[SEMI] XXII DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

Come dicono gli esegeti, in più passi la lettera agli Ebrei cerca di dare risposte ad alcune perplessità che sorgevano nelle comunità riguardo al culto cristiano, il quale sembrava deludente al confronto con quello dell’Antica Alleanza, che era molto concreto. Perciò si faceva strada la nostalgia dell’antico culto.

Nel passo che oggi abbiamo letto, l’autore mette subito in evidenza che i battezzati non si sono avvicinati ad un incontro con Dio sul monte Sinai, accompagnato da tuoni, lampi, una nube densa e un fortissimo suono di corno, tanto che tutto il popolo rimaneva scosso dal tremore (cf Es 19,16).

Bastava vedere il monte fumante e sentire tuoni fragorosi che già il popolo si teneva lontano e tremava dalla paura (cf Es 20,18).

Infatti, il monte ardeva con il fuoco che si innalzava fino alla cima del cielo, tra tenebre, nuvole e oscurità (cf Dt 4,11), mentre Dio diceva: “Radunatemi il popolo e io farò loro udire le mie parole, perché imparino a temermi per tutti i giorni della loro vita sulla terra, e le insegnino ai loro figli” (Dt 4,10).

La paura era tale che il popolo è addirittura arrivato a dire a Mosè: “Parla tu a noi e noi ascolteremo; ma non ci parli Dio, altrimenti moriremo” (Es 20,19).

Il popolo si teneva lontano dal monte, perché anche se una bestia si fosse avvicinata, avrebbe dovuto essere uccisa. Se loro si avvicinassero troppo, “ne cadrà una moltitudine” (Es 19,21).

“Chiunque toccherà il monte sarà messo a morte. Nessuna mano però dovrà toccare costui: dovrà essere lapidato o colpito con tiro di arco. Animale o uomo, non dovrà sopravvivere.” (Es 19,12-13).

C’è evidentemente un aspetto terribile nell’avvicinarsi a Dio secondo l’Antica Alleanza, e l’autore mette in evidenza in modo molto sintetico proprio questo aspetto. Anche lo stesso mediatore Mosè era spaventato e tremava (cf Dt 9,19).

E infatti non si viveva da figli liberi. Tanto è vero che Mosè è stato messo a capo della sua casa da servo (cf Eb 3,5). E, anche quando si è avvicinato a Dio, non osava guardarlo in volto, ma per paura si copriva la faccia (cf Es 3,6).

Anzi, Dio stesso gli dice: “tu non potrai vedere il mio volto, perché nessun uomo può vedermi e restare vivo” (Es 33,20).

Allora, per l’autore è ovvio che una tale religione non può reggere il confronto con Cristo, Figlio di Dio, vero uomo, che con il suo sangue versato realizza una Nuova Alleanza per mezzo della quale noi entriamo in relazione con Dio come figli amati, resi perfetti perché santificati (cf Eb 10,14).

“Dicendo alleanza nuova, Dio ha dichiarato antica la prima: ma, ciò che diventa antico e invecchia, è prossimo a scomparire”. (Eb 8,13).

Si tratta di una realtà davvero nuova. Cristo è una realtà assolutamente inedita in tutta la storia dell’umanità. Egli, Figlio di Dio, si è fatto uomo proprio per liberarci dalla paura della morte, che il diavolo usa per il suo dominio sugli uomini (cf Eb 2, 14-15). Ed è interessante come anche la religione decada quando fa leva sulla paura. Infatti, fin da Genesi 3 la tentazione è proprio quella di creare una religione. Allora non ci deve stupire se anche la fede cristiana, quando decade dalla vita in Cristo, crea facilmente un sistema in gran parte fondato sulla paura, con un elenco lunghissimo di prescrizioni per regolare il nostro comportamento verso Dio. E come facilmente i responsabili di una tale religione usano modalità tipiche del potere. Facilmente si torna a disegnare i limiti e i confini del sacro, sulla falsa riga dell’antico tempio. Anche la nostra epoca testimonia che, quando la vita nello Spirito Santo dei battezzati si affievolisce, si manifestano tante espressioni di decadenza della religione formalista, incapaci di dare la vita divina all’umanità. Eppure, questa religione continua ad attirare con l’impalcatura del sacro. D’altro lato tale religione provoca una secolarizzazione sconfinata. Entrambe le realtà hanno una cosa in comune: la siccità della vita, quella nello Spirito Santo, ossia la vita costituita come agape che si realizza nella comunione delle persone nel corpo di Cristo.

“Il punto capitale delle cose che stiamo dicendo è questo: noi abbiamo un sommo sacerdote così grande che si è assiso alla destra del trono della Maestà nei cieli, ministro del santuario e della vera tenda, che il Signore, e non un uomo, ha costruito” (Eb 8,1-2).

Ma Cristo si è fatto in tutto partecipe della vita dell’uomo, eccetto il peccato, proprio affinché noi possiamo essere partecipi della sua vita, del suo modo di vivere l’umanità da Figlio amato del Padre.

“Cristo, invece, è venuto come sommo sacerdote dei beni futuri, attraverso una tenda più grande e più perfetta, non costruita da mano d’uomo, cioè non appartenente a questa creazione” (Eb 9,11). Possiamo avere una comprensione deviante di questo versetto, capendolo come se si riferisse ad un lontanissimo futuro. Invece, proprio nel passo di oggi l’autore ci dice che noi attualmente ci accostiamo al Monte Sion, alla Gerusalemme celeste, a un’assemblea festosa.

Infatti, qui sta tutta la differenza tra la liturgia dei battezzati e il culto antico. La liturgia ci fa vivere in pienezza la nostra figliolanza in Cristo Gesù, partecipando alla pienezza della sua stessa vita. La liturgia ci fa passare in Cristo da questa creazione alla nostra vera patria, che è il suo regno eterno. La liturgia ci rende partecipi dell’assemblea festosa del suo corpo risorto, dove contempliamo per esperienza che cosa voglia dire essere membra gli uni degli altri, trovandoci nella grande assemblea dei santi e dei giusti, cioè di coloro che hanno realizzato il loro cammino partecipando al modo di vivere l’umanità di Cristo Gesù. E il suo modo è comunionale. Perciò coloro che in Cristo sperimentano che la vita degli uni è legata alla vita degli altri (cf Gen 44,30) vivono la gioia e la festa di partecipare insieme alla comunione del Padre, del Figlio e dello Spirito Santo.

Cristo si è fatto uomo per portarci al Padre e trovarci in Lui per sempre, affinché anche noi siamo lì dove è Lui (cf Gv 14,3), nella casa del Padre, nel suo santuario, nella sua tenda non fatta da mani d’uomo.

La liturgia ci fa vivere questo viaggio nella Gerusalemme celeste, sulla piazza d’oro dove c’è il trono dell’Antico dei giorni e dell’Agnello (cf Ap 5,13) non come qualcosa di ideale e immaginario, ma con una sorprendente concretezza. In questo consiste la differenza tra il culto e la santa liturgia. La liturgia è un evento che attinge sempre alla Pasqua di Cristo. La liturgia ci rende sempre contemporanei all’unico sacrificio di Cristo che ci ha resi perfetti. Anche Cristo fu reso perfetto, e la sua perfezione rende perfetti noi. Mentre nella religione vale il fatto che tu ti devi rendere perfetto e Dio ti sostiene come una specie di assistente.

Il passaggio è la persona stessa di Cristo in modo molto concreto. Cosa può essere più concreto del suo sangue che scorre dalla croce?

“Fratelli, poiché abbiamo piena libertà di entrare nel santuario per mezzo del sangue di Gesù, via nuova e vivente che egli ha inaugurato per noi attraverso il velo, cioè la sua carne, e poiché abbiamo un sacerdote grande nella casa di Dio, accostiamoci con cuore sincero, nella pienezza della fede, con i cuori purificati da ogni cattiva coscienza e il corpo lavato con acqua pura” (Eb10,19-22).

Allora ci troviamo come figli nell’amore della madre, che è la Gerusalemme celeste. E non siamo lì spaventati e impauriti: “la Gerusalemme di lassù è libera ed è la madre di tutti noi (Gal 4,26).

E il nostro giudice è l’Unico che non temiamo. Il battezzato non giudica perché ama e ama perché Cristo ci ha amati per primo (1Gv 4,19) e ha dato se stesso per noi (cf Gal 1,4).

Non entriamo in una struttura o in un sistema, ma nella comunione personale: “In essa non vidi alcun tempio: il Signore Dio, l’Onnipotente, e l’Agnello sono il suo tempio” (Ap 21,22).

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

According to the exegetes, several passages in the Letter to the Hebrews seek to answer questions that had arisen in the communities regarding Christian worship, which, when compared to the very concrete worship of the Old Covenant, was disappointing. Because of this, nostalgia for the ancient worship was gaining ground.

In the passage we have read today, the author immediately points out that the baptised have not approached an encounter with God on Mount Sinai accompanied by thunder, lightning, a thick cloud and a loud trumpet blast, so that everyone was shaken with fear (cf. Ex 19:16).

Just seeing the smoking mountain and hearing the thunderous thunder was enough to make the people keep their distance and tremble with fear (cf. Ex 20:18). This mountain was, in fact, burning with fire that rose to the top of the sky, amid darkness, clouds and gloom (cf. Deut 4:11), while God said: “Assemble the people for me, and I will let them hear my words, so that they may learn to fear me as long as they live on the earth, and may teach their children so” (Deut 4:10).

The fear was so great that the people even said to Moses: “You speak to us, and we will listen; but do not let God speak to us, or we will die” (Ex 20:19).

The people kept their distance from the mountain, because even if an animal approached, it had to be killed. They were warned against coming too close, “otherwise many of them will perish” (Ex 19:21). “Any who touch the mountain shall be put to death. No hand shall touch them, but they shall be stoned or shot with arrows; whether animal or human being, they shall not live.” (Ex 19:12-13).

There is clearly a terrible aspect to approaching God according to the Old Covenant, and the author highlights this aspect very succinctly. Even Moses himself, the mediator, was afraid and trembled (cf. Deut 9:19).

And in fact, they did not live as free children. This was so true that Moses was placed at the head of his household as a servant (cf. Heb 3:5). And even when he approached God, he did not dare to look at him but covered his face out of fear (cf. Ex 3:6).

Indeed, God himself tells him: “You cannot see my face; for no one shall see me and live” (Ex 33:20).

For the author, it is obvious that such a religion cannot withstand being compared with Christ, the Son of God and true man. This Christ shed his blood to bring about a New Covenant through which we enter into relationship with God as beloved children, made perfect because we are sanctified (cf. Heb 10:14).

“In speaking of ‘a new covenant,’ he has made the first one obsolete. And what is obsolete and growing old will soon disappear.” (Heb 8:13).

This is a truly new reality. Christ is something completely unprecedented in the history of humanity. He, the Son of God, took on our human nature precisely to free us from the fear of death, which the devil uses to dominate human beings (cf. Heb 2:14-15). Interestingly, religion also declines when it relies on fear. Ever since Genesis 3, the temptation has been to create a religion. So we should not be surprised if even the Christian faith, when it falls away from life in Christ, easily creates a system largely based on fear, with a very long list of rules to regulate our behaviour towards God. Nor should we be surprised to see how easily those responsible for such a religion use methods typical of power. How easy it is to It is easy to revert to setting the limits and boundaries of the sacred in accord with the ancient temple.

Our own age also bears witness to the fact that when the life of the Holy Spirit in the baptised weakens, there appear in formalistic religion many expressions of a decadence that are incapable of giving divine life to humanity. While this religion continues to attract with its scaffolding of the sacred, it also provokes boundless secularisation. Both realities have one thing in common: the dryness of life, that is, life in the Holy Spirit, which is constituted as agape and realised in the communion of persons in the body of Christ.

“Now the main point in what we are saying is this: we have such a high priest, one who is seated at the right hand of the throne of the Majesty in the heavens, a minister in the sanctuary and the true tent that the Lord, and not any mortal, has set up.” (Heb 8:1-2).

But Christ became fully human, except for sin, precisely so that we might share in his life, in his way of living our humanity as the beloved Son of the Father.

“But when Christ came as a high priest of the good things that have come, then through the greater and perfect tent (not made with hands, that is, not of this creation)” (Heb 9:11). We may have a misguided understanding of this verse, thinking that it refers to a distant future. Instead, in today’s passage, the author tells us that we are currently approaching Mount Zion, the heavenly Jerusalem, a festive assembly.

In fact, this is the entire difference between the liturgy of the baptised and former worship. The liturgy enables us to live our sonship in Christ Jesus to the full, participating in the fullness of his own life. Through Christ, the liturgy brings us from this creation to our true homeland, which is his eternal kingdom. The liturgy makes us part of the festive assembly of his risen body, where we experience what it means to be members of one another, finding ourselves in the great assembly of the saints and the righteous, that is, of those who have completed their journey by participating in Christ Jesus’ way of life. Because his way is communal, those who experience that in Christ the life of one is linked to the life of others (cf. Gen 44:30) live the joy and celebration of participating together in the communion of the Father, the Son and the Holy Spirit.

Christ became man to bring us to the Father and to find us in Him forever, so that we too may be where He is (cf. Jn 14:3), in the house of the Father, in His sanctuary, in His tabernacle not made by human hands.

The liturgy makes us live this journey to the heavenly Jerusalem and to the golden square where the throne of the Ancient of Days and of the Lamb is (cf. Rev 5:13), not as something ideal and imaginary, but as something surprisingly concrete. This is the difference between the former worship and the sacred liturgy. The liturgy is an event that always draws on Christ’s Passover. The liturgy always makes us contemporaries of the one sacrifice of Christ who made us perfect. Christ too was made perfect, and his perfection makes us perfect. In religion, on the other hand, you have to make yourself perfect, and God supports you as a kind of assistant.

The passage-way is, very concretely, Christ himself. What could be more concrete than his blood flowing from the cross?

“Therefore, my friends, since we have confidence to enter the sanctuary by the blood of Jesus, by the new and living way that he opened for us through the curtain (that is, through his flesh), and since we have a great priest over the house of God, let us approach with a true heart in full assurance of faith, with our hearts sprinkled clean from an evil conscience and our bodies washed with pure water.” (Heb 10:19-22).

Then we find ourselves as children in the love of our mother, who is the heavenly Jerusalem. And we are not frightened nor afraid: “the Jerusalem above; she is free, and she is our mother.” (Gal 4:26).

Our judge is the Only One whom we do not fear. The baptised do not judge because they love, and they love because Christ loved us first (1 Jn 4:19) and gave himself for us (cf. Gal 1:4).

We do not enter a structure or a system; rather we enter into personal communion: “I saw no temple in the city, for its temple is the Lord God the Almighty and the Lamb.” (Rev 21:22).

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Como dicen los exégetas, en varios pasajes la carta a los Hebreos intenta dar respuesta a algunas perplejidades que surgían en las comunidades con respecto al culto cristiano, que parecía decepcionante en comparación con el de la Antigua Alianza, que era muy concreto. Por eso se extendía la nostalgia por el antiguo culto.

En el pasaje que hemos leído hoy, el autor destaca inmediatamente que los bautizados no se acercaron a un encuentro con Dios en el monte Sinaí, acompañado de truenos, relámpagos, una nube densa y un sonido muy fuerte de trompeta, hasta el punto de que todo el pueblo quedó conmocionado por el temblor (cf. Ex 19,16).

Bastaba con ver el monte humeante y oír los estruendosos truenos para que el pueblo se mantuviera alejado y temblara de miedo (cf. Ex 20,18).

De hecho, el monte ardía con un fuego que se elevaba hasta la cima del cielo, entre tinieblas, nubes y oscuridad (cf. Dt 4,11), mientras Dios decía: «Reúne al pueblo y yo les haré oír mis palabras, para que aprendan a temerme todos los días de su vida en la tierra, y las enseñen a sus hijos» (Dt 4,10).

El miedo era tal que el pueblo llegó incluso a decirle a Moisés: «Habla tú con nosotros y nosotros te escucharemos; pero que Dios no nos hable, porque moriremos» (Éx 20,19).

El pueblo se mantenía alejado del monte, porque si se acercaba un animal, había que matarlo. Si se acercaban demasiado, «caerá una multitud» (Éx 19,21).

«Cualquiera que toque el monte será condenado a muerte. Pero nadie lo tocará con la mano: será apedreado o alcanzado por una flecha. Ya sea animal u hombre, no sobrevivirá» (Éx 19,12-13).

Evidentemente, hay un aspecto terrible en acercarse a Dios según la Antigua Alianza, y el autor destaca de manera muy sintética precisamente este aspecto. Incluso el propio mediador Moisés estaba asustado y temblaba (cf. Dt 9,19).

Y, de hecho, no se vivía como hijos libres. Tanto es así que Moisés fue puesto al frente de su casa como siervo (cf. Heb 3,5). Y, incluso cuando se acercó a Dios, no se atrevía a mirarle a la cara, sino que, por miedo, se cubría el rostro (cf. Ex 3,6).

Es más, Dios mismo le dice: «No podrás ver mi rostro, porque ningún hombre puede verme y seguir con vida» (Éx 33,20).

Por lo tanto, para el autor es obvio que tal religión no puede compararse con Cristo, Hijo de Dios, verdadero hombre, que con su sangre derramada realiza una Nueva Alianza por medio de la cual entramos en relación con Dios como hijos amados, perfeccionados porque santificados (cf. Heb 10,14).

«Al decir nueva alianza, Dios declaró antigua la primera; pero lo que se vuelve antiguo y envejece está a punto de desaparecer» (Heb 8,13).

Se trata de una realidad verdaderamente nueva. Cristo es una realidad absolutamente inédita en toda la historia de la humanidad. Él, Hijo de Dios, se hizo hombre precisamente para liberarnos del miedo a la muerte, que el diablo utiliza para dominar a los hombres (cf. Hb 2, 14-15). Y es interesante cómo también la religión decae cuando se basa en el miedo. De hecho, desde Génesis 3, la tentación es precisamente la de crear una religión. Por lo tanto, no debe sorprendernos que también la fe cristiana, cuando decae de la vida en Cristo, cree fácilmente un sistema basado en gran parte en el miedo, con una larguísima lista de prescripciones para regular nuestro comportamiento hacia Dios. Y con qué facilidad los responsables de tal religión utilizan los métodos típicos del poder. Es fácil volver a trazar los límites y las fronteras de lo sagrado, siguiendo el modelo del antiguo templo. También nuestra época da testimonio de que, cuando la vida en el Espíritu Santo de los bautizados se debilita, se manifiestan muchas expresiones de decadencia de la religión formalista, incapaces de dar la vida divina a la humanidad. Sin embargo, esta religión sigue atrayendo con el andamiaje de lo sagrado. Por otro lado, dicha religión provoca una secularización sin límites. Ambas realidades tienen algo en común: la sequía de la vida, la vida en el Espíritu Santo, es decir, la vida constituida como ágape que se realiza en la comunión de las personas en el cuerpo de Cristo.

«El punto capital de lo que estamos diciendo es este: tenemos un sumo sacerdote tan grande que se ha sentado a la derecha del trono de la Majestad en los cielos, ministro del santuario y de la verdadera tienda, que el Señor, y no un hombre, ha construido» (Hb 8,1-2).

Pero Cristo participó plenamente en la vida del hombre, excepto en el pecado, precisamente para que nosotros pudiéramos participar en su vida, en su forma de vivir la humanidad como Hijo amado del Padre.

«Cristo, en cambio, vino como sumo sacerdote de los bienes futuros, a través de un velo más grande y más perfecto, no construido por manos humanas, es decir, que no pertenece a esta creación» (Hb 9,11). Podemos tener una comprensión errónea de este versículo, entendiéndolo como si se refiriera a un futuro muy lejano. En cambio, precisamente en el pasaje de hoy, el autor nos dice que actualmente nos acercamos al Monte Sión, a la Jerusalén celestial, a una asamblea festiva.

De hecho, aquí radica toda la diferencia entre la liturgia de los bautizados y el culto antiguo. La liturgia nos hace vivir plenamente nuestra filiación en Cristo Jesús, participando de la plenitud de su propia vida. La liturgia nos hace pasar en Cristo de esta creación a nuestra verdadera patria, que es su reino eterno. La liturgia nos hace partícipes de la asamblea festiva de su cuerpo resucitado, donde contemplamos por experiencia lo que significa ser miembros los unos de los otros, encontrándonos en la gran asamblea de los santos y los justos, es decir, de aquellos que han realizado su camino participando en la forma de vivir la humanidad de Cristo Jesús. Y su manera es comunional. Por eso, quienes en Cristo experimentan que la vida de unos está ligada a la vida de los otros (cf. Gn 44,30) viven la alegría y la fiesta de participar juntos en la comunión del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo.

Cristo se hizo hombre para llevarnos al Padre y encontrarnos en Él para siempre, para que también nosotros estemos donde Él está (cf. Jn 14,3), en la casa del Padre, en su santuario, en su tienda no hecha por manos humanas.

La liturgia nos hace vivir este viaje a la Jerusalén celestial, a la plaza de oro donde está el trono del Anciano de los días y del Cordero (cf. Ap 5,13), no como algo ideal e imaginario, sino con una sorprendente concreción. En esto consiste la diferencia entre el culto y la santa liturgia. La liturgia es un acontecimiento que siempre se nutre de la Pascua de Cristo. La liturgia nos hace siempre contemporáneos del único sacrificio de Cristo que nos ha hecho perfectos. También Cristo fue hecho perfecto, y su perfección nos hace perfectos a nosotros. Mientras que en la religión vale el hecho de que tú debes hacerte perfecto y Dios te sostiene como una especie de asistente.

El paso es la persona misma de Cristo de manera muy concreta. ¿Qué puede ser más concreto que su sangre que brota de la cruz?

«Hermanos, ya que tenemos plena libertad para entrar en el santuario por medio de la sangre de Jesús, vía nueva y viva que él inauguró para nosotros a través del velo, es decir, su carne, y ya que tenemos un gran sacerdote en la casa de Dios, acerquémonos con corazón sincero, en la plenitud de la fe, con los corazones purificados de toda mala conciencia y el cuerpo lavado con agua pura» (Heb 10,19-22).

Entonces nos encontramos como hijos en el amor de la madre, que es la Jerusalén celestial. Y no estamos allí asustados y temerosos: «La Jerusalén de arriba es libre y es la madre de todos nosotros (Gál 4,26).

Y nuestro juez es el Único a quien no tememos. El bautizado no juzga porque ama, y ama porque Cristo nos amó primero (1 Jn 4,19) y se entregó por nosotros (cf. Gál 1,4).

No entramos en una estructura o en un sistema, sino en la comunión personal: «En ella no vi ningún templo: el Señor Dios, el Todopoderoso, y el Cordero son su templo» (Ap 21,22).

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Kot pravijo razlagalci, Pismo Hebrejcem skuša na več mestih odgovoriti na nekatera vprašanja, ki so se pojavila v skupnostih glede krščanskega bogoslužja. V primerjavi s Staro zavezo, ki je imela zelo konkretne obrede, je zgledalo, da jih je krščansko bogoslužje razočaralo in jim prebujalo domotožje po nekdanjih obredih.

V odlomku, ki smo ga danes prebrali, avtor takoj poudari, da se krščeni niso približali srečanju z Bogom na gori Sinaj, ki bi ga spremljalo grmenje, bliski, temni oblaki in donenje trobente, tako da bi vse ljudstvo drgetalo od strahu (prim. 2 Mz 19,16).

Že pogled na kadečo se goro in donenje je zadostovalo, da se je ljudstvo držalo daleč stran in trepetalo od strahu (prim. 2 Mz 20,18).

Gora je namreč žarela v ognju, ki se je dvigal do neba, sredi mraka, oblakov in teme (prim. 5 Mz 4,11), medtem ko je Bog rekel: »Zberi mi ljudstvo! Dal jim bom slišati svoje besede, da se me naučijo bati vse dni, ki jih preživijo na zemlji, in to naučijo svoje otroke« (5 Mz 4,10).

Ljudstvo se je tako zelo balo, da je celo reklo Mojzesu: »Ti govôri z nami in bomo poslušali! Bog pa naj ne govori z nami, da ne umremo« (2 Mz 20,19).

Ljudstvo se je držalo daleč stran od gore, saj celo žival, ki bi se približala, ne bi smela ostati živa. Če bi se oni približali preveč, »bi jih veliko umrlo« (2 Mz 19,21).

»Vsak, ki se dotakne gore, bo moral umreti! Naj se ga ne dotakne roka, ampak naj ga posujejo s kamenjem ali pobijejo s strelicami. Naj bo žival ali človek, ne sme ostati živ« (2 Mz 19,12-13).

V Stari zavezi je bilo pri približevanju Bogu očitno nekaj zelo strašnega, in prav to avtor na kratko poudari. Tudi sam posrednik Mojzes se je bal in tresel (prim. 5 Mz 9,19).

In dejansko niso živeli kot svobodni sinovi. Mojzes je bil postavljen za glavo hiše kot služabnik (prim. Heb 3,5). In tudi, ko se je približal Bogu, si mu ni drznil gledati v obličje, ampak si je iz strahu zakril obraz (prim. 2 Mz 3,6).

Bog mu je celo rekel: »Mojega obličja ne moreš videti, kajti noben človek me ne more videti in ostati živ« (2 Mz 33,20).

Avtorju je zato jasno, da se take religije ne da primerjati s Kristusom, Božjim Sinom, pravim človekom, ki je s svojo prelito krvjo uresničil Novo zavezo, po kateri vstopamo v odnos z Bogom kot ljubljeni otroci, popolni, ker smo posvečeni (prim. Heb 10,14).

»S tem da govori o novi [zavezi], pa prejšnjo označi za staro; kar pa se označuje kot staro in se stara, je blizu konca« (Heb 8,13).

Gre za resnično novo stvarnost. Kristus je nekaj povsem novega v vsej zgodovini človeštva. On, Božji Sin, je postal človek, da bi nas osvobodil strahu pred smrtjo, ki ga hudič uporablja za svojo oblast nad ljudmi (prim. Heb 2,14-15). Zanimivo je, kako tudi religija propade, kadar gradi na strahu. Že od 1 Mz 3 je skušnjava v tem, da bi si ustvarili religijo. Zato nas ne sme čuditi, da tudi krščanska vera, kadar propada življenje v Kristusu, zlahka postane sistem, ki temelji predvsem na strahu, z dolgim seznamom predpisov, ki naj bi urejali naš odnos do Boga. In kako zlahka voditelji takšne religije uporabljajo vzorce, ki so značilni za oblast. Kmalu se spet zarišejo meje in okviri svetega po zgledu starega templja. Tudi naš čas priča, da kjer pri krščenih peša življenje v Svetem Duhu, se pojavljajo številni izrazi propada formalistične religije, ki človeštvu ne morejo dati Božjega življenja. Pa vendar taka religija še vedno privlači s svojo zunanjostjo sakralnega. Po drugi strani pa povzroča vsesplošno sekularizacijo. Oboje pa ima nekaj skupnega: pomanjkanje življenja, tistega v Svetem Duhu, torej življenja zastonjske ljubezni (agapē), ki se uresničuje v občestvu oseb v Kristusovem telesu.

»Glavno pri povedanem pa je to, da imamo takšnega vélikega duhovnika, ki je sedel na desno prestola veličastva v nebesih in je služabnik svetih opravil in resničnega šotora, ki ga je postavil Gospod, ne človek« (Heb 8,1-2).

Kristus je v vsem postal deležen človeškega življenja, razen v grehu, da bi mi postali deležni njegovega življenja, njegovega načina, kako živi človeškost kot Očetov ljubljeni Sin.

»Kristus pa je nastopil kot véliki duhovnik prihodnjih dobrin skozi večji in popolnejši šotor, ki ni narejen z rokami, to je, ni od tega stvarstva« (Heb 9,11). To vrstico bi lahko napačno razumeli, kot da se nanaša na neko oddaljeno prihodnost. Vendar nam avtor ravno v današnjem odlomku pove, da se že zdaj približujemo gori Sion, nebeškemu Jeruzalemu, prazničnemu zboru.

V tem je vsa razlika med bogoslužjem krščenih in nekdanjim obredjem. Bogoslužje nam omogoča, da v polnosti živimo svoje otroštvo v Jezusu Kristusu, saj postanemo deležni polnosti njegovega življenja. Bogoslužje nas v Kristusu popelje iz te stvarnosti v našo pravo domovino, ki je njegovo večno kraljestvo. Bogoslužje nas vključi v praznični zbor Njegovega vstalega telesa, kjer izkustveno doživljamo, kaj pomeni biti ud drug drugega, v veliki skupnosti svetih in pravičnih, to je tistih, ki so uresničili svojo življenjsko pot v udeleženosti pri načinu, kako Jezus Kristus živi svojo človeškost. In njegov način je občestven. Zato tisti, ki v Kristusu izkusijo, da je življenje enega povezano z življenjem drugih (prim. 1 Mz 44,30), živijo v veselju in praznovanju skupno udeleženost v občestvu Očeta, Sina in Svetega Duha.

Kristus je postal človek, da bi nas pripeljal k Očetu in nas našel v Njem za vedno, da bi bili tudi mi tam, kjer je On (prim. Jn 14,3), v Očetovi hiši, v njegovem svetišču, v njegovem šotoru, ki ni narejen z rokami.

Bogoslužje nas vodi na potovanju v nebeški Jeruzalem, na zlati trg, kjer je prestol Staroletnega in Jagnjeta (prim. Raz 5,13), ne kot nekaj idealnega in namišljenega, ampak presenetljivo konkretno. To je razlika med nekdanjim obredjem in svetim bogoslužjem. Bogoslužje je dogodek, ki vedno črpa iz Kristusove velike noči. Pri bogoslužju vedno vstopamo v čas edine žrtve Kristusa, ki nas je storil popolne. Tudi Kristus je bil izpopolnjen, in njegova popolnost dela popolne nas. V religiji pa mora človek sam postati popoln, Bog pa mu pri tem pomaga kot neke vrste pomočnik.

Prehod je oseba Kristusa, na zelo konkreten način. Kaj je lahko bolj konkretno od njegove krvi, prelite na križu?

»Bratje, ker imamo torej zaupanje, da vstopamo v sveto z Jezusovo krvjo po novi in živi poti, ki nam jo je utrl skozi zagrinjalo, to je skozi svoje meso, in duhovnika, ki je velik nad Božjo hišo, prihajajmo z iskrenim srcem v polnosti vere, saj smo si očistili srca slabe vesti in si umili telo s čisto vodo« (Heb 10,19-22).

Tako se kot otroci znajdemo v ljubezni matere, ki je nebeški Jeruzalem. In tam nismo prestrašeni: »Jeruzalem, ki je zgoraj, pa je svoboden in ta je naša mati« (Gal 4,26).

Naš sodnik je Edini, ki se ga ne bojimo. Krščeni ne sodi, ker ljubi, in ljubi, ker nas je Kristus najprej vzljubil (1 Jn 4,19) in dal samega sebe za nas (prim. Gal 1,4).

Ne vstopamo v strukturo ali sistem, ampak v osebno občestvo: »Svetišča v njem nisem videl, kajti njegovo svetišče je Gospod Bog, Vsemogočni, in Jagnje« (Raz 21,22).

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Kao što kažu komentatori, Poslanica Hebrejima na nekoliko mjesta nastoji odgovoriti na neka pitanja koja su se pojavila u zajednicama glede kršćanskog bogoslužja. U usporedbi sa Starim savezom koji je imao vrlo konkretne obrede, kao da ih je kršćansko bogoslužje razočaralo i u njima probudilo nostalgiju za nekadašnjim obredima.

U odlomku koji smo danas čitali, autor odmah naglašava da krštenici nisu pristupili susretu s Bogom na brdu Sinaj, koji je bio popraćen grmljavinom, munjama, gustim oblakom i zvukom trube, tako da je sav narod drhtao od straha (usp. Izl 19,16).

Već su pogled na brdo koje se dimi i slušanje grmljavine bili dovoljni da se narod drži podalje i drhti od straha (usp. Izl 20,18).

Naime, plamen je sukljao s usplamtjelog brda do sred neba zamračenog tmastim oblakom (usp. Pnz 4,11), dok je Bog govorio: „Skupi mi narod! Hoću da čuju moje riječi, da me se nauče bojati sve vrijeme što budu živjeli na zemlji te da o njima pouče i svoju djecu“ (Pnz 4,10).

Svi su se toliko bojali da su čak rekli Mojsiju: ​​„Ti nam govori, a mi ćemo slušati. Neka nam Bog ne govori, da ne pomremo!“ (Izl 20,19).

Narod se držao podalje od brda, jer čak ni životinja koja bi se približila, ne bi smjela ostati na životu. Ako bi se previše približili, „mnogo bi ih poginulo“ (Izl 19,21).

„Tko se god brda dotakne, smrt će ga snaći. Nikakva ruka neka ga se ne dotakne, nego neka bude kamenjem zasut ili strijelom ustrijeljen: bio čovjek ili živinče, neka na životu ne ostane.“ (Izl 19,12-13).

U Starom savezu očito je bilo nešto vrlo zastrašujuće u približavanju Bogu, i to je upravo ono što autor ukratko naglašava. Čak se i sam posrednik Mojsije bojao i drhtao (usp. Pnz 9,19).

I doista nisu živjeli kao slobodni sinovi. Uostalom, Mojsije je bio postavljen na čelo kuće kao sluga (usp. Heb 3,5). Čak i onda kad bi se približio Bogu, nije se usuđivao pogledati mu u lice, nego si je od straha prekrivao lice (usp. Izl 3,6).

Bog mu je čak rekao: „moga lica ne možeš vidjeti, jer ne može čovjek mene vidjeti i na životu ostati“ (Izl 33,20).

Autor stoga jasno kaže da se takva religija ne može uspoređivati s Kristom, Sinom Božjim, istinskim čovjekom, koji je svojom prolivenom krvlju ostvario Novi savez, po kojem ulazimo u odnos s Bogom kao ljubljena djeca, savršeni jer smo posvećeni (usp. Heb 10,14).

„Kad veli novi [savez], ostari onaj prvi. Što pak stari i dotrajava, blizu je nestanku“ (Heb 8,13).

To je doista nova stvarnost. Krist je nešto potpuno novo u cijeloj povijesti čovječanstva. On, Sin Božji, postao je čovjekom da nas oslobodi straha od smrti, koji đavao koristi za svoju vlast nad ljudima (usp. Heb 2,14-15). A zanimljivo je kako i religija propada kad se oslanja na strah. Već od Postanka 3, napast je u tome da se stvori religija. Stoga nas ne bi smjelo iznenaditi  što čak i kršćanska vjera, kada propada život u Kristu, lako postaje sustav zasnovan prvenstveno na strahu, s dugim popisom propisa koji bi trebali regulirati naš odnos s Bogom. I kako lako voditelji takve religije koriste modalitete tipične za moć. S lakoćom se ponovno povlače granice i okviri sakralnoga, po uzoru na stari hram. Naše doba također svjedoči da se tamo gdje život krštenih u Duhu Svetome slabi, pojavljuju mnogi izrazi propadanja formalističke religije, koja čovječanstvu ne može dati Božji život. Pa ipak, takva religija nastavlja privlačiti svojim sakralnom vanjštinom. S druge pak strane, uzrokuje sveopću sekularizaciju. Oboje imaju nešto zajedničko: pomanjkanje života, onoga u Duhu Svetom, odnosno života besplatne ljubavi (agapē), koji se ostvaruje u zajedništvu osoba u tijelu Kristovu.

„A glavno u ovom izlaganju jest: takva imamo Velikog svećenika koji sjede zdesna prijestolja Veličanstva na nebesima kao bogoslužnik Svetinje i Šatora istinskoga što ga podiže Gospodin, a ne čovjek.“ (Heb 8,1-2).

Ali Krist je postao sudionikom ljudskog života u svemu osim u grijehu, kako bismo mi mogli postati sudionici njegovog života, načina na koji On živi čovještvo kao ljubljeni Sin Očev.

„Krist se pak pojavi kao Veliki svećenik budućih dobara pa po većem i savršenijem Šatoru – nerukotvorenu, koji nije od ovoga stvorenja…“ (Heb 9,11). Ovaj bismo redak mogli pogrešno shvatiti, kao da se odnosi na neku daleku budućnost. Međutim, u današnjem odlomku autor nam govori da već sada pristupamo gori Sionu, nebeskom Jeruzalemu, svečanom skupu.

Naime, u tome je sva razlika između liturgije krštenika i nekadašnjeg obreda. Liturgija nam omogućuje da u potpunosti živimo svoje sinovstvo u Isusu Kristu, jer postajemo dionici punine njegova života. Liturgija nas u Kristu vodi iz ove stvarnosti u našu pravu domovinu, koja je njegovo vječno kraljevstvo. Liturgija nas uključuje u svečani skup njegova uskrslog tijela, gdje iskustveno doživljavamo što znači biti udovi jedni drugih, u velikom skupu svetaca i pravednika, to jest onih koji su ostvarili svoj put sudjelovanjem u načinu na koji Isus Krist živi svoje čovještvo. A njegovu načinu je svojstveno zajedništvo. Stoga, oni koji u Kristu kušaju da je život jednog povezan sa životima drugih (usp. Post 44,30) žive u radosti i slavlju skupnog sudjelovanja u zajedništvu Oca, Sina i Duha Svetoga.

Krist je postao čovjekom da nas dovede Ocu i zauvijek u Njemu nađe, da i mi budemo tamo gdje je On (usp. Iv 14,3), u kući Očevoj, u Njegovom svetištu, u Njegovom nerukotvorenom šatoru.

Liturgija nas vodi na putovanje u nebeski Jeruzalem, na zlatni trg gdje je prijestolje Pradavnoga i Jaganjca (usp. Otk 5,13), ne kao nešto idealno i imaginarno, već iznenađujuće konkretno. U tome je razlika između nekadašnjeg obreda i svete liturgije. Liturgija je događaj koji uvijek crpe iz Kristove Pashe. U liturgiji uvijek ulazimo u vrijeme jedine Kristove žrtve koja nas je učinila savršenima. I Krist je bio usavršen, a njegovo savršenstvo čini nas savršenima. U religiji, međutim, čovjek sam mora postati savršen, a Bog mu u tome pomaže kao svojevrsni pomoćnik.

Prijelaz je Kristova osoba, na vrlo konkretan način. Što može biti konkretnije od njegove krvi prolivene na križu?

„Imamo dakle, braćo, slobodan ulaz u Svetinju po krvi Isusovoj – put nov i živ što nam ga On otvori kroz zavjesu, to jest svoje tijelo; imamo i Velikog svećenika nad kućom Božjom. Pristupajmo stoga s istinitim srcem u punini vjere, srdaca škropljenjem očišćenih od zle savjesti i tijela oprana čistom vodom“ (Heb 10,19-22).

Onda se, poput djece, nalazimo u ljubavi majke, koja je nebeski Jeruzalem. A tamo nismo prestrašeni: „Onaj pak Jeruzalem gore slobodan je; on je majka naša“ (Gal 4,26).

Naš sudac je Jedini kojega se ne bojimo. Krštenik ne sudi jer ljubi, a ljubi jer nas je Krist prvi ljubio (1 Iv 4,19) i dao sebe za nas (usp. Gal 1,4).

Ne ulazimo u strukturu ili sustav, već u osobno zajedništvo: „Hrama u gradu ne vidjeh. Ta Gospod, Bog, Svevladar, hram je njegov – i Jaganjac!“ (Otk 21,22).

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Jak twierdzą egzegeci, w wielu fragmentach List do Hebrajczyków próbuje udzielić odpowiedzi na pewne wątpliwości, które pojawiały się we wspólnotach dotyczące kultu chrześcijańskiego, który wydawał się rozczarowujący w porównaniu z kultem Starego Przymierza, który był bardzo konkretny. Dlatego też narastała tęsknota za dawnym kultem.

W dzisiejszym czytaniu autor od razu podkreśla, że ochrzczeni nie zbliżyli się do spotkania z Bogiem na górze Synaj, któremu towarzyszyły grzmoty, błyskawice, gęsta chmura i potężny dźwięk rogu, tak że cały lud drżał ze strachu (por. Wj 19,16).

Wystarczyło zobaczyć dymiącą górę i usłyszeć grzmiące gromy, aby lud trzymał się z daleka i drżał ze strachu (por. Wj 20,18).

W rzeczywistości góra płonęła ogniem, który sięgał aż do szczytu nieba, pośród ciemności, chmur i mroku (por. Pwt 4,11), podczas gdy Bóg mówił: „Zgromadź Mi naród, niech usłyszą me słowa, aby się nauczyli Mnie bać przez wszystkie dni życia na ziemi i nauczyli tego swoich synów” (Pwt 4,10).

Strach był tak wielki, że lud doszedł nawet do tego, że powiedział do Mojżesza: „Mów ty z nami, a my będziemy cię słuchać! Ale Bóg niech nie przemawia do nas, abyśmy nie pomarli!” (Wj 20,19).

Ludzie trzymali się z dala od góry, ponieważ nawet zwierzę, które się do niej zbliżyło, musiało zostać zabite. Gdyby zbliżyli się zbytnio, „wielu zginie” (por. Wj 19,21).

„Strzeżcie się wstępować na górę i dotykać jej podnóża, gdyż kto by się dotknął góry, będzie ukarany śmiercią. Nie dotknie go ręka, lecz winien być ukamienowany lub przebity strzałą. Człowiek ani bydlę nie może być zachowane przy życiu. Gdy zaś zagrzmi trąba, wtedy niech podejdą pod górę” (Wj 19,12-13).

Istnieje oczywisty straszny aspekt zbliżania się do Boga zgodnie ze Starym Przymierzem, a autor bardzo zwięźle podkreśla właśnie ten aspekt. Nawet sam pośrednik Mojżesz był przerażony i drżał (por. Pwt 9,19).

W rzeczywistości nie żyli oni jak wolne dzieci. Tak bardzo, że Mojżesz został postawiony na czele swojego domu jako sługa (por. Hbr 3,5). Nawet gdy zbliżył się do Boga, nie odważył się spojrzeć Mu w twarz, ale ze strachu zakrywał twarz (por. Wj 3,6).

A nawet sam Bóg mówi mu: „Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu” (Wj 33,20).

Dla autora jest więc oczywiste, że taka religia nie może się równać z Chrystusem, Synem Bożym, prawdziwym człowiekiem, który swoją przelaną krwią zawarł Nowe Przymierze, dzięki któremu wchodzimy w relację z Bogiem jako umiłowani synowie, uczynieni doskonałymi, ponieważ zostaliśmy uświęceni (por. Hbr 10,14).

„Mówiąc o nowym przymierzu, Bóg uznał pierwsze za stare, a to, co się starzeje i starzeje, zbliża się do końca” (por. Hbr 8,13).

Chodzi o rzeczywistość całkowicie nową. Chrystus jest rzeczywistością absolutnie niespotykaną w całej historii ludzkości. On, Syn Boży, stał się człowiekiem właśnie po to, aby uwolnić nas od strachu przed śmiercią, który diabeł wykorzystuje do panowania nad ludźmi (por. Hbr 2,14-15). Ciekawe jest to, że również religia upada, gdy opiera się na strachu. W rzeczywistości już od Księgi Rodzaju 3 pokusą jest właśnie stworzenie religii. Nie powinno nas więc dziwić, że również wiara chrześcijańska, gdy odrywa się od życia w Chrystusie, łatwo tworzy system oparty w dużej mierze na strachu, z długą listą nakazów regulujących nasze zachowanie wobec Boga.

I jak łatwo przywódcy takiej religii posługują się typowymi dla władzy metodami. Łatwo powraca się do wyznaczania granic i ograniczeń sacrum, na wzór starożytnej świątyni. Również nasza epoka świadczy o tym, że kiedy życie w Duchu Świętym ochrzczonych słabnie, pojawia się wiele przejawów formalistycznego upadku religii, niezdolnej do dawania ludzkości życia boskiego. Jednak religia ta nadal przyciąga swoją świętą strukturą. Z drugiej strony powoduje ona nieograniczoną sekularyzację.

Obie rzeczywistości mają jedną wspólną cechę: oschłość życia, życia w Duchu Świętym, czyli życia opartego na agape, które realizuje się we wspólnocie ludzi w ciele Chrystusa.

„Sedno zaś wywodów stanowi prawda: takiego mamy arcykapłana, który zasiadł po prawicy tronu Majestatu w niebiosach, jako sługa świątyni i prawdziwego przybytku zbudowanego przez Pana, a nie przez człowieka” (Hbr 8,1-2).

Ale Chrystus stał się w pełni uczestnikiem życia człowieka, z wyjątkiem grzechu, właśnie po to, abyśmy mogli uczestniczyć w Jego życiu, w Jego sposobie przeżywania człowieczeństwa jako umiłowanego Syna Ojca.

„Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy, i nie ręką – to jest nie na tym świecie – uczyniony przybytek” (Hbr 9,11).

Możemy mieć błędne rozumienie tego wersetu, interpretując go tak, jakby odnosił się do odległej przyszłości. Tymczasem właśnie w dzisiejszym fragmencie autor mówi nam, że obecnie zbliżamy się do Góry Syjon, do niebiańskiego Jeruzalem, do radosnego zgromadzenia.

Właśnie w tym tkwi cała różnica między liturgią ochrzczonych a dawnym kultem. Liturgia pozwala nam w pełni przeżywać nasze synostwo w Chrystusie Jezusie, uczestnicząc w pełni Jego życia. Liturgia przenosi nas w Chrystusie z tego stworzenia do naszej prawdziwej ojczyzny, jaką jest Jego wieczne królestwo. Liturgia sprawia, że uczestniczymy w uroczystym zgromadzeniu Jego zmartwychwstałego ciała, gdzie doświadczamy, co to znaczy być członkami jedni drugich, znajdując się w wielkim zgromadzeniu świętych i sprawiedliwych, czyli tych, którzy zrealizowali swoją drogę, uczestnicząc w sposobie życia Chrystusa Jezusa. A Jego sposób jest komunią. Dlatego ci, którzy w Chrystusie doświadczają, że życie jednych jest związane z życiem innych (por. Rdz 44,30), przeżywają radość i świętują wspólne uczestnictwo w komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Chrystus stał się człowiekiem, aby zaprowadzić nas do Ojca i znaleźć nas w Nim na zawsze, abyśmy i my byli tam, gdzie On jest (por. J 14, 3), w domu Ojca, w Jego świątyni, w Jego namiocie nie zbudowanym rękami ludzkimi.

Liturgia pozwala nam przeżyć tę podróż do niebiańskiego Jeruzalem, na złoty plac, gdzie znajduje się tron Przedwiecznego i Baranka (por. Ap 5,13), nie jako coś idealnego i wyobrażonego, ale z zaskakującą konkretnością. Na tym polega różnica między dawnym kultem a świętą liturgią. Liturgia jest wydarzeniem, które zawsze czerpie z Paschy Chrystusa. Liturgia sprawia, że zawsze jesteśmy współuczestnikami jedynej ofiary Chrystusa, która uczyniła nas doskonałymi. Również Chrystus został uczyniony doskonałym, a Jego doskonałość czyni doskonałymi nas. Natomiast w religii obowiązuje zasada, że to ty musisz stać się doskonały, a Bóg wspiera cię jako swego rodzaju pomocnik.

Przejściem jest sama osoba Chrystusa i to w sposób bardzo konkretny. Co może być bardziej konkretne niż Jego krew płynąca z krzyża?

„Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą” (Hbr 10,19-22).

W ten sposób stajemy się dziećmi w miłości matki, którą jest niebiańskie Jeruzalem. Nie jesteśmy tam przerażeni i przestraszeni: „Natomiast górne Jeruzalem cieszy się wolnością i ono jest naszą matką” (Ga 4,26).

A naszym sędzią jest Jedyny, którego się nie boimy. Ochrzczony nie osądza, ponieważ kocha, a kocha, ponieważ Chrystus pierwszy nas umiłował (1 J 4,19) i oddał za nas samego siebie (por. Ga 1,4).

Nie wchodzimy w strukturę ani system, ale w osobistą komunię: „A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek” (Ap 21,22).

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej