falsity, a terrible trick because the truth is exactly the other way around. It is we who are decided upon and reached by Christ.

Paul is very clear: “Not that I have already obtained this or have already reached the goal; but I press on to make it my own, because Christ Jesus has made me his own”. The result of being found in Christ is that I hold all else to be rubbish (cf Phil 3:12).

While we live in this world that is marked by sin and destined to die, we are reached by Christ, and we fix our gaze on his eyes. When Christ fixed his eyes on Peter drowning in the waves, Peter saw himself completely in that gaze, even though it was night.

Fixing our gaze on Jesus Christ is not like looking at a photograph. We are in Christ Jesus (cf Rm 6:23), He is our live, and by faith He truly dwells in our hearts (cf Eph 3:17).

We keep our gaze fixed on Jesus because we contemplate how our humanity is being conformed to Christ (cf Rm 8, 29) through the love of the Holy Spirit that has been poured forth into our hearts (cf Rm 5,5). We are in the paschal passage, which is Christ Himself, toward the fulfilment of the kingdom of the Father (cf Eb 10,19-20).

Christ, the Lamb on the Father’s Throne in the heavenly Jerusalem, invites us to see ourselves, to look at ourselves.

Christ is so close to us that our gazes behold one another. My eyes contemplate Him and His eyes contemplate me in all that I am and all that I live.

He is the beginning of our faith, and He is the One who brings our faith to its final and definitive fulfilment.

He is the origin and the completion of our faith. For love of the Father, and in this same love, He completely surrendered himself to the Father’s will, a will that coincided with the giving of the Son to humanity, to us who were enemies of God (cf Rm 5:10). Jesus, “who for the sake of the joy that was set before him endured the cross, disregarding its shame, and has taken his seat at the right hand of the throne of God.” (Heb 12:2).

He appeared in time in human form, even as a servant who is obedient “to the point of death– even death on a cross.” (Phil 2:8).

In fact, He said: “See, God, I have come to do your will, O God” (Heb 10:7). Everything is accomplished according to the Father’s will which is a loving design (cf Eph 1:5) and this love of the Father and the Son will be manifest in the Body of Christ. For this reason, He said: “Sacrifices and offerings you have not desired, but a body you have prepared for me” (Heb 10:5).

This offering of Himself into the hands of humanity was accomplished precisely by passing through his terrible passion and crucifixion: “For by a single offering he has perfected for all time those who are sanctified.” (Heb 10:14).

Now the fulfilment of his offering is the resurrection and being ascended to the Father’s right hand (cf Eph 1:20-21).

Christ is the head of the body that is the Church “which is his body, the fullness of him who fills all in all.” (Eph 1:23).

It then becomes clear why we should fix our gaze on Him: to see that the way to fulfilment is through Christ’s Pascha. When we are touched by pain or sickness, when death makes itself closely felt, when we are attached by evil and the aggression of others, maybe even by those who are close to us, when we suffer injustice or harm that others do to us, we will not be tempted to react to evil with force. “Consider him who endured such hostility against himself from sinners, so that you may not grow weary or lose heart.” (Heb 12:3).

Contemplating Christ in his fullness, we discover ourselves to be prayers who ask to welcome that which we contemplate, that is how Christ in us, by means of the Holy Spirit’s love acting in us, enables our humanity to open to the fulfilment of Christ in us and us in Christ.

This is the way of the faith that is Christ – it’s beginning, its foundation and its fulfilment. As we contemplate, we are surrounded by a great multitude of witnesses before the throne of the Lamb, Jesus Christ with His Almighty Father.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

En el capítulo anterior al pasaje de hoy, la Carta a los Hebreos enumera testigos verdaderos y fuertes de la fe. Hoy dice que estos testigos, empezando por Abel, Enoc, Noé, Abraham… son una gran multitud.

Estamos rodeados por esta multitud. Entonces es inmediatamente evidente que la fe es una realidad vivida junto a los demás, en comunión. No se puede pensar en la fe como algo vivido por un individuo, incluso aislado. La fe te injerta en el cuerpo, te hace vivir entretejido en un organismo vivo que atraviesa los tiempos, los lugares, la historia. Te hace respirar una contemporaneidad con los siglos, sorprendente también porque es muy real. La fe te sitúa en una vida habitada por la eternidad. Sientes a tu lado a Abel, Abraham y José de Egipto.

Y además, la fe no es algo estático. El pasaje de hoy hace referencia a una carrera, una carrera que es incluso una competición. Se corre con fuerza. Y se puede correr porque somos ligeros. Antes se han depositado todos los pesos para ser ligeros y poder correr bien.

Hay un peso que nos agobia y que hace que la carrera sea pesada, y ese peso es el pecado. Por eso lo dejamos atrás. Una vez perdonado el pecado, nos liberamos de ese yo del hombre viejo que se convierte en el protagonista absoluto. Y es precisamente este yo viejo el que nos mantiene pesadamente aplastados en este mundo, continuando proponiendo y elaborando propósitos, fines y metas que alcanzar para realizarnos bien y felizmente. Por eso nos orienta hacia nosotros mismos y trata de proyectar un futuro a partir de nosotros mismos. Y como nos damos cuenta de que no corremos bien y que los demás son más rápidos, se desata la envidia, los celos y nos volvemos hacia atrás, buscando a alguien o algo a quien culpar por no correr rápido. El yo es un epicentro proyectado hacia adelante, pero que en realidad mira hacia atrás y está presa de la nostalgia y la venganza. No se da cuenta de que se trata del yo antiguo que ya en el bautismo fue crucificado con Cristo y que ahora estamos reanimando y coronando como el yo verdadero.

En cambio, el pasaje de hoy dice que se corre manteniendo la mirada fija en Jesús. La imagen de la carrera sugiere que no se pierde tiempo ni se distrae la atención. Quien quiere correr tiene muy claro el objetivo. El objetivo no es una realidad que yo establezco y que quiero alcanzar. Como sabemos por la vida espiritual, incluso Cristo podría ser elegido por el yo como una realidad a alcanzar. Pero se trata de algo falso, de un engaño terrible, porque es exactamente al revés. Somos nosotros los que somos alcanzados por Cristo.

Pablo es muy claro: «No he alcanzado la meta, no he llegado a la perfección; pero me esfuerzo por correr para conquistarla, porque yo también he sido conquistado por Cristo Jesús». Y la consecuencia de haber sido encontrado en Cristo es que considero todo lo demás como basura (cf. Fil 3,8-9).

Mientras vivimos la vida en este mundo, marcado por el pecado y destinado a la muerte, Cristo nos alcanza y fijamos nuestra mirada en sus ojos. Cuando Cristo miró fijamente a Pedro, que se ahogaba en las olas, aunque era de noche, en esa mirada Pedro se vio a sí mismo. Fijar la mirada en Jesucristo no significa mirar una fotografía. Estamos en Cristo Jesús (cf. Rom 6,23), Él es nuestra vida, y Él, por la fe, habita realmente en nuestros corazones (cf. Ef 3,17).

Tenemos la mirada fija en Él porque contemplamos cómo nuestra humanidad se está conformando a Cristo (cf. Rm 8, 29) por el amor que el Espíritu Santo derrama en nuestros corazones (cf. Rm 5,5). Entonces estamos en el paso, que es Cristo mismo, hacia la plenitud en el reino del Padre (cf. Hb 10,19-20).

Cristo, el Cordero en el trono del Padre en la Jerusalén celestial, nos invita a vernos, a mirarnos. Cristo está tan cerca de nosotros que nuestras miradas se contemplan mutuamente. Mis ojos lo contemplan a Él y sus ojos me contemplan a mí en todo lo que soy y vivo.

 

Él es el principio de la fe y también es Aquel que lleva nuestra fe a su cumplimiento final y definitivo. Él es el origen y el fin de la fe. Por amor al Padre y en este amor del Padre, se entregó íntegramente a la voluntad del Padre. Esa voluntad coincidía con el don del Hijo a la humanidad, a nosotros, los hombres que éramos enemigos de Dios (cf. Rom 5,10). «Él, por el gozo que le esperaba, soportó la cruz, menospreciando la vergüenza, y ahora está sentado a la derecha del trono de Dios» (Heb 12,3).

Él apareció en la historia en forma de hombre, es más, como siervo obediente, «hasta la muerte en la cruz» (Fil 2,8). De hecho, decía: «Vengo, oh Dios, para hacer tu voluntad» (Heb 10,7). Todo se cumple según la voluntad del Padre, que es el designio de amor (cf. Ef 1,5), y este amor del Padre y del Hijo se manifestará en el cuerpo de Cristo. Por eso dijo: «No quisiste sacrificios ni ofrendas, sino que me preparaste un cuerpo» (Hb 10,5).

Esta ofrenda de sí mismo en manos de los hombres se realizó pasando por la terrible pasión y crucifixión: «Porque con una sola ofrenda ha perfeccionado para siempre a los santificados» (Hb 10,14). Entonces, el cumplimiento de su ofrenda es la resurrección y el estar sentado a la derecha del Padre (cf. Ef 1,20-21).

Cristo es la cabeza del cuerpo que es la Iglesia, y «ella es su cuerpo, la plenitud de aquel que es la perfección de todas las cosas en todos los aspectos» (Ef 1,23). Entonces queda claro por qué fijar la mirada en Él: para ver que el camino hacia la plenitud es la Pascua. Cuando nos toca el dolor, la enfermedad, cuando la muerte se hace sentir cerca, cuando nos ataca el mal y la agresividad de los demás, tal vez de quienes nos rodean, cuando sufrimos una injusticia o el mal que nos hacen los demás, entonces no nos sentimos tentados a reaccionar al mal con la fuerza. «Pensad detenidamente en aquel que soportó contra sí una hostilidad tan grande por parte de los pecadores, para que no os canséis ni perdáis el ánimo» (Hb 12,4).

Contemplando a Cristo en su plenitud, nos descubrimos orantes que rezan para acoger lo que contemplan, es decir, cómo Cristo en nosotros, por medio de la acción amorosa del Espíritu Santo, hace que nuestra humanidad se abra a la realización de Cristo en nosotros y de nosotros en Cristo.

He aquí el camino de la fe que es Cristo: su inicio, su principio y su cumplimiento. Lo contemplamos rodeado de la multitud de testigos ante el trono del Cordero, Jesucristo con su Padre Todopoderoso.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Pismo Hebrejcem v poglavju, ki je pred današnjim odlomkom, našteva resnične in močne pričevalce vere. Današnji odlomek pove, da so te priče, začenši z Abelom, Henohom, Noetom, Abrahamom … velika množica.

Obdani smo s to množico. Takoj je očitno, da je vera nekaj, kar živimo skupaj z drugimi, v občestvu. Vere si ne moremo si predstavljati kot nekaj, kar živi posameznik, nek osamljen človek. Vera te vcepi v telo, vtke te v živ organizem, ki prehaja skozi čase, kraje, zgodovino. Daje ti dihati sočasnost s stoletji, presenetljivo, ker je zelo resnična. Vera te postavi v življenje, v katerem prebiva večnost. Ob sebi čutiš Abela, Abrahama in egiptovskega Jožefa.

Vera tudi ni nekaj statičnega. Današnji odlomek govori o teku, celo o tekmi. Teče se hitro. In teči je mogoče, ker smo lahki. Najprej smo odložili vsa bremena, da bi bili lahki in bi mogli dobro teči.

Breme, ki nas oblega in otežuje tek, je greh. Zato ga odložimo. Ko nam je greh odpuščen, smo osvobojeni »jaza« starega človeka, ki ima samega sebe za popolnega protagonista. Prav ta stari »jaz« nas z vso težo tlači v ta svet, nenehno nam ponuja in snuje načrte, namene in cilje, da bi uresničili sami sebe in bili srečni. Tako nas usmerja k samim sebi in skuša doseči, da bi gradili prihodnost iz nas samih. In ker se zavedamo, da ne tečemo dobro in da so drugi hitrejši, se pojavita zavist in ljubosumje ter se oziramo nazaj, da bi našli nekoga ali nekaj, kar bi bilo krivo, da ne tečemo tako hitro. »Jaz« je žarišče, usmerjeno naprej, a v resnici gleda nazaj in je poln nostalgij in maščevalnosti. Ne zave se, da gre za stari »jaz«, ki je bil že pri krstu križan s Kristusom, zdaj pa ga oživljamo in kronamo kot pravi »jaz«.

Današnji odlomek pa pove, da tečemo s pogledom, uprtim v Jezusa.

Podoba teka nakaže, naj ne izgubljamo časa in se ne pustimo motiti. Kdor želi teči, ima cilj jasno pred očmi. Cilj ni nekaj, kar si sam postavim in hočem doseči. Iz duhovnega življenja vemo, da bi »jaz« lahko izbral tudi Kristusa kot cilj, ki ga je treba doseči. Vendar je to zgrešeno, strašna prevara, saj je ravno obratno. Kristus doseže nas.

Pavel jasno pravi: »Ne, kakor da bi to že dosegel ali prišel do popolnosti, vendar pa se trudim, da bi to osvojil, ker je tudi mene osvojil Kristus Jezus« (Flp 3,12). Iz tega, da sem se znašel v Kristusu, sledi, da imam vse drugo za smeti (prim. Flp 3,8-9).

Medtem ko živimo na tem svetu, ki ga zaznamuje greh in usoda smrti, nas doseže Kristus in mi upremo pogled v njegove oči. Ko je Kristus pogledal Petra, ki se je potapljal v valovih, je Peter kljub noči v njegovem pogledu videl vsega samega sebe.

Upreti pogled v Jezusa Kristusa ne pomeni gledati fotografije. Mi smo v Jezusu Kristusu (prim. Rim 6,23), on je naše življenje in po veri resnično prebiva v naših srcih (prim. Ef 3,17).

Pogled imamo uprt vanj, ker zremo, kako se naša človeškost upodablja po Kristusu (prim. Rim 8,29), ker Sveti Duh v naša srca vliva ljubezen (prim. Rim 5,5). Tako smo v prehodu, ki je sam Kristus, v smeri dopolnitve v kraljestvu Očeta (prim. Heb 10,19-20).

Kristus, Jagnje na Očetovem prestolu v nebeškem Jeruzalemu, nas vabi, naj se z njim vidimo, se srečamo s pogledom.

Kristus nam je tako blizu, da zremo drug drugega. Moje oči zrejo vanj in njegove oči zrejo vame v vsem, kar sem in ker živim.

On je izvor vere in tudi tisti, ki našo vero pripelje do dokončne dopolnitve.

On je izvor in cilj vere. On se je iz ljubezni do Očeta in v tej Očetovi ljubezni popolnoma izročil njegovi volji. Ta volja je sovpadala z darovanjem Sina človeštvu, nam ljudem, ki smo bili Božji sovražniki (prim. Rim 5,10). »On je namesto veselja, ki ga je čakalo, pretrpel križ, ker se ni zmenil za sramoto, in je sédel na desno Božjega prestola« (Heb 12,2).

V zgodovino je prišel v podobi človeka, še več – kot pokoren služabnik, »do smrti na križu« (Flp 2,8).

Dejal je: »Glej, prihajam, da izpolnim, o Bog, tvojo voljo« (Heb 10,7). Vse se izpolnjuje po Očetovi volji, ki je načrt ljubezni (prim. Ef 1,5), in ta Očetova in Sinova ljubezen se bo razodela v Kristusovem telesu. Zato je rekel: »Žrtve in daritve nisi hotel, telo pa si mi pripravil« (Heb 10,5).

To darovanje samega sebe v roke ljudi se je uresničilo skozi strašno trpljenje in križanje: »Z eno daritvijo je namreč za vselej naredil popolne tiste, ki se posvečujejo« (Heb 10,14).

Njegova daritev se je dopolnila s tem, da ga je Oče obudil in posadil na svojo desnico (prim. Ef 1,20-21).

Kristus je glava telesa, ki je Cerkev, in »je njegovo telo, polnost njega, ki v vsem vse izpolnjuje« (Ef 1,23).

Tako postane jasno, zakaj naj upremo pogled vanj: da bi videli, da je pot do polnosti velika noč. Ko nas zadene bolečina ali bolezen, ko se nam približa smrt ali nas napade zlo in agresivnost drugih, morda tistih, ki so nam blizu, ko trpimo krivico ali zlo, ki nam ga povzročajo drugi, takrat ne podležemo skušnjavi, da bi na zlo odgovorili z močjo. »Pomislite vendar nanj, ki je od grešnikov pretrpel tolikšno nasprotovanje, da se ne boste utrudili v svojih dušah in ne boste omagali« (Heb 12,3).

Ko zremo Kristusa v njegovi polnosti, se zavemo, da smo molivci, ki prosijo, da bi sprejeli to, kar zrejo – namreč, kako Kristus po delovanju ljubezni Svetega Duha odpira našo človeškost za uresničitev Kristusa v nas in nas v Kristusu.

To je pot vere, ki je Kristus – njen začetek, njen izvor in njena dopolnitev. Zremo ga, obdani z množico pričevalcev pred prestolom Jagnjeta, Jezusa Kristusa, skupaj z njegovim Vsemogočnim Očetom.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Poslanica Hebrejima, u poglavlju koje prethodi današnjem odlomku, navodi istinite i snažne svjedoke vjere. Današnji odlomak kaže da su ti svjedoci, počevši od Abela, Henoka, Noe, Abrahama… veliko mnoštvo.

Okruženi smo tim mnoštvom [u hrvatskom prijevodu „oblakom“]. Odmah je očito da je vjera nešto što živimo zajedno s drugima, u zajedništvu. Ne možemo zamišljati vjeru kao nešto što živi pojedinac, neki samotnjak. Vjera te ucjepljuje u tijelo, omogućuje ti da živiš utkan u živi organizam koji prolazi kroz vremena, mjesta i povijest. Omogućuje ti da dišeš istodobnost stoljećâ, iznenađujuće, jer je vrlo stvarno. Vjera te smješta u život u kojem prebiva vječnost. Osjećaš Abela, Abrahama i Josipa Egipatskog pokraj sebe.

Vjera također nije nešto statično. Današnji odlomak govori o trčanju, čak i o utrci. Trči se brzo. A moguće je trčati jer smo lagani. Najprije smo odložili sve terete kako bismo bili lakši i mogli dobro trčati.

Teret koji nas opterećuje i otežava trčanje jest grijeh. Zato ga odbacujemo. Kad nam je grijeh oprošten, oslobođeni smo onog „ja“ starog čovjeka koje sebe ima za potpunog protagonista. Upravo nas to staro „ja“ silno pritišće uz ovaj svijet, neprestano nam predlažući i smišljajući planove, namjere i ciljeve kako bismo ostvarili sebe i bili sretni. Na taj nas način usmjerava prema samima sebi i potiče nas da isplaniramo budućnost polazeći od sebe. A budući da postajemo svjesni da ne trčimo dobro i da su drugi brži, javlja se zavist i ljubomora te se okrećemo natrag kako bismo pronašli  nešto ili nekoga tko je kriv što ne trčimo dovoljno brzo. „Ja“ je žarište usmjereno naprijed, ali zapravo se osvrće natrag i puno je nostalgije i osvetoljubivosti. Ne shvaća se da je to staro „ja“ koje je već bilo razapeto s Kristom na krštenju, a da ga mi sada oživljavamo i krunimo kao pravo „ja“.

Današnji nam pak odlomak kaže da trčimo s pogledom uprtim u Isusa.

Slika trčanja sugerira da ne gubimo vrijeme i da izbjegavamo ometanja. Tko želi trčati ima jasan cilj pred očima. Cilj nije nešto što sam sebi postavljam i želim doseći. Iz duhovnog života znamo da bi „ja“ moglo izabrati čak i Krista kao cilj koji treba doseći. Međutim, to je pogrešno, strašna obmana, jer je upravo suprotno. Krist nas doseže.

Pavao jasno kaže: „Ne kao da sam već postigao ili dopro do savršenstva, nego – hitim ne bih li kako dohvatio jer sam i zahvaćen od Krista“ (Fil 3,12). Iz toga što sam se našao u Kristu, slijedi da sve ostalo otpadom smatram (usp. Fil 3,8-9).

Dok živimo život u ovom svijetu obilježenom grijehom i osuđenom na smrt, Krist nas doseže i mi upiremo pogled u njegove oči. Kad je Krist pogledao Petra koji je tonuo u valovima, Petar je, unatoč noći, u njegovu pogledu vidio cijelog sebe.

Upirati pogled u Isusa Krista ne znači gledati fotografiju. Mi smo u Kristu Isusu (usp. Rim 6,23), On je naš život i po vjeri stvarno prebiva u našim srcima (usp. Ef 3,17).

Imamo pogled uprt u Njega jer vidimo kako se naše čovještvo suobličuje Kristu (usp. Rim 8,29) po ljubavi koju Duh Sveti izlijeva u naša srca (usp. Rim 5,5). Tako smo u prijelazu, koji je sam Krist, prema ispunjenju u kraljevstvu Očevom (usp. Heb 10,19-20).

Krist, Jaganjac na Očevom prijestolju u nebeskom Jeruzalemu, poziva nas da se gledamo, da nam se pogledi susretnu.

Krist nam je toliko blizu da se naši pogledi uzajamno motre. Moje oči gledaju Njega, a Njegove oči gledaju mene u svemu što jesam i živim.

On je izvor vjere i ujedno Onaj koji našu vjeru dovodi do njezina konačnog ispunjenja.

On je izvor i cilj vjere. On se iz ljubavi prema Ocu i u toj Očevoj ljubavi, potpuno predao njegovoj volji. Ta se volja podudarala s darom Sina čovječanstvu, nama ljudima koji smo bili neprijatelji Božji (usp. Rim 5,10). „Umjesto radosti što je stajala pred njim podnese križ, prezrevši sramotu te sjedi zdesna prijestolja Božjega“ (Heb 12,2).

U povijesti se pojavio u liku čovjeka, štoviše – kao poslušan sluga, do „smrti na križu“ (Fil 2,8).

Rekao je: „Evo dolazim (…) Vršiti, Bože, volju tvoju!“ (Heb 10,7). Sve se ispunja po volji Očevoj, koja je naum ljubavi (usp. Ef 1,5), i ta ljubav Oca i Sina očitovat će se u tijelu Kristovu. Zato je rekao: „Žrtva i prinos ne mile ti se, nego si mi tijelo pripravio“ (Heb 10,5).

Ovaj prinos sebe u ruke ljudi ostvaren je kroz strašnu muku i razapinjanje: „Jednim uistinu prinosom zasvagda usavrši posvećene“ (Heb 10,14).

Njegov se prinos dovršio kad ga je Otac uskrisio i posjeo sebi zdesna (usp. Ef 1,20-21).

Krist je glava tijela koje je Crkva, a „koja je Tijelo njegovo, punina Onoga koji sve u svima ispunja“ (Ef 1,23).

Tako postaje jasno zašto bismo trebali upirati svoj pogled u Njega: vidjeti da je Pasha put do punine. Kada nas pogodi bol ili bolest, kada nam se približi smrt ili kada nas napadne zlo i agresivnost drugih, možda onih koji su nam bliski, kad trpimo nepravdu ili zlo koje nam drugi nanose, tada ne podliježemo napasti da na zlo odgovorimo silom. „Doista pomno promotrite njega, koji podnese toliko protivljenje grešnika protiv sebe, da – premoreni – ne klonete duhom“ (Heb 12,3).

Kad gledamo Krista u njegovoj punini, shvaćamo da smo molitelji koji mole da prihvate ono što gledaju – to jest, kako Krist po djelovanju ljubavi Duha Svetoga otvara naše čovještvo za ostvarenje Krista u nama i nas u Kristu.

To je put vjere koji je Krist – njezin početnik, njezin izvor i njezin dovršitelj. Gledamo ga okruženi mnoštvom svjedoka pred prijestoljem Jaganjca, Isusa Krista, zajedno s njegovim Svemogućim Ocem.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

W rozdziale poprzedzającym dzisiejszy fragment, List do Hebrajczyków wymienia prawdziwych i silnych świadków wiary. Dzisiaj mówi, że ci świadkowie, począwszy od Abla, Enocha, Noego, Abrahama… stanowią wielką rzeszę.

Jesteśmy otoczeni przez tę rzeszę ludzi. Od razu staje się więc oczywiste, że wiara jest rzeczywistością przeżywaną wspólnie z innymi, w komunii. Nie można myśleć o wierze jako o czymś przeżywanym przez jednostkę, co więcej, przez osobę odizolowaną. Wiara wszczepia cię w ciało, sprawia, że żyjesz wpleciony w żywy organizm, który przemierza czasy, miejsca, historię. Sprawia, że oddychasz współczesnością wieków, co jest zaskakujące, ponieważ jest bardzo realne. Wiara umieszcza cię w życiu, które jest wypełnione wiecznością. Czujesz obok siebie Abla, Abrahama i Józefa z Egiptu.

Ponadto wiara nie jest czymś statycznym. Dzisiejszy fragment odnosi się do biegu, biegu, który staje się wyścigiem. Biegnie się szybko. Można biec, ponieważ jesteśmy lekcy. Najpierw zrzuciliśmy wszystkie ciężary, aby być lżejszymi i móc dobrze biec.

Jest coś, co nas przytłacza i sprawia, że bieg staje się ciężki, i tym czymś jest grzech. Dlatego należy go odrzucić. Po przebaczeniu grzechów jesteśmy uwolnieni od starego „ja”, które czyni z siebie absolutnego bohatera. To właśnie to stare „ja” przytłacza nas ciężarem tego świata, nieustannie proponując i opracowując postanowienia, cele i zadania do osiągnięcia, aby dobrze i szczęśliwie realizować siebie. Dlatego skupiamy się na sobie i staramy się projektować przyszłość, wychodząc od siebie samych. A ponieważ zdajemy sobie sprawę, że nie biegamy dobrze, a inni są szybsi, pojawia się zazdrość, zawiść i odwracamy się, szukając kogoś lub czegoś, kogo można obwinić za to, że my sami nie biegamy tak szybko.

“Ja” jest epicentrum skierowanym ku przyszłości, ale w rzeczywistości spogląda wstecz i jest ogarnięte nostalgią i pragnieniem zemsty. Nie zdaje sobie sprawy, że jest to stare “ja”, które już podczas chrztu zostało ukrzyżowane wraz z Chrystusem, a które teraz ożywiamy i koronujemy jako prawdziwe “ja” (prawdziwą jaźń).

Natomiast dzisiejszy fragment mówi, że biegniemy, nie spuszczając wzroku z Jezusa.

Obraz biegu sugeruje, że nie traci się czasu i nie rozprasza się uwagi. Ten, kto chce biec, ma jasno określony cel. Cel nie jest rzeczywistością, którą ja sam wyznaczam i do której chcę dotrzeć. Jak wiemy z życia duchowego, nawet Chrystus mógłby zostać wybrany przez “ja” jako rzeczywistość, do której należy dążyć. Ale jest to coś fałszywego, straszne oszustwo, ponieważ jest dokładnie odwrotnie. To my jesteśmy osiągnięci (zdobyci) przez Chrystusa.

Paweł wyraża się bardzo jasno: „Nie osiągnąłem jeszcze celu, nie osiągnąłem doskonałości, ale staram się biec, aby ją zdobyć, ponieważ ja również zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa”. A konsekwencją bycia odnalezionym w Chrystusie jest to, że wszystko inne uważam za śmieci (por. Flp 3,8-9).

Podczas gdy żyjemy w tym świecie, naznaczonym grzechem i skazanym na śmierć, spotykamy Chrystusa i patrzymy w Jego oczy. Kiedy Chrystus spojrzał na Piotra tonącego w falach, mimo że była noc, Piotr w tym spojrzeniu zobaczył całą swoją osobę.

Wpatrywanie się w Jezusa Chrystusa nie oznacza patrzenia na fotografię. Jesteśmy w Chrystusie Jezusie (por. Rz 6,23), On jest naszym życiem i dzięki wierze naprawdę zamieszkuje w naszych sercach (por. Ef 3,17).

Skupiamy wzrok na Nim, ponieważ kontemplujemy, jak nasze człowieczeństwo upodabnia się do Chrystusa (por. Rz 8, 29) dzięki miłości, którą Duch Święty wlewa w nasze serca (por. Rz 5, 5). Znajdujemy się więc w przejściu, którym jest sam Chrystus, w kierunku wypełnienia się wszystkiego w królestwie Ojca (por. Hbr 10, 19-20).

Chrystus, Baranek na tronie Ojca w niebiańskim Jeruzalem, zaprasza nas, abyśmy się widzieli, abyśmy patrzyli na siebie.

Chrystus jest nam tak bliski, że nasze spojrzenia kontemplują się nawzajem. Moje oczy Go kontemplują, a Jego oczy kontemplują mnie w tym wszystkim kim jestem i w życiu.

On jest początkiem wiary i jest również Tym, który doprowadza naszą wiarę do ostatecznego i definitywnego spełnienia.

On jest początkiem i końcem wiary. Z miłości do Ojca i w tej miłości Ojca całkowicie poddał się Jego woli. Ta wola polegała na oddaniu Syna ludzkości, nam, ludziom, którzy byliśmy wrogami Boga (por. Rz 5,10). „On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy tronu Boga” (Hbr 12,2).

On pojawił się w historii w postaci człowieka, co więcej, sługi posłusznego „aż do śmierci na krzyżu” (Flp 2,8).

Mówił bowiem: „Oto idę – abym spełniał wolę Twoją, Boże” (Hbr 10,7). Wszystko spełnia się zgodnie z wolą Ojca, która jest planem miłości (por. Ef 1,5), a ta miłość Ojca i Syna objawi się w ciele Chrystusa. Dlatego powiedział: „Ofiary ani daru nie chciałeś,
aleś Mi utworzył ciało” (Hbr 10,5).

To oddanie się w ręce ludzi dokonało się poprzez straszną mękę i ukrzyżowanie: „Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani” (Hbr 10,14).

Zatem dopełnieniem tej ofiary jest zmartwychwstanie i zasiadanie po prawicy Ojca (por. Ef 1,20-21).

Chrystus jest głową ciała, którym jest Kościół, a „który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami” (Ef 1,23).

Staje się więc jasne, dlaczego należy skupić wzrok na Nim: aby dostrzec, że drogą do pełni jest Pascha. Kiedy dotyka nas ból, choroba, kiedy przybliża się śmierć, kiedy atakuje nas zło i agresja innych, być może nawet tych, którzy są nam bliscy, kiedy doświadczamy niesprawiedliwości lub krzywdy ze strony innych, nie ulegajmy pokusie, aby reagować na zło siłą. „Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu” (Hbr 12,3).

Kontemplując Chrystusa w Jego pełni, odkrywamy, że jesteśmy modlącymi się o to, aby przyjąć to, co kontemplujemy, to znaczy to jak Chrystus w nas, poprzez działanie miłości Ducha Świętego, sprawia, że nasza ludzkość otwiera się na urzeczywistnienie Chrystusa w nas i nas w Chrystusie.

Oto droga wiary, którą jest Chrystus – jej początek, jej zasada i jej spełnienie. Kontemplujemy Go otoczonego rzeszą świadków przed tronem Baranka, Jezusa Chrystusa z Jego Ojcem Wszechmogącym.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej