[SEMI] XXXIII DOMENICA DEL TEMPO ORDINARIO (ANNO C) 2

ITALIANO

Oggi, nella seconda lettura, Paolo parla di un argomento importante per la vita della Chiesa, che potremmo sintetizzare in poche parole: l’annuncio del Vangelo ha un costo? Come viene pagato chi si prende cura della comunità della Chiesa?
Quando Cristo manda i discepoli, dà loro delle istruzioni ben precise. Anzitutto, li manda quando la messe è già pronta e abbondante.

“Ecco, vi mando come agnelli in mezzo a lupi; non portate borsa, né sacca, né sandali e non fermatevi a salutare nessuno lungo la strada” (Lc 10,3-4).

Dunque, ciò che è chiaro è che non si può avere con sé niente dove si potrebbe riporre un regalo ricevuto: si va in mezzo alla gente senza borse e senza tasche aperte, in modo da far vedere che non ci si aspetta davvero nessun regalo.
Poi Cristo aggiunge che sarà il saluto di pace a manifestare le persone:

“In qualunque casa entriate, prima dite: ‘Pace a questa casa!’. Se vi sarà un figlio della pace, la vostra pace scenderà su di lui, altrimenti ritornerà su di voi” (Lc 10,5-6).

Se ci sono persone di pace, allora si entrerà in quella casa, e lo stesso vale per la città. Ciò significa che non esiste nessuna imposizione – qualcosa che certamente è divenuto problematico nei secoli in cui gli imperi hanno riconosciuto il cristianesimo come religione ufficiale e sono quindi quasi spariti i confini tra la comunità dei credenti e il mondo. Una certa forma di obbligo poi probabilmente è stata a monte del rischio di non vivere veramente la novità della vita battesimale e di farne una religione abitudinaria, oltre che della reazione che tutto ciò ha suscitato verso il cristianesimo. Poi Cristo aggiunge:

“Restate in quella casa, mangiando e bevendo di quello che hanno, perché chi lavora ha diritto alla sua ricompensa. Non passate da una casa all’altra” (Lc 10,7).

“Chi lavora ha diritto alla sua ricompensa”: questa parola si riferisce al poter mangiare. Certamente non riguarda altre cose, perché il discepolo non ha niente con sé, bisacce o altro, dove portare altre ricompense. Il che significa che forse non si intende che una tale missione debba essere portata avanti tutti i giorni dell’anno.

Paolo getta una luce ulteriore su questo argomento. La comunità di Tessalonica viveva nell’ambito della cultura greca dove – come anche in quella romana, influenzata esattamente da quella greca – era molto familiare la mentalità secondo cui bisognava imitare quei modelli che erano considerati come riusciti. Basti pensare che uno dei punti cardine dell’educazione consisteva nel narrare, oppure leggere, le gesta degli eroi, per passare poi a come poter seguire le loro orme e, imitando le loro opere, diventare almeno in parte simili a coloro che si ammiravano. Perciò Paolo dice apertamente:

“Fratelli, sapete in che modo dovete prenderci a modello: noi infatti non siamo rimasti oziosi in mezzo a voi, né abbiamo mangiato gratuitamente il pane di alcuno, ma abbiamo lavorato duramente, notte e giorno, per non essere di peso ad alcuno di voi” (2Ts 3,7-8).

Paolo dice che coloro che hanno annunciato il Vangelo a Tessalonica hanno fatto la scelta libera – il che vuol dire nell’amore – di non pesare in nessun modo sulle persone alle quali annunciavano il Cristo. Anzi Paolo, evidentemente iniziato all’insegnamento di Cristo, dice esplicitamente “non che non avessimo diritto” (2Ts 3,9). Perciò menziona prima il mangiare, perché nelle parole di Cristo era esplicito che coloro che sono inviati hanno il diritto di beneficiare di questo. Invece Paolo scrive che, anche in questo, loro non hanno voluto essere di peso ad alcuno.
Ora, se cerchiamo di vedere in che cosa consiste l’annuncio che si porta avanti nella Chiesa, tocchiamo un punto fondamentale:

“Così anche il Signore ha disposto che quelli che annunciano il Vangelo vivano del Vangelo. Io invece non mi sono avvalso di alcuno di questi diritti, né ve ne scrivo perché si faccia in tal modo con me; preferirei piuttosto morire” (1Cor 9,14-15).

Paolo percepisce evidentemente che, proprio per il fatto di essere stato raggiunto da Cristo, non può far altro che manifestare questo dono gratuito, affinché tanti altri possano esserne raggiunti. Si arriva così ad un bivio che chiarisce molte cose:

“Infatti annunciare il Vangelo non è per me un vanto, perché è una necessità che mi si impone. Guai a me se non annuncio il Vangelo. Se lo faccio di mia iniziativa, ho diritto alla ricompensa, ma se non lo faccio di mia iniziativa, è un incarico che mi è stato affidato. Quale è dunque la mia ricompensa? Quella di annunciare gratuitamente il Vangelo senza usare il diritto conferitomi dal Vangelo” (1Cor 9,16-18).

Paolo lo esprime molto chiaramente: se sei tu a proporti è una cosa, ma se vieni chiamato da Cristo per mezzo della Chiesa, è tutta un’altra cosa. Qui si tocca un problema rispetto al quale la storia stessa ci sta aiutando a purificarci.
Ricordo che una volta è venuto da me uno studente geniale, che insisteva con tanta caparbietà sul volersi fare sacerdote. Vado da p. Špidlík, gli spiego la questione e gli chiedo se mi possa aiutare a guidarlo. Lui con molta pace mi dice: se è lui che lo vuole, cerca di congedarlo bene e che se ne vada in pace. La Chiesa è piena di persone come queste. Se invece è disponibile ad essere chiamato dalla Chiesa, dal corpo di Cristo, dove e quando c’è bisogno, allora è un’altra questione.
Più tardi ho ripreso la questione con p. Špidlík, e lui mi ha ripetuto che coloro che si autopropongono non sono chiamati; che la vocazione, se vogliamo chiamarla così, è una chiamata – lo dice la parola stessa – e non può partire dal nostro “vorrei essere”, perché in questo modo si rischia di rimanere attaccati a noi stessi e cercare di affermarsi, anche attraverso ciò che consideriamo vocazione.
Paolo dice: “Noi infatti non annunciamo noi stessi, ma Cristo Gesù Signore. Quanto a noi, siamo i vostri servitori a causa di Gesù” (2Cor 4,5).
Perciò Paolo non cerca niente e non ha bisogno di ricevere “like” al suo annuncio:

“Come Dio ci ha trovato degni di affidarci il Vangelo, così noi lo annunciamo, non cercando di piacere agli uomini, ma a Dio che prova i nostri cuori” (1Ts 2,4).

“Infatti, è forse il consenso degli uomini che cerco, oppure quello di Dio? O cerco di piacere agli uomini? Se cercassi ancora di piacere agli uomini, non sarei servitore di Cristo!” (Gal 1,10)

È ovvio che oggi la cultura dell’“I like” è in pieno dissenso rispetto a ciò che era la via degli Apostoli. E infatti diamo tanto peso all’essere applauditi e accettati dagli altri, mentre Paolo sa che il Cristo che lui annuncia realizza il compimento dell’uomo nel triduo pasquale (cf Fil 3,10-11; Col 1,24).
Figuriamoci come può essere capito questo compimento in una cultura come quella attuale, in cui tutta l’enfasi è posta sul bisogno di realizzare sé stessi come priorità indiscussa. Ma, se questa realizzazione non è secondo il modo del triduo pasquale, è una tentazione, esattamente come quella di Genesi 3.
La vera realizzazione della natura umana si compie quando l’io, rinato in Cristo nella zōē, offre la psychē, la propria natura umana, che non vive più per sé stessa, ma come dono, e così questa si salva perché entra nell’amore. E l’amore è ciò che rimane (cf Mt 10,39; 1Cor 13,8).
Ecco allora che emerge l’importanza di saper lavorare con le mani, perché il lavoro coinvolge tutta la natura umana nell’amore, se l’io è quello rinato in Cristo Gesù, risorto dopo che il vecchio io, che emergeva dalla natura umana, è stato crocifisso (cf Gal 2,19-20). Paolo è chiaro: per amore dei Tessalonicesi, lui e i suoi collaboratori hanno lavorato non giorno e notte, ma notte e giorno (cf 2Ts 3,8).
Ciò che si costata non poche volte è che chi cura la pastorale non riesce facilmente a trasmettere la dimensione agapica e liturgica, cioè redentrice, del lavoro, ma orienta piuttosto all’importanza di tante attività parrocchiali. Ma la gente lavora 8, 10, 12 ore al giorno. E non è facile trovare cristiani iniziati alla dimensione liturgica del lavoro, perché questa iniziazione non può avvenire parlando, ma solo facendo partecipare alla sapienza dell’esperienza. Ma è proprio frutto del lavoro dell’uomo che nella liturgia, grazie allo Spirito, diventa il corpo del Dio-uomo e perciò feconda di risurrezione il corpo degli uomini.

 

SEMI è la rubrica del Centro Aletti disponibile ogni mercoledì.
Ogni settimana, oltre all’omelia della domenica in formato audio, sarà disponibile sul sito LIPA un approfondimento delle letture della liturgia eucaristica domenicale o festiva.

 

ENGLISH

Today, in the second reading, Paul speaks about an important topic for the Church’s life which we could summarise in a few words: does proclaiming the Gospel come at a cost? How are those who care for the Church community paid?

When Christ sends his disciples, he gives them very specific instructions. First of all, he sends them when the harvest is already ripe and abundant.

“Go on your way. See, I am sending you out like lambs into the midst of wolves. Carry no purse, no bag, no sandals; and greet no one on the road” (Lk 10:3-4).

It is clear that we are not to carry anything with us where we could put a gift received: we go among the people without bags and without open pockets, so that we can show that we really do not expect any gifts.

Christ then adds that it will be the greeting of peace to manifest the people:

“Whatever house you enter, first say, ‘Peace to this house!’ And if anyone is there who shares in peace, your peace will rest on that person; but if not, it will return to you” (Lk 10:5-6).

If there are people of peace, then you will enter that house, and the same applies to the city. This means that there is no imposition – something that certainly became problematic in the centuries when empires recognised Christianity as the official religion and the boundaries between the community of believers and the world almost disappeared. A certain form of obligation was probably behind the risk of not truly living the newness of baptismal life and turning it into a habitual religion, as well as the reaction that all this provoked towards Christianity. Then Christ adds:

“Remain in the same house, eating and drinking whatever they provide, for the laborer deserves to be paid. Do not move about from house to house” (Lk 10:7).

“The labourer is worthy of his wages”: this word refers to being able to eat. It certainly does not refer to other things, because the disciple has nothing with him, no bags or anything else in which to carry other rewards. This means that perhaps such a mission was not to be carried out every day of the year.

Paul sheds further light on this subject. The community of Thessalonica lived within the Greek culture where, as in the Roman culture, which was influenced precisely by the Greek culture – the mentality that one should imitate models who were considered successful was very familiar. Suffice it to say that one of the cornerstones of education was to narrate or read the deeds of heroes and then move on to how to follow in their footsteps and, by imitating their works, become at least partly like those who were admired. Therefore, Paul says openly:

“For you yourselves know how you ought to imitate us; we were not idle when we were with you,  and we did not eat anyone’s bread without paying for it; but with toil and labor we worked night and day, so that we might not burden any of you” (2 Thessalonians 3:7-8).

Paul says that those who proclaimed the Gospel in Thessalonica made a free choice – that is, in love – not to be a burden in any way to the people to whom they proclaimed Christ. Indeed, Paul, evidently initiated into the teaching of Christ, says explicitly, ‘not that we had no right’ (2 Thessalonians 3:9). He mentions eating first because in Christ’s words it was explicit that those who are sent have the right to benefit from this. Notwithstanding this, Paul writes that even in this matter they did not want to be a burden to anyone.

Now, if we try to see what the proclamation carried out in the Church consists of, we touch on a fundamental point:

“In the same way, the Lord commanded that those who proclaim the gospel should get their living by the gospel. But I have made no use of any of these rights, nor am I writing this so that they may be applied in my case. Indeed, I would rather die than that– no one will deprive me of my ground for boasting!” (1 Cor 9:14-15).

Paul clearly perceives that, precisely because he has been reached by Christ, he cannot help but manifest this free gift, so that many others may be reached. This brings us to a crossroads that clarifies many things:

“If I proclaim the gospel, this gives me no ground for boasting, for an obligation is laid on me, and woe to me if I do not proclaim the gospel! For if I do this of my own will, I have a reward; but if not of my own will, I am entrusted with a commission. What then is my reward? Just this: that in my proclamation I may make the gospel free of charge, so as not to make full use of my rights in the gospel. For though I am free with respect to all, I have made myself a slave to all, so that I might win more of them.” (1 Cor 9:16-18).

Paul expresses it very clearly: if you propose yourself, that is one thing, but if you are called by Christ through the Church, that is quite another. Here we touch on a problem that history itself is helping us to purify.

I remember that once a brilliant student came to me, insisting stubbornly that he wanted to become a priest. I went to Fr. Špidlík, explained the situation to him and asked if he could help me guide him. He said to me very calmly: if it is he who wants it, try to send him away kindly and let him go in peace. The Church is full of people like this. If, on the other hand, he is willing to be called by the Church, by the body of Christ, wherever and whenever there is a need, then that is another matter.

Later, I took up the matter again with Fr. Špidlík, and he repeated to me that those who propose themselves are not called; that a vocation, if we want to call it that, is a calling – the word itself says so – and cannot start from our “I would like to be”, because in this way we risk remaining attached to ourselves and seeking to assert ourselves, even through what we consider to be a vocation.

Paul says: “For we do not proclaim ourselves; we proclaim Jesus Christ as Lord and ourselves as your slaves for Jesus’ sake” (2 Cor 4:5).

Therefore, Paul does not seek anything and does not need to receive ‘likes’ for his proclamation:

“As we have been approved by God to be entrusted with the message of the gospel, even so we speak, not to please mortals, but to please God who tests our hearts.” (1 Thess 2:4).

“Am I now seeking human approval, or God’s approval? Or am I trying to please people? If I were still pleasing people, I would not be a servant of Christ!” (Gal 1:10)

It is obvious that today’s culture of “likes” is in complete contrast with the way of the Apostles. While we place paramount importance on being applauded and accepted by others, Paul knows that the Christ he proclaims brings about the fulfilment of the human person                                                                                                                                                                                                      in the Easter Triduum (cf. Phil 3:10-11; Col 1:24).

Imagine how this fulfilment can be understood in a culture such as ours, where the undisputed priority is self-fulfilment. But if this fulfilment is not in accordance with the way of the Easter Triduum, it is a temptation, just like the one in Genesis 3.

The true fulfilment of human nature is accomplished when the self, reborn in Christ in zōē-life, can offer its psychē (its own human nature) as a gift, manifesting that it no longer lives for itself and thus is saved because it enters into love. And love is what remains (cf. Mt 10:39; 1 Cor 13:8).

This is where the importance of knowing how to work with one’s hands emerges, because work involves the whole of human nature in love when the self is the one reborn in Christ Jesus, risen after the old self which emerged from human nature was crucified (cf. Gal 2:19-20). Paul is clear: out of love for the Thessalonians, he and his collaborators worked not day and night, but night and day (cf. 2 Thess 3:8).

It is often observed that those who are involved in pastoral care do not easily succeed in conveying the agapic and liturgical, that is, redemptive, dimension of work. Instead, they focus on the importance of many parish activities, working 8, 10, 12 hours a day. It is not easy to find Christians who have been initiated into the liturgical dimension of work because this initiation cannot take place through words, but only by participating in the wisdom of experience. But it is precisely the fruit of human labour that, in the liturgy, thanks to the Spirit, becomes the body of the God-man and therefore fertilises the body of men with resurrection.

 

SEEDS, the Aletti Centre’s column, is available every Wednesday.
Every week, in addition to the Sunday homily in audio format, an in-depth study of the readings from the Sunday or festive Eucharistic liturgy will be available on the LIPA website.

 

ESPAÑOL

Hoy, en la segunda lectura, Pablo habla de un tema importante para la vida de la Iglesia que podríamos resumir en pocas palabras: ¿proclamar el Evangelio tiene un costo? ¿Cómo se les paga a los que cuidan de la comunidad de la Iglesia?

Cuando Cristo envía a sus discípulos, les da instrucciones muy específicas. En primer lugar, los envía cuando la cosecha ya está madura y abundante.

“Sigue tu camino. Mira, te estoy enviando como corderos en medio de lobos. No lleves cartera, ni bolso, ni sandalias; y no saludes a nadie en el camino” (Lc 10:3-4).

Está claro que no debemos llevar nada con nosotros donde podamos poner un regalo recibido: vamos entre la gente sin bolsas y sin bolsillos abiertos, para que podamos demostrar que realmente no esperamos ningún regalo.

Cristo luego agrega cuál será el saludo de la paz:

“En cualquier casa en la que entres, primero di: ‘¡Paz a esta casa!’ Y si hay alguien allí que comparte en paz, tu paz descansará sobre esa persona; pero si no, volverá a ti” (Lc 10:5-6).

Si hay gente de paz, entonces entrarás en esa casa, y lo mismo se aplica a la ciudad. Esto significa que no hay imposición, algo que ciertamente se volvió problemático en los siglos cuando los imperios reconocieron al cristianismo como la religión oficial y los límites entre la comunidad de creyentes y el mundo casi desaparecieron. Una cierta forma de obligación probablemente estaba detrás del riesgo de no vivir realmente la novedad de la vida bautismal y convertirla en una religión habitual, así como la reacción que todo esto provocó hacia el cristianismo. Entonces Cristo añade:

“Permanece en la misma casa, comiendo y bebiendo lo que proporcionen, porque el trabajador merece ser pagado. No te muevas de casa en casa” (Lc 10:7).

“El trabajador es digno de sus salarios”: esta palabra se refiere a poder comer. Ciertamente no se refiere a otras cosas, porque el discípulo no tiene nada con él, ni bolsas ni nada más en lo que llevar otras recompensas. Esto significa que tal vez tal misión no se llevaría a cabo todos los días del año.

Pablo arroja más luz sobre este tema. La comunidad de Tesalónica vivía dentro de la cultura griega donde, como en la cultura romana, estaba influenciada precisamente por la cultura griega, la mentalidad de que uno debía imitar a los modelos que se consideraban exitosos era muy familiar. Basta decir que una de las piedras angulares de la educación era narrar o leer las acciones de los héroes y luego pasar a cómo seguir sus pasos y, al imitar sus obras, llegar a ser al menos en parte como aquellos que eran admirados. Por lo tanto, Pablo dice abiertamente:

“Porque ustedes mismos saben cómo deben imitarnos; no estábamos ociosos cuando estábamos con ustedes, y no comimos el pan de nadie sin pagar por él; sino con trabajo y trabajo trabajamos noche y día, para que no podamos cargar a ninguno de ustedes” (2 Tesalonicenses 3:7-8).

Pablo dice que aquellos que proclamaron el Evangelio en Tesalónica hicieron una elección libre, es decir, en el amor, para no ser una carga de ninguna manera para el pueblo a quien proclamaron a Cristo. De hecho, Pablo, evidentemente iniciado en la enseñanza de Cristo, dice explícitamente, “no es que no tengamos derecho” (2 Tesalonicenses 3:9). Menciona comer primero porque en palabras de Cristo era explícito que aquellos que son enviados tienen derecho a beneficiarse de esto. A pesar de esto, Pablo escribe que incluso en este asunto no querían ser una carga para nadie.

Ahora, si tratamos de ver en qué consiste la proclamación llevada a cabo en la Iglesia, tocamos un punto fundamental:

“De la misma manera, el Señor ordenó que aquellos que proclaman el evangelio se ganen la vida con el evangelio. Pero no he hecho uso de ninguno de estos derechos, ni estoy escribiendo esto para que puedan aplicarse en mi caso. De hecho, prefiero morir que eso, ¡nadie me privará de mi terreno por presumir!” (1 Cor 9:14-15).

Pablo percibe claramente que, precisamente porque ha sido alcanzado por Cristo, no puede evitar manifestar este don gratuito, para que muchos otros puedan ser alcanzados. Esto nos lleva a una encrucijada que aclara muchas cosas:

“Si proclamo el evangelio, esto no me da motivos para presumir, porque se me pone una obligación, ¡y ay de mí si no proclamo el evangelio! Porque si hago esto por mi propia voluntad, tengo una recompensa; pero si no por mi propia voluntad, se me confía una comisión. Entonces, ¿cuál es mi recompensa? Solo esto: que en mi proclamación pueda hacer que el evangelio sea gratuito, para no hacer pleno uso de mis derechos en el evangelio. Porque, aunque soy libre con respecto a todos, me he convertido en esclavo de todos, para poder ganar más de ellos”. (1 Cor 9:16-18).

Pablo lo expresa muy claramente: si te propones a ti mismo, eso es una cosa, pero si eres llamado por Cristo a través de la Iglesia, eso es otra. Aquí tocamos un problema que la historia misma nos está ayudando a purificar.

Recuerdo que una vez un estudiante brillante vino a mí, insistiendo obstinadamente en que quería convertirse en sacerdote. Fui a Fr. Špidlík, le expliqué la situación y le pregunté si podía ayudarme a guiarlo. Me dijo con mucha calma: si es él quien lo quiere, trata de enviarlo amablemente y dejarlo ir en paz. La Iglesia está llena de gente así. Si, por otro lado, está dispuesto a ser llamado por la Iglesia, por el cuerpo de Cristo, donde y cuando sea necesario, entonces ese es otro asunto.

Más tarde, volví a hablar del asunto con el P. Špidlík, y me repitió que aquellos que se proponen no son llamados; que una vocación, si queremos llamarla así, es un llamado -la palabra misma lo dice- y no puede partir de nuestro “me gustaría ser”, porque de esta manera corremos el riesgo de permanecer apegados a nosotros mismos y tratar de afirmarnos, incluso a través de lo que consideramos que es una vocación.

Pablo dice: “Porque no nos proclamamos a nosotros mismos; proclamamos a Jesucristo como Señor y a nosotros mismos como sus esclavos por el bien de Jesús” (2 Cor 4:5).

Por lo tanto, Pablo no busca nada y no necesita recibir “me gusta” por su proclamación:

“Como hemos sido aprobados por Dios para ser confiados con el mensaje del evangelio, incluso así hablamos, no para complacer a los mortales, sino para complacer a Dios que pone a prueba nuestros corazones”. (1 Tes 2:4).

“¿Estoy buscando ahora la aprobación humana, o la aprobación de Dios? ¿O estoy tratando de complacer a la gente? ¡Si todavía estuviera complaciendo a la gente, no sería un siervo de Cristo!” (Gal 1:10)

Es obvio que la cultura actual de “me gusta” está en completo contraste con el camino de los Apóstoles. Si bien damos una importancia primordial a ser aplaudidos y aceptados por los demás, Pablo sabe que el Cristo que proclama provoca la realización de la persona humana en el Triduo de Pascua (cf. Fil 3:10-11; Col 1:24).

Imagina cómo se puede entender esta realización en una cultura como la nuestra, donde la prioridad indiscutible es la auto-realización. Pero si este cumplimiento no está de acuerdo con el camino del Triduo de Pascua, es una tentación, al igual que el de Génesis 3.

La verdadera realización de la naturaleza humana se logra cuando el yo, que renace en Cristo en la vida zōē, puede ofrecer su psychē (su propia naturaleza humana) como un regalo, manifestando que ya no vive para sí mismo y, por lo tanto, se salva porque entra en el amor. Y el amor es lo que queda (cf. Mt 10:39; 1 Cor 13:8).

Aquí es donde surge la importancia de saber cómo trabajar con las manos, porque el trabajo involucra a toda la naturaleza humana en el amor cuando el yo es el que renace en Cristo Jesús, resucitó después de que el antiguo yo que surgió de la naturaleza humana fuera crucificado (cf. Gal 2:19-20). Pablo es claro: por amor a los Tesalonicenses, él y sus colaboradores trabajaron no día y noche, sino noche y día (cf. 2 Tes 3:8).

A menudo se observa que aquellos que están involucrados en el cuidado pastoral no logran fácilmente transmitir la dimensión agápica y litúrgica, es decir, redentora, del trabajo. En cambio, se centran en la importancia de muchas actividades parroquiales, trabajando 8, 10, 12 horas al día. No es fácil encontrar cristianos que han sido iniciados en la dimensión litúrgica del trabajo porque esta iniciación no puede tener lugar a través de las palabras, sino solo participando en la sabiduría de la experiencia. Pero es precisamente el fruto del trabajo humano que, en la liturgia, gracias al Espíritu, se convierte en el cuerpo del Dios-hombre y, por lo tanto, fertiliza el cuerpo de los hombres con la resurrección.

 

SEMILLAS es una publicación del Centro Aletti disponible todos los miércoles.
Cada semana, además del audio de la homilía dominical, estará disponible en el sitio de LIPA un comentario a las lecturas de la Liturgia del Domingo, como así también a las lecturas de la semana.

 

SLOVENŠČINA

Danes Pavel v drugem berilu govori o pomembni temi za življenje Cerkve, ki bi jo lahko povzeli v nekaj besedah: Ali ima oznanjevanje evangelija svojo ceno? Kako je plačan tisti, ki skrbi za skupnost Cerkve?
Ko Kristus pošlje učence, jim da natančna navodila. Predvsem pa jih pošlje takrat, ko je žetev že pripravljena in je obilna.

»Pojdite! Glejte, pošiljam vas kakor jagnjeta med volkove. Ne nosíte s seboj ne denarnice ne torbe ne sandal in na poti nikogar ne pozdravljajte« (Lk 10,3-4).

Torej je jasno, da ne smejo imeti ničesar, kamor bi lahko spravili, kar bi prejeli v dar: med ljudi gredo brez torbe in brez odprtih žepov, da bi pokazali, da ne pričakujejo ničesar v dar.
Kristus nato doda, da bo pozdrav miru razodel osebe:

»V katero koli hišo pridete, recite najprej: ›Mir tej hiši!‹ In če bo tam sin miru, bo na njem počival vaš mir; če pa ne, se povrne k vam« (Lk 10,5-6).

Če so tam ljudje miru, bodo učenci vstopili v njihovo hišo, in enako velja za mesto. To pomeni, da ni nobenega vsiljevanja – nekaj, kar je kasneje postalo problematično v stoletjih, ko so imperiji priznali krščanstvo kot uradno vero in so se skoraj zabrisale meje med skupnostjo vernikov in svetom. Določena oblika prisile je pomenila nevarnost, da novosti krstnega življenja ne bi zares živeli, ampak bi postala navada, religija iz navade, poleg vseh reakcij, ki jih je to povzročilo proti krščanstvu. Kristus nato doda:

»V tisti hiši ostanite ter jejte in pijte, kar imajo, kajti delavec je vreden svojega plačila. Ne prehajajte iz hiše v hišo« (Lk 10,7).

»Delavec je vreden svojega plačila« – to se nanaša na pravico, da lahko jé. Ne gre za druge stvari, saj učenec nima s seboj ničesar, ne torbe ne denarnice, kamor bi lahko spravil ostalo plačilo. To pomeni, da morda ni mišljeno, da bi tako misijonarili skozi vse leto.

Pavel to temo še dodatno osvetli. Skupnost v Tesaloniki je živela v okviru grške kulture, kjer je – tako kot v rimski, ki je bila pod grškim vplivom – vladala zelo domača miselnost, da je treba posnemati vzore, ki so veljali za uspešne. Eden ključnih vidikov vzgoje je bil v tem, da so pripovedovali ali brali o dejanjih herojev, da bi jih potem lahko posnemali in postali vsaj delno podobni tistim, ki so jih občudovali. Zato Pavel odkrito pove:

»Sami namreč veste, kako nas je treba posnemati: kajti med vami nismo živeli neurejeno, tudi nismo zastonj jedli kruha pri nikomer, ampak smo s trudom in naporom delali noč in dan, da ne bi bili komu izmed vas v breme« (2 Tes 3,7-8).

Pavel pove, da so tisti, ki so oznanjali evangelij v Tesaloniki, svobodno – torej z ljubeznijo – izbrali, da ne bodo v breme tistim, katerim so oznanjali Kristusa. Ker je bil vpeljan v Kristusov nauk, tudi jasno pove: »Tega vam ne pravim, ker ne bi imeli pravice« (2 Tes 3,9). Zato najprej omeni hrano, ker je Kristus jasno rekel, da imajo tisti, ki so poslani, pravico, da se s tem preživljajo. Pavel pa piše, da se tudi te pravice niso hoteli poslužiti, da ne bi bili nikomur v breme.
Če torej pogledamo, v čem je bistvo oznanjevanja v Cerkvi, pridemo do temeljne točke:

»Tako je tudi Gospod odredil, naj tisti, ki oznanjajo evangelij, živijo od evangelija. Jaz pa nič od tega nisem uporabil. A ne pišem tega zato, da bi si to zagotovil: meni je namreč prav, da raje umrem, kakor da bi kdo izničil moj ponos« (1 Kor 9,14-15).

Pavel je izkusil, da ga je dosegel Kristus, zato ne more drugače, kot da ta zastonjski dar posreduje naprej, da bi Kristus dosegel tudi druge. Tu pridemo do razpotja, ki marsikaj razjasni:

»Če namreč oznanjam evangelij, to zame ni ponos. Naloženo mi je namreč kot nujnost: kajti gorje mi, če evangelija ne bi oznanjal. Če namreč to opravljam na lastno pobudo, mi pripada plačilo; če pa ne na lastno pobudo, mi je bilo zaupano oskrbništvo. Kaj je torej moje plačilo? Da pred vas polagam evangelij, ko ga oznanjam brez plačila, in pri tem ne izrabim svoje pravice do evangelija« (1 Kor 9,16-18).

Pavel pove zelo jasno: če si ti tisti, ki se sam ponujaš, je to ena stvar; če pa te pokliče Kristus po Cerkvi, je nekaj povsem drugega. Tu se dotaknemo vprašanja, pri katerem nam zgodovina sama pomaga k prečiščenju.
Spomnim se, da je k meni prišel izjemno bister študent, ki je zelo trmasto vztrajal, da hoče postati duhovnik. Šel sem k p. Špidlíku, mu razložil primer in ga prosil, naj mi pomaga, kako naj ga spremljam. Mirno mi je odgovoril: Če je on tisti, ki to hoče, ga lepo odslovi in naj gre v miru. Cerkev je polna takšnih ljudi. Če pa je pripravljen, da ga pokliče Cerkev, Kristusovo telo, tja, kjer in ko je potreba – je pa nekaj drugega.
Kasneje sem znova spregovoril o tem s p. Špidlíkom in mi je ponovil, da tisti, ki se sami ponujajo, niso poklicani; poklicanost – že beseda sama to pove – je klic, in ne more izhajati iz našega »rad bi bil«, ker potem tvegamo, da ostanemo navezani nase in iščemo potrditev celo v tem, kar imenujemo poklicanost.
Pavel pravi: »Ne oznanjamo namreč sebe, ampak Jezusa Kristusa kot Gospoda, sebe pa kot vaše služabnike zaradi Jezusa« (2 Kor 4,5).
Zato Pavel ničesar ne išče in ne potrebuje »všečkov« za svoje oznanilo:

»Ampak tako govorimo, kakor nas je imel Bog za vredne, da nam zaupa evangelij: pri tem pa ne skušamo ugajati ljudem, ampak Bogu, ki preizkuša naša srca« (1 Tes 2,4).

»Koga si torej zdaj skušam pridobiti na svojo stran, ljudi ali Boga? Si mar prizadevam, da bi ugajal ljudem? Ko bi še hotel ugajati ljudem, ne bi bil Kristusov služabnik« (Gal 1,10).

Danes je jasno, da je kultura »všečkov« v popolnem nasprotju s potjo apostolov. Velik pomen dajemo temu, da nam drugi odobravajo in nas sprejemajo, medtem ko Pavel ve, da Kristus, ki ga oznanja, uresničuje dopolnitev človeka v velikonočnem tridnevju (prim. Flp 3,10-11; Kol 1,24).
Le kako naj bi bila ta dopolnitev razumljena v današnji kulturi, kjer je nujno treba uresničiti samega sebe? Vendar, če to uresničenje ni na način velikonočnega tridnevja, je skušnjava, tako kot je bila v 1 Mz 3.
Resnična izpolnitev človeške narave se zgodi, ko »jaz«, prerojen v Kristusu v življenje kot zōē, daruje svoje duševno življenje (psychē), svojo človeško naravo, ki ne živi več zase, ampak kot dar in se tako reši, ker vstopi v ljubezen. In ljubezen je to, kar ostane (prim. Mt 10,39; 1 Kor 13,8).
Tu se pokaže tudi pomen dela z lastnimi rokami, kajti delo vključi celotno človeško naravo v ljubezen, če je »jaz« prerojen v Jezusu Kristusu, potem ko je stari »jaz«, ki je izhajal iz narave, bil križan (prim. Gal 2,19-20). Pavel je jasen: iz ljubezni do Tesaloničanov so on in njegovi sodelavci delali ne dan in noč, ampak noč in dan (prim. 2 Tes 3,8).
Nemalokrat se opaža, da tisti, ki skrbijo za pastoralno delo, težko posredujejo razsežnost zastonjske ljubezni in liturgično razsežnost, to je odrešenjsko razsežnost dela, in se bolj usmerjajo k pomembnosti različnih župnijskih dejavnosti. Toda ljudje delajo 8, 10, 12 ur na dan. Težko je najti kristjane, ki bi bili uvedeni v liturgično razsežnost dela, saj se je ne da pridobiti z govorjenjem, ampak le tako, da jih vključimo v modrost izkušnje. Prav sad človeškega dela, po delovanju Svetega Duha, v bogoslužju postane telo Boga-človeka ter tako obogati človeško telo z vstajenjem.

 

SEMENA je rubrika Centra Aletti, ki je na voljo vsako sredo.
Vsak teden je na spletni strani LIPE poleg nedeljske homilije v zvočni obliki (v italijanščini) na voljo tudi poglobitev Božje besede nedeljske ali praznične svete maše.

 

HRVATSKI

Danas Pavao u drugom čitanju govori o važnoj temi za život Crkve, koja bi se mogla sažeti u nekoliko riječi: Ima li naviještanje Evanđelja svoju cijenu? Kako je plaćen onaj tko skrbi za zajednicu Crkve?

Kada Krist šalje učenike, daje im precizne upute. Prije svega, šalje ih kada je žetva već spremna i obilna.

„Idite! Evo, šaljem vas kao janjce među vukove. Ne nosite sa sobom ni kese, ni torbe, ni obuće. I nikoga putem ne pozdravljajte“ (Lk 10,3-4).

Dakle, jasno je da ne smiju imati ništa kamo bi mogli staviti ono što dobiju na dar: idu među ljude bez torbe i bez otvorenih džepova, kako bi pokazali da ne očekuje ništa na dar.

Krist zatim dodaje da će pozdrav mira razotkriti osobe:

„U koju god kuću uđete, najprije recite: ‘Mir kući ovoj!’ Bude li tko ondje prijatelj mira, počinut će na njemu mir vaš. Ako li ne, vratit će se na vas“ (Lk 10,5-6).

Ako su tamo ljudi mira, učenici će ući u njihovu kuću, a isto vrijedi i za grad. To znači da nema nikakvog nametanja – što je kasnije postalo problematično u stoljećima kada su carstva priznala kršćanstvo kao službenu religiju i kada su se gotovo izbrisale granice između zajednice vjernika i svijeta. Određeni oblik prisile značio je opasnost da se novost krsnog života ne živi istinski, već da postane navika, religija iz navike, uz sve reakcije koje je to izazvalo protiv kršćanstva. Krist zatim dodaje:

„U toj kući ostanite, jedite i pijte što se kod njih nađe. Ta vrijedan je radnik plaće svoje. Ne prelazite iz kuće u kuću“ (Lk 10,7).

„Vrijedan je radnik plaće svoje”: ova se riječ odnosi na pravo na prehranu. Ne tiče se drugih stvari, jer učenik nema sa sobom ništa, ni torbu ni kesu, kamo bi mogao spremiti ostale plaće. To znači da možda nije zamišljeno da tako misionare cijelu godinu.

Pavao tu temu dodatno osvjetljava. Zajednica u Solunu živjela je u okviru grčke kulture gdje se – kao i u rimskoj, koja je bila pod grčkim utjecajem – udomaćilo razmišljanje da treba oponašati uzore koji su se smatrali uspješnima. Jedan od ključnih aspekata odgoja bio je u tome da su pripovijedali ili čitali o djelima heroja, da bi ih potom mogli oponašati i postati barem djelomično slični onima kojima su se divili. Zato Pavao otvoreno kaže:

„Ta sami znate kako nas treba nasljedovati. Jer dok bijasmo među vama, nismo živjeli neuredno: ničiji kruh nismo badava jeli, nego smo u trudu i naporu noću i danju radili da ne bismo opteretili koga od vas“ (2 Sol 3,7-8).

Pavao kaže da su oni koji su naviještali Evanđelje u Solunu slobodno – dakle s ljubavlju – izabrali da ne budu na teret onima kojima su naviještali Krista. Budući da je bio upućen u Kristov nauk, također jasno kaže „ne što ne bismo imali prava” (2 Sol 3,9). Zato najprije spominje hranu, jer je Krist jasno rekao da oni koji su poslani imaju pravo da se time uzdržavaju. Pavao pak piše da se ni tim pravom nisu htjeli poslužiti, da ne bi nikome biti na teret.

Ako, dakle, pogledamo u čemu je bît naviještanja u Crkvi, dolazimo do temeljne točke:

„Tako je i Gospodin onima koji evanđelje navješćuju odredio od evanđelja živjeti. No ja se ničim od toga nisam poslužio. A i ne napisah toga da bi se tako postupilo prema meni. Radije umrijeti, nego… Te mi slave nitko neće oduzeti“ (1 Kor 9,14-15).

Pavao je iskusio da ga je Krist dosegao, stoga ne može a da taj besplatni dar ne očituje, kako bi Krist dosegao i druge. Tu dolazimo do raskrižja koje mnogo toga razjašnjava:

„Jer što navješćujem evanđelje, nije mi na hvalu, ta dužnost mi je. Doista, jao meni ako evanđelja ne navješćujem. Jer ako to činim iz vlastite pobude, ide me plaća; ako li ne iz vlastite pobude – služba je to koja mi je povjerena. Koja mi je dakle plaća? Da propovijedajući pružam evanđelje besplatno, ne služeći se svojim pravom u evanđelju“ (1 Kor 9,16-18).

Pavao kaže vrlo jasno: ako si ti onaj koji se sam nudi, to je jedna stvar; ali ako  te pozove Krist po Crkvi, to je nešto sasvim drugo. Tu se dotičemo pitanja glede kojega nam sama povijest pomaže da se pročistimo.

Sjećam se da je k meni došao jedan izuzetno bistar student, koji je vrlo tvrdoglavo ustrajao u tome da želi postati svećenik. Otišao sam o. Špidlíku, objasnim mu slučaj i zamolio ga da mi pomogne, kako da ga pratim. Mirno mi je odgovorio: Ako on to želi, lijepo ga otpustiti i neka ide u miru. Crkva je puna takvih ljudi. Ali ako je spreman da ga pozove Crkva, Kristovo tijelo, tamo gdje i kada je potreba – to je onda nešto drugo.

Kasnije sam ponovno razgovarao o tome s o. Špidlíkom i ponovio mi je da oni koji se sami nude, nisu pozvani; zvanje – već sama riječ to kaže – jest poziv, i ne može proizlaziti iz našeg „htio bih biti”, jer onda riskiramo da ostanemo navezani na sebe i tražimo afirmaciju čak i u onome što nazivamo zvanjem.

Pavao kaže: „Jer ne propovijedamo same sebe, nego Krista Isusa Gospodinom, a sebe slugama vašim poradi Isusa“ (2 Kor 4,5).

Zato Pavao ništa ne traži i ne trebaju mu „lajkovi” za njegovo naviještanje:

„Nego kako je Bog prosudio povjeriti nam evanđelje, tako ga i navješćujemo – ne kao da želimo ugoditi ljudima, nego Bogu koji prosuđuje srca naša“ (1 Sol 2,4).

„Doista, nastojim li ovo pridobiti ljude ili Boga? Ili idem li za tim da ljudima ugodim? Kad bih sveudilj nastojao ljudima ugađati, ne bih bio Kristov sluga“ (Gal 1,10).

Danas je jasno da je kultura „lajkanja” u potpunoj suprotnosti s putem apostolâ. Veliki značaj pridajemo tome da nam drugi odobravaju i prihvaćaju nas, dok Pavao zna da Krist, kojega naviješta, ostvaruje čovjekovo ispunjenje u pashalnom trodnevlju (usp. Fil 3,10-11; Kol 1,24).

Kako bi tek to ispunjenje bilo shvaćeno u današnjoj kulturi, gdje je nužno ostvariti samoga sebe? Međutim, ako to ostvarenje nije na način pashalnog trodnevlja, ono je napast, kao što je bila u Post 3.

Istinsko ostvarenje ljudske naravi događa se kada „ja“, preporođeno u Kristu na život kao zōē, prinosi svoj duševni život (psychē), svoju ljudsku narav, koja više ne živi za sebe, nego kao dar, i tako se spašava, jer ulazi u ljubav. A ljubav je ono što ostaje (usp. Mt 10,39; 1 Kor 13,8).

Tu se pokazuje i važnost rada vlastitim rukama, jer rad uključuje cjelokupnu ljudsku narav u ljubav, ako je „ja“ preporođeno u Isusu Kristu, uskrslo nakon što je stari „ja“, koji je proizlazio iz ljudske naravi, bio razapet (usp. Gal 2,19-20). Pavao je jasan: iz ljubavi prema Solunjanima, on i njegovi suradnici radili su ne dan i noć, već noć i dan (usp. 2 Sol 3,8).

Nerijetko se opaža da oni koji se skrbe za pastoralni rad, teško posreduju dimenziju besplatne ljubavi i liturgijsku dimenziju, odnosno otkupiteljsku dimenziju rada, i više se usmjeravaju na važnost različitih župnih aktivnosti. Ali ljudi rade 8, 10, 12 sati dnevno. Teško je pronaći kršćane koji su upućeni u liturgijsku dimenziju rada, jer se ona ne može steći govorenjem, već samo njihovim uključivanjem u mudrost iskustva. A upravo plod ljudskog rada, po djelovanju Duha Svetoga, u liturgiji postaje tijelo Bogočovjeka te tako obogaćuje ljudsko tijelo uskrsnućem.

 

SJEMENA je rubrika Centra Aletti dostupna svake srijede.
Svakog tjedna, osim nedjeljne propovijedi u audio obliku (na talijanskom), bit će dostupno na web stranici LIPA produbljivanje nedjeljnih ili blagdanskih čitanja euharistijske liturgije.

 

POLSKI

Dzisiaj, w drugim czytaniu, Paweł porusza ważny temat dla życia Kościoła, który można streścić w kilku słowach: czy głoszenie Ewangelii ma swoją cenę? Jak jest wynagradzany ten, który troszczy się o wspólnotę Kościoła?

Kiedy Chrystus wysyła uczniów, daje im bardzo precyzyjne instrukcje. Przede wszystkim wysyła ich, gdy żniwo jest już gotowe i obfite.

„Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie!” (Łk 10,3-4).

Jasne jest więc, że nie można mieć przy sobie niczego, gdzie można by schować otrzymany prezent: idzie się pośród ludzi bez toreb i bez otwartych kieszeni, aby pokazać, że naprawdę nie oczekuje się żadnego prezentu.

Następnie Chrystus dodaje, że to pozdrowienie pokoju objawi osoby:

„Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: Pokój temu domowi! Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was” (Łk 10,5-6).

Jeśli są tam ludzie pokoju, to wejdzie się do tego domu, i to samo dotyczy miasta. Oznacza to, że nie ma żadnego przymusu – coś, co z pewnością stało się problematyczne w wiekach, kiedy imperia uznały chrześcijaństwo za oficjalną religię, a granice między wspólnotą wiernych a światem niemal zniknęły. Pewna forma obowiązku prawdopodobnie stała się przyczyną ryzyka nieprzeżywania w pełni nowości życia chrzcielnego i przekształcenia go w religię opartą na przyzwyczajeniach, jak również przyczyną reakcji, jaką wywołało to wszystko wobec chrześcijaństwa.

Następnie Chrystus dodaje:

„W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu” (Łk 10,7).

„Zasługuje robotnik na swoją zapłatę”: te słowa odnoszą się do możliwości jedzenia. Z pewnością nie dotyczą innych rzeczy, ponieważ uczeń nie ma przy sobie nic, żadnych sakw ani przedmiotów, w których mógłby przenosić inne wynagrodzenia. Oznacza to, że być może nie chodzi o to, że taka misja musi być wykonywana codziennie przez cały rok.

Paweł rzuca dodatkowe światło na tę kwestię. Społeczność Tesaloniki żyła w kręgu kultury greckiej, gdzie – podobnie jak w kulturze rzymskiej, pozostającej pod wpływem kultury greckiej – powszechne było przekonanie, że należy naśladować wzorce uznawane za udane. Wystarczy pomyśleć, że jednym z podstawowych elementów edukacji było opowiadanie lub czytanie o wyczynach bohaterów, aby następnie przejść do tego, jak podążać ich śladami i naśladując ich czyny, stać się przynajmniej częściowo podobnym do tych, których podziwiano. Dlatego Paweł otwarcie mówi:

„Sami bowiem wiecie, jak należy nas naśladować, bo nie wzbudzaliśmy wśród was niepokoju ani u nikogo nie jedliśmy za darmo chleba, ale pracowaliśmy w trudzie i zmęczeniu, we dnie i w nocy, aby dla nikogo z was nie być ciężarem” (2 Tes 3,7-8).

Paweł mówi, że ci, którzy głosili Ewangelię w Tesalonice, podjęli świadomą decyzję – czyli z miłości – aby w żaden sposób nie obciążać ludzi, którym głosili Chrystusa. Co więcej, Paweł, dobzre zaznajomiony z nauką Chrystusa, mówi wyraźnie: „nie jakobyśmy nie mieli do tego prawa” (2 Tes 3,9). Dlatego najpierw wspomina o jedzeniu, ponieważ w słowach Chrystusa wyraźnie zaznaczono, że posłani mają do tego prawo. Natomiast Paweł pisze, że nawet w tej kwestii nie chcieli być dla nikogo ciężarem.

Jeśli spróbujemy zrozumieć, na czym polega głoszenie Ewangelii w Kościele, dotkniemy fundamentalnej kwestii:

„Tak też i Pan postanowił, ażeby z Ewangelii żyli ci, którzy głoszą Ewangelię. Lecz ja z żadnego z tych praw nie skorzystałem. Piszę zaś to, nie żeby coś osiągnąć w ten sposób. Wolałbym raczej umrzeć” (1 Kor 9,14-15).

Paweł wyraźnie dostrzega, że właśnie dlatego, że został pozyskany przez Chrystusa, nie może zrobić nic innego, jak tylko dzielić się tym darmowym darem, aby wielu innych mogło zostać przez Niego pozyskanych. W ten sposób dochodzimy do rozdroża, które wyjaśnia wiele rzeczy:

„Nie jest dla mnie powodem do chluby to, że głoszę Ewangelię. Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii! Gdybym to czynił z własnej woli, miałbym zapłatę, lecz jeśli działam nie z własnej woli, to tylko spełniam obowiązki szafarza. Jakąż przeto mam zapłatę? Otóż tę właśnie, że głosząc Ewangelię bez żadnej zapłaty, nie korzystam z praw, jakie mi daje Ewangelia” (1 Kor 9,16-18).

Paweł wyraża to bardzo jasno: jeśli sam się zgłaszasz, to jedno, ale jeśli zostajesz powołany przez Chrystusa za pośrednictwem Kościoła, to zupełnie inna sprawa. Tutaj dotykamy problemu, z którego sama historia pomaga nam się oczyścić.

Pamiętam, że pewnego razu przyszedł do mnie genialny student, który uparcie nalegał, że chce zostać księdzem. Poszedłem do ojca Špidlíka, wyjaśniłem mu sprawę i poprosiłem, aby pomógł mi go poprowadzić. On z wielkim spokojem powiedział mi: jeśli to on tego chce, spróbuj go dobrze pożegnać i niech odejdzie w pokoju. Kościół jest pełen takich osób. Jeśli jednak jest gotowy, aby zostać powołanym przez Kościół, przez Ciało Chrystusa, tam gdzie i kiedy jest to potrzebne, to już inna sprawa.

Później ponownie poruszyłem tę kwestię z ojcem Špidlíkiem, a on powtórzył mi, że ci, którzy sami się zgłaszają, nie są powołani; że powołanie, jeśli chcemy je tak nazwać, jest wezwaniem – jak wskazuje samo słowo – i nie może wynikać z naszego „chciałbym być”, ponieważ w ten sposób ryzykujemy, że pozostaniemy przywiązani do siebie i będziemy próbować potwierdzić siebie, nawet poprzez to, co uważamy za powołanie.

Paweł mówi: „Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas – jako sługi wasze przez Jezusa” (2 Kor 4,5).

Dlatego Paweł niczego nie szuka i nie potrzebuje „lajków” pod swoim przepowiadaniem:

„Jak przez Boga zostaliśmy uznani za godnych powierzenia nam Ewangelii, tak głosimy ją, aby się podobać nie ludziom, ale Bogu, który bada nasze serca” (1 Tes 2,4).

„A zatem teraz: czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga? Czy ludziom staram się przypodobać? Gdybym jeszcze teraz ludziom chciał się przypodobać, nie byłbym sługą Chrystusa” (Ga 1,10).

Jest oczywiste, że dzisiejsza kultura „I like / podoba mi się” jest całkowicie sprzeczna z drogą, którą podążali Apostołowie. Przywiązujemy bowiem dużą wagę do tego, by być docenianym i akceptowanym przez innych, podczas gdy Paweł wie, że Chrystus, którego głosi, realizuje spełnienie człowieka w Triduum paschalnym (por. Flp 3,10-11; Kol 1,24).

Nie mówiąc już o tym jak może być rozumiane to spełnienie w kulturze takiej jak obecna, w której cały nacisk kładzie się na potrzebę samorealizacji jako niekwestionowany priorytet. Ale jeśli ta samorealizacja nie jest zgodna z Triduum paschalnym, jest pokusą, dokładnie taką samą jak ta z trzeciego rozdziału Księgi Rodzaju.

Prawdziwe zrealizowanie ludzkiej natury następuje wtedy, gdy “ja”, odrodzone w Chrystusie w zōē, ofiarowuje psychē, swoją ludzką naturę, która nie żyje już dla siebie samej, ale jako dar, i w ten sposób zostaje zbawiona, ponieważ wchodzi w miłość. A miłość jest tym, co pozostaje (por. Mt 10,39; 1 Kor 13,8).

W tym miejscu wyłania się znaczenie umiejętności pracy rękami, ponieważ praca angażuje całą ludzką naturę w miłość, jeśli “ja” jest tym odrodzonym w Chrystusie Jezusie, zmartwychwstałe po ukrzyżowaniu starego “ja”, które wyłaniała się z ludzkiej natury (por. Ga 2,19-20). Paweł wyraża się jasno: z miłości do Tesaloniczan on i jego współpracownicy pracowali nie dzień i noc, ale noc i dzień (por. 2 Tes 3,8). (według tłumaczenia Biblii włoskiej: noc i dzień)

Co pokazuje, że osoby zajmujące się duszpasterstwem nie potrafią łatwo przekazać agapicznego i liturgicznego, czyli odkupieńczego wymiaru pracy, ale raczej skupiają się na znaczeniu wielu działań parafialnych. Ale ludzie pracują 8, 10, 12 godzin dziennie. Nie jest łatwo znaleźć chrześcijan zaznajomionych z liturgicznym wymiarem pracy, ponieważ tego rodzaju inicjacja nie może nastąpić poprzez rozmowę, ale jedynie poprzez uczestnictwo w mądrości doświadczenia.

A to właśnie owoc pracy człowieka, jest tym, co w liturgii, dzięki Duchowi Świętemu, staje się ciałem Boga-człowieka i dlatego ciało człowieka zapładnia zmartwychwstaniem.

 

ZIARNA są rubryką Centro Aletti udostępnianą w każdą środę.
Każdego tygodnia, oprócz homilii niedzielnej w formie audio, na stronie LIPA będzie do dyspozycji pogłębienie czytań liturgicznych z eucharystii niedzielnej bądź świątecznej