[SEMI] XXX DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

Oggi la seconda lettura mette davanti i nostri occhi san Paolo che ci interpella sull’essenziale della vita. Anzi sulla verità della vita. E la verità della vita è il contenuto dell’amore tra il Padre e il Figlio (cf Rm 8,15-16). Questa relazione è costituita come agape totale, come dono di sé all’altro. Perciò la verità della vita del battezzato è la Pasqua, perché Cristo realizza l’agape nella storia in questo modo. Allora il triduo pasquale è il modulo della realizzazione dell’uomo, che l’uomo tuttavia non può vivere da solo, ma unicamente nello Spirito Santo che lo rende partecipe di Cristo.

Quante cose abbiamo prospettato in questi ultimi secoli come realizzazione dell’uomo, e quante illusioni di falsità spirituale ci sono state! Ma basta che un tale presunto uomo spirituale venga toccato dal male che gli procurano gli altri, o dalla sofferenza della malattia, ed è subito ovvio che con le sue reazioni non rivela l’amore di Cristo né verso il Padre, né verso gli altri, né verso la terra.

Invece Paolo sta congedandosi dalla vita di qua in totale pace, se non addirittura con gioia e gratitudine. Paolo si identifica con l’olio e il vino che si versavano in libagione. Con questa immagine, non dice semplicemente che è versato come l’olio e il vino, ma che in questo modo lui è l’offerta che viene compiuta. Paolo ha vissuto così le relazioni della comunione di fede: “E anche se il mio sangue deve essere versato in libagione sul sacrificio e sull’offerta della vostra fede, sono gioioso e ne godo con tutti voi” (Fil 2,17).

Paolo vive dunque una dimensione di offerta con il suo modo di essere. Non comprende però l’offerta di sé come un suo sforzo per obbedire a una legge o a una dottrina religiosa, ma come un dono. Tutto infatti dipende dal dono che si riceve da Dio: “Quindi non dipende dalla volontà né dagli sforzi dell’uomo, ma da Dio che ha misericordia” (Rm 9,16). Paolo, infatti, non è apostolo perché vuole fare una cosa bella e gradita a Dio, come negli ultimi secoli leggiamo talvolta nei testi di pastorale vocazionale. Lui è “chiamato a essere apostolo di Cristo Gesù per volontà di Dio” (1Cor 1,1). La volontà di Dio è il disegno dell’amore, e vivere questa volontà è la nostra santificazione: “Questa infatti è la volontà di Dio, la vostra santificazione” (1Ts 4,3).

La santificazione, dunque, non è una nostra ferma decisione che poi bisogna mettere in pratica con una volontà forte. Anzi, Cristo abolisce proprio questo modo del sacrificio (cf Eb 10,8-9). Mediante quella volontà, che Cristo dice di venire a compiere, siamo stati santificati per mezzo dell’offerta del Corpo di Gesù Cristo, una volta per sempre. Allora, solo in virtù dell’offerta di Cristo noi possiamo vivere noi stessi come offerta. “Vi esorto dunque, fratelli, per la misericordia di Dio, a offrire i vostri corpi come sacrificio vivente, santo e gradito a Dio; è questo il vostro culto spirituale [alcuni traducono ‘sensato’]” (Rm 12,1).

Dunque, il suo culto è vivere l’agape, cioè vivere Cristo che vive la natura umana da Figlio di Dio amato, e perciò imprime nella nostra natura l’amore, in modo tale che proprio la sua umanità rivela chi è Dio e come è il modo di esistere di Dio. Per Paolo il culto nell’accezione antica non ha più nessun senso, perché il culto è fare la volontà di Dio che è l’amore. E il primo passo dell’amore si manifesta nell’accoglienza. L’accoglienza è infatti il principio dell’atto di fede. Ma l’accoglienza stessa è amore. Chi ama accoglie. E l’accoglienza dell’amore di Dio, della sua Parola, cioè del Figlio, ci dischiude ciò che il peccato ci ha fatto dimenticare, cioè diventare figli di un Dio che è Padre (cf Gv 1,12).

Se l’accoglienza è il principio dell’atto di fede, per fede allora Cristo viene accolto nei nostri cuori (cf Ef 3,17). Per questo la fede è fondamentalmente accoglienza e manifestazione di Cristo. E Cristo è l’amore realizzato. Ora, come ci ricorda Florenskij, l’amore realizzato è la bellezza. Ma anche qui, quanti fraintendimenti sulla bellezza sono avvenuti nella nostra Chiesa negli ultimi secoli! Se la bellezza non è pasquale, non può essere la bellezza della vita di fede. La fede, infatti, opera nell’agape (cf Gal 5,6) e perciò non è separabile dalla bellezza.

Paolo, dunque, vive se stesso in Cristo e partecipa della sua offerta con tutta la sua missione. E l’amore di Cristo è la nostra vita, perciò niente ci può separare da questo amore con il quale Cristo ci ama (cf Rm 8,39). Paolo sa che lui appartiene a Cristo per amore: “L’amore del Cristo infatti ci possiede; e noi sappiamo che uno è morto per tutti, dunque tutti sono morti” (2Cor 5,14). Ma chi muore con Cristo e in Cristo il Padre lo risuscita con Lui (cf Ef 2,4-6). Perciò Paolo distingue molto bene la morte di Adamo dalla morte di Cristo. “Come in Adamo tutti muoiono, così in Cristo tutti riceveranno la vita-zōē” (1Cor 15,22). Paolo ha l’esperienza che morire in Cristo è rinascere e vivere una vita che ti fa vedere tutto in un modo totalmente nuovo (cf At 9,8-18). Perciò nel brano di oggi Paolo ci dice che si muore così come siamo già morti e come abbiamo vissuto. Chi ama vive sempre secondo il modulo del triduo pasquale, che è la “forma” che realizza autenticamente la verità dell’uomo. Usando espressamente la parola “forma”, possiamo dunque aiutarci a smascherare l’inganno rappresentato anche da tante realtà culturali che hanno fatto breccia anche nella Chiesa in momenti storici problematici, ma che sono incompatibili con la Pasqua di Cristo. Si tratta di tutti quegli idealismi e perfezionismi delle forme o di illusionismi immaginari che hanno prodotto il dolorismo di immagini sfigurate e terribili, separando radicalmente la sofferenza, la morte e la risurrezione. In quasi ogni chiesa cattolica vediamo la Via crucis, ma difficilmente possiamo contemplare la risurrezione. E, se casomai c’è un’immagine o una statua di Cristo risorto, è raffigurata in modo tale da rappresentare un mondo illusorio piuttosto che una trasfigurazione di questa vita nella vita del regno. Paolo invece dice di aver combattuto la buona battaglia. È rimasto nella fede e non è tornato più nella religione. La lotta spirituale è esattamente contro il tentatore che vorrebbe rianimare Adamo, l’uomo vecchio. Fa leva sulle necessità della natura umana, che cerca di evitare la via della Pasqua perché la vede perdente e perché vuole difendere l’io che emerge dalla natura. Paolo è rimasto nella zōē e in quella vita scrive queste parole poco prima del suo compimento.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

In today’s second reading St Paul challenges us on the essentials of life, indeed, on the very truth of life. And the truth of life is the content of the love between the Father and the Son (cf. Rom 8:15-16). This relationship is constituted as total agape, as a gift of self to the other. Therefore, the truth of the life of the baptised is Easter because this is the way Christ accomplishes agape in history. The Easter Triduum, then, is the model for the fulfilment of the human person who man cannot live alone, but only in the Holy Spirit who makes him a participant in Christ.

How many things have we proposed in recent centuries as the fulfilment of the human person, and how many illusions of spiritual falsehood have there been! But it is enough for such a supposedly spiritual person to be touched by the evil that others cause him, or by the suffering of illness, and it is immediately obvious that their reactions do not reveal the love of Christ either towards the Father, towards others, or towards the earth.

Paul, on the other hand, is bidding farewell to this life in total peace, if not with joy and gratitude. Paul identifies himself with the oil and wine that were poured out as a libation. With this image, he is not simply saying that he is poured out like oil and wine, but that in this way he is the offering that is being made. Paul lived the relationships of the communion of faith in this way: “But even if I am being poured out as a libation over the sacrifice and the offering of your faith, I am glad and rejoice with all of you” (Phil 2:17).

Paul therefore lives a dimension of offering through his way of being. However, he does not understand the offering of himself as his effort to obey a law or religious doctrine, but as a gift. In fact, everything depends on the gift received from God: “So it depends not on human will or exertion, but on God who shows mercy.” (Rom 9:16). Paul, in fact, is not an apostle because he wants to do something beautiful and pleasing to God, as we sometimes read in vocational pastoral texts in recent centuries. He is “called to be an apostle of Christ Jesus by the will of God” (1 Cor 1:1). God’s will is the plan of love and living this will is our sanctification: “For this is the will of God, your sanctification” (1 Thessalonians 4:3).

Our sanctification, therefore, does not consist of our firm decision that we must then put into practice with a strong will. On the contrary, Christ abolishes this very form of sacrifice (cf. Heb 10:8-9). Through the will which Christ says he comes to fulfil, we have been sanctified through the offering of the Body of Jesus Christ, once and for all. Thereafter, only by virtue of Christ’s offering can we live ourselves / our lives as an offering. “I appeal to you therefore, brothers and sisters, by the mercies of God, to present your bodies as a living sacrifice, holy and acceptable to God, which is your spiritual worship” (Rom 12:1).

Therefore, our worship is to live agape, that is, to live Christ who lives human nature as the beloved Son of God, and therefore imprints love on our nature, so that his very humanity reveals who God is and how God exists. For Paul, worship in the ancient sense no longer makes sense, because worship is to do the will of God, which is love. And the first step of love is manifested in acceptance. Acceptance is, in fact, the beginning of the act of faith. But acceptance itself is love. Those who love accept. And the acceptance of God’s love, of his Word, that is, of the Son, reveals to us what sin has made us forget, namely, that we have become children of a God who is Father (cf. Jn 1:12).

If acceptance is the beginning of the act of faith, then Christ is accepted into our hearts through faith (cf. Eph 3:17). For this reason, faith is fundamentally the acceptance and manifestation of Christ. And Christ is love made real. Now, as Florensky reminds us, love made real is beauty. But here too, how many misunderstandings about beauty have occurred in our Church in recent centuries! If beauty is not paschal, it cannot be the beauty of the life of faith. Faith, in fact, works in agape (cf. Gal 5:6) and therefore cannot be separated from beauty.

Paul, therefore, experiences and lives himself in Christ and participates in his offering with his entire mission. And Christ’s love is our life, so nothing can separate us from this love with which Christ loves us (cf. Rom 8:39). Paul knows that he belongs to Christ out of love: “For the love of Christ urges us on, because we are convinced that one has died for all; therefore all have died” (2 Cor 5:14). But those who die with Christ and in Christ, the Father raises them up with Him (cf. Eph 2:4-6). Therefore, Paul distinguishes very clearly between the death of Adam and the death of Christ. “As in Adam all die, so in Christ all will receive zōē-life” (1 Cor 15:22). Paul has experienced that dying in Christ is being reborn and living a life in which you see everything in a totally new way (cf. Acts 9:8-18). Therefore, in today’s passage, Paul tells us that we die in the same manner as we have already died and as we have lived. Those who love live always according to the model of the Easter Triduum, which is the “form” that authentically makes real the truth of the human person. By expressly using the word “form”, we can help each other to unmask the deceptions of many cultural realities that have made inroads into the Church during troubled historical moments, but which are incompatible with the Christ’s Pascha: that is, all those idealisms, perfectionisms of forms, or imaginary illusions that have produced the dolorism of disfigured and terrible images that radically separate suffering, death and resurrection. In almost every Catholic church we see the Way of the Cross, but we can hardly contemplate the resurrection. And if there is an image or statue of the risen Christ, it is depicted in such a way as to represent an illusory world rather than a transfiguration of this life into the life of the kingdom. Paul, on the other hand, says that he has fought the good fight. He remained in the faith and did not return to religion. The spiritual struggle is precisely against the tempter who would like to revive Adam, the old man in us. He leverages the needs of human nature, which seeks to avoid the path of Pascha, which is seen as a losing battle, because it wants to defend the ego that emerges from nature. Paul remained in zōē, and in that life he wrote these words shortly before his fulfilment.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Hoy, la segunda lectura nos presenta a san Pablo, que nos cuestiona sobre lo esencial de la vida. Más aún, sobre la verdad de la vida. Y la verdad de la vida es el contenido del amor entre el Padre y el Hijo (cf. Rm 8,15-16). Esta relación se constituye como ágape total, como don de sí mismo al otro. Por eso, la verdad de la vida del bautizado es la Pascua, porque Cristo realiza el ágape en la historia de esta manera. Entonces, el triduo pascual es el modelo de la realización del hombre, que, sin embargo, el hombre no puede vivir por sí solo, sino únicamente en el Espíritu Santo, que lo hace partícipe de Cristo.

¡Cuántas cosas hemos propuesto en estos últimos siglos como realización del hombre, y cuántas ilusiones de falsedad espiritual ha habido! Pero basta con que un supuesto hombre espiritual sea tocado por el mal que le causan los demás, o por el sufrimiento de la enfermedad, para que resulte inmediatamente obvio que con sus reacciones no revela el amor de Cristo ni hacia el Padre, ni hacia los demás, ni hacia la tierra.

En cambio, Pablo se despide de la vida terrenal en total paz, si no es que con alegría y gratitud. Pablo se identifica con el aceite y el vino que se derramaban en libación. Con esta imagen, no dice simplemente que se derrama como el aceite y el vino, sino que de esta manera él es la ofrenda que se realiza. Pablo vivió así las relaciones de la comunión de fe: «Y aunque mi sangre sea derramada en libación sobre el sacrificio y la ofrenda de vuestra fe, me alegro y me regocijo con todos vosotros» (Flp 2,17).

Pablo vive, pues, una dimensión de ofrenda con su forma de ser. Sin embargo, no entiende la ofrenda de sí mismo como un esfuerzo por obedecer una ley o una doctrina religiosa, sino como un don. De hecho, todo depende del don que se recibe de Dios: «Así que no depende de la voluntad ni de los esfuerzos del hombre, sino de Dios, que tiene misericordia» (Rom 9,16). Pablo, de hecho, no es apóstol porque quiera hacer algo bueno y agradable a Dios, como a veces leemos en los últimos siglos en los textos de pastoral vocacional. Él es «llamado a ser apóstol de Cristo Jesús por voluntad de Dios» (1 Cor 1,1). La voluntad de Dios es el designio del amor, y vivir esta voluntad es nuestra santificación: «Porque esta es la voluntad de Dios, vuestra santificación» (1 Tes 4,3).

La santificación, por lo tanto, no es una decisión firme nuestra que luego hay que poner en práctica con una voluntad fuerte. Al contrario, Cristo abolió precisamente esta forma de sacrificio (cf. Heb 10,8-9). Mediante esa voluntad, que Cristo dice venir a cumplir, hemos sido santificados por medio de la ofrenda del Cuerpo de Jesucristo, de una vez por todas. Entonces, solo en virtud de la ofrenda de Cristo podemos vivir nosotros mismos como ofrenda. «Os exhorto, pues, hermanos, por la misericordia de Dios, a que ofrezcáis vuestros cuerpos como sacrificio vivo, santo y agradable a Dios; este es vuestro culto espiritual [algunos traducen «sensato»]» (Rm 12,1).

Por lo tanto, su culto es vivir el ágape, es decir, vivir a Cristo que vive la naturaleza humana como Hijo de Dios amado, y por lo tanto imprime en nuestra naturaleza el amor, de tal manera que precisamente su humanidad revela quién es Dios y cómo es la forma de existir de Dios. Para Pablo, el culto en su acepción antigua ya no tiene sentido, porque el culto es hacer la voluntad de Dios, que es el amor.

Y el primer paso del amor se manifiesta en la acogida. La acogida es, de hecho, el principio del acto de fe. Pero la acogida misma es amor. Quien ama acoge. Y la acogida del amor de Dios, de su Palabra, es decir, del Hijo, nos revela lo que el pecado nos ha hecho olvidar, es decir, convertirnos en hijos de un Dios que es Padre (cf. Jn 1,12).

Si la acogida es el principio del acto de fe, entonces, por la fe, Cristo es acogido en nuestros corazones (cf. Ef 3,17). Por eso, la fe es fundamentalmente acogida y manifestación de Cristo. Y Cristo es el amor realizado. Ahora bien, como nos recuerda Florenskij, el amor realizado es la belleza. Pero también aquí, ¡cuántos malentendidos sobre la belleza han tenido lugar en nuestra Iglesia en los últimos siglos! Si la belleza no es pascual, no puede ser la belleza de la vida de fe. La fe, de hecho, obra en el ágape (cf. Ga 5,6) y, por lo tanto, no es separable de la belleza.

Pablo, por tanto, vive en Cristo y participa de su ofrenda con toda su misión. Y el amor de Cristo es nuestra vida, por lo que nada puede separarnos de este amor con el que Cristo nos ama (cf. Rom 8,39). Pablo sabe que pertenece a Cristo por amor: «El amor de Cristo nos posee; y sabemos que uno murió por todos, por lo tanto, todos murieron» (2 Cor 5,14). Pero quien muere con Cristo y en Cristo, el Padre lo resucita con Él (cf. Ef 2,4-6). Por eso Pablo distingue muy bien la muerte de Adán de la muerte de Cristo. «Como en Adán todos mueren, así en Cristo todos recibirán la vida-zōē» (1 Cor 15,22). Pablo tiene la experiencia de que morir en Cristo es renacer y vivir una vida que te hace ver todo de una manera totalmente nueva (cf. Hch 9,8-18). Por eso, en el pasaje de hoy, Pablo nos dice que morimos tal como ya hemos muerto y tal como hemos vivido. Quien ama vive siempre según el modelo del triduo pascual, que es la «forma» que realiza auténticamente la verdad del hombre. Al utilizar expresamente la palabra «forma», podemos ayudarnos a desenmascarar el engaño que representan también muchas realidades culturales que han hecho brechas incluso en la Iglesia en momentos históricos problemáticos, pero que son incompatibles con la Pascua de Cristo. Se trata de todos esos idealismos y perfeccionismos de las formas o de ilusionismos imaginarios que han producido el “dolorismo” de imágenes desfiguradas y terribles, separando radicalmente el sufrimiento, la muerte y la resurrección. En casi todas las iglesias católicas vemos el Vía Crucis, pero difícilmente podemos contemplar la resurrección. Y, si acaso hay una imagen o una estatua de Cristo resucitado, está representada de tal manera que representa un mundo ilusorio más que una transfiguración de esta vida en la vida del reino. Pablo, en cambio, dice haber combatido la buena batalla. Se mantuvo en la fe y no volvió a la religión. La lucha espiritual es precisamente contra el tentador que querría revivir a Adán, el hombre viejo. Aprovecha las necesidades de la naturaleza humana, que trata de evitar el camino de la Pascua porque lo ve como un fracaso y porque quiere defender el “yo” que emerge de la naturaleza. Pablo permaneció en la zōē y en esa vida escribe estas palabras poco antes de su cumplimiento.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Današnje drugo berilo nam predoči svetega Pavla, ki nas poziva k razmisleku glede bistva življenja. Pravzaprav glede resnice življenja. Resnica življenja pa je vsebina ljubezni med Očetom in Sinom (prim. Rim 8,15-16). Ta odnos je zasnovan kot popolna zastonjska ljubezen (agapē), kot darovanje samega sebe drugemu. Zato je resnica življenja krščenega človeka velika noč, saj Kristus na ta način uresničuje zastonjsko ljubezen v zgodovini. Velikonočno tridnevje je vzorec človekove izpolnitve – vendar je človek ne more živeti sam, ampak le v Svetem Duhu, ki ga naredi deležnega Kristusa.

Koliko stvari smo v zadnjih stoletjih imeli za človekovo izpolnitev, in koliko duhovnih iluzij je bilo! Dovolj je, da se takega domnevno duhovnega človeka dotakne zlo, ki mu ga povzročijo drugi, ali trpljenje bolezni – in takoj postane očitno, da s svojimi odzivi ne razodeva Kristusove ljubezni ne do Očeta, ne do drugih, ne do zemlje.

Pavel pa se poslavlja od tukajšnjega življenja v popolnem miru, oziroma celo z veseljem in hvaležnostjo. Poistoveti se z oljem in vinom, ki jo ju izlivali v pitni daritvi. S to podobo ne pove le, da se izliva kakor olje in vino, ampak, da je na ta način on sam daritev, ki se izpolnjuje. Tako je Pavel živel občestvene odnose v veri: »Čeprav se izlivam kot pitna daritev pri žrtvi in daritvi vaše vere, se veselim in radujem z vami vsemi« (Flp 2,17).

Pavel torej živi razsežnost daritve s svojim načinom bivanja. Toda daritve samega sebe ne razume kot svoj trud ubogati kak zakon ali religiozni nauk, temveč kot dar. Vse je namreč odvisno od daru, ki ga človek prejme od Boga: »Torej ni odvisno od tistega, ki hoče, niti od tistega, ki teče, ampak od Boga, ki izkazuje usmiljenje« (Rim 9,16). Pavel ni apostol zato, ker bi hotel narediti nekaj lepega in Bogu všečnega, kot v zadnjih stoletjih včasih beremo v besedilih poklicne pastorale, temveč zato, ker je »po Božji volji poklican za apostola Jezusa Kristusa« (1 Kor 1,1). Božja volja je načrt ljubezni, in živeti to voljo je naše posvečenje: »Kajti to je Božja volja: vaše posvečenje« (1 Tes 4,3).

Posvečenje torej ni naša trdna odločitev, ki jo moramo potem uresničiti z močno voljo. Nasprotno, Kristus odpravi prav tak način žrtvovanja (prim. Heb 10,8-9). Po tej volji, za katero Kristus pravi, da jo prihaja izpolnit, smo bili posvečeni po daritvi njegovega telesa – enkrat za vselej. Zato lahko samo po Kristusovi daritvi tudi mi živimo kot dar. »Rotim vas torej, bratje, po Božjem usmiljenju, da date svoja telesa v živo, sveto in Bogu všečno žrtev, ki bo vaše duhovno [nekateri prevajajo: smiselno] bogoslužje« (Rim 12,1).

Njegovo bogoslužje je torej živeti zastonjsko ljubezen, to je: živeti Kristusa, ki živi človeško naravo kot ljubljeni Božji Sin, in zato v našo naravo vtisne ljubezen. Tako njegova človeškost razodeva, kdo je Bog in kakšen je Božji način bivanja. Za Pavla starozavezno pojmovanje bogoslužja nima več pomena, kajti bogoslužje je izpolnjevati Božjo voljo, ki je ljubezen. Prvi korak ljubezni pa se razodeva v sprejemanju. Sprejemanje je namreč začetek dejanja vere. Toda že sámo sprejemanje je ljubezen. Kdor ljubi, sprejema. In sprejemanje Božje ljubezni, njegove Besede, to je Sina, nam odstira, kar nam je greh dal pozabiti – postati otroci Boga, ki je Oče (prim. Jn 1,12).

Če je sprejemanje začetek vere, potem je Kristus po veri sprejet v naša srca (prim. Ef 3,17). Zato je vera v svojem bistvu sprejemanje in razodevanje Kristusa. Kristus pa je uresničena ljubezen. In kot nas spominja Florenski, je uresničena ljubezen lepota. A tudi glede lepote je bilo v zadnjih stoletjih v Cerkvi veliko nesporazumov! Če lepota ni velikonočna, ne more biti lepota življenja vere. Vera namreč deluje v zastonjski ljubezni (prim. Gal 5,6), zato je neločljiva od lepote.

Pavel torej živi samega sebe v Kristusu in je z vsem svojim poslanstvom udeležen pri njegovi daritvi. Kristusova ljubezen je naše življenje, zato nas nič ne more ločiti od ljubezni, s katero nas ljubi Kristus (prim. Rim 8,39). Pavel ve, da pripada Kristusu iz ljubezni: »Kristusova ljubezen nas namreč žene, da smo takole presodili: eden je umrl za vse, torej so vsi umrli« (2 Kor 5,14). Kdor pa umre s Kristusom in v Kristusu, ga Oče z njim obudi (prim. Ef 2,4-6). Zato Pavel jasno loči Adamovo smrt od Kristusove: »Kakor namreč v Adamu vsi umirajo, tako bodo tudi v Kristusu vsi oživeli« (1 Kor 15,22), prejeli življenje kot zōē. Pavel ima izkušnjo, da umreti v Kristusu pomeni preroditi se in živeti življenje, ki daje človeku videti vse v povsem novi luči (prim. Apd 9,8-18). Zato nam Pavel v današnjem odlomku pove, da umremo tako, kot smo že umrli in kot smo živeli. Kdor ljubi, vedno živi po vzorcu velikonočnega tridnevja, ki je »oblika«, ki pristno uresničuje človekovo resnico. Če uporabimo besedo »oblika«, nam lahko pomaga razkrinkati zablode številnih kulturnih pojavov, ki so v problematičnih zgodovinskih obdobjih prodrli tudi v Cerkev, a so nezdružljivi s Kristusovo veliko nočjo. To so vsi tisti idealizmi in perfekcionizmi oblik ali namišljeni iluzionizmi, ki so ustvarili tako trpeče iznakažene in grozne podobe, ter radikalno ločili trpljenje, smrt in vstajenje. V skoraj vsaki katoliški cerkvi vidimo križev pot, le redko pa lahko zremo vstajenje. In če je že kje podoba ali kip vstalega Kristusa, je pogosto upodobljen na način, ki izraža iluzorni svet, ne pa spremenjenja tega življenja v življenje kraljestva. Pavel pa pravi, da je izbojeval dober boj. Ostal je v veri in se ni vrnil v religijo. Duhovni boj je prav boj proti skušnjavcu, ki želi znova obuditi Adama, starega človeka. Ta se opira na potrebe človeške narave, ki se želi izogniti poti velike noči, ker se ji zdi poražena, in želi braniti »jaz«, ki prihaja iz narave. Pavel pa je ostal v življenju kot zōē in v tem življenju piše te besede tik pred svojo dopolnitvijo.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Današnje drugo čitanje predočava nam svetoga Pavla, koji nas poziva na razmišljanje o bitî života. Zapravo, o istini života. A istina života je sadržaj ljubavi između Oca i Sina (usp. Rim 8,15-16). Taj odnos je zasnovan kao potpuna besplatna ljubav (agapē), kao dar samoga sebe drugome. Zato je istina života krštenog čovjeka Pasha, jer Krist na taj način ostvaruje besplatnu ljubav u povijesti. Pashalno trodnevlje je obrazac čovjekova ostvarenja – no čovjek ga ne može živjeti sam, nego jedino u Duhu Svetome koji ga čini dionikom Krista.

Koliko smo stvari u posljednjim stoljećima smatrali čovjekovim ostvarenjem, i koliko je iluzija lažne duhovnosti bilo! No, dovoljno je da takvog navodno duhovnog čovjeka dotakne zlo koje mu drugi nanesu, ili trpljenje bolesti – i odmah postaje očito da svojim reakcijama ne otkriva Kristovu ljubav ni prema Ocu, ni prema drugima, ni prema zemlji.

Pavao se pak oprašta od zemaljskog života u potpunom miru, pa čak i s radošću i zahvalnošću. On se poistovjećuje s uljem i vinom koji su se izlijevali u žrtvi ljevanici. Tom slikom ne govori samo da se izlijeva kao ulje i vino, već da je na taj način on sam prinos koji se ostvaruje. Pavao je tako živio odnose zajedništva u vjeri: „Naprotiv, ako se ja i izlijevam za žrtvu i bogoslužje, za vjeru vašu, radostan sam i radujem se sa svima vama“ (Fil 2,17).

Pavao, dakle, živi dimenziju prinosa svojim načinom postojanja. Ali prinos samoga sebe ne shvaća kao svoj trud da posluša neki zakon ili religiozni nauk, već kao dar. Naime, sve ovisi o daru koji se prima od Boga: „Nije dakle do onoga koji hoće ni do onoga koji trči, nego do Boga koji se smiluje“ (Rim 9,16). Pavao, naime, nije apostol zato što hoće učiniti nešto lijepo i Bogu ugodno, kako u posljednjim stoljećima ponekad čitamo u tekstovima za pastoral zvanja, već zato što je „po Božjoj volji pozvan za apostola Krista Isusa“ (1 Kor 1,1). Volja Božja je naum ljubavi, a življenje te volje je naše posvećenje: „Doista, ovo je volja Božja: vaše posvećenje“ (1 Sol 4,3).

Posvećenje, dakle, nije naša čvrsta odluka koju moramo potom ostvariti jakom voljom. Naprotiv, Krist ukida upravo takav način žrtvovanja (usp. Heb 10,8-9). Po volji, za koju Krist kaže da ju dolazi ispuniti, bili smo posvećeni prinosom njegova tijela – jednom zauvijek. Zato samo po Kristovom prinosu možemo i mi živjeti svoj život kao prinos. „Zaklinjem vas, braćo, milosrđem Božjim: prikažite svoja tijela za žrtvu živu, svetu, Bogu milu – kao svoje duhovno [neki prevode: smisleno] bogoslužje“ (Rim 12,1).

Njegovo bogoslužje je, dakle, živjeti besplatnu ljubav, to jest: živjeti Krista, koji živi ljudsku narav kao ljubljeni Sin Božji, i stoga u našu narav utiskuje ljubav. Tako njegovo čovještvo otkriva tko je Bog i kakav je Božji način postojanja. Za Pavla starozavjetno shvaćanje bogoslužja više nema smisla, jer bogoslužje je vršenje volje Božje, koja je ljubav. A prvi korak ljubavi se očituje u prihvaćanju. Prihvaćanje je, naime, početak čina vjere. Ali već samo prihvaćanje jest ljubav. Tko ljubi, prihvaća. A prihvaćanje Božje ljubavi, njegove Riječi, to jest Sina, otkriva nam ono što nas je grijeh naveo da zaboravimo – postati djeca Boga koji je Otac (usp. Iv 1,12).

Ako je prihvaćanje početak vjere, onda je Krist po vjeri prihvaćen u naša srca (usp. Ef 3,17). Zbog toga je vjera u svojoj bîti prihvaćanje i očitovanje Krista. A Krist je ostvarena ljubav. I kao što nas podsjeća Florenskij, ostvarena ljubav je ljepota. No i glede ljepote bilo je u posljednjim stoljećima u Crkvi mnogo nesporazuma! Ako ljepota nije pasahalna, ne može biti ljepota života vjere. Vjera, naime, djeluje u besplatnoj ljubavi (usp. Gal 5,6), zato je neodvojiva od ljepote.

Pavao, dakle, živi samoga sebe u Kristu i cijelim svojim poslanjem sudjeluje u njegovu prinosu. Kristova ljubav je naš život, stoga nas ništa ne može rastaviti od ljubavi kojom nas Krist ljubi (usp. Rim 8,39). Pavao zna da pripada Kristu po ljubavi: „Jer ljubav nas Kristova obuzima kad promatramo ovo: jedan za sve umrije, svi dakle umriješe“ (2 Kor 5,14). Tko, pak, umre s Kristom i u Kristu, njega Otac s njim uskrisuje (usp. Ef 2,4-6). Zato Pavao vrlo jasno razlikuje Adamovu smrt od Kristove. „Jer kao što u Adamu svi umiru, tako će i u Kristu svi biti oživljeni“ (1 Kor 15,22), primiti život kao zōē. Pavao ima iskustvo da umrijeti u Kristu znači preporoditi se i živjeti život koji čovjeku omogućuje da sve vidi u potpuno novom svjetlu (usp. Dj 9,8-18). Zato nam Pavao u današnjem odlomku kaže da umiremo onako kako smo već umrli i kako smo živjeli. Tko ljubi, uvijek živi prema obrascu pashalnog trodnevlja, a to je „oblik“ koji autentično ostvaruje čovjekovu istinu. Koristimo li riječ „oblik“, ona nam može pomoći da razotkrijemo zablude brojnih kulturnih pojava koje su u problematičnim povijesnim razdobljima prodrle i u Crkvu, a nespojive su s Kristovom Pashom. To su svi oni idealizmi i perfekcionizmi oblika ili zamišljeni iluzionizmi koji su doveli do uzdizanja boli preko izobličenih i groznih slika, te radikalno razdvojili patnju, smrt i uskrsnuće. U gotovo svakoj katoličkoj crkvi vidimo Križni put, ali teško možemo promatrati uskrsnuće. A, ako je kojim slučajem negdje slika ili kip uskrslog Krista, često je prikazan na način koji izražava iluzorni svijet, a ne preobraženje ovoga života u život kraljevstva Božjega. Pavao, pak, kaže da je dobar boj bio. Ostao je u vjeri i nije se vratio u religiju. Duhovna borba je upravo borba protiv napasnika koji želi ponovno oživjeti Adama, starog čovjeka. On se oslanja na potrebe ljudske naravi, koja želi izbjeći pashalni put jer ga vidi kao gubitnički i želi braniti „ja“ koji izbija iz naravi. Pavao je ostao u životu kao zōē i u tom životu piše ove riječi neposredno pred svoje ispunjenje.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Dzisiejsze drugie czytanie przedstawia nam św. Pawła, który zadaje nam pytanie o istotę życia, a raczej o prawdę życia. Prawda życia jest treścią miłości między Ojcem a Synem (por. Rz 8, 15-16). Relacja ta jest całkowitą agape, darem siebie drugiemu. Dlatego prawdą życia ochrzczonego jest Pascha, ponieważ Chrystus realizuje agape w historii właśnie w ten sposób. Triduum paschalne jest więc wzorem realizacji człowieka, którego jednak człowiek nie może przeżyć sam, jak tylko w Duchu Świętym, który czyni go uczestnikiem Chrystusa.

Ileż rzeczy przedstawialiśmy w ostatnich stuleciach jako spełnienie człowieka i ileż było złudzeń duchowego fałszu! Wystarczy jednak, że taki rzekomo duchowy człowiek zostanie dotknięty złem wyrządzonym mu przez innych lub cierpieniem choroby, i od razu staje się oczywiste, że jego reakcje nie ujawniają miłości Chrystusa ani wobec Ojca, ani wobec innych, ani wobec ziemi.

Paweł natomiast żegna się z życiem doczesnym w całkowitym spokoju, a nawet z radością i wdzięcznością. Identyfikuje się z oliwą i winem, które wylewano w czasie ofiary składanej bogom. Tym obrazem nie mówi on po prostu, że jest wylewany jak oliwa i wino, ale że w ten sposób jest ofiarą, która zostaje złożona. Paweł tak przeżywał relacje wspólnoty wiary: „A jeśli nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około waszej wiary, cieszę się i dzielę radość z wami wszystkimi” (Flp 2,17).

Paweł żyje zatem w wymiarze ofiary poprzez swój sposób bycia. Nie rozumie jednak ofiary z siebie jako swojego wysiłku, aby przestrzegać prawa lub doktryny religijnej, ale jako dar. Wszystko bowiem zależy od daru, który otrzymujemy od Boga: „[Wybranie] więc nie zależy od tego, kto go chce lub o nie się ubiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie” (Rz 9,16). Paweł nie jest bowiem apostołem, ponieważ chce zrobić coś pięknego i podobającego się Bogu, jak to czasami czytamy w ostatnich stuleciach w tekstach dotyczących duszpasterstwa powołań. On jest „powołany do bycia apostołem Chrystusa Jezusa z woli Boga” (por. 1 Kor 1,1). Wola Boża jest planem miłości, a życie zgodnie z tą wolą jest naszym uświęceniem: „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie” (1 Tes 4,3).

 

Uświęcenie nie jest zatem naszą stanowczą decyzją, którą następnie należy wprowadzić w życie swoją silną wolą. Wręcz przeciwnie, Chrystus znosi właśnie ten sposób składania ofiary (por. Hbr 10,8-9). Dzięki tej woli, o której Chrystus mówi, że przychodzi ją wypełnić, zostaliśmy uświęceni poprzez ofiarę Ciała Jezusa Chrystusa, raz na zawsze. Tylko dzięki ofierze Chrystusa możemy żyć jako ofiara. „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej” (Rz 12,1).

Zatem jego kult polega na przeżywaniu agape, czyli przeżywaniu Chrystusa, który przeżywa naszą ludzką naturę jako umiłowany Syn Boży i dlatego też odciska miłość na naszej naturze. W ten właśnie sposób jego człowieczeństwo objawia kim jest Bóg i jak wygląda sposób istnienia Boga.

Dla Pawła kult w dawnym znaczeniu nie ma już żadnego sensu, ponieważ kult polega na wypełnianiu woli Boga, która jest miłością. Pierwszym krokiem miłości jest przyjęcie. Przyjęcie jest bowiem początkiem aktu wiary.  Samo przyjęcie jest miłością. Kto kocha, ten przyjmuje. A przyjęcie miłości Boga, Jego Słowa, czyli Syna, otwiera nam to, o czym poprzez grzech zapomnieliśmy, a mianowicie, że staliśmy się dziećmi Boga, który jest Ojcem (por. J 1,12).

Jeśli przyjęcie jest początkiem aktu wiary, to dzięki wierze Chrystus zostaje przyjęty w naszych sercach (por. Ef 3,17). Dlatego wiara jest zasadniczo przyjęciem i objawieniem Chrystusa. A Chrystus jest urzeczywistnioną miłością. Jak przypomina nam Paweł Florenski, zrealizowana miłość jest pięknem. Ale i tutaj, ileż nieporozumień dotyczących piękna miało miejsce w naszym Kościele w ostatnich stuleciach! Jeśli piękno nie jest paschalne, nie może być pięknem życia wiary. Wiara bowiem działa w agape (por. Ga 5,6) i dlatego nie można jej oddzielić od piękna.

Paweł żyje więc w Chrystusie i uczestniczy w Jego ofierze całym swoim posługiwaniem. Miłość Chrystusa jest naszym życiem, dlatego nic nie może nas oddzielić od miłości, jaką Chrystus nas kocha (por. Rz 8,39). Paweł wie, że należy do Chrystusa z miłości: „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli” (2 Kor 5,14). Ale kto umiera z Chrystusem i w Chrystusie, tego Ojciec wskrzesza wraz z Nim (por. Ef 2,4-6). Dlatego Paweł bardzo dobrze rozróżnia śmierć Adama od śmierci Chrystusa.

„I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” (1 Kor,15,22). (Otrzymają życie-zōē: w tłumaczeniu Biblii włoskiej). Paweł doświadczył, że umrzeć w Chrystusie to odrodzić się i żyć życiem, które pozwala widzieć wszystko w zupełnie nowy sposób (por. Dz 9,8-18). Dlatego w dzisiejszym fragmencie Paweł mówi nam, że umieramy tak, jak już umarliśmy i jak żyliśmy.

Kto kocha, zawsze żyje zgodnie z kształtem Triduum Paschalnego, które jest „formą” autentycznie realizującą prawdę o człowieku. Używając specjalnie słowa „forma”, możemy zatem pomóc sobie w demaskowaniu oszustwa, jakie reprezentuje wiele realiów kulturowych, które weszły do Kościoła w trudnych momentach historycznych, ale które są nie do pogodzenia z Paschą Chrystusa. Chodzi o wszystkie te idealizmy i perfekcjonizmy form lub wyobrażone iluzje, które wyprodukowały doloryzm zniekształconych i przerażających obrazów, radykalnie oddzielając cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie. W prawie każdym kościele katolickim widzimy Drogę Krzyżową, ale trudno nam kontemplować zmartwychwstanie.

A jeśli już pojawia się obraz lub posąg zmartwychwstałego Chrystusa, jest on przedstawiony w taki sposób, że reprezentuje raczej iluzoryczny świat niż przemianę tego życia w życie królestwa. Paweł natomiast mówi, że stoczył dobry bój. Pozostał wierny i nie powrócił do religii.

Walka duchowa toczy się właśnie przeciwko kusicielowi, który chciałby ożywić Adama, starego człowieka. Wykorzystuje on potrzeby ludzkiej natury, która stara się uniknąć drogi Paschy, ponieważ uważa ją za przegraną i chce bronić swojego “ja”, które wyłania się z natury. Paweł pozostał w zōē i w tym życiu napisał te słowa na krótko przed swoim odejściem.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej